← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Μάρκος

Μάρκος 15 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Μάρκος 15Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου για το κεφάλαιο 15 του Μάρκου, όπου η προδοσία, η καταδίκη και η δίκη του Ιησού ξεδιπλώνονται. Οι γνώσεις του Καλβίνου φωτίζουν την σκληρότητα των ανθρώπινων καρδιών και τον κυρίαρχο σκοπό του Θεού ακόμη και εν μέσω αδικίας. Καθώς ακούμε τα λόγια του, καλούμαστε να δούμε το ευαγγέλιο πιο καθαρά και να εξετάσουμε τις δικές μας αντιδράσεις στο πάθος του Χριστού. Ας καθοδηγήσει ο σχολιασμός του Καλβίνου τον διαλογισμό μας σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου καθώς διαβάζουμε το κεφάλαιο 15 του Μάρκου. Άφησε την αφήγηση του Ιησού ενώπιον του Πιλάτου και τα γεγονότα γύρω από τον Ιούδα να εγκατασταθούν στο νου σου. Άκουσε το βάρος της ανθρώπινης αμαρτίας και την ήσυχη δύναμη του Σωτήρα. Μετά την ανάγνωση θα μελετήσουμε τις σκέψεις του Καλβίνου πάνω σε αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά περιγράφοντας τον χρόνο και την αποφασιστικότητα της απόφασης του συμβουλίου. Ματθαίος 27:1. Αλλά όταν ήρθε το πρωί. Ο αρχιερέας, με το συμβούλιό του, αφού τον εξέτασε σε ακατάλληλη ώρα της νύχτας, τελικά αποφασίζει, με την ανατολή του ηλίου, να τον θέσει ενώπιον του κυβερνήτη. Κάνοντας αυτό, τηρεί τον τύπο των δικαστικών διαδικασιών, ώστε να μην υποψιαστούν ότι βιάζονται αδικαιολόγητα, όταν τρέχουν στον Πιλάτο σε ασυνήθιστα πρώιμη ώρα, όπως συμβαίνει συνήθως σε περιπτώσεις ταραχών. Αλλά είναι πιθανό, όταν ο Χριστός είχε απομακρυνθεί από το συμβούλιό τους, να συγκρότησαν αμέσως διαβούλευση και, χωρίς μεγάλη καθυστέρηση, να αποφάσισαν τι θα έκαναν· διότι μας έχει ήδη ειπωθεί σε ποια ώρα ο Χριστός βγήκε από αυτούς και συνάντησε τον Πέτρο, που ήταν μετά το λάλημα του πετεινού, και μόλις άρχιζε να χαράζει η ημέρα. Οι Ευαγγελιστές, επομένως, δεν εννοούν ότι απομακρύνθηκαν από τον τόπο, [239] αλλά μόνο αναφέρουν, ότι μόλις ξημέρωσε, καταδίκασαν τον Χριστό σε θάνατο, και δεν έχασαν στιγμή στην έντονη εκτέλεση του πονηρού σχεδίου τους. Αυτό που ο Λουκάς ανέφερε προηγουμένως, (22:66,) ότι συγκεντρώθηκαν το πρωί, δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως αναφερόμενο στην ίδια την αρχή, αλλά στην τελευταία πράξη, που προστίθεται αμέσως: σαν να έλεγε, ότι μόλις ξημέρωσε, αφού ο Κύριός μας ομολόγησε ότι ήταν ο Υιός του Θεού, εξέδωσαν την απόφασή τους για τον θάνατό του. Τώρα, αν τους επιτρεπόταν να αποφασίσουν για την αφαίρεση ζωής, θα ήταν όλοι πρόθυμοι, στη μανία τους, να τον δολοφονήσουν με τα ίδια τους τα χέρια· αλλά επειδή ο Πιλάτος είχε αρμοδιότητα για τα κεφαλικά εγκλήματα, αναγκάζονται να παραπέμψουν το ζήτημα στη δικαιοδοσία του· μόνο που τον εμπλέκουν με την προηγούμενη απόφασή τους. [240] Διότι ο λιθοβολισμός του Στεφάνου (Πράξεις 7:59) έγινε με στασιαστικό τρόπο, όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις ταραχών· αλλά ήταν σωστό ο Υιός του Θεού να καταδικαστεί επίσημα από επίγειο κριτή, ώστε να εξαλείψει την καταδίκη μας στον ουρανό. Στο εδάφιο 3, ο Καλβίνος γράφει: 3. Τότε ο Ιούδας, αντιλαμβανόμενος ότι καταδικάστηκε. Με αυτό το επίρρημα (τότε) ο Ματθαίος δεν καθορίζει το ακριβές σημείο του χρόνου· διότι θα τον βρούμε λίγο αργότερα να προσθέτει, ότι ο Ιούδας, όταν είδε ότι οι ιερείς περιφρονητικά αρνήθηκαν να πάρουν πίσω την αμοιβή της προδοσίας του, την πέταξε κάτω στον ναό. Αλλά από το σπίτι του Καϊάφα ήρθαν κατευθείαν στο Πραιτώριο, και στάθηκαν εκεί μέχρι να καταδικαστεί ο Χριστός. Δύσκολα μπορεί να υποτεθεί ότι βρέθηκαν στον ναό εκείνη την ημέρα· αλλά καθώς ο Ευαγγελιστής μιλούσε για την οργή και την τρέλα του συμβουλίου, εισήγαγε επίσης τον θάνατο του Ιούδα, με τον οποίο η τυφλή τους πείσμωνα, και η σκληρότητα των καρδιών τους σαν σίδηρος, εμφανίστηκαν πληρέστερα. Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τον χαρακτήρα της μετάνοιας του Ιούδα. Λέει ότι ο Ιούδας μετανόησε· όχι ότι μεταρρυθμίστηκε, αλλά ότι το έγκλημα που είχε διαπράξει του προκάλεσε ανησυχία· καθώς ο Θεός συχνά ανοίγει τα μάτια των αποδοκιμασμένων, ώστε να αρχίσουν να αισθάνονται τις δυστυχίες τους, και να τρομάζουν από αυτές. Διότι εκείνοι που λυπούνται ειλικρινά ώστε να μεταρρυθμιστούν, λέγονται όχι μόνο (μεταμελεῖν), [241] αλλά, επίσης (μετανοεῖν), [242] από το οποίο προέρχεται επίσης η (μετάνοια), [243] που είναι αληθινή επιστροφή της ψυχής στον Θεό. Έτσι λοιπόν, ο Ιούδας συνέλαβε αηδία και φρίκη, όχι ώστε να στραφεί στον Θεό, αλλά μάλλον ώστε, κατακλυσμένος από απελπισία, να χρησιμεύσει ως παράδειγμα ανθρώπου εντελώς αποκλεισμένου από τη χάρη του Θεού. Δικαίως, πράγματι, λέει ο Παύλος, ότι η λύπη που οδηγεί σε μετάνοια είναι σωτήρια, (Β΄ Κορινθίους 7:10·) αλλά αν ένας άνθρωπος σκοντάψει ακριβώς στο κατώφλι, δεν θα αντλήσει κανένα όφελος από μια συγκεχυμένη και εσφαλμένη λύπη. Τι περισσότερο, αυτή είναι δίκαιη τιμωρία με την οποία ο Θεός τελικά επισκέπτεται τους πονηρούς, που έχουν πεισματικά περιφρονήσει την κρίση του, ώστε να τους παραδώσει στον Σατανά για να βασανίζονται χωρίς ελπίδα παρηγοριάς. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην απάντηση των ιερέων προς τον Ιούδα. 4. Τι είναι αυτό σε εμάς; Εδώ περιγράφεται η βλακεία και η τρέλα των ιερέων, αφού ακόμη και αφού προειδοποιήθηκαν από το τρομερό παράδειγμα του Ιούδα, ακόμη δεν σκέφτονται για τον εαυτό τους. Αναγνωρίζω ότι οι υποκριτές, καθώς συνηθίζουν να κολακεύονται, είχαν κάποια εύλογη δικαιολογία πρόχειρη για να διακρίνουν μεταξύ της περίπτωσής τους και αυτής του Ιούδα· διότι δεν νόμιζαν ότι ήταν μέτοχοι του εγκλήματός του, αν και καταχρήστηκαν την προδοσία του Ιούδα. Αλλά ο Ιούδας όχι μόνο ομολογεί ότι αμάρτησε, αλλά διαβεβαιώνει την αθωότητα του Χριστού· από το οποίο έπεται, ότι είχαν μελετήσει τον θάνατο ενός δικαίου ανθρώπου, και, επομένως, ότι ήταν ένοχοι ενός αποτρόπαιου φόνου. Ούτε υπάρχει χώρος για αμφιβολία ότι ο Θεός σκόπευε να σφραγίσει τις συνειδήσεις τους με καυτό σίδερο, για να αποκαλύψει την κρυμμένη διαφθορά. Ας μάθουμε λοιπόν, ότι όταν βλέπουμε πονηρούς ανθρώπους, με τους οποίους έχουμε κάτι κοινό, γεμάτους συναγερμό, αυτά είναι τόσα ερεθίσματα για μετάνοια, και ότι εκείνοι που παραμελούν τέτοια ερεθίσματα επιβαρύνουν την ενοχή τους. Οφείλουμε επίσης να πιστεύουμε, ότι το έγκλημα ενός ανθρώπου δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα στην αθώωση όλων εκείνων που εμπλέκονται με οποιονδήποτε τρόπο σε αυτό· και ακόμη περισσότερο, ότι οι κύριοι αυτουργοί ενός εγκλήματος δεν μπορούν να κερδίσουν κανένα πλεονέκτημα διακρίνοντας μεταξύ τους και των πρακτόρων τους, ώστε να μην υποστούν την ίδια τιμωρία.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος εξετάζει πώς το παράδειγμα του Ιούδα προειδοποιεί ενάντια στην επιφανειακή λύπη. Αν ο Ιούδας είχε ακούσει την προειδοποίηση του Χριστού, θα υπήρχε ακόμη τόπος για μετάνοια· αλλά αφού περιφρόνησε μια τόσο ελεήμονα προσφορά σωτηρίας, παραδίδεται στην κυριαρχία του Σατανά, ώστε να τον ρίξει στην απελπισία. Αλλά αν οι Παπικοί είχαν δίκιο σε ό,τι διδάσκουν στις σχολές τους για τη μετάνοια, δεν θα βρίσκαμε κανένα ελάττωμα σε εκείνη του Ιούδα, στην οποία εφαρμόζεται πλήρως ο ορισμός τους για τη μετάνοια· διότι αντιλαμβανόμαστε σε αυτήν συντριβή καρδιάς, και ομολογία του στόματος, και ικανοποίηση του έργου, όπως λένε. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι δεν παίρνουν τίποτε περισσότερο από τον φλοιό· διότι αφήνουν έξω αυτό που ήταν το κύριο σημείο, την επιστροφή του ανθρώπου στον Θεό, όταν ο αμαρτωλός, συντετριμμένος από ντροπή και φόβο, αρνείται τον εαυτό του ώστε να υπακούσει στη δικαιοσύνη.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η περιγραφή του Καλβίνου για την αναγκαστική μετάνοια αμφισβητεί τον τρόπο που βλέπεις τη δική σου λύπη για την αμαρτία; Με ποιους τρόπους μπορείς να πειραχθείς να αντιμετωπίσεις τη θυσία του Χριστού με την ίδια αδιάφορη περιφρόνηση που έδειξαν οι ιερείς; Πού βλέπεις την πρόνοια του Θεού να εργάζεται ακόμη και στις άδικες πράξεις που καταγράφονται σε αυτό το κεφάλαιο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε Πατέρα, ἐν τῇ σιωπῇ καὶ τῷ πάθει τοῦ Υἱοῦ σου, ὡς περιγράφεται ἐν τῷ κατὰ Μάρκον ιε΄ κεφαλαίῳ, ἀτενίζομεν τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ σκοποῦ τῆς διαθήκης σου καὶ τὸν θρίαμβον τῆς χάριτός σου ἐπὶ τῆς ἁμαρτίας. Δώρησαι ἡμῖν ἀληθινὴν μετάνοιαν, ἥτις ἀποστρέφεται ἀπὸ τῆς σκληρότητος τῆς καρδίας καὶ τῆς κενῆς μεταμελείας, ἵνα ἀναπαυθῶμεν ὁλοκληρωτικῶς ἐν τῇ σωτηρίᾳ ἣν ἐξησφάλισεν ὁ Χριστός. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου ἐνίσχυσον τὴν ἐμπιστοσύνην ἡμῶν, ἵνα ὁμολογῶμεν αὐτὸν παρρησίᾳ, ἕως ὅτου ἡ πίστις παραχωρήσῃ τὴν θέσιν της εἰς τὴν ὄψιν. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →