← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γένεση 23-24 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Γένεσις 23-24Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στη Γένεση 23-24 μας εισάγει στην ήσυχη πιστότητα του Αβραάμ καθώς θάβει τη Σάρρα και εξασφαλίζει σύζυγο για τον Ισαάκ. Ο Καλβίνος εστιάζει στις λεπτομέρειες της αγοράς και της διαθήκης, δείχνοντας πώς οι συνηθισμένες συναλλαγές αποκαλύπτουν βαθύτερη εμπιστοσύνη στις υποσχέσεις του Θεού. Το σχόλιό του μας καλεί να παρακολουθήσουμε τους πατριάρχες να ζουν την ελπίδα της ανάστασης και τον χωρισμό της διαθήκης σε καθημερινές αποφάσεις. Μέσα από αυτές τις αρχαίες σκηνές διακρίνουμε το σταθερό χέρι της πρόνοιας που καθοδηγεί την οικογενειακή ζωή και τις μελλοντικές γενιές. Η φωνή του Καλβίνου μας βοηθά να διαβάζουμε την Αγία Γραφή με ευλάβεια και πρακτική σοφία για τα δικά μας νοικοκυριά σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά τα κεφάλαια 23 και 24 της Γένεσης. Προσέξτε τη θλίψη του Αβραάμ και τις προσεκτικές διαπραγματεύσεις για τον τόπο ταφής της Σάρρας. Παρατηρήστε το ταξίδι του υπηρέτη και τα ήσυχα σημάδια της καθοδήγησης του Θεού στην αναζήτηση της συζύγου του Ισαάκ. Αφήστε τον μετρημένο ρυθμό της αφήγησης να σας εισαγάγει στις συνηθισμένες αλλά ιερές πράξεις της αγοράς γης και της διευθέτησης γάμου. Επιστρέψτε στο κείμενο με ανοιχτή καρδιά, έτοιμοι να ακούσετε τις γνώσεις του Καλβίνου για αυτά τα γεγονότα.
Μελετήστε

Μελέτη

Καλβίνος ανοίγει με τον στοχασμό πάνω στην αφήγηση του θανάτου και της ταφής της Σάρρας. 1. Και η Σάρρα ήταν εκατόν εφτά και είκοσι ετών [450] Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Μωυσής, ο οποίος αφηγείται τον θάνατο της Σάρρας με μία μόνο λέξη, χρησιμοποιεί τόσες πολλές για να περιγράψει την ταφή της: αλλά θα δούμε σύντομα ότι η τελευταία καταγραφή δεν είναι περιττή. Γιατί αφηγείται τόσο σύντομα τον θάνατό της, δεν γνωρίζω, εκτός από το ότι αφήνει περισσότερα να στοχαστούν οι αναγνώστες του από όσα εκφράζει. Οι άγιοι πατέρες είδαν ότι αυτοί, από κοινού με τους αποδοκιμασμένους, υπόκειντο στον θάνατο. Παρ' όλα αυτά, δεν αποθαρρύνθηκαν, ενώ οδηγούσαν επίπονα μια ζωή γεμάτη πάθη, από το να προχωρούν με αφοβία προς τον στόχο. Από αυτό έπεται ότι αυτοί, εμψυχωμένοι από την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής, δεν υποχώρησαν στην κούραση. Ο Μωυσής λέει ότι η Σάρρα έζησε εκατόν είκοσι επτά χρόνια, και αφού επαναλαμβάνει τη λέξη χρόνια μετά από κάθε έναν από τους αριθμούς, οι Ιουδαίοι επινοούν ότι αυτό έγινε επειδή ήταν τόσο όμορφη στο εκατοστό της έτος, όσο και στο εικοστό της έτος, και τόσο σεμνή στην άνθηση της ηλικίας της, όσο όταν ήταν επτά ετών. Αυτό είναι το έθιμό τους· ενώ επιθυμούν να αποδείξουν ότι είναι επιδέξιοι στο να τιμούν το έθνος τους, επινοούν επιπόλαιες ανοησίες, οι οποίες προδίδουν μια επαίσχυντη άγνοια: όπως, για παράδειγμα, σε αυτό το σημείο, ποιος δεν θα έλεγε ότι ήταν εντελώς άγνοοι της δικής τους γλώσσας στην οποία αυτό το είδος επανάληψης είναι συνηθέστατο; Η συζήτηση άλλων επίσης, πάνω στη λέξη χάιμ, (ζωές,) είναι χωρίς στερεότητα. Ο λόγος για τον οποίο οι Εβραίοι χρησιμοποιούν τη λέξη ζωές στον πληθυντικό αριθμό, για τη ζωή, δεν μπορεί να εξηγηθεί καλύτερα, όπως φαίνεται σε εμένα, από τον λόγο για τον οποίο οι Λατίνοι εκφράζουν ορισμένα πράγματα που είναι ενικού σε πληθυντικούς τύπους. [451] Γνωρίζω ότι η ζωή των ανθρώπων είναι πολλαπλή, επειδή, πέρα από την απλώς φυτική ζωή, και πέρα από την αίσθηση που έχουν κοινή με τα άλογα ζώα, είναι επίσης προικισμένοι με νου και νόηση. Αυτός ο συλλογισμός, επομένως, είναι πιθανός χωρίς να είναι στερεός. Υπάρχει περισσότερο χρώμα αλήθειας στη γνώμη εκείνων που νομίζουν ότι τα ποικίλα γεγονότα της ανθρώπινης ζωής σημαίνονται· η οποία ζωή, αφού δεν έχει τίποτε σταθερό, αλλά ταράσσεται από αέναες εναλλαγές, διαιρείται ορθά σε πολλές ζωές. Εγώ, ωστόσο, αρκούμαι να αναφερθώ απλώς στο ιδίωμα της γλώσσας· ο λόγος του οποίου δεν πρέπει πάντοτε να ερευνάται περιέργως. Καλβίνος στρέφεται έπειτα στη σημασία των τάφων μεταξύ των πατριαρχών. 3. Και μίλησε προς τους υιούς του Χετ. Ο Μωυσής σιωπά σχετικά με την τελετή που χρησιμοποίησε ο Αβραάμ στην ταφή του σώματος της συζύγου του: αλλά προχωρεί, σε μεγάλο μήκος, στην αφήγηση της αγοράς του τάφου. Για ποιο λόγο το έκανε αυτό, θα δούμε αμέσως, όταν θα αναφερθώ σύντομα στο έθιμο της ταφής. Πόσο θρησκευτικά αυτό έχει τηρηθεί σε όλες τις εποχές, και μεταξύ όλων των λαών, είναι γνωστό. Οι τελετές πράγματι ήταν διαφορετικές, και οι άνθρωποι προσπάθησαν να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον σε ποικίλες δεισιδαιμονίες· εν τω μεταξύ, η ταφή των νεκρών ήταν κοινή σε όλους. Και αυτή η πρακτική δεν προέκυψε ούτε από ανόητη περιέργεια, ούτε από την επιθυμία άκαρπης παρηγοριάς, ούτε από δεισιδαιμονία, αλλά από τη φυσική αίσθηση με την οποία ο Θεός έχει εμποτίσει τις ψυχές των ανθρώπων· μια αίσθηση που ποτέ δεν άφησε να χαθεί, ώστε οι άνθρωποι να είναι μάρτυρες στον εαυτό τους μιας μελλοντικής ζωής. Είναι επίσης απίστευτο ότι αυτοί, οι οποίοι διέδωσαν ορισμένες εξωφρενικές εκφράσεις σε περιφρόνηση της ταφής, θα μπορούσαν να έχουν μιλήσει από την καρδιά. Αληθώς μας αρμόζει, με μεγαλοψυχία, τόσο πολύ να παραβλέπουμε τις τελετές της ταφής, -- όπως θα παραβλέπαμε τα πλούτη και τις τιμές, και τις άλλες ανέσεις της ζωής, -- ώστε να υπομένουμε με ισοψυχία να στερηθούμε αυτών· όμως δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι η θρησκεία συμπαρασύρει μαζί της τη φροντίδα της ταφής. Και βεβαίως (όπως είπα) έχει θεϊκά χαραχθεί στις ψυχές όλων των λαών, από την αρχή, ότι πρέπει να θάβουν τους νεκρούς· από όπου επίσης θεωρούσαν πάντοτε τους τάφους ιερούς. Δεν έχει, ομολογώ, εισέλθει πάντοτε στο νου των εθνικών ότι οι ψυχές επέζησαν του θανάτου, και ότι η ελπίδα μιας αναστάσεως παρέμενε ακόμη για τα σώματά τους· ούτε ήταν συνηθισμένοι να ασκούνται σε μια ευλαβή μελέτη αυτού του είδους, όποτε είχαν τοποθετήσει τους νεκρούς τους στον τάφο· αλλά αυτή η απερισκεψία τους δεν αναιρεί το γεγονός· ότι είχαν μια τέτοια αναπαράσταση μιας μελλοντικής ζωής τοποθετημένη μπροστά στα μάτια τους, ώστε τους άφησε αναπολόγητους. Ο Αβραάμ όμως, βλέποντας ότι έχει την ελπίδα μιας αναστάσεως βαθιά στερεωμένη στην καρδιά του, επιμελώς διατηρούσε, όπως ήταν πρέπον, το ορατό σύμβολό της. Η σημασία που της απέδιδε φαίνεται από το ότι νόμιζε ότι θα ήταν ένοχος μολύνσεως, αν αναμίγνυε το σώμα της συζύγου του με ξένους μετά τον θάνατο. Διότι αγόρασε μια σπηλιά, ώστε να κατέχει για τον εαυτό του και την οικογένειά του, έναν ιερό και καθαρό τάφο. Δεν επιθυμούσε να έχει ένα πόδι γης όπου να στήσει τη σκηνή του· φρόντιζε μόνο για τον τάφο του: και επιθυμούσε ιδιαίτερα να έχει τον δικό του οικιακό τάφο σε εκείνη τη γη, η οποία του είχε υποσχεθεί ως κληρονομιά, για τον σκοπό να μαρτυρεί στους απογόνους, ότι η υπόσχεση του Θεού δεν εξαλείφθηκε ούτε από τον δικό του θάνατο, ούτε από εκείνον της οικογένειάς του· αλλά ότι τότε μάλλον άρχισε να ανθίζει· και ότι εκείνοι που στερήθηκαν το φως του ηλίου, και τον ζωτικό αέρα, όμως παρέμεναν πάντοτε συγκληρονόμοι της υποσχεθείσας κληρονομιάς. Διότι ενώ αυτοί ήταν σιωπηλοί και άφωνοι, ο τάφος φώναζε δυνατά, ότι ο θάνατος δεν αποτελούσε εμπόδιο για την είσοδό τους στην κατοχή της. Μια τέτοια σκέψη δεν θα μπορούσε να έχει θέση, εκτός αν ο Αβραάμ με πίστη είχε αναβλέψει στον ουρανό. Και όταν αποκαλεί το πτώμα της συζύγου του νεκρό του· υπονοεί ότι ο θάνατος είναι ένα διαζύγιο τέτοιου είδους, το οποίο αφήνει ακόμη κάποια εναπομείνασα ένωση. Επιπλέον, τίποτε εκτός από μια μελλοντική αποκατάσταση τρέφει και διατηρεί τον νόμο της αμοιβαίας συνδέσεως μεταξύ των ζώντων και των νεκρών. Αλλά είναι καλύτερο να εξετάσουμε σύντομα το καθένα ιδιαίτερα, με τη σειρά του. Σχετικά με την αγορά του χωραφιού, ο Καλβίνος γράφει: 8. Αν είναι στο νου σας. Ο Αβραάμ τους καθιστά συνηγόρους του προς τον Εφρών, για να τον πείσουν να πωλήσει τη διπλή σπηλιά. [456] Μερικοί υποθέτουν ότι η σπηλιά ήταν έτσι διαμορφωμένη ώστε το ένα μέρος ήταν πάνω, και το άλλο κάτω. Ας είναι ελεύθερος ο καθένας να υιοθετήσει όποια γνώμη επιθυμεί· εγώ, ωστόσο, μάλλον υποθέτω, ότι υπήρχε μία είσοδος, αλλά ότι μέσα, η σπηλιά ήταν διαιρεμένη με ένα μεσαίο χώρισμα. Είναι πιο σχετικό να παρατηρήσουμε ότι ο Αβραάμ, προσφέροντας πλήρη τιμή, καλλιέργησε και διατήρησε την ισότητα. Πού βρίσκεται κάποιος, ο οποίος, στην αγορά, και σε άλλες συναλλαγές, δεν επιδιώκει με ζήλο το δικό του συμφέρον εις βάρος του άλλου; Διότι ενώ ο πωλητής ορίζει την τιμή στο διπλάσιο της αξίας ενός πράγματος, ώστε να αποσπάσει όσο το δυνατόν περισσότερο από τον αγοραστή, και ο αγοραστής με τη σειρά του, με υπεκφυγές, προσπαθεί να την μειώσει σε χαμηλή τιμή, δεν υπάρχει τέλος στις διαπραγματεύσεις. Και μολονότι η φιλαργυρία έχει εύσχημα προσχήματα, όμως προκαλεί εκείνους που συνάπτουν συμβόλαια μεταξύ τους, να λησμονήσουν τις αξιώσεις της ισότητας και της δικαιοσύνης. Αυτό επίσης, τέλος, αξίζει να σημειωθεί· ότι ο Αβραάμ συχνά δηλώνει ότι αγόραζε το χωράφι για τόπο ταφής. Και ο Μωυσής είναι τόσο λεπτομερής σε αυτό το θέμα, ώστε να μάθουμε, με τον πατέρα μας Αβραάμ, να υψώνουμε τον νου μας στην ελπίδα της αναστάσεως. Είδε το μισό του εαυτού του να αφαιρείται· αλλά επειδή ήταν βέβαιος ότι η σύζυγός του δεν είχε εξοριστεί από τη βασιλεία του Θεού, κρύπτει το νεκρό σώμα της στον τάφο, μέχρις ότου αυτός και εκείνη να συναχθούν μαζί.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος εφαρμόζει αυτές τις αρχές στην οργάνωση της οικογενειακής ζωής. 2. Και ο Αβραάμ είπε στον πρεσβύτερο υπηρέτη του. Ο Αβραάμ εδώ εκπληρώνει το κοινό καθήκον των γονέων, εργαζόμενος και φροντίζοντας για την επιλογή συζύγου για τον γιο του: αλλά κοιτάζει κάπως πιο πέρα· διότι αφού ο Θεός τον είχε χωρίσει από τους Χαναναίους με μια ιερή διαθήκη, φοβάται δικαίως μήπως ο Ισαάκ, ενώνοντας τον εαυτό του σε συγγένεια μαζί τους, αποτινάξει τον ζυγό του Θεού. Κάποιοι υποθέτουν ότι τα διεφθαρμένα ήθη εκείνων των εθνών ήταν τόσο δυσάρεστα σε αυτόν, ώστε θεώρησε ότι ο γάμος του γιου του θα αποδεικνυόταν δυστυχής αν έπαιρνε σύζυγο από ανάμεσά τους. Αλλά ο ειδικός λόγος ήταν, όπως έχω δηλώσει, ότι δεν θα επέτρεπε τη φυλή του να αναμειχθεί με εκείνη των Χαναναίων, τους οποίους γνώριζε ότι ήταν ήδη θεϊκά ορισμένοι για καταστροφή· ναι, αφού με την ανατροπή τους επρόκειτο να τεθεί στην κατοχή της γης, του είχε δοθεί εντολή να τους αντιμετωπίζει με δυσπιστία ως αιώνιους εχθρούς. Και παρόλο που είχε κατοικήσει σε ηρεμία ανάμεσά τους για ένα διάστημα, δεν μπορούσε να έχει κοινότητα απογόνων μαζί τους χωρίς να συγχέει πράγματα που, με εντολή του Θεού, έπρεπε να διατηρούνται διακριτά. Ως εκ τούτου, επιθυμούσε τόσο ο ίδιος όσο και η οικογένειά του να διατηρήσουν αυτόν τον χωρισμό ακέραιο.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς μπορεί η προσοχή του Καλβίνου στις προσεκτικές συναλλαγές του Αβραάμ να διαμορφώσει τον τρόπο με τον οποίο χειρίζεστε συνηθισμένες οικογενειακές αποφάσεις; Με ποιους τρόπους η ελπίδα της ανάστασης επηρεάζει την άποψή σας για την απώλεια ή την κληρονομιά; Πού αισθάνεστε ότι ο Θεός σας καλεί να διατηρήσετε διακρίσεις διαθήκης στις δικές σας σχέσεις;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ κυριαρχικῶς ἐκπληρῶν τὰς διαθηκικὰς Ὑμῶν ὑποσχέσεις ἀκόμη καὶ ἐν τῇ ἀγορᾷ τόπου ταφῆς διὰ τὸν παροικοῦντα λαόν Σου, δώρησον ἡμῖν τὴν ἥσυχον πίστιν τοῦ Ἀβραὰμ ἵνα ἀριθμῶμεν τὰς ἡμέρας ἡμῶν καὶ οἰκονομῶμεν τὰς οἰκίας ἡμῶν κατὰ τὸν λόγον Σου. Διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Χριστοῦ ἐνίσχυσον ἡμᾶς ἵνα πράττωμεν μετὰ σοφίας ἐν ταῖς συνήθεις ὑποθέσεσι καὶ τηρῶμεν τὰς διαθηκικὰς διακρίσεις, ἀγκυροβολοῦντες τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐν τῇ μελλούσῃ ἀναστάσει. Στήριξον τὰς οἰκογενείας ἡμῶν ἐν τῇ χάριτί Σου ἕως ὅτου κληρονομήσωμεν τὴν αἰώνιον πόλιν ἣν ἡτοίμασας. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →