← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ωσηέ

Ο Προφήτης και η Πόρνη: Ιεζραέλ, Σπόρος του Θεού, και η Αιώνια Μνηστεία

Ωσηέ 1-2Υπόμνημα εις τους Δώδεκα Προφήτας του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού κειμένου υπό της Eterniseed)22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Ο Ωσηέ, ο πρώτος των Δώδεκα, ανοίγει με ένα σημείο τόσο εκπληκτικό ώστε μερικοί αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι συνέβη: ο Θεός διατάζει τον προφήτη Του να νυμφευθεί μια πόρνη, τη Γόμερ, και να τεκνοποιήσει μαζί της. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας — ο μέγας Αλεξανδρινός Πατέρας και στύλος της Χριστολογίας της Εκκλησίας — υπερασπίζεται την ιστορία ως πραγματική και την ερμηνεύει ως ζωντανή παραβολή της αγάπης της διαθήκης του Θεού για έναν άπιστο λαό. Ο προφήτης που νυμφεύεται την πόρνη είναι τύπος του ίδιου του Θεού, ο οποίος δεν αποστρέφεται έναν λαό που επόρνευσε, πηγαίνοντας πίσω από τον Βάαλ και τις χρυσές δαμάλεις, αλλά δένεται μαζί της με αγάπη για να την επαναφέρει. Τα τέκνα φέρουν ολόκληρη την προφητεία στα ονόματά τους: Ιεζραέλ, «σπόρος του Θεού», τον οποίο ο Κύριλλος ερμηνεύει για τον Χριστό, τον αληθινό Σπόρο του Θεού γεννηθέντα εκ του Πατρός αλλά σαρκωθέντα· Λο-ρουαμά, «μη ελεημένη»· Λο-αμμί, «μη λαός μου». Σκληρά ονόματα — όμως το πρώτο κεφάλαιο στρέφεται στο τέλος του προς έλεος, διότι οι αποβληθέντες υπόσχονται ότι «εν τω τόπω όπου ερρέθη αυτοίς, Ου λαός μου υμείς, εκεί κληθήσονται τέκνα Θεού ζώντος», και ο Ιούδας και ο Ισραήλ θα συναχθούν υπό μία Κεφαλή, η οποία είναι ο Χριστός. Έπειτα το δεύτερο κεφάλαιο ξεδιπλώνει όλο το δράμα της αποξένωσης και της επιστροφής: η μητέρα πόρνη ικετεύεται, ο δρόμος της φράσσεται με ακάνθες έως ότου πει «επιστρέψω προς τον άνδρα μου τον πρώτον», και τέλος το θαύμα στην καρδιά του βιβλίου — «μνηστεύσομαί σε εμαυτώ εις τον αιώνα». Ο Κύριλλος ερμηνεύει αυτή τη δεύτερη και ακλόνητη μνηστεία ως την ένωση της Εκκλησίας προς τον Χριστό, ο οποίος είναι η ειρήνη ημών.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανάγνωση Ωσηέ 1–2 — «Πορεύου και λάβε σεαυτώ γυναίκα πορνείας και τέκνα πορνείας· διότι πορνεύουσα πορνεύσει η γη από του οπίσω Κυρίου». Η Γόμερ γεννά τον Ιεζραέλ, έπειτα τον Λο-ρουαμά («διότι ουκέτι προσθήσω του ελεήσαι τον οίκον Ισραήλ»), έπειτα τον Λο-αμμί («διότι υμείς ου λαός μου, και εγώ ουκ έσομαι υμών Θεός»). Αλλά αμέσως η υπόσχεση: «έσται ο αριθμός των υιών Ισραήλ ως η άμμος της θαλάσσης… και έσται εν τω τόπω ου ερρέθη αυτοίς, Ου λαός μου υμείς, εκεί κληθήσονται τέκνα Θεού ζώντος»· «και συναχθήσονται οι υιοί Ιούδα και οι υιοί Ισραήλ επί το αυτό, και καταστήσουσιν εαυτοίς αρχήν μίαν». Έπειτα το δεύτερο κεφάλαιο: «Κρίνατε προς την μητέρα υμών, κρίνατε· διότι αυτή ουκ έστι γυνή μου»· «ιδού εγώ φράσσω την οδόν αυτής εν ακάνθαις… και ερεί, Πορεύσομαι και επιστρέψω προς τον άνδρα μου τον πρώτον, ότι καλώς μοι ήν τότε ή νυν»· «ιδού εγώ απατώ αυτήν και άξω αυτήν εις την έρημον και λαλήσω επί την καρδίαν αυτής»· «καλέσεις με Ισή, και ου καλέσεις με έτι Βααλί»· «και μνηστεύσομαί σε εμαυτώ εις τον αιώνα· και μνηστεύσομαί σε εμαυτώ εν δικαιοσύνη και εν κρίσει και εν ελέει και εν οικτιρμοίς· και μνηστεύσομαί σε εμαυτώ εν πίστει, και επιγνώσῃ τον Κύριον».
Μελετήστε

Μελέτη

Διατί ο Θεός διατάζει τόσο σκληρό πράγμα; Ο Κύριλλος δεν μας αφήνει να αναγνώσουμε τον γάμο ως κηλίδα επί του προφήτου· τον ερμηνεύει ως διάσωση. Ο προφήτης έπραξε για τη Γόμερ ό,τι ο Θεός πράττει για την ψυχή — ανύψωσε πεσμένη γυναίκα εις τιμήν: και ο προφήτης έσωσε τη Γόμερ. Διότι την γυναίκα την τόσο αισχράν και κοινήν έπεισε να προσκολληθεί εις έναν μόνον άνδρα. Και αυτό είναι η ίδια η καρδιά του σημείου, διότι διδάσκει την πραότητα του Θεού προς αμαρτωλούς που δεν έχουν ακόμη καθαρισθεί: ο θείος Λόγος χορηγεί ημίν την πνευματικήν κοινωνίαν ακόμη και όταν είμεθα ακόμη ρυπαροί και ακάθαρτοι. Ότι ο Θεός δέχεται τους μεμιασμένους προτού πλυθούν δεν είναι πράγμα που ο Κύριλλος αφήνει εις συμπέρασμα αλλά δηλώνει σαφώς: Ότι και ο Θεός, εκ της απείρου αγάπης αυτού προς τον άνθρωπον, δέχεται τους μεμιασμένους και μηδέπω πεπλυμένους από αμαρτίας, ουδείς δύναται να αμφιβάλλει. Έπειτα ο Κύριλλος στρέφεται προς τον πρωτότοκον. Ο Ιεζραέλ ερμηνεύεται «σπόρος του Θεού», και ο σπόρος του Θεού εν αληθεία είναι ο Χριστός — γεννηθείς εκ του Πατρός εν αιωνιότητι, γεννηθείς εκ της συναγωγής εν χρόνω: ο Υιός εγεννήθη εκ του Πατρός, ει και εσαρκώθη. Ούτω τα ίδια τα ονόματα των τέκνων του προφήτου ανοίγουν εις το μυστήριον της Ενσαρκώσεως και της συναγωγής των αποβληθέντων εις τον λαόν του Θεού.
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ολόκληρο το τόξο του Ωσηέ κάμπτεται προς τα λόγια «μνηστεύσομαί σε εμαυτώ εις τον αιώνα», και ο Κύριλλος τα ερμηνεύει περί της νέας διαθήκης εν Χριστώ. Υπήρχε αρχαία μνηστεία — ο Ισραήλ καλούμενος προς τον Θεόν διά του νόμου, υπό Μωϋσέως και των αγγέλων — αλλά δεν ήτο ακλόνητος· οι τύποι δεν προωρίζοντο να ισχύσουν αιωνίως. Η δευτέρα μνηστεία είναι συνεχής και πολύ λαμπροτέρα, και επιτελείται ουχί υπό μεσίτου αλλά υπό του ιδίου του Κυρίου γενομένου ανθρώπου: αυτός ο Κύριος, ο Λόγος εκ του Θεού Πατρός, γενόμενος άνθρωπος καθ’ ημάς, παρέστησε την Εκκλησίαν εαυτώ. Ο τρόπος αυτής της ενώσεως είναι πνευματικός και υπερβαίνει οτιδήποτε ο νόμος ηδύνατο να δώσει, διότι καθιστά ημάς μετόχους αυτής της φύσεως του Θεού: ενωθέντες τω Θεώ εν Πνεύματι και πλουτισθέντες τη μετοχή της θείας αυτού φύσεως. Και ο επιτελών την μνηστείαν το πράττει διά του εαυτού γενομένου ειρήνης ημών και αφαιρούντος το χωρίζον ημάς από του Θεού: αυτός εστιν η ειρήνη ημών, κατά τας γραφάς, αφελών την αμαρτίαν την μεταξύ κειμένην. Ούτω η πόρνη του πρώτου κεφαλαίου γίνεται η νύμφη του δευτέρου — ουχί διά της ιδίας αξίας, αλλά διότι ο Νυμφίος εξ ουρανού ηγάπησεν αυτήν, εφράξεν την οδόν αυτής, επανήγαγεν αυτήν, και ενύμφευσεν αυτήν εαυτώ εις τον αιώνα.
Απαντήστε

Απόκριση

Άκουσε πρώτον την παρηγορίαν την οποίαν το σημείον προωρίζετο να δώσει. Εάν επλανήθης, εάν επόρνευσας οπίσω των ειδώλων της καρδίας σου, μη νομίσεις εαυτόν πέραν ανακτήσεως — διότι ο Κύριλλος σοι λέγει ότι ο θείος Λόγος χορηγεί την κοινωνίαν αυτού ακόμη και όταν είμεθα ακόμη ρυπαροί και ακάθαρτοι, και ότι ο Θεός δέχεται τους μεμιασμένους και μηδέπω πεπλυμένους από αμαρτίας. Ο προφήτης δεν κατεφρόνησε τη Γόμερ· την έσωσε, ανυψώσας αυτήν από αισχύνης εις την τιμήν πιστής συζύγου. Ούτω και ο Χριστός δεν σε καταφρονεί. Αλλά άκουσε επίσης το μάθημα της φραγμένης οδού. Όταν ο Θεός αφήνει την οδόν προς την αμαρτίαν να γίνεται τραχεία — όταν αι επιδιώξεις ημών αποτυγχάνουν και τα είδωλα ουδέν παρέχουν — τούτο δεν είναι εγκατάλειψις αλλά έλεος, αι άκανθαι αι στρέφουσαι ημάς οπίσω να είπωμεν, «επιστρέψω προς τον άνδρα μου τον πρώτον». Μη αγανάκτει διά τον φραγμόν· άφες αυτόν να σε οδηγήσει οίκαδε. Και τότε εισέλθε, μετά θαυμασμού, εις την μνηστείαν. Σύ ο μακράν ων ενυμφεύθης τω Χριστώ εις τον αιώνα — ουχί εν σκιά και τύπω, αλλά εν δικαιοσύνη, εν κρίσει, εν ελέει, εν πίστει. Αυτός εποίησεν εαυτόν ειρήνην σου, αφαιρών την αμαρτίαν την μεταξύ κειμένην· ηνώσε σε τω Θεώ εν Πνεύματι και σε εποίησε μέτοχον της θείας φύσεως. Ζήσον ουν ως η νύμφη τοιούτου Νυμφίου: μη καλείς αυτόν πλέον Βααλί, τον δεσπότην του φόβου σου, αλλά Ισή, τον άνδρα σου και την αγάπην σου, και φέρε τον καρπόν βίου αγνού και ευγνώμονος.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε ο διατάξας τον προφήτην σου να λάβει εαυτώ πόρνην, και ούτω δείξας την άπειρον αγάπην σου προς λαόν άπιστον: ομολογώ ότι και εγώ επόρνευσα, πηγαίνων οπίσω των ειδώλων των ιδίων μου επιθυμιών, αλλ’ ουκ απεδοκίμασάς με. Ευλογώ σε ότι ο θείος Λόγος χορηγεί την κοινωνίαν αυτού και εις ημάς ενώ είμεθα ακόμη ρυπαροί και ακάθαρτοι, και ότι δέχεσαι τους μεμιασμένους και μηδέπω πεπλυμένους από αμαρτίας. Όπου επλανήθην, φράξον την οδόν μου διά των σωτηρίων ακανθών σου, ίνα στραφώ και είπω, Επιστρέψω προς τον άνδρα μου τον πρώτον, διότι ήτο κάλλιον μετ’ εσού ή άνευ σου. Και συ, ω Χριστέ, ο ων ο Σπόρος του Θεού, γεννηθείς εκ του Πατρός αλλά σαρκωθείς υπέρ ημών, ο γενόμενος ειρήνη ημών αφαιρών την αμαρτίαν την μεταξύ κειμένην, και παραστήσας την Εκκλησίαν εαυτώ και ενώσας ημάς τω Θεώ εν Πνεύματι: μνήστευσόν με εαυτώ εις τον αιώνα, εν δικαιοσύνη και εν ελέει και εν πίστει, ίνα μη σε καλώ πλέον διά των ονομάτων των παλαιών μου φόβων, αλλά τον άνδρα μου και τον Θεόν μου. Σοι, ω Χριστέ ο Θεός ημών, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Υπόμνημα εις τους Δώδεκα Προφήτας του Αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού κειμένου υπό της Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →