← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Άσμα Ασμάτων

Άσμα 7-8 — με τον Ματθαίο Χένρι

Άσμα Ασμάτων 7-8Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το κλασικό υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι ανοίγει ένα παράθυρο στο Άσμα Ασμάτων, αποκαλύπτοντας τον τρυφερό διάλογο μεταξύ του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Στα κεφάλαια 7 και 8 ο Χένρι παρακολουθεί τον πλούσιο έπαινο του νυμφίου, την πρόθυμη απάντηση της νύφης και τον βαθύτερο δεσμό που προεικονίζει τον ίδιο τον ουρανό. Οι σημειώσεις του στίχο προς στίχο μας προσκαλούν να σταθούμε σε κάθε εικόνα ομορφιάς και επιθυμίας. Καθώς ακολουθούμε την ερμηνεία του, ανακαλύπτουμε πώς η ευαρέσκεια του Χριστού προς τον λαό Του δεν μειώνεται ποτέ και πώς οι πιστοί καλούνται να ανταποδώσουν αυτή την αγάπη με ολόψυχη αφοσίωση. Το σημερινό μάθημα αντλεί απευθείας από τις παραγράφους του Χένρι για να αφήσει τα δικά του λόγια να καθοδηγήσουν τον στοχασμό μας σε αυτά τα τελευταία κεφάλαια.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 7 και 8 του Άσματος Ασμάτων. Ακούστε τον συνεχιζόμενο εορτασμό του βασιλικού νυμφίου για την αγαπημένη του και την απαντητική επιθυμία της για στενότερη κοινωνία. Προσέξτε τη μετάβαση από την περιγραφή στην πρόσκληση και τέλος στην πεποίθηση της μεσιτείας. Αφήστε την ποίηση να αφυπνίσει τη δική σας λαχτάρα για κοινωνία με τον Χριστό. Όταν τελειώσετε, επιστρέψτε για να στοχαστείτε μαζί με τον Ματθαίο Χένρι πάνω στον πλούτο που περιέχουν αυτοί οι στίχοι.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει τη μελέτη με μια πλούσια περιγραφή της ομορφιάς της συζύγου. Ι. Μια πλούσια περιγραφή της ομορφιάς της συζύγου, την οποία, κατά τη γνώμη ορισμένων, δίνουν οι παρθένες οι σύντροφοί της, και αυτοί ήταν που την καλούσαν να επιστρέψει· φαίνεται μάλλον ότι δίνεται από τον ίδιο τον Χριστό και αποσκοπεί να εκφράσει την αγάπη Του προς αυτήν και την ευαρέσκειά Του σε αυτήν, όπως προηγουμένως, κεφ. δ΄ 1 κ.ε., και κεφ. στ΄ 5, 6. Οι ομοιότητες εδώ είναι διαφορετικές από τις προηγούμενες, για να δείξουν ότι η ομορφιά της αγιότητας είναι τέτοια που τίποτε στη φύση δεν μπορεί να φθάσει· μπορείς πάντα να πεις περισσότερα γι' αυτήν, και όμως πάντα να υστερείς. Εκείνος ο έπαινος της συζύγου, κεφ. δ΄, δόθηκε αμέσως μετά τους αρραβώνες (κεφ. γ΄ 11), αυτός μετά την επιστροφή της από παρέκκλιση (κεφ. στ΄ 13)· όμως αυτός υπερβαίνει εκείνον, για να δείξει τη σταθερότητα της αγάπης του Χριστού προς τον λαό Του· τους αγαπά μέχρι τέλους, αφού τους έκανε πολύτιμους στα μάτια Του και έντιμους. Η σύζυγος περιέγραψε την ομορφιά του αγαπημένου της σε δέκα σημεία (κεφ. ε΄ 11 κ.ε.)· και τώρα Εκείνος την περιγράφει με το ίδιο πλήθος, διότι δεν θέλει να υστερήσει σε σεβασμό και τρυφερότητα. Εκείνους που τιμούν τον Χριστό θα τους τιμήσει οπωσδήποτε και θα τους κάνει έντιμους. Όπως ο προφήτης, περιγράφοντας τις διαφθορές του έκπτωτου Ισραήλ, απαριθμεί από το πέλμα του ποδιού μέχρι την κεφαλή (Ησ. α΄ 6), έτσι εδώ οι ομορφιές της Εκκλησίας απαριθμούνται από το πόδι μέχρι την κεφαλή, ώστε, καθώς λέγει ο απόστολος όταν παρομοιάζει την Εκκλησία, όπως εδώ, με το φυσικό σώμα (Α΄ Κορ. ιβ΄ 23), να αποδοθεί περισσότερη τιμή σε εκείνα τα μέρη του σώματος που θεωρούμε λιγότερο έντιμα, και που γι' αυτό στερούνταν τιμής, εδ. 24. 1. Τα πόδια της εδώ επαινούνται· τα πόδια των διακόνων του Χριστού είναι ωραία στα μάτια της Εκκλησίας (Ησ. νβ΄ 7), και τα πόδια της εδώ λέγεται ότι είναι ωραία στα μάτια του Χριστού. Πόσο ωραία είναι τα πόδια σου με τα υποδήματα! Όταν οι πιστοί, απελευθερωμένοι από την αιχμαλωσία της αμαρτίας (Πράξ. ιβ΄ 8), στέκονται στερεά στην ελευθερία με την οποία ελευθερώθηκαν, διατηρούν τα σημεία της απελευθέρωσής τους, έχουν τα πόδια τους υποδεδημένα με την ετοιμασία του ευαγγελίου της ειρήνης, και περπατούν σταθερά σύμφωνα με τον κανόνα του ευαγγελίου, τότε τα πόδια τους είναι ωραία με υποδήματα· πατούν στερεά, καλά οπλισμένοι ενάντια στις θλίψεις που συναντούν στον δρόμο τους. Όταν δεν μένουμε σε καλές διαθέσεις, αλλά αυτές συνοδεύονται από ειλικρινείς προσπάθειες και αποφάσεις, τότε τα πόδια μας στολίζονται με υποδήματα. Βλέπε Ιεζ. ιστ΄ 10. 2. Οι αρθρώσεις των μηρών λέγεται ότι μοιάζουν με κοσμήματα, και μάλιστα περίτεχνα κατεργασμένα από επιδέξιο τεχνίτη. Αυτό εξηγείται από Εφ. δ΄ 16 και Κολ. β΄ 19, όπου το μυστικό σώμα του Χριστού λέγεται ότι συγκρατείται από αρθρώσεις και συνδέσμους, όπως οι γοφοί και τα γόνατα (και τα δύο αρθρώσεις των μηρών) υπηρετούν το φυσικό σώμα στη δύναμη και την κίνησή του. Η Εκκλησία είναι τότε ευπρεπής στα μάτια του Χριστού όταν αυτές οι αρθρώσεις διατηρούνται στερεές από την αγία αγάπη και ενότητα, και από την κοινωνία των αγίων. Όταν οι πιστοί ενεργούν στη θρησκεία από καλές αρχές, και είναι σταθεροί και τακτικοί σε όλη τη συναναστροφή τους, και στρέφονται εύκολα σε κάθε καθήκον στον καιρό και τον τόπο του, τότε οι αρθρώσεις μοιάζουν με κοσμήματα. 3. Ο ομφαλός εδώ παρομοιάζεται με στρογγυλό ποτήρι ή κύπελλο, που δεν στερείται κανενός από το ευχάριστο υγρό που θα ήθελε κανείς να βρει μέσα του, όπως το ποτήρι του Δαβίδ που ξεχείλιζε (Ψαλμ. κγ΄ 5), καλοσχηματισμένο, και όχι όπως εκείνο το άθλιο βρέφος του οποίου ο ομφαλός δεν κόπηκε, Ιεζ. ιστ΄ 4. Ο φόβος του Κυρίου λέγεται ότι είναι υγεία στον ομφαλό. Βλέπε Παρ. γ΄ 8. Όταν η ψυχή δεν στερείται αυτόν τον φόβο, τότε ο ομφαλός δεν στερείται υγρού. 4. Η κοιλία μοιάζει με σωρό σιταριού στην αποθήκη, ο οποίος ίσως κάποτε, για επίδειξη, στολιζόταν με άνθη. Το σιτάρι είναι χρήσιμο, τα κρίνα είναι ωραία· υπάρχει στην Εκκλησία κάθε τι που μπορεί να είναι για τα μέλη αυτού του σώματος είτε για χρήση είτε για στολισμό. Όλο το σώμα τρέφεται από την κοιλία· αυτό δηλώνει την πνευματική ευημερία του πιστού και την υγιή κατάσταση της ψυχής, όλα σε καλή κατάσταση. 5. Οι μαστοί μοιάζουν με δύο νεαρά ελάφια που είναι δίδυμα, εδ. 3. Με τους μαστούς των παρηγοριών της Εκκλησίας τρέφονται εκείνοι που γεννιούνται από την κοιλία της (Ησ. μστ΄ 3), και με τον ομφαλό λάμβαναν τροφή στη μήτρα. Αυτή η παρομοίωση την είχαμε προηγουμένως, κεφ. δ΄ 5. 6. Ο λαιμός, που προηγουμένως παρομοιαζόταν με τον πύργο του Δαβίδ (κεφ. δ΄ 4), εδώ παρομοιάζεται με πύργο από ελεφαντόδοντο, τόσο λευκός, τόσο πολύτιμος· τέτοια είναι η πίστη των αγίων, με την οποία ενώνονται με τον Χριστό την κεφαλή τους. Το όνομα του Κυρίου, ενισχυμένο από την πίστη, είναι για τους αγίους σαν ισχυρός και απόρθητος πύργος. 7. Τα μάτια παρομοιάζονται με τις ιχθυοδεξαμενές της Εσεβών, ή τις τεχνητές ιχθυοδεξαμενές, κοντά σε μια πύλη, είτε της Ιερουσαλήμ είτε της Εσεβών, που ονομάζεται Βαθ-ραββίμ, η θυγατέρα πλήθους, επειδή είναι μεγάλος δρόμος. Η κατανόηση, οι προθέσεις του πιστού, είναι καθαρές και διαυγείς όπως αυτές οι δεξαμενές. Τα μάτια, που κλαίνε για την αμαρτία, είναι σαν πηγές (Ιερ. θ΄ 1), και ευπρεπή ενώπιον του Χριστού. 8. Η μύτη μοιάζει με τον πύργο του Λιβάνου, το μέτωπο ή το πρόσωπο στερεωμένο σαν πέτρα (Ησ. ν΄ 7), άφοβο όπως εκείνος ο πύργος ήταν απόρθητος. Έτσι δηλώνει τη μεγαλοψυχία και την ιερή ανδρεία της Εκκλησίας, ή (κατά άλλους) μια πνευματική οξυδέρκεια για να διακρίνει πράγματα που διαφέρουν, όπως τα ζώα διακρίνουν παραδόξως με την όσφρηση. Αυτός ο πύργος βλέπει προς τη Δαμασκό, την πρωτεύουσα της Συρίας, δηλώνοντας την τόλμη της Εκκλησίας να αντιμετωπίζει τους εχθρούς της και να μην τους φοβάται. 9. Η κεφαλή μοιάζει με τον Κάρμηλο, έναν πολύ ψηλό λόφο κοντά στη θάλασσα, εδ. 5. Η κεφαλή του πιστού υψώνεται πάνω από τους εχθρούς του (Ψαλμ. κζ΄ 6), πάνω από τις καταιγίδες της κατώτερης περιοχής, όπως η κορυφή του Καρμήλου, δείχνοντας προς τον ουρανό. Όσο περισσότερο υψωνόμαστε πάνω από αυτόν τον κόσμο, και όσο πιο κοντά στον ουρανό, και όσο πιο ασφαλείς και γαλήνιοι γινόμαστε με αυτόν τον τρόπο, τόσο πιο αγαπητοί γινόμαστε στα μάτια του Κυρίου Ιησού. 10. Τα μαλλιά της κεφαλής λέγεται ότι μοιάζουν με πορφύρα. Αυτό δηλώνει την καθολική αγαπητικότητα του πιστού στα μάτια του Χριστού, ακόμη και μέχρι τα μαλλιά, ή (κατά την κατανόηση ορισμένων) τις καρφίτσες με τις οποίες χτενίζονται τα μαλλιά. Μερικοί με την κεφαλή και τα μαλλιά εννοούν τους κυβερνήτες της Εκκλησίας, οι οποίοι, αν φροντίζουν να εκτελούν το καθήκον τους, προσθέτουν πολύ στην ευπρέπειά της. Η κεφαλή σαν κόκκινο (έτσι το διαβάζουν μερικοί) και τα μαλλιά σαν πορφύρα, τα δύο χρώματα που φορούσαν οι μεγάλοι άνδρες. Ο Χένρι στη συνέχεια εξερευνά την ευαρέσκεια που παίρνει ο Χριστός στην Εκκλησία Του έτσι στολισμένη. ΙΙ. Η ευαρέσκεια που παίρνει ο Χριστός στην Εκκλησία Του έτσι στολισμένη και διακοσμημένη. Είναι πράγματι αγαπητή αν είναι έτσι στα μάτια Του· όπως Εκείνος βάζει την ευπρέπεια επάνω της, έτσι είναι η αγάπη Του που κάνει αυτή την ευπρέπεια αληθινά πολύτιμη, διότι Εκείνος είναι αλάνθαστος κριτής. 1. Ευχαριστιόταν να βλέπει την Εκκλησία Του, και να συνομιλεί μαζί της, χαίροντας σε εκείνο το κατοικήσιμο μέρος της γης Του: Ο βασιλιάς κρατιέται στις στοές, και δεν μπορεί να τις αφήσει. Αυτό εξηγείται από Ψαλμ. ρλβ΄ 13, 14, Ο Κύριος εξέλεξε τη Σιών, λέγοντας, Αυτή είναι η ανάπαυσή μου για πάντα· εδώ θα κατοικήσω· και Ψαλμ. ρμζ΄ 11, Ο Κύριος ευαρεστείται σε εκείνους που Τον φοβούνται. Και, αν ο Χριστός έχει τέτοια ευαρέσκεια στις στοές της κοινωνίας με τον λαό Του, πολύ περισσότερο λόγο έχουν εκείνοι να ευαρεστούνται σε αυτές, και να λογαριάζουν μια ημέρα εκεί καλύτερη από χίλιες. 2. Χτυπήθηκε ακόμη και από θαυμασμό για την ομορφιά της Εκκλησίας Του (εδ. 6): Πόσο ωραία και πόσο ευχάριστη είσαι, ω αγάπη! Πόσο έγινες ωραία! (έτσι είναι η λέξη), 'όχι γεννημένη έτσι, αλλά γινόμενη έτσι με την ευπρέπεια που Εγώ έβαλα επάνω σου.' Η αγιότητα είναι ομορφιά πέρα από έκφραση· ο Κύριος Ιησούς ευαρεστείται θαυμασίως σε αυτήν· η εξωτερική όψη της είναι ωραία· η εσωτερική διάθεση της είναι ευχάριστη και ιδιαίτερα ευάρεστη, και η ευαρέσκεια που έχει σε αυτήν είναι ανέκφραστη. Ω αγαπητέ μου για απολαύσεις! έτσι διαβάζουν μερικοί. 3. Αποφάσισε να διατηρήσει την κοινωνία με την Εκκλησία Του. (1.) Να πιάσει αυτήν όπως τα κλαδιά ενός φοινικόδεντρου. Παρομοιάζει το ανάστημά της με φοινικόδεντρο (εδ. 7), τόσο ίσιο, τόσο δυνατό, φαίνεται, όταν την κοιτάζει σε πλήρη αναλογία. Το φοινικόδεντρο παρατηρείται ότι ανθίζει περισσότερο όταν είναι φορτωμένο· έτσι η Εκκλησία, όσο περισσότερο έχει θλιβεί, τόσο περισσότερο έχει πολλαπλασιαστεί· και τα κλαδιά της είναι σύμβολα νίκης. Ο Χριστός λέγει, 'Θα ανέβω στο φοινικόδεντρο, για να διασκεδάσω με τη σκιά του (εδ. 8) και θα πιάσω τα κλαδιά του και θα παρατηρήσω την ομορφιά τους.' Ό,τι ο Χριστός έχει πει ότι θα κάνει, υπέρ του λαού Του· μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα το κάνει, διότι οι ευγενείς σκοποί Του δεν επιτρέπεται ποτέ να πέσουν στο έδαφος· και αν πιάσει τα κλαδιά της Εκκλησίας Του, πιάσει νωρίς τα κλαδιά της, όταν είναι νέα και τρυφερά, θα κρατήσει το πιάσιμό Του και δεν θα τα αφήσει. (2.) Να αναζωογονηθεί με τους καρπούς της. Παρομοιάζει τους μαστούς της (τις ευλαβείς στοργές της προς Αυτόν) με τσαμπιά σταφυλιών, έναν πολύ ευχάριστο καρπό (εδ. 7), και το επαναλαμβάνει (εδ. 8): Θα είναι (δηλαδή θα είναι για Εμένα) ως τσαμπιά της αμπέλου, που ευφραίνουν την καρδιά. 'Τώρα που ανεβαίνω στο φοινικόδεντρο οι χάριτές σου θα ενεργοποιηθούν και θα διεγερθούν.' Η παρουσία του Χριστού με τον λαό Του ανάβει την ιερή ουράνια φωτιά στις ψυχές τους, και τότε οι μαστοί τους θα είναι ως τσαμπιά της αμπέλου, ένα τονωτικό για τους ίδιους και ευάρεστο σε Αυτόν. Και αφού ο Θεός, στην αρχή, εμφύσησε στα ρουθούνια του ανθρώπου την πνοή της ζωής, και εμφυσά ακόμη την πνοή της νέας ζωής, η οσμή των ρουθουνιών τους μοιάζει με την οσμή μήλων, ή πορτοκαλιών, που είναι ευχάριστη και αναζωογονητική. Ο Κύριος μύρισε ευωδία από τη θυσία του Νώε, Γεν. η΄ 21. Και, τέλος, ο ουρανίσκος του στόματός της μοιάζει με το καλύτερο κρασί (εδ. 9)· η πνευματική της γεύση και απόλαυση, ή τα λόγια που λέγει για τον Θεό και τον άνθρωπο, που δεν έρχονται από τα δόντια προς τα έξω, αλλά από τον ουρανίσκο, αυτά είναι ευάρεστα στον Θεό. Η προσευχή του ευθούς είναι η ευαρέσκειά Του. Και, όταν εκείνοι που φοβούνται τον Κύριο μιλούν ο ένας στον άλλον όπως τους αρμόζει, ο Κύριος ακούει, και ακούει με ευχαρίστηση, Μαλ. γ΄ 16. Είναι σαν εκείνο το κρασί που είναι, [1.] Πολύ εύγευστο και ευχάριστο στη γεύση. Κατεβαίνει γλυκά· κατεβαίνει ευθέως (έτσι το διαβάζει το περιθώριο)· κινείται ορθά, Παρ. κγ΄ 31. Οι ηδονές των αισθήσεων φαίνονται ορθές στην σαρκική όρεξη, και κατεβαίνουν ομαλά, αλλά συχνά είναι λανθασμένες, και, σε σύγκριση με την ηδονή της κοινωνίας με τον Θεό, είναι τραχείες και άγριες. Τίποτε δεν κατεβαίνει τόσο γλυκά σε μια ευσεβή ψυχή όσο το κρασί των παρηγοριών του Θεού. [2.] Είναι ένα μεγάλο τονωτικό. Η παρουσία του Χριστού δια του Πνεύματός Του με τον λαό Του θα είναι αναζωογονητική και δροσιστική για αυτούς, όπως εκείνο το δυνατό κρασί που κάνει ακόμη και τα χείλη εκείνων που κοιμούνται (που είναι έτοιμοι να λιποθυμήσουν σε λιποθυμία), να μιλούν. Οι ασυγκίνητοι αμαρτωλοί κοιμούνται· οι άγιοι είναι συχνά νυσταγμένοι, και άτονοι, και μισοκοιμισμένοι· αλλά ο λόγος και το Πνεύμα του Χριστού θα βάλουν ζωή και σφρίγος στην ψυχή, και από την αφθονία της καρδιάς που έτσι γεμίζει το στόμα θα μιλήσει. Όταν οι απόστολοι γέμισαν από το Πνεύμα μίλησαν με γλώσσες τα θαυμαστά έργα του Θεού (Πράξ. β΄ 10, 12)· και εκείνοι που σε αντίθεση με το να μεθύουν με κρασί, στο οποίο υπάρχει ασωτία, γεμίζουν από το Πνεύμα, μιλούν στον εαυτό τους με ψαλμούς και ύμνους, Εφ. ε΄ 18, 19. Όταν ο Χριστός επαινεί έτσι την γλυκύτητα της αγάπης της συζύγου Του, διεγερμένης από την φανέρωση της δικής Του, αυτή φαίνεται να βάζει εκείνο το λόγι Ο Χένρι στη συνέχεια καταγράφει τη θριαμβευτική διακήρυξη της συζύγου ότι ανήκει στον Χριστό. Ι. Εδώ θριαμβεύει στη σχέση της με τον Χριστό και στο συμφέρον της σε Αυτόν, και στο όνομά Του θα καυχάται όλη την ημέρα. Με τι μεταφορά χαράς και ιερής αγαλλίασης λέγει (εδ. 10), 'Είμαι του αγαπημένου μου, όχι δική μου, αλλά ολοκληρωτικά αφιερωμένη σε Αυτόν και αναγνωρισμένη από Αυτόν.' Αν μπορούμε αληθινά να πούμε ότι ο Χριστός είναι ο καλύτερος αγαπημένος μας, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι είμαστε δικοί Του και Εκείνος θα μας σώσει, Ψαλμ. ριθ΄ 94. Οι ευγενείς αποκαλύψεις της αγάπης του Χριστού προς εμάς πρέπει να μας δεσμεύσουν να χαρούμε πολύ για την κατοχή που έχει επάνω μας, την κυριαρχία Του επάνω μας και την ιδιοκτησία Του σε εμάς, που δεν είναι λιγότερο πηγή παρηγοριάς παρά δεσμός καθήκοντος. Η οικειότητα της κοινωνίας με τον Χριστό πρέπει να βοηθήσει να ξεκαθαρίσουμε το συμφέρον μας σε Αυτόν. Καυχώμενη σε αυτό, ότι είναι δική Του, για να Τον υπηρετεί, και λογαριάζοντας ότι είναι η τιμή της, παρηγορείται με αυτό, ότι η επιθυμία Του είναι προς αυτήν, δηλαδή είναι ο σύζυγός της· είναι μια περιφραστική έκφραση της συζυγικής σχέσης, Γεν. γ΄ 16. Η επιθυμία του Χριστού ήταν έντονα προς το εκλεκτό υπόλοιπό Του, όταν ήλθε από τον ουρανό στη γη για να τους ζητήσει και να τους σώσει· και όταν, στην εκτέλεση της αποστολής Του, ήταν στενοχωρημένος μέχρις ότου το βάπτισμα του αίματος που έπρεπε να περάσει για χάρη τους ολοκληρωθεί, Λουκ. ιβ΄ 50. Επιθυμούσε τη Σιών για κατοικία· αυτό είναι παρηγοριά για τους πιστούς ότι, όποιος και αν τους περιφρονεί, ο Χριστός έχει επιθυμία προς αυτούς, τέτοια επιθυμία που θα Τον φέρει πάλι από τον ουρανό στη γη για να τους δεχθεί κοντά Του· διότι ποθεί να τους έχει όλους μαζί Του, Ιωάν. ιζ΄ 24· ιδ΄ 3.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει επισκοπώντας τα θέματα οικειότητας και μεσιτείας του τελευταίου κεφαλαίου. Οι στοργές μεταξύ του Χριστού και της συζύγου Του είναι τόσο ισχυρές και ζωηρές εδώ, σε αυτό το τελευταίο κεφάλαιο του άσματος, όσο ποτέ, και μάλλον περισσότερο. Ι. Η σύζυγος συνεχίζει την επιμονή της για πιο οικεία κοινωνία και συναναστροφή μαζί Του, εδ. 1-3. ΙΙ. Διατάσσει τις θυγατέρες της Ιερουσαλήμ να μην διακόψουν την κοινωνία της με τον αγαπημένο της (εδ. 4)· και αυτές, εξαιτίας αυτού, θαυμάζουν την εξάρτησή της από Αυτόν, εδ. 5. ΙΙΙ. Ικετεύει τον αγαπημένο της, τον οποίο εγείρει με τις προσευχές της (εδ. 5), να επιβεβαιώσει με τη χάρη Του εκείνη την ευλογημένη ένωση μαζί Του στην οποία είχε γίνει δεκτή, εδ. 6, 7. IV. Κάνει μεσιτεία και για άλλους, ώστε να φροντιστούν (εδ. 8, 9), και ευαρεστείται με τις σκέψεις του δικού της συμφέροντος στον Χριστό και της στοργής Του προς αυτήν, εδ. 10. V. Αναγνωρίζει τον εαυτό της ως ενοικιάστριά Του για ένα αμπέλι που κρατούσε από Αυτόν στη Βααλ-αμών, εδ. 11, 12. VI. Το άσμα ολοκληρώνεται με μια ανταλλαγή αποχαιρετιστήριων αιτημάτων. Ο Χριστός διατάσσει τη σύζυγό Του να Του αφήνει συχνά να ακούει από αυτήν (εδ. 13), και αυτή Τον ικετεύει να επισπεύσει την επιστροφή Του σε αυτήν, εδ. 14).
Απαντήστε

Απάντηση

1. Πού αισθάνεσαι πιο καθαρά την ευαρέσκεια του Χριστού σε εσένα σήμερα; 2. Πώς θα μπορούσες να ανταποκριθείς στην αγάπη Του με νέες εκφράσεις αφοσίωσης; 3. Ποιοι 'ευχάριστοι καρποί' αποθηκεύεις για να Του προσφέρεις στην καθημερινή κοινωνία;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε φιλάνθρωπε, σε αἰνοῦμεν διὰ τὸ ᾆσμα τῆς ἀγάπης ἐν ᾧ εὐφραίνῃ ἐν τῇ ὡραιότητι τῆς ἐκκλησίας σου, καὶ παρακαλοῦμεν ὅπως τὸ Πνεῦμά σου διαμορφώσῃ τὴν αὐτὴν καλλονὴν ἐν ἡμῖν. Ἕλκυσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ πάσης περισπάσεως ὥστε νὰ περιπατῶμεν μετὰ τοῦ Χριστοῦ ἐν τοῖς ἀγροῖς τοῦ Λόγου σου, ἐγερθέντες πρωὶ νὰ σὲ ζητῶμεν καὶ ἀποθησαυρίζοντες πᾶσαν χάριν διὰ τὴν δόξαν σου μόνην. Κράτησον τὰς ἐπιθυμίας ἡμῶν προσηλωμένας εἰς αὐτὸν μέχρι τῆς ἡμέρας καθ' ἣν θὰ σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →