Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Λουκάς 15 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στις παραβολές της χάριτος που καταγράφονται στο κεφάλαιο 15 του Λουκά. Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου ανοίγει την καρδιά αυτών των ιστοριών, δείχνοντας πώς ο Σωτήρας αναζητά τους χαμένους και πώς ο ουρανός χαίρεται για τη μετάνοια. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τόσο το απεριόριστο έλεος του Πατέρα όσο και την υπολανθάνουσα υπερηφάνεια που του αντιστέκεται. Καθώς ακούμε, ας χρησιμοποιήσει το Πνεύμα τις γνώσεις του Καλβίνου για να βαθύνει τον θαυμασμό μας για την ετοιμότητα του Θεού να αποκαταστήσει και να συγχωρήσει. Ας προετοιμάσουμε τις καρδιές μας για να δεχθούμε τον λόγο με ταπείνωση και χαρά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Τώρα διαβάζουμε ολόκληρο το κεφάλαιο 15 του Λουκά. Ακούστε τις τρεις παραβολές που διηγείται ο Ιησούς ως απάντηση στο γογγυσμό των θρησκευτικών ηγετών. Προσέξτε το χαμένο πρόβατο, το χαμένο νόμισμα και τον χαμένο γιο, καθένα από τα οποία αποκαλύπτει την καρδιά του Πατέρα. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στις σκηνές να ξεδιπλωθούν. Ζητήστε από το Πνεύμα να αφυπνίσει φρέσκια ευγνωμοσύνη για το έλεος που καταδιώκει και αποκαθιστά.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά παρουσιάζοντας το άμεσο πλαίσιο των παραβολών.
1. Και όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί πλησίαζαν σε αυτόν για να τον ακούσουν. 2. Και οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς γόγγυζαν, λέγοντας: Αυτός ο άνθρωπος δέχεται αμαρτωλούς και τρώει μαζί τους. 3. Και τους μίλησε μια παραβολή, λέγοντας: 4. Ποιος άνθρωπος από εσάς, που έχει εκατό πρόβατα, και αν χάσει ένα από αυτά, δεν αφήνει τα ενενήντα εννέα στην έρημο και πηγαίνει πίσω από αυτό που χάθηκε, μέχρι να το βρει; 5. Και όταν το βρει, το βάζει στους ώμους του, χαίροντας: 6. Και όταν γυρίσει στο σπίτι, καλεί τους φίλους και τους γείτονές του, λέγοντας σε αυτούς: Χαίρετε μαζί μου, γιατί βρήκα το πρόβατο που είχε χαθεί. 7. Σας λέω ότι με τον ίδιο τρόπο θα υπάρξει μεγαλύτερη χαρά στον ουρανό για έναν αμαρτωλό που μετανοεί, παρά για ενενήντα εννέα δίκαιους που δεν χρειάζονται μετάνοια. 8. Ή ποια γυναίκα που έχει δέκα δηνάρια, αν χάσει ένα δηνάριο, δεν ανάβει λύχνο και σκουπίζει το σπίτι και ψάχνει επιμελώς μέχρι να το βρει; 9. Και όταν το βρει, συγκαλεί τους φίλους και τους γείτονές της, λέγοντας: Χαίρετε μαζί μου, γιατί βρήκα το δηνάριο που είχα χάσει. 10. Με τον ίδιο τρόπο σας λέω, θα υπάρξει χαρά ενώπιον των αγγέλων του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί.Ο Καλβίνος στη συνέχεια ανιχνεύει την αφορμή που προέκυψε από τα παράπονα των Φαρισαίων.
12. Τι νομίζετε; Ο Λουκάς μεταφέρει την αφορμή αυτής της παραβολής ακόμη πιο πίσω, ως προερχόμενη από τους γογγυσμούς των Φαρισαίων και των γραμματέων κατά του Κυρίου μας, τους οποίους έβλεπαν να συναναστρέφεται καθημερινά με αμαρτωλούς. Ο Χριστός λοιπόν σκόπευε να δείξει ότι ένας καλός διδάσκαλος δεν πρέπει να κοπιάζει λιγότερο για να ανακτήσει αυτούς που χάθηκαν, από ό,τι για να διατηρήσει αυτούς που βρίσκονται στην κατοχή του· αν και σύμφωνα με τον Ματθαίο η σύγκριση προχωρεί περισσότερο και μας διδάσκει όχι μόνο ότι πρέπει να φερόμαστε με καλοσύνη στους μαθητές του Χριστού, αλλά ότι πρέπει να ανεχόμαστε τις ατέλειές τους και να προσπαθούμε, όταν περιπλανώνται, να τους επαναφέρουμε στον δρόμο. Διότι, αν και συμβαίνει μερικές φορές να περιπλανώνται, όμως ως πρόβατα στα οποία ο Θεός έχει διορίσει τον Υιό του ως ποιμένα, τόσο μακριά είμαστε από το να έχουμε δικαίωμα να τους διώξουμε ή να τους διώξουμε άγρια, ώστε οφείλουμε να τους συγκεντρώσουμε από τις περιπλανήσεις τους· διότι ο σκοπός του λόγου είναι να μας οδηγήσει να προσέχουμε μην χάσουμε αυτό που ο Θεός θέλει να σωθεί. Η αφήγηση του Λουκά μας παρουσιάζει κάπως διαφορετικό σκοπό. Είναι ότι ολόκληρο το ανθρώπινο γένος ανήκει στον Θεό, και ότι επομένως οφείλουμε να συγκεντρώσουμε αυτούς που έχουν πλανηθεί, και ότι οφείλουμε να χαρούμε τόσο πολύ, όταν αυτοί που χάθηκαν επιστρέφουν στον δρόμο του καθήκοντος, όσο θα έκανε ένας άνθρωπος που, πέρα από την προσδοκία του, ανέκτησε κάτι η απώλεια του οποίου τον είχε λυπήσει.Ο Καλβίνος στη συνέχεια εισάγει την παραβολή του άσωτου γιου ως επιβεβαίωση της ίδιας διδασκαλίας.
Αυτή η παραβολή δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιβεβαίωση της προηγούμενης διδασκαλίας. Στο πρώτο μέρος δείχνεται πόσο πρόθυμα είναι διατεθειμένος ο Θεός να συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, και στο δεύτερο μέρος (το οποίο θα πραγματευθούμε αργότερα στον κατάλληλο τόπο) δείχνεται η μεγάλη κακία και η ισχυρογνωμοσύνη εκείνων που γογγύζουν κατά του ελέους του. Στο πρόσωπο ενός νέου άσωτου που, αφού είχε μειωθεί στη βαθύτερη φτώχεια από την πολυτέλεια και την ασωτεία, επιστρέφει ως ικέτης στον πατέρα του, στον οποίο είχε υπάρξει ανυπάκουος και επαναστατημένος, ο Χριστός περιγράφει όλους τους αμαρτωλούς που, κουρασμένοι από την αφροσύνη τους, προσφεύγουν στη χάρη του Θεού. Στον καλό πατέρα, από την άλλη πλευρά, που όχι μόνο συγχωρεί τα εγκλήματα του γιου του, αλλά από μόνος του τον συναντά όταν επιστρέφει, συγκρίνει τον Θεό, ο οποίος δεν αρκείται στο να συγχωρεί αυτούς που προσεύχονται σε αυτόν, αλλά προχωρεί ακόμη και να τους συναντήσει με το έλεος πατέρα. Ας εξετάσουμε τώρα την παραβολή λεπτομερώς.Για την επιστροφή του άσωτου, ο Καλβίνος περιγράφει τη στιγμή της συνέρχεσής του.
17. Και όταν συνήλθε στον εαυτό του. Εδώ περιγράφεται σε εμάς ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός προσκαλεί τους ανθρώπους σε μετάνοια. Αν από μόνοι τους ήταν σοφοί και γίνονταν υποτακτικοί, θα τους τραβούσε πιο ήπια· αλλά επειδή ποτέ δεν σκύβουν στην υπακοή, μέχρι να υποταχθούν από τη ράβδο, τους παιδεύει αυστηρά. Συνεπώς, σε αυτόν τον νέο, τον οποίο η αφθονία τον έκανε άγριο και επαναστατημένο, η πείνα αποδείχθηκε ο καλύτερος δάσκαλος. Διδαχθέντες από αυτό το παράδειγμα, ας μην φανταστούμε ότι ο Θεός φέρεται σκληρά σε εμάς, αν κάποτε μας επισκεφθεί με βαριές θλίψεις· διότι με αυτόν τον τρόπο εκείνοι που ήταν πεισματάρηδες και μεθυσμένοι από την ευθυμία διδάσκονται από αυτόν να είναι υπάκουοι. Εν συντομία, όλες οι δυστυχίες που υπομένουμε είναι μια ωφέλιμη πρόσκληση σε μετάνοια. Αλλά επειδή είμαστε αργοί, σπάνια ανακτούμε ποτέ υγιή νου, εκτός αν αναγκαστούμε από ακραία δυσχέρεια· διότι μέχρι να πιεστούμε από δυσκολίες από κάθε πλευρά και να κλειστούμε στην απόγνωση, η σάρκα πάντα επιδίδεται στην ευθυμία, ή τουλάχιστον οπισθοχωρεί. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι δεν υπάρχει λόγος να απορούμε, αν ο Κύριος χρησιμοποιεί συχνά βίαια και ακόμη και επαναλαμβανόμενα πλήγματα, προκειμένου να υποτάξει την ισχυρογνωμοσύνη μας, και, όπως λέει η παροιμία, εφαρμόζει σκληρές σφήνες σε σκληρούς κόμπους. Πρέπει επίσης να παρατηρηθεί ότι η ελπίδα βελτίωσης της κατάστασής του, αν επέστρεφε στον πατέρα του, έδωσε σε αυτόν τον νέο θάρρος να μετανοήσει· διότι καμία αυστηρότητα τιμωρίας δεν θα μαλάκωνε την διαφθορά μας, ή δεν θα μας έκανε δυσαρεστημένους με τις αμαρτίες μας, μέχρι να αντιληφθούμε κάποιο όφελος. Καθώς αυτός ο νέος, επομένως, παρακινείται από την εμπιστοσύνη στην καλοσύνη του πατέρα του να ζητήσει συμφιλίωση, έτσι η αρχή της μετάνοιάς μας πρέπει να είναι μια αναγνώριση του ελέους του Θεού για να διεγείρει σε εμάς ευνοϊκές ελπίδες.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται πάνω στη χαρά που γεμίζει τον ουρανό για έναν μετανοημένο αμαρτωλό.
Λουκάς 15:10. Θα υπάρξει χαρά ενώπιον των αγγέλων. Αν οι άγγελοι χαίρονται αμοιβαία μεταξύ τους στον ουρανό, όταν βλέπουν ότι αυτό που είχε πλανηθεί αποκαθίσταται στο μαντρί, και εμείς, που έχουμε την ίδια αιτία κοινή με αυτούς, οφείλουμε να γίνουμε μέτοχοι της ίδιας χαράς. Αλλά πώς λέει ότι η μετάνοια ενός ασεβούς ανθρώπου αποδίδει μεγαλύτερη χαρά από την επιμονή πολλών δικαίων ανθρώπων στους αγγέλους, των οποίων η υψηλότερη ευχαρίστηση βρίσκεται σε μια συνεχόμενη και αδιάκοπη πορεία δικαιοσύνης; Απαντώ, αν και θα ήταν πιο ευχάριστο στις επιθυμίες των αγγέλων (όπως είναι επίσης πιο επιθυμητό) οι άνθρωποι να παραμένουν πάντα σε τέλεια ακεραιότητα, όμως καθώς στην απελευθέρωση ενός αμαρτωλού, ο οποίος είχε ήδη καταδικαστεί σε καταστροφή και είχε αποκοπεί ως σάπιο μέλος από το σώμα, το έλεος του Θεού λάμπει πιο φωτεινά, αποδίδει στους αγγέλους, κατά τον τρόπο των ανθρώπων, μεγαλύτερη χαρά που προκύπτει από ένα απροσδόκητο αγαθό.Ο Καλβίνος εφαρμόζει την αντίδραση του μεγαλύτερου γιου στον κίνδυνο του περιορισμού της χάριτος του Θεού.
Αυτό το τελευταίο μέρος της παραβολής κατηγορεί εκείνους τους ανθρώπους για σκληρότητα, οι οποίοι θα επέλεγαν πονηρά να θέσουν όρια στη χάρη του Θεού, σαν να φθονούσαν τη σωτηρία των ταλαίπωρων αμαρτωλών. Διότι γνωρίζουμε ότι αυτό στοχεύει την υπεροψία των γραμματέων, οι οποίοι δεν πίστευαν ότι λάμβαναν την ανταμοιβή που οφειλόταν στις αξίες τους, αν ο Χριστός δεχόταν τους τελώνες και τον κοινό λαό στην ελπίδα της αιώνιας κληρονομιάς. Η ουσία του επομένως είναι ότι, αν επιθυμούμε να λογιζόμαστε ως τέκνα του Θεού, οφείλουμε να συγχωρούμε με αδελφικό τρόπο τα σφάλματα των αδελφών, τα οποία Εκείνος συγχωρεί με πατρική καλοσύνη.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας έχετε αισθανθεί τον Πατέρα να τρέχει να σας συναντήσει; Πώς η χαρά του ουρανού για τη μετάνοια αναδιαμορφώνει τον τρόπο που βλέπετε τους άλλους που επιστρέφουν; Με ποιους τρόπους μπορεί η υπολανθάνουσα υπερηφάνεια ακόμη να αντιστέκεται στο εύρος του ελέους του Θεού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τις παραβολές που επιδεικνύουν το αμείλικτο έλεός σου. Σε ευχαριστούμε που έστειλες τον Υιό σου να αναζητήσει και να σώσει τους χαμένους. Μόρφωσε σε εμάς την ταπείνωση που χαίρεται όταν άλλοι επιστρέφουν. Φύλαξε τις καρδιές μας από την αγανάκτηση του μεγαλύτερου γιου και δίδαξέ μας να καλωσορίζουμε κάθε μετανοημένο αδελφό ή αδελφή. Ας γεμίσει η χαρά του ουρανού τις κοινότητές μας καθώς γιορτάζουμε τη χαριτωμένη χάρη σου που αποκαθιστά. Διά του Χριστού του Κυρίου μας, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →