← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ

Ιώβ 37-38 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιώβ 37-38Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα εξερευνούμε τον πλούσιο σχολιασμό του Ματθαίου Χένρι στα κεφάλαια 37 και 38 του Ιώβ. Ο Χένρι παρακολουθεί προσεκτικά τις μεγαλειώδεις περιγραφές του Ελιού για τη δύναμη του Θεού που φανερώνεται στον κεραυνό, το χιόνι και τον άνεμο, οδηγώντας τους αναγνώστες σε ταπεινή ευλάβεια. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η ίδια η φύση κηρύττει το μεγαλείο του Δημιουργού και αποκαλύπτει τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγηση του Χένρι μέσα από αυτά τα κεφάλαια, καλούμαστε να σταθούμε ακίνητοι, να σκεφτούμε και να υποκλιθούμε ενώπιον του Παντοδύναμου του οποίου τα έργα υπερβαίνουν τη σύλληψή μας. Ας προετοιμάσουν τα λόγια του τις καρδιές μας για λατρεία και εμπιστοσύνη μέσα στα μυστήρια της ζωής.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε αργά και προσεκτικά τα κεφάλαια 37 και 38 του Ιώβ. Ακούστε τη φωνή του Θεού που μιλά μέσα από την καταιγίδα και τον ουρανό καθώς ο Ελιού προκαλεί τον Ιώβ να σκεφτεί τα θαυμαστά έργα του Δημιουργού. Αφήστε την ποίηση αυτών των κεφαλαίων να αφυπνίσει δέος και να προετοιμάσει το πνεύμα σας για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά συνοψίζοντας τον λόγο του Ελιού για τη δύναμη του Θεού στον καιρό. Ο Ελιού συνεχίζει εδώ να εξυμνεί την θαυμαστή δύναμη του Θεού στα μετέωρα και σε όλες τις αλλαγές του καιρού: αν σε αυτές τις αλλαγές υποτασσόμαστε στο θέλημα του Θεού, δεχόμαστε τον καιρό όπως είναι και τον αξιοποιούμε όσο καλύτερα μπορούμε, γιατί να μην κάνουμε το ίδιο και σε άλλες αλλαγές της κατάστασής μας; Εδώ παρατηρεί το χέρι του Θεού, Ι. Στον κεραυνό και την αστραπή, εδ. 1-5. ΙΙ. Στον παγετό και το χιόνι, τις βροχές και τον άνεμο, εδ. 6-13. ΙΙΙ. Το εφαρμόζει στον Ιώβ και τον προκαλεί να εξηγήσει τα φαινόμενα αυτών των έργων της φύσης, ώστε ομολογώντας την άγνοιά του σε αυτά, να αναγνωρίσει τον εαυτό του ανίκανο κριτή στις ενέργειες της θείας Πρόνοιας, εδ. 14-22. Και έπειτα, IV. Καταλήγει με την αρχή του, την οποία ανέλαβε να αποδείξει, ότι ο Θεός είναι μέγας και πρέπει να φοβείται πολύ, εδ. 23, 24. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την ζωντανή περιγραφή του Ελιού για τον κεραυνό και την αστραπή. Ο κεραυνός και η αστραπή, που συνήθως συμβαδίζουν, είναι αισθητές ενδείξεις της δόξας και της μεγαλειότητας, της δύναμης και του τρόμου του Παντοδύναμου Θεού, η μία στο αυτί και η άλλη στο μάτι· σε αυτά ο Θεός δεν αφήνει τον εαυτό του χωρίς μαρτυρία για το μεγαλείο του, όπως, στη βροχή από τον ουρανό και τις εύφορες εποχές, δεν αφήνει τον εαυτό του χωρίς μαρτυρία για την αγαθότητά του (Πράξεις 14:17), ακόμη και στους πιο αδαείς και απερίσκεπτους. Αν και υπάρχουν φυσικά αίτια και χρήσιμα αποτελέσματα αυτών, τα οποία οι φιλόσοφοι αναλαμβάνουν να εξηγήσουν, ωστόσο φαίνεται ότι ο Δημιουργός τα σχεδίασε κυρίως για να ταράξουν και να αφυπνίσουν τον νυσταγμένο κόσμο της ανθρωπότητας στην εξέταση ενός Θεού πάνω από αυτούς. Το μάτι και το αυτί είναι οι δύο αισθήσεις μάθησης· και γι' αυτό, αν και μια τέτοια περίσταση είναι δυνατή, λένε ότι ποτέ δεν έγινε γνωστό στην πραγματικότητα ότι κάποιος γεννήθηκε και τυφλός και κωφός. Με τον λόγο του Θεού οι θεϊκές οδηγίες μεταδίδονται στον νου μέσω του αυτιού, με τα έργα του μέσω του ματιού· αλλά, επειδή αυτές οι συνηθισμένες όψεις και ήχοι δεν επηρεάζουν δεόντως τους ανθρώπους, ο Θεός ευαρεστείται μερικές φορές να εκπλήσσει τους ανθρώπους με το μάτι με τις αστραπές του και με το αυτί με τον κεραυνό του. Είναι πολύ πιθανό ότι αυτή τη στιγμή, όταν μιλούσε ο Ελιού, βρόνταγε και αστράφτει, γιατί μιλά για τα φαινόμενα ως παρόντα· και, επειδή ο Θεός επρόκειτο να μιλήσει (Ιώβ 38:1), αυτά ήταν, όπως αργότερα στο Όρος Σινά, τα κατάλληλα προοίμια για να προστάξουν προσοχή και δέος. Παρατηρήστε εδώ, 1. Πώς ο ίδιος ο Ελιού επηρεάστηκε, και επιθυμούσε να επηρεάσει τον Ιώβ, με την εμφάνιση της δόξας του Θεού στον κεραυνό και την αστραπή (εδ. 1, 2): 'Από μέρους μου,' λέει ο Ελιού, 'η καρδιά μου τρέμει σε αυτό· αν και το έχω ακούσει συχνά, το έχω δει συχνά, όμως μου είναι ακόμη τρομερό, και κάνει κάθε άρθρωσή μου να τρέμει, και η καρδιά μου χτυπά σαν να επρόκειτο να βγει από τη θέση της.' Ο κεραυνός και η αστραπή ήταν τρομερά για τους ασεβείς: ο αυτοκράτορας Καλιγούλας θα έτρεχε σε μια γωνία, ή κάτω από ένα κρεβάτι, από φόβο γι' αυτά. Αυτοί που είναι πολύ έκπληκτοι, λέμε, είναι κεραυνοπληγμένοι. Ακόμη και οι καλοί άνθρωποι θεωρούν τον κεραυνό και την αστραπή πολύ φοβερά· και αυτό που τα κάνει πιο τρομερά είναι η βλάβη που συχνά προκαλεί η αστραπή, πολλοί έχοντας σκοτωθεί από αυτήν. Τα Σόδομα και τα Γόμορρα καταστράφηκαν από αυτήν. Είναι μια αισθητή ένδειξη του τι θα μπορούσε να κάνει ο Θεός σε αυτόν τον αμαρτωλό κόσμο, και τι θα κάνει, στο τέλος, με τη φωτιά στην οποία είναι προορισμένος. Οι καρδιές μας, όπως του Ελιού, πρέπει να τρέμουν σε αυτό από φόβο για τις κρίσεις του Θεού, Ψαλμοί 119:120. Καλεί επίσης τον Ιώβ να προσέξει σε αυτό (εδ. 2): Άκουσε προσεκτικά τον θόρυβο της φωνής του. Ίσως ακόμη βρόνταγε από απόσταση, και δεν μπορούσε να ακουστεί χωρίς προσοχή: ή μάλλον, Αν και ο κεραυνός θα ακουστεί, και ό,τι και αν κάνουμε δεν μπορούμε να αποφύγουμε να τον προσέξουμε, όμως, για να κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε τις οδηγίες που ο Θεός μας δίνει έτσι, έχουμε ανάγκη να ακούσουμε με μεγάλη προσοχή και εφαρμογή του νου. Ο κεραυνός ονομάζεται φωνή του Κυρίου (Ψαλμοί 29:3, κ.λπ.), επειδή με αυτόν ο Θεός μιλά στα παιδιά των ανθρώπων για να φοβηθούν ενώπιόν του, και πρέπει να μας θυμίζει εκείνον τον ισχυρό λόγο με τον οποίο ο κόσμος δημιουργήθηκε αρχικά, ο οποίος ονομάζεται κεραυνός. Ψαλμοί 104:7, Στη φωνή του κεραυνού σου έσπευσαν μακριά, δηλαδή τα νερά, όταν ο Θεός είπε, Ας συναχθούν σε ένα μέρος. Αυτοί που επηρεάζονται οι ίδιοι από το μεγαλείο του Θεού πρέπει να εργάζονται για να επηρεάσουν και άλλους. 2. Πώς τα περιγράφει. (1.) Την προέλευσή τους, όχι τα δεύτερα αίτια, αλλά το πρώτο. Ο Θεός κατευθύνει τον κεραυνό, και η αστραπή είναι δική του, εδ. 3. Η παραγωγή και η κίνησή τους δεν είναι από τύχη, αλλά από τη βουλή του Θεού και υπό την καθοδήγηση και κυριαρχία της πρόνοιάς του, αν και σε εμάς φαίνονται τυχαία και ανεξέλεγκτα. (2.) Την έκτασή τους. Οι κρότοι του κεραυνού κυλούν κάτω από όλο τον ουρανό, και ακούγονται μακριά και κοντά· έτσι και οι αστραπές ρίχνονται στα άκρα της γης· βγαίνουν από το ένα μέρος κάτω από τον ουρανό και λάμπουν στο άλλο, Λουκάς 17:24. Αν και ο ίδιος κεραυνός και αστραπή δεν φτάνουν σε όλα τα μέρη, όμως φτάνουν σε πολύ μακρινά μέρη σε μια στιγμή, και δεν υπάρχει μέρος που, κάποια στιγμή ή άλλη, να μην έχει αυτούς τους συναγερμούς από τον ουρανό. (3.) Την τάξη τους. Η αστραπή κατευθύνεται πρώτα, και μετά από αυτήν μια φωνή βρυχάται, εδ. 4. Η λάμψη της φωτιάς, και ο θόρυβος που κάνει σε ένα υδάτινο σύννεφο, είναι πραγματικά την ίδια στιγμή· αλλά, επειδή η κίνηση του φωτός είναι πολύ πιο γρήγορη από αυτή του ήχου, βλέπουμε την αστραπή κάποια στιγμή πριν ακούσουμε τον κεραυνό, όπως βλέπουμε την πυροδότηση ενός μεγάλου όπλου από απόσταση πριν ακούσουμε την αναφορά του. Ο κεραυνός ονομάζεται εδώ η φωνή της εξοχότητας του Θεού, επειδή με αυτόν διακηρύττει την υπερβατική του δύναμη και μεγαλείο. Στέλνει τη φωνή του και αυτή μια ισχυρή φωνή, Ψαλμοί 68:33. (4.) Τη βιαιότητά τους. Δεν θα τις συγκρατήσει, δηλαδή δεν χρειάζεται να τις ελέγξει, ή να τις κρατήσει πίσω, μήπως γίνουν ανεξέλεγκτες και έξω από τη δύναμή του να τις συγκρατήσει, αλλά τις αφήνει να πάρουν την πορεία τους, λέει σε αυτές, Πηγαίνετε, και πηγαίνουν—Ελάτε, και έρχονται—Κάντε αυτό, και το κάνουν. Δεν θα συγκρατήσει τις βροχές και τις καταιγίδες που συνήθως ακολουθούν τον κεραυνό (για τις οποίες είχε μιλήσει, Ιώβ 36:27, 29), έτσι μερικοί, αλλά θα τις χύσει στη γη όταν ακούγεται η φωνή του. Οι καταιγίδες με κεραυνούς είναι σαρωτικές βροχές, και γι' αυτές κάνει τις αστραπές, Ψαλμοί 135:7. (5.) Το συμπέρασμα που βγάζει από όλα αυτά, εδ. 5. Βροντάει ο Θεός έτσι θαυμαστά με τη φωνή του; Πρέπει τότε να συμπεράνουμε ότι τα άλλα έργα του είναι μεγάλα, και τέτοια που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Από αυτό το ένα παράδειγμα μπορούμε να επιχειρηματολογήσουμε για όλα, ότι, στις διατάξεις της πρόνοιάς του, υπάρχει κάτι που είναι πολύ μεγάλο, πολύ ισχυρό, για εμάς να αντιταχθούμε ή να αγωνιστούμε εναντίον, και πολύ υψηλό, πολύ βαθύ, για εμάς να κατηγορήσουμε ή να διαφωνήσουμε. Ο Χένρι δείχνει στη συνέχεια πώς ο Ελιού εφαρμόζει αυτά τα θαύματα για να ταπεινώσει τον Ιώβ. Ο Ελιού εδώ απευθύνεται στενά στον Ιώβ, επιθυμώντας αυτός να εφαρμόσει στον εαυτό του όσα είχε πει μέχρι τώρα. Παρακαλεί να ακούσει αυτόν τον λόγο (εδ. 14), να σταματήσει για λίγο: Στάσου ακίνητος, και σκέψου τα θαυμαστά έργα του Θεού. Αυτό που ακούμε δεν είναι πιθανό να μας ωφελήσει αν δεν το σκεφτούμε, και δεν είναι πιθανό να σκεφτούμε τα πράγματα πλήρως αν δεν σταθούμε ακίνητοι και συγκεντρωθούμε στην εξέτασή τους. Τα έργα του Θεού, όντας θαυμαστά, αξίζουν και χρειάζονται την εξέτασή μας, και η δέουσα εξέτασή τους θα βοηθήσει να μας συμφιλιώσει με όλες τις προνοίες του. Ο Ελιού, για την ταπείνωση του Ιώβ, του δείχνει,
Σκεφτείτε

Σκέψου

Ο Χένρι κλείνει το κεφάλαιο υπογραμμίζοντας τον φόβο που οφείλεται στον Παντοδύναμο. 21 Και τώρα οι άνθρωποι δεν βλέπουν το λαμπρό φως που είναι στα σύννεφα: αλλά ο άνεμος περνά, και τα καθαρίζει. 22 Καλός καιρός έρχεται από τον βορρά: με τον Θεό είναι τρομερή μεγαλειότητα. 23 Για τον Παντοδύναμο, δεν μπορούμε να τον βρούμε: είναι εξαίρετος σε δύναμη, και σε κρίση, και σε αφθονία δικαιοσύνης: δεν θα θλίψει. 24 Οι άνθρωποι γι' αυτό τον φοβούνται: δεν σέβεται κανέναν που είναι σοφός στην καρδιά.
Απαντήστε

Απάντησε

1. Σε ποιες από τις τρέχουσες περιστάσεις σου αισθάνεσαι ότι ο Θεός σε προσκαλεί να σταθείς ακίνητος και να σκεφτείς τα έργα του; 2. Πώς η αναγνώριση της περιορισμένης κατανόησής σου για τη φύση επηρεάζει την εμπιστοσύνη σου στην πρόνοια του Θεού; 3. Με ποιους τρόπους μπορεί η μεγαλύτερη ευλάβεια για τη μεγαλειότητα του Θεού να μεταμορφώσει τις καθημερινές σου αντιδράσεις στις δοκιμασίες;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Παντοδύναμε Θεέ, καθώς ἀκούομεν τήν φωνήν Σου βροντῶσαν ἐκ τοῦ ἀνέμου καί βλέπομεν τήν χεῖρά Σου κυβερνῶσαν πᾶσαν νιφάδα, ἄνεμον καί νέφος, δίδαξον ἡμᾶς νά τρέμωμεν ἐνώπιον τῆς ἀνεξερευνήτου Σου σοφίας καί νά ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ κυριαρχικῇ Σου φροντίδι. Συγχώρησον τήν ὑπερηφάνειάν μας πού ἀμφισβητεῖ τάς ὁδούς Σου, καί διά τοῦ Πνεύματός Σου μόρφωσον ἐν ἡμῖν ταπεινάς καρδίας πού στέκονται ἀκίνητοι ἐνώπιον τῶν ἔργων Σου καί ἐμπιστεύονται τήν τελείαν Σου δικαιοσύνην. Κράτησον ἡμᾶς ἐν τῷ φόβῳ τοῦ Κυρίου, ἵνα εὕρωμεν τήν ἀσφάλειάν μας ἐν Χριστῷ μόνῳ. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →