Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιον 1-3 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιδοκ
Άνοιγμα
Καλώς ήρθατε σε αυτό το μάθημα έξι παλμών που αντλείται από το Σχόλιο της Καθολικής Οικογενειακής Βίβλου του Χέιντοκ πάνω στα κεφάλαια 1-3 του Δευτερονομίου. Ο Χέιντοκ συγκεντρώνει τις γνώσεις του Τσάλλονερ του Καλμέτ και άλλων καθολικών φωνών για να φωτίσει τους τελικούς λόγους του Μωυσή. Καθώς ταξιδεύουμε μέσα από αυτά τα εναρκτήρια κεφάλαια ανακαλύπτουμε ξανά τη δεύτερη δόση του νόμου τη γεωγραφία των περιπλανήσεων του Ισραήλ και την κλήση σε πιστή υπακοή. Η συλλογή του Χέιντοκ διατηρεί την ζωντανή παράδοση της Εκκλησίας κοντά στο χέρι βοηθώντας μας να ακούσουμε τα αρχαία λόγια ως ζωντανό λόγο για σήμερα. Ας καθοδηγήσει το σχόλιο τον διαλογισμό μας ώστε τα μαθήματα της ερήμου να διαμορφώσουν το δικό μας προσκύνημα προς την υποσχεμένη κληρονομιά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε το ιερό κείμενο και διαβάστε τα κεφάλαια 1 έως 3 του Δευτερονομίου αργά και προσευχητικά. Ακούστε τη φωνή του Μωυσή που αφηγείται το ταξίδι από το Χωρήβ στις πεδιάδες του Μωάβ, τον διορισμό ηγετών, την αποστολή των κατασκόπων και τις πρώτες νίκες ανατολικά του Ιορδάνη. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες κλήσεις να θυμηθούμε την πιστότητα του Θεού και τις προειδοποιήσεις κατά της απιστίας. Αφήστε την αφήγηση να σας τοποθετήσει ανάμεσα στον λαό που στέκεται για άλλη μια φορά στο κατώφλι της γης. Διαβάστε με την προσδοκία ότι ο ίδιος Θεός που οδήγησε το Ισραήλ εξακολουθεί να μιλά στην Εκκλησία Του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιδοκ ξεκινά παρουσιάζοντας το παραδοσιακό όνομα την πατρότητα και τη συνολική δομή του βιβλίου.
Αυτό το βιβλίο ονομάζεται Δευτερονόμιον που σημαίνει δεύτερος νόμος επειδή επαναλαμβάνει και εμφυσά τις διατάξεις που δόθηκαν προηγουμένως στο όρος Σινά μαζί με άλλες εντολές που δεν εκφράστηκαν πριν. Οι Εβραίοι από τις πρώτες λέξεις του βιβλίου το ονομάζουν Έλλε Χαντεμπαρίμ. (Χάλλονερ) --- Μπορεί να διαιρεθεί σε πολλές ομιλίες που έκανε ο Μωυσής προς τον λαό κατά τους τελευταίους δύο μήνες της ζωής του. (Χέιδοκ) --- Η πρώτη παραδόθηκε από αυτόν την πρώτη ημέρα του ενδέκατου μήνα του τεσσαρακοστού έτους από την απελευθέρωση των Εβραίων από την Αίγυπτο και αναφέρει διάφορες λεπτομέρειες που συνέβησαν σε αυτούς. Στο κεφάλαιο τέταρτο στίχος σαράντα ένα και εξής δίνεται ένα συμπλήρωμα από το βιβλίο των Αριθμών σε αυτή την ομιλία. Κεφάλαιο πέμπτο μια νέα προτροπή προς τον λαό ξεκινά η οποία συνεχίζεται μέχρι το κεφάλαιο εικοστό δεύτερο όπου σχετίζονται οι περίφημες ευλογίες και κατάρες από τα όρη Γαριζίν και Εβάλ. Στα επόμενα κεφάλαια ο Μωυσής προτρέπει τον λαό με τον πιο παθητικό τρόπο να είναι πιστός στον Κύριο προσθέτοντας τις ισχυρότερες απειλές και υποσχέσεις για να επιβάλει την υπακοή τους και αφού διόρισε τον Ιησού να τον διαδεχθεί και επανέλαβε εκείνο το όμορφο άσμα που ο Θεός διέταξε να γράψουν (κεφάλαιο τριακοστό πρώτο στίχος δεκαεννέα) δίνει το βιβλίο του Δευτερονόμιου για να φυλαχθεί με προσοχή (στίχος εννέα) ευλογεί τις φυλές σαν καλός και τρυφερός πατέρας και παραδίδει την ψυχή του στον Θεό στο όρος Νεβώ κατά το εκατοστό εικοστό έτος της ηλικίας του. (Καλμέτ) --- Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μωυσής ήταν ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου καθώς και των τεσσάρων προηγούμενων αν και το τελευταίο κεφάλαιο μπορεί ίσως να αποτελεί μέρος του βιβλίου του Ιησού το οποίο παλαιότερα γράφτηκε αμέσως μετά τα έργα του Μωυσή χωρίς κανένα τέτοιο σημάδι διάκρισης όπως βρίσκουμε σήμερα. Η όλη Αγία Γραφή φαινόταν να αποτελεί μόνο έναν στίχο. Πόσο εύκολα λοιπόν θα μπορούσε να συμπεριληφθεί η αφήγηση του θανάτου του Μωυσή ως μέρος της Πεντατεύχου όταν τα διαφορετικά βιβλία ήρθαν να διακριθούν με ξεχωριστούς τίτλους! Μια τέτοια εισαγωγή δεν μπορεί να βλάψει τον γενικό ισχυρισμό του Μωυσή ότι είναι ο συγγραφέας της Πεντατεύχου ή αν θεωρηθεί ότι το κάνει δεν μπορεί να υπάρξει απόλυτη απόδειξη ότι δεν έγραψε και αυτό το κεφάλαιο με το πνεύμα της προφητείας. Όλος ο λαός μίλησε στον Έσδρα τον γραμματέα να φέρει το βιβλίο του νόμου του Μωυσή τον οποίο ο Κύριος είχε προστάξει προς τον Ισραήλ. Όλο το έθνος των Ιουδαίων διατήρησε πάντοτε ότι ο Μωυσής έγραψε αυτά τα βιβλία και ο ίδιος επανειλημμένα ισχυρίζεται ότι διατάχθηκε να αφήσει καταγεγραμμένα πολλά σημαντικά πράγματα. Επομένως τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική μαρτυρία συγκλίνουν για να εδραιώσουν τον τίτλο του σε αυτά και αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να φιλονικούμε με όλους τους άλλους συγγραφείς και να αρνηθούμε ότι ο Δημοσθένης για παράδειγμα ο Καίσαρας και άλλοι έγραψαν τα έργα που φέρουν τα ονόματά τους πρέπει να ομολογήσουμε ότι η Πεντάτευχος αποδίδεται στον Ιουδαίο νομοθέτη. Ωστόσο αν αυτό ήταν θέμα αμφιβολίας τα πράγματα που περιέχονται σε αυτά τα βιβλία δεν θα μπορούσαν για αυτόν τον λόγο να αμφισβητηθούν. Πόσα ανώνυμα έργα έχουν δημοσιευθεί τα οποία είναι αναμφισβήτητης αυθεντίας! Πολλά από τα βιβλία της Γραφής είναι αυτής της φύσεως. Αλλά καθώς έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι έχουν φτάσει σε εμάς χωρίς καμία ουσιαστική διαφθορά και γράφτηκαν από ανθρώπους αληθινούς με θεία έμπνευση αξίζουν να θεωρούνται αυθεντικά αρχεία. Αυτό ισχύει είτε μιλάμε για τα πρωτότυπα είτε για τις εκδοχές που εγκρίθηκαν από την Εκκλησία αν και θα αρκούσε να σταματήσει τα στόματα των απίστων αν μπορούμε να εξασφαλίσουμε μια αυθεντική ιστορία της Βίβλου με τη σύγκριση των διαφορετικών αντιγράφων που υπάρχουν. Έτσι όπου οι εβραϊκές εκδόσεις φαίνονται εσφαλμένες μπορούν να λάβουν μεγάλο φως από το σαμαριτικό αντίγραφο της Πεντατεύχου και από τις εκδοχές των Εβδομήκοντα και άλλων σεβαστών συγγραφέων για όλη την Αγία Γραφή. Οι παραλλαγές που μπορούμε να ανακαλύψουμε δεν είναι τόσο σημαντικές ώστε αν επιλεγόταν το χειρότερο αντίγραφο να βρίσκαμε τα ίδια μεγάλα περιγράμματα της ιστορίας της Γραφής τις ίδιες εντολές πίστεως και ηθικής. Οι νόμοι του Μωυσή που είναι διάσπαρτοι στα πέντε βιβλία του μπορούν να ιδωθούν όλοι μαζί στη φυσική τους τάξη συλλεγμένοι από τον Κορνήλιο α Λαπίδη και τον Καλμέτ. Αλλά το πνεύμα του Θεού ευαρεστήθηκε να παρεμβάλει ιστορικά γεγονότα μεταξύ αυτών τα οποία δείχνουν τόσο την περίσταση στην οποία δόθηκαν όσο και μας επιτρέπουν να τα διαβάσουμε με μεγαλύτερη ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Τα τέσσερα προηγούμενα βιβλία θα μπορούσαν να συγκριθούν με τα τέσσερα Ευαγγέλια το Δευτερονόμιον αντιπροσωπεύει το σύνολο (Βεν. Βήδης) και μπορεί να ονομαστεί Διατεσσάρων καθώς μας υπενθυμίζει τον μεγάλο Δημιουργό όλων των πραγμάτων ο οποίος επρόκειτο να εκπληρώσει τις υποσχέσεις που είχε κάνει στους Πατριάρχες. Σχεδόν όλοι εκείνοι στους οποίους απευθύνεται ο Μωυσής ήταν αγέννητοι ή πολύ νέοι όταν οι γονείς τους έλαβαν τις εντολές του Θεού στο Σινά και περιπλανήθηκαν στην έρημο. Επομένως τους δίνει μια αφήγηση για όσα συνέβησαν κατά την τελευταία σημαντική περίοδο των σαράντα ετών. Δείχνει τι προκάλεσε τόσες πολλές καταστροφές και προειδοποιεί τους ακροατές του ότι αν μιμηθούν την απιστία των πατέρων τους όπως προβλέπει με λύπη ότι θα κάνουν (κεφάλαιο τριακοστό πρώτο) πρέπει να περιμένουν να αντιμετωπιστούν με όχι λιγότερη αυστηρότητα. Αυτή την πρόβλεψη τη βλέπουμε να επαληθεύεται σήμερα στα πρόσωπα των διάσπαρτων υπολειμμάτων του Ισραήλ. Πόσο υψηλές πόσο τρομακτικές είναι οι αλήθειες που ο Μωυσής επιβάλλει με τόση σοβαρότητα! Οι ίδιες απειλές που εκφωνεί κατά των απίστων Ιουδαίων μας αφορούν κατά κάποιον τρόπο. Αν δεν αισθανόμαστε τα αποτελέσματά τους προς το παρόν καθώς μας διώχνουν από τη χώρα μας έχουμε περισσότερο λόγο να φοβόμαστε μήπως αποκλειστούμε από την ουράνια κληρονομιά μας αν δεν μετανοήσουμε. (Χέιδοκ)Ο Χέιδοκ εξετάζει στη συνέχεια το γεωγραφικό πλαίσιο της εναρκτήριας ομιλίας του Μωυσή.
Πέραν. Η ανατολική πλευρά του Ιορδάνη ονομάζεται έτσι στη Γραφή με αναφορά στη γη της επαγγελίας. (Μενοχίος) --- Το εβραϊκό μπορεί να σημαίνει επίσης «σε αυτή την πλευρά ή στο πέρασμα» κοντά στη Βηθαβαρά «τον οίκο του περάσματος» κοντά στον οποίο ήταν στρατοπεδευμένοι οι Εβραίοι και όπου ο Ιησούς πιθανώς διέσχισε τον Ιορδάνη καθώς ήταν το συνηθισμένο πέρασμα. Ο Καλμέτ φαίνεται να πιστεύει ότι αυτοί οι δύο πρώτοι στίχοι έχουν αντιστραφεί από τον Έσδρα κ.λπ. ή έχουν παρεμβληθεί καθώς λέει ότι ο Μωυσής δεν διέσχισε ποτέ τον Ιορδάνη και σίγουρα απευθύνθηκε στους Εβραίους κοντά σε εκείνο τον ποταμό σε μεγάλη απόσταση από την Ερυθρά Θάλασσα αλλά το κείμενο δεν ισχυρίζεται το αντίθετο. Καθορίζει μόνο ότι ο τόπος όπου τους μίλησε ήταν μέρος της ερήμου ή των πεδιάδων του Μωάβ απέναντι από την Ερυθρά Θάλασσα την οποία είχαν αφήσει όταν ήρθαν από την Ασιονγάβερ εκτός αν ο όρος Σουφ που σημαίνει κόκκινος μπορεί να είναι κύριο όνομα του σταθμού Σουφά κοντά στον χείμαρρο Ζαρέδ (Αριθμοί κεφάλαιο εικοστό πρώτο στίχος δεκατέσσερα) όπως υποστηρίζει ο Καλμέτ. Αν αυτό γίνει δεκτό αυτή η δυσκολία εξαφανίζεται γιατί το στρατόπεδο του Ισραήλ ήταν σίγουρα απέναντι και όχι καν μακριά από αυτόν τον τόπο. Οι άλλες πόλεις μπορεί να ήταν στα περίχωρα ή ο Μωυσής μπορεί να αναφερόταν στους σταθμούς και τους τόπους στην έρημο του Φαράν στο Τοφέλ Λαβάν ή Λεβνά Ασερώθ (Αριθμοί κεφάλαιο τριακοστό τρίτο στίχος δεκαεπτά) όπου υπάρχει πολύ χρυσός (Εβδομήκοντα «χρυσωρυχεία» εβραϊκό «ντιζαχάβ») και Κάδες-Βαρνέ. Η Λεβνά η Ασερώθ και η Κάδες-Βαρνέ ήταν στην επικράτεια των Ιδουμαίων που κατοικούσαν νοτιοδυτικά των πεδιάδων του Μωάβ. Το Τοφέλ και το Ντιζαχάβ είναι άγνωστα (Καλμέτ) όπως και το Λαβάν η Ασερώθ και το Φαράν αν δεν είναι ονόματα στρατοπέδων. Οι γεωγράφοι ποικίλλουν τόσο πολύ στις περιγραφές τους για τον δρόμο που ακολούθησαν οι Εβραίοι και στους χάρτες των γειτονικών χωρών που είναι τώρα αδύνατο να αποφασιστεί. (Χέιδοκ)Σχετικά με την εντολή να στραφούν προς βορράν το σχόλιο σημειώνει την έκταση της επαγγελμένης κληρονομιάς.
Στραφείτε. Οι Εβραίοι μετά το πέρασμα της Ερυθράς Θάλασσας φαίνονταν να γυρίζουν την πλάτη τους στη γη της επαγγελίας για να πάνε νότια. Τώρα λοιπόν διατάσσονται να κατευθύνουν την πορεία τους προς βορράν και να εισέλθουν στη Χαναάν (Χέιδοκ) στη δυτική πλευρά της λίμνης των Σοδόμων όπου κατοικούσαν οι Αμορραίοι. (Καλμέτ) --- Το όρος τους και οι άλλοι λόφοι και πεδιάδες και κοιλάδες (εβραϊκό σεφέλα που αναφέρεται στο Α΄ Μακκαβαίων κεφάλαιο δωδέκατο στίχος τριάντα οκτώ) μέχρι τον Νείλο και τη Μεσόγειο ήταν τα νότια όρια των Χαναναίων των οποίων η χώρα εκτεινόταν μέχρι τον Λίβανο. Βλέπε Αριθμούς κεφάλαιο τριακοστό τέταρτο. (Χέιδοκ) --- Ο Θεός υπόσχεται επίσης να παραδώσει τη χώρα μέχρι τον Ευφράτη στους Εβραίους υπό τον όρο ότι θα παραμείνουν πιστοί σε αυτόν κεφάλαιο δέκατο ένατο στίχος οκτώ. Καθώς παραμέλησαν αυτή την προϋπόθεση δεν κατέκτησαν ποτέ ολόκληρη τη χώρα ούτε καν αυτή της Χαναάν χωρίς ενόχληση. Ωστόσο ολόκληρη ήταν υποτελής σε αυτούς στις ημέρες του Δαβίδ και του Σολομώντα. (Αυγουστίνος ερώτηση εικοστή πρώτη στο Ιησούς) (Μάσιος) (Τιρίνος)
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χέιδοκ συνδέει δογματικά την ήττα των αρχαίων γιγάντων με την εμπιστοσύνη του πιστού στις υποσχέσεις του Θεού.
Γίγαντες. Εβραϊκά Ραφαΐμ, το οποίο ο Γκρότιους θεωρεί ότι είναι λέξη διατηρημένη από την πρωτόγονη γλώσσα. Μερικές φορές δηλώνει γίγαντες, και εκείνους που στενάζουν στον άδη, εξαιτίας της μεγάλης ανομίας των Ραφαΐμ, Ιώβ. κστ΄. 5. Ο Ωγ ήταν ένας από τους απογόνους τους, και κατοικούσε στην ίδια χώρα, την οποία είχαν καταλάβει στις ημέρες του Αβραάμ, κεφ. γ΄. 2. (Καλμέτ) --- Απώλεσαν μεγάλο μέρος της δυνάμεώς τους στον πόλεμο των Σοδόμων. Μερικοί από αυτούς κατέφυγαν στη γη των Φιλισταίων, και εγκαταστάθηκαν εκεί, Α΄ Βασ. κα΄. 16. Καθώς αυτά τα γιγάντια έθνη είχαν ανατραπεί, καθώς και οι Χορραίοι, όταν ο Θεός παλαιότερα έδωσε τα εδάφη τους στον Μωάβ και στον Ησαύ, (Χέιδοκ) έτσι οι Εβραίοι μπορούν να είναι βέβαιοι, ότι τίποτε δεν θα μπορέσει να αντισταθεί στη δύναμή τους, ενώ Εκείνος είναι μαζί τους. (Μενοχίους)Το σχόλιο προσφέρει μια εφαρμογή δείχνοντας πώς οι ίδιες απειλές που κάποτε ειπώθηκαν προς τον Ισραήλ προειδοποιούν ακόμη την Εκκλησία σήμερα.
Αυτό το Βιβλίο ονομάζεται Δευτερονόμιον, το οποίο σημαίνει δεύτερος νόμος, επειδή επαναλαμβάνει και εμφυσά τις διατάξεις που δόθηκαν παλαιότερα στο Όρος Σινά, με άλλες εντολές που δεν εκφράστηκαν πριν. Οι Εβραίοι, από τις πρώτες λέξεις στο Βιβλίο, το ονομάζουν Ελλε Χαντεμπαρίμ. (Τσαλλόνερ) --- Μπορεί να διαιρεθεί σε πολλές ομιλίες, τις οποίες ο Μωυσής έκανε προς τον λαό κατά τους τελευταίους δύο μήνες της ζωής του. (Χέιδοκ) --- Η πρώτη παραδόθηκε από αυτόν την πρώτη ημέρα του ενδέκατου μηνός του τεσσαρακοστού έτους, από την απελευθέρωση των Εβραίων από την Αίγυπτο, και σχετίζεται με διάφορες λεπτομέρειες που τους είχαν συμβεί. Στο κεφ. δ΄. 41, και εξής, και ένα συμπλήρωμα από το Βιβλίο των Αριθμών δίνεται σε αυτή την ομιλία. Κεφ. ε΄, μια νέα προτροπή προς τον λαό αρχίζει, η οποία συνεχίζεται μέχρι το κεφ. κβ΄, όπου σχετίζονται οι περίφημες ευλογίες και κατάρες, από τα όρη Γαριζίν και Εβάλ. Στα επόμενα κεφάλαια, ο Μωυσής προτρέπει τον λαό, με τον πιο παθητικό τρόπο, να είναι πιστός στον Κύριο, προσθέτοντας τις ισχυρότερες απειλές και υποσχέσεις για να επιβάλει την υπακοή τους· και αφού διόρισε τον Ιησού να τον διαδεχθεί, και επανέλαβε εκείνο το ωραίο άσμα το οποίο ο Θεός διέταξε να γράψουν, (κεφ. λα΄. 19,) δίνει το Βιβλίο του Δευτερονομίου, για να φυλάσσεται με προσοχή, (εδ. 9,) ευλογεί τις φυλές σαν καλός και τρυφερός πατέρας, και παραδίδει την ψυχή του στον Θεό στο Όρος Νεβώ κατά το εκατοστό εικοστό έτος της ηλικίας του. (Καλμέτ) --- Δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία ότι ο Μωυσής ήταν ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, καθώς και των τεσσάρων προηγούμενων· αν και το τελευταίο κεφάλαιο μπορεί, ίσως, να αποτελεί μέρος του Βιβλίου του Ιησού, το οποίο παλαιότερα γράφτηκε αμέσως μετά τα έργα του Μωυσή, χωρίς κανένα τέτοιο σημάδι διάκρισης όπως βρίσκουμε σήμερα. Η όλη Αγία Γραφή φαινόταν να αποτελεί μόνο ένα στίχο. Πόσο εύκολα, επομένως, θα μπορούσε ο λογαριασμός του θανάτου του Μωυσή να συμπεριληφθεί, ως μέρος της Πεντατεύχου, όταν τα διαφορετικά βιβλία ήρθαν να διακριθούν με ξεχωριστούς τίτλους! Μια τέτοια εισαγωγή δεν μπορεί να βλάψει τον γενικό ισχυρισμό του Μωυσή ότι είναι ο συγγραφέας της Πεντατεύχου· ή, αν θεωρηθεί ότι το κάνει, δεν μπορεί να προσκομιστεί καμία απόλυτη απόδειξη ότι δεν έγραψε και αυτό το κεφάλαιο, με το πνεύμα της προφητείας. Όλος ο λαός μίλησε προς τον Έσδρα, τον γραμματέα, να φέρει το βιβλίο του νόμου του Μωυσή, το οποίο ο Κύριος είχε προστάξει, προς τον Ισραήλ. Ολόκληρο το έθνος των Ιουδαίων διατήρησε πάντοτε, ότι ο Μωυσής έγραψε αυτά τα βιβλία· και ο ίδιος επανειλημμένα ισχυρίζεται ότι διατάχθηκε να αφήσει καταγεγραμμένα πολλά σημαντικά πράγματα. Επομένως τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική μαρτυρία συγκλίνουν για να εδραιώσουν τον τίτλο του σε αυτά· και αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να φιλονικούμε με όλους τους άλλους συγγραφείς, και να αρνηθούμε ότι ο Δημοσθένης, για παράδειγμα, ο Καίσαρ, και άλλοι, έχουν γράψει τα έργα που φέρουν τα ονόματά τους, πρέπει να ομολογήσουμε ότι η Πεντάτευχος αποδίδεται στον Ιουδαίο νομοθέτη. Ακόμη κι αν αυτό ήταν θέμα αμφιβολίας, τα πράγματα που περιέχονται σε αυτά τα βιβλία δεν θα μπορούσαν, γι’ αυτόν τον λόγο, να αμφισβητηθούν. Πόσα ανώνυμα έργα έχουν εκδοθεί τα οποία είναι αναμφισβήτητης αυθεντίας! Πολλά από τα βιβλία της Γραφής είναι αυτής της φύσεως. Αλλά καθώς έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε, ότι έχουν φθάσει σε εμάς χωρίς καμία ουσιώδη διαφθορά, και γράφτηκαν από ανθρώπους αληθινούς, με θεία έμπνευση, αξίζουν να θεωρούνται αυθεντικά αρχεία. Αυτό ισχύει, είτε μιλούμε για τα πρωτότυπα είτε για τις εκδόσεις που εγκρίθηκαν από την Εκκλησία· αν και θα αρκούσε να φράξει τα στόματα των απίστων, αν μπορούσαμε να προμηθευθούμε μια αυθεντική ιστορία της Αγίας Γραφής με τη σύγκριση των διαφορετικών αντιγράφων που υπάρχουν. Έτσι, όπου οι εβραϊκές εκδόσεις φαίνονται εσφαλμένες, μπορούν να λάβουν μεγάλο φως από το σαμαριτικό αντίγραφο της Πεντατεύχου, και από τις μεταφράσεις των Εβδομήκοντα, και άλλων σεβαστών συγγραφέων σε όλη την Αγία Γραφή. Οι παραλλαγές, τις οποίες μπορούμε να ανακαλύψουμε, δεν είναι τέτοιας σημασίας, ώστε, αν επιλεγόταν το χειρότερο αντίγραφο, να βρίσκαμε τα ίδια μεγάλα περιγράμματα της ιστορίας της Γραφής, τις ίδιες εντολές πίστεως και ηθικής. Οι νόμοι του Μωυσή, οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι στα πέντε βιβλία του, μπορούν να ιδωθούν όλοι μαζί στη φυσική τους τάξη, συλλεγμένοι από τον Κορνήλιο α Λαπίδε και τον Καλμέτ. Αλλά το Πνεύμα του Θεού ευδόκησε να παρεμβάλει ιστορικά γεγονότα μεταξύ αυτών, τα οποία και δείχνουν την περίσταση κατά την οποία δόθηκαν, και μας επιτρέπουν να τα διαβάζουμε με μεγαλύτερη ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Τα τέσσερα προηγούμενα βιβλία θα μπορούσαν να συγκριθούν με τα τέσσερα Ευαγγέλια· το Δευτερονόμιον αντιπροσωπεύει το σύνολο, (Βεν. Βέδας) και μπορεί να ονομαστεί Διατεσσάρων, καθώς ανακαλεί στο νου μας τον μεγάλο Δημιουργό όλων των πραγμάτων, ο οποίος επρόκειτο να εκπληρώσει τις υποσχέσεις που είχε δώσει στους Πατριάρχες. Σχεδόν όλοι εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται ο Μωυσής, ήταν αγέννητοι ή πολύ νέοι, όταν οι γονείς τους έλαβαν τις εντολές του Θεού στο Σινά, και περιπλανήθηκαν στην έρημο. Επομένως τους δίνει μια αφήγηση για ό,τι είχε συμβεί κατά την τελευταία σημαντική περίοδο των σαράντα ετών. Δείχνει τι είχε προκαλέσει τόσες καταστροφές, και προειδοποιεί τους ακροατές του, ότι αν μιμηθούν την απιστία των πατέρων τους, όπως προβλέπει, με λύπη, ότι θα κάνουν, (κεφ. λα΄.) πρέπει να περιμένουν να αντιμετωπιστούν με όχι λιγότερη αυστηρότητα. Αυτή την πρόρρηση τη βλέπουμε επαληθευμένη, στην παρούσα ημέρα, στα πρόσωπα των διασκορπισμένων υπολειμμάτων του Ισραήλ. Πόσο υψηλές! πόσο τρομακτικές είναι οι αλήθειες τις οποίες ο Μωυσής επιβάλλει με τόση σπουδαιότητα! Οι ίδιες απειλές τις οποίες αυτός απαγγέλλει κατά των απίστων Ιουδαίων, αφορούν εμάς σε κάποιο μέτρο. Αν δεν αισθανόμαστε τα αποτελέσματά τους προς το παρόν, στο να εκδιωχθούμε από τη χώρα μας, έχουμε περισσότερο λόγο να φοβηθούμε μήπως αποκλειστούμε από την ουράνια κληρονομία μας, αν δεν μετανοήσουμε. (Χέιδοκ)
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη δική μου ιστορία χρειάζεται να θυμηθώ την παρελθούσα πιστότητα του Θεού όπως προέτρεψε ο Μωυσής το Ισραήλ να κάνει; Πώς μιλά η προειδοποίηση κατά της απιστίας στην Κάδης σε περιοχές δισταγμού στη ζωή μου αυτή τη στιγμή; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο μπορώ να καλλιεργήσω την υπακοή που επιτρέπει στις υποσχέσεις του Θεού να εκπληρωθούν σε εμένα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε τῆς διαθήκης, ὁ ὁδηγήσας τὸν λαόν σου διὰ τῆς ἐρήμου καὶ ἀνακαινίσας τὸν νόμον σου ἐν ταῖς πεδιάσι Μωάβ, χάρισαι ἡμῖν τὴν πίστιν τὴν νικῶσαν τὸν φόβον καὶ τὴν ὑπακοὴν τὴν κληρονομοῦσαν τὴν εὐλογίαν. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, διατήρησον ζωντανὴν ἐν ἡμῖν τὴν μνήμην τῶν κραταιῶν σου ἔργων ἀνατολικῶς τοῦ Ἰορδάνου, ἵνα ἡ ἐλπὶς ἡμῶν ἀναπαύηται ἀσφαλῶς ἐν τῇ οὐρανίᾳ γῇ ἣν ἡτοίμασας. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς ὥστε νὰ παραμείνωμεν πιστοὶ ἕως ὅτου εἰσέλθωμεν εἰς τὴν ἐπηγγελμένην ἐκείνην ἀνάπαυσιν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →