Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξ 15-16 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ματθαίος Χένρι προσφέρει πλούσιους στοχασμούς για την απελευθέρωση του Ισραήλ και το ταξίδι στην έρημο στα κεφάλαια 15 και 16 της Εξόδου. Το σχόλιό του ανιχνεύει την κίνηση από τον θριαμβευτικό ύμνο μετά τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας μέχρι τους αγώνες του λαού με τα πικρά νερά και την πείνα. Ο Χένρι τονίζει πώς αυτά τα γεγονότα αποκαλύπτουν τη δύναμη του Θεού, την αγιότητά Του και την πιστή πρόνοιά Του μαζί με την ανάγκη του Ισραήλ για εμπιστοσύνη και υπακοή. Καθώς εξερευνούμε τις γνώσεις του, εισερχόμαστε στον ρυθμό της εορτής, της δοκιμασίας και της ανανέωσης που χαρακτηρίζει τη ζωή της πίστης. Τα λόγια του Χένρι μας προσκαλούν να σκεφτούμε πώς οι ισχυρές πράξεις του Θεού καλούν σε τραγούδι και σταθερότητα στη δική μας ζωή σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 15 και 16 της Εξόδου. Προσέξτε τη μετάβαση από τον ύμνο της νίκης στη θάλασσα στις διαμαρτυρίες στη Μερρά και την παροχή του μάννα στην έρημο. Αφήστε την αφήγηση να αναδείξει τόσο την πιστότητα του Θεού όσο και τις αντιδράσεις του λαού. Καθώς διαβάζετε, σκεφτείτε πώς ο έπαινος και η δοκιμασία συχνά ακολουθούν ο ένας τον άλλον στο ταξίδι της πίστης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει περιγράφοντας τον εορτασμό της νίκης του Ισραήλ μέσω τραγουδιού.
Αφού διαβάσαμε πώς αποκτήθηκε αυτή η πλήρης νίκη του Ισραήλ επί των Αιγυπτίων, εδώ μας λέγεται πώς εορτάστηκε· εκείνοι που έπρεπε να κρατήσουν την ειρήνη τους ενώ η απελευθέρωση βρισκόταν σε εξέλιξη (κεφ. ιδ΄ 14) δεν πρέπει να κρατήσουν την ειρήνη τους τώρα που αυτή πραγματοποιήθηκε· όσο λιγότερα είχαν να κάνουν τότε τόσο περισσότερα έχουν να κάνουν τώρα. Αν ο Θεός ολοκληρώνει την απελευθέρωση με τη δική του άμεση δύναμη, αυτή αποδίδει τόσο περισσότερο στη δόξα του. Ο Μωυσής, χωρίς αμφιβολία με θεία έμπνευση, συνέθεσε αυτό το τραγούδι και το παρέδωσε στα παιδιά του Ισραήλ για να ψαλεί πριν απομακρυνθούν από τον τόπο όπου είδαν τους Αιγυπτίους νεκρούς στην ακτή. Παρατηρήστε, 1. Εξέφρασαν τη χαρά τους στον Θεό και την ευγνωμοσύνη τους προς αυτόν με το τραγούδι· είναι σχεδόν φυσικό για εμάς έτσι να δίνουμε διέξοδο στη χαρά μας και στους εξυψωμούς του πνεύματός μας. Με αυτό το παράδειγμα φαίνεται ότι το ψάλσιμο ψαλμών, ως πράξη θρησκευτικής λατρείας, χρησιμοποιούνταν στην εκκλησία του Χριστού πριν από τη δόση του τελετουργικού νόμου, και επομένως δεν ήταν μέρος του ούτε καταργήθηκε με αυτόν. Το τραγούδι είναι τόσο πολύ η γλώσσα της αγίας χαράς όσο η προσευχή είναι της αγίας επιθυμίας. 2. Ο Μωυσής, που είχε προηγηθεί αυτών διαμέσου της θαλάσσης, προηγείται αυτών στο τραγούδι και το συνθέτει για αυτούς. Σημείωσε, Εκείνοι που είναι δραστήριοι σε δημόσιες υπηρεσίες δεν πρέπει να είναι ουδέτεροι στις δημόσιες δοξολογίες. 3. Όταν το έλεος ήταν φρέσκο και αυτοί επηρεάζονταν πολύ από αυτό, τότε έψαλαν αυτό το τραγούδι. Σημείωσε, Όταν έχουμε λάβει ειδικό έλεος από τον Θεό, οφείλουμε να είμαστε γρήγοροι και ταχείς στις ανταποδόσεις μας δοξολογίας προς αυτόν, πριν ο χρόνος και η απάτη των δικών μας καρδιών σβήσουν τις καλές εντυπώσεις που έχουν γίνει. Ο Δαβίδ έψαλε το θριαμβευτικό του τραγούδι την ημέρα που ο Κύριος τον ελευθέρωσε, Β΄ Σαμ. κβ΄ 1. Διπλά δίνει αυτός που δίνει γρήγορα. 4. Όταν πίστεψαν στον Κύριο (κεφ. ιδ΄ 31) τότε έψαλαν αυτό το τραγούδι· ήταν τραγούδι πίστης· αυτή η σύνδεση παρατηρείται (Ψαλμ. ρστ΄ 12)· Τότε πίστεψαν στα λόγια του, έψαλαν την αίνεσή του. Αν με την καρδιά πιστεύει ο άνθρωπος, έτσι πρέπει να γίνεται η ομολογία. Εδώ είναι,Ο Χένρι στη συνέχεια τονίζει τη δόξα που δίνεται στον Θεό σε όλο το τραγούδι.
(1.) Δίνει δόξα στον Θεό και θριαμβεύει σε αυτόν· αυτό είναι πρώτο στην πρόθεσή του (εδ. 1)· Θα ψάλω στον Κύριο. Σημείωσε, Όλη η χαρά μας πρέπει να τελειώνει στον Θεό, και όλες οι δοξολογίες μας να προσφέρονται σε αυτόν, τον Πατέρα των φώτων και Πατέρα των ελέων, γιατί αυτός θριάμβευσε. Σημείωσε, Όλοι όσοι αγαπούν τον Θεό θριαμβεύουν στους θριάμβους του· ό,τι είναι τιμή του πρέπει να είναι χαρά μας. Ο Ισραήλ χάρηκε στον Θεό, [1.] Ως δικό τους Θεό, και επομένως δύναμή τους, τραγούδι τους και σωτηρία τους, εδ. 2. Ευτυχείς λοιπόν ο λαός του οποίου ο Θεός είναι ο Κύριος· δεν χρειάζονται τίποτε περισσότερο για να τους κάνει ευτυχείς. Έχουν έργο να κάνουν, πειρασμούς να αντιμετωπίσουν και θλίψεις να υποφέρουν, και είναι αδύναμοι στον εαυτό τους· αλλά αυτός τους ενισχύει· η χάρη του είναι η δύναμή τους. Βρίσκονται συχνά σε λύπη, για πολλούς λόγους, αλλά σε αυτόν έχουν παρηγοριά, αυτός είναι το τραγούδι τους· η αμαρτία, και ο θάνατος, και η κόλαση τους απειλούν, αλλά αυτός είναι, και θα είναι, η σωτηρία τους· Δες Ησ. ιβ΄ 2. [2.] Ως Θεό των πατέρων τους. Αυτό το παρατηρούν, επειδή, έχοντας συνείδηση της δικής τους αναξιότητας και προκλήσεων, είχαν λόγο να σκεφτούν ότι ό,τι ο Θεός είχε κάνει τώρα για αυτούς ήταν για χάρη των πατέρων τους, Δευτ. δ΄ 37. Σημείωσε, Τα παιδιά της διαθήκης οφείλουν να αξιοποιούν τη σχέση των πατέρων τους με τον Θεό ως Θεό τους για παρηγοριά, για προφύλαξη και για ζωογόνηση. [3.] Ως Θεό άπειρης δύναμης (εδ. 3)· Ο Κύριος είναι άνθρωπος πολέμου, δηλαδή ικανός να αντιμετωπίσει όλους εκείνους που αγωνίζονται με τον Δημιουργό τους, και σίγουρα θα υπερισχύσει αυτών. [4.] Ως Θεό απαράμιλλης και ασύγκριτης τελειότητας, εδ. 11. Αυτό εκφράζεται, Πρώτον, Πιο γενικά· Ποιος είναι όμοιος με εσένα, Κύριε, ανάμεσα στους θεούς! Αυτό είναι καθαρή αίνεση, και υψηλή έκφραση ταπεινής προσκύνησης.—Είναι πρόκληση προς όλους τους άλλους θεούς να συγκριθούν με αυτόν· «Ας σταθούν μπροστά και ας προσποιηθούν το μέγιστο· κανείς από αυτούς δεν τολμά να κάνει τη σύγκριση.» Η Αίγυπτος ήταν διαβόητη για το πλήθος των θεών της, αλλά ο Θεός των Εβραίων υπερίσχυσε αυτών και τους νίκησε όλους, Αρ. λη΄ 4· Δευτ. λβ΄ 23-39. Οι άρχοντες και οι δυνάστες του κόσμου ονομάζονται θεοί, αλλά είναι αδύναμοι και θνητοί, κανείς από αυτούς συγκρίσιμος με τον Ιεχωβά, τον παντοδύναμο και αιώνιο Θεό.—Είναι ομολογία της άπειρης τελειότητάς του, ως υπερβατικής και ασύγκριτης. Σημείωσε, Ο Θεός πρέπει να λατρεύεται και να προσκυνάται ως ον τέτοιας άπειρης τελειότητας ώστε δεν υπάρχει όμοιός του ούτε κανείς να συγκρίνεται με αυτόν, ως εκείνος που σε όλα έχει και πρέπει να έχει την υπεροχή, Ψαλμ. πθ΄ 6. Δεύτερον, Πιο συγκεκριμένα, 1. Είναι ένδοξος στην αγιότητα· η αγιότητά του είναι η δόξα του. Είναι εκείνο το γνώρισμα που οι άγγελοι προσκυνούν, Ησ. στ΄ 3. Η αγιότητά του εμφανίστηκε στην καταστροφή του Φαραώ, το μίσος του για την αμαρτία και την οργή του κατά των πεισματάρηδων αμαρτωλών. Εμφανίστηκε στην απελευθέρωση του Ισραήλ, την ευαρέσκειά του στον άγιο σπόρο και την πιστότητά του στην ίδια του την υπόσχεση. Ο Θεός είναι πλούσιος σε έλεος—αυτός είναι ο θησαυρός του, ένδοξος στην αγιότητα—αυτό είναι η τιμή του. Ας ευχαριστούμε πάντα στη μνήμη της αγιότητάς του. 2. Είναι φοβερός στις αινέσεις. Εκείνο που είναι η ύλη της αίνεσής μας, αν και είναι χαρούμενο για τους δούλους του Θεού, είναι τρομερό και πολύ φοβερό για τους εχθρούς του, Ψαλμ. ξστ΄ 1-3. Ή μας κατευθύνει στον τρόπο της δοξολογίας μας προς τον Θεό· πρέπει να τον δοξολογούμε με ταπεινή αγία δέος και να υπηρετούμε τον Κύριο με φόβο. Ακόμη και η πνευματική μας χαρά και θρίαμβος πρέπει να ισορροπούνται με θρησκευτικό φόβο. 3. Κάνει θαύματα, θαυμαστά σε όλους, όντας πάνω από τη δύναμη και έξω από την κοινή πορεία της φύσης· ειδικά θαυμαστά σε εμάς, υπέρ των οποίων γίνονται, που είμαστε τόσο ανάξιοι ώστε είχαμε λίγο λόγο να τα περιμένουμε. Ήταν θαύματα δύναμης και θαύματα χάριτος· και στα δύο ο Θεός έπρεπε να προσκυνάται ταπεινά.Ο Χένρι αναστοχάζεται πάνω στη δοκιμασία στη Μαρά και στην ελεήμονα πρόνοια του Θεού εκεί.
ΙΙ. Ότι στη Μαρά είχαν νερό, αλλά ήταν πικρό, ώστε αν και ήταν τρεις ημέρες χωρίς νερό δεν μπορούσαν να το πιουν, επειδή ήταν εξαιρετικά δυσάρεστο στη γεύση ή ήταν πιθανό να βλάψει την υγεία τους, ή ήταν τόσο αλμυρό που μάλλον αύξανε τη δίψα τους παρά την έσβηνε, εδ. 23. Σημείωσε, Ο Θεός μπορεί να πικράνει εκείνο για εμάς από το οποίο υποσχόμαστε στον εαυτό μας τη μεγαλύτερη ικανοποίηση, και συχνά το κάνει στην έρημο αυτού του κόσμου, ώστε οι ανάγκες και οι απογοητεύσεις μας στο κτίσμα να μας οδηγήσουν στον Δημιουργό, στη χάρη του οποίου μόνο η αληθινή παρηγοριά βρίσκεται. Τώρα σε αυτή τη δυσκολία, 1. Ο λαός γόγγυσε και φιλονίκησε με τον Μωυσή, σαν να είχε κάνει κακό σε αυτούς. Τι θα πιούμε; είναι όλη η κραυγή τους, εδ. 24. Σημείωσε, Οι μεγαλύτερες χαρές και ελπίδες σύντομα μετατρέπονται στις μεγαλύτερες λύπες και φόβους σε εκείνους που ζουν μόνο με την αίσθηση και όχι με την πίστη. 2. Ο Μωυσής προσευχήθηκε· Έκραξε προς τον Κύριο, εδ. 25. Τα παράπονα που έφεραν σε αυτόν τα έφερε στον Θεό, στον οποίο, παρά την εξύψωσή του, ο Μωυσής ομολόγησε σταθερή εξάρτηση. Σημείωσε, Είναι η μεγαλύτερη ανακούφιση των φροντίδων των αρχόντων και των λειτουργών, όταν εκείνοι υπό τη φροντίδα τους τους κάνουν ανήσυχους, ότι μπορούν να καταφύγουν στον Θεό με προσευχή· αυτός είναι ο οδηγός των οδηγών της εκκλησίας και σε αυτόν, ως τον Αρχιποιμένα, οι υποποιμένες πρέπει σε όλες τις περιπτώσεις να προσφεύγουν. 3. Ο Θεός πρόβλεψε ελεήμονα για αυτούς. Κατεύθυνε τον Μωυσή σε ένα δέντρο, το οποίο έριξε στα νερά, ως αποτέλεσμα του οποίου, ξαφνικά, έγιναν γλυκά. Μερικοί νομίζουν ότι αυτό το ξύλο είχε ιδιαίτερη αρετή σε αυτό για τον σκοπό αυτό, επειδή λέγεται, ο Θεός του έδειξε το δέντρο. Ο Θεός πρέπει να αναγνωρίζεται, όχι μόνο στη δημιουργία πραγμάτων χρήσιμων για τον άνθρωπο, αλλά και στην αποκάλυψη της χρησιμότητάς τους. Ή ίσως αυτό ήταν μόνο σημείο, και καθόλου μέσο, της θεραπείας, περισσότερο από το χάλκινο φίδι, ή το ρίξιμο ενός αγγείου γεμάτου αλατιού από τον Ελισσαίο στα νερά της Ιεριχώ. Μερικοί κάνουν αυτό το δέντρο τυπικό του σταυρού του Χριστού, που γλυκαίνει τα πικρά νερά της θλίψης σε όλους τους πιστούς, και τους δίνει τη δυνατότητα να χαίρονται στη θλίψη. Η παράδοση των Ιουδαίων είναι ότι το ξύλο αυτού του δέντρου ήταν το ίδιο πικρό, όμως γλύκανε τα νερά της Μαρά· η πικρία των παθημάτων και του θανάτου του Χριστού αλλάζει την ιδιότητα των δικών μας. 4. Με αυτή την ευκαιρία, ο Θεός ήρθε σε όρους μαζί τους, και τους είπε καθαρά, τώρα που είχαν απαλλαγεί από τους Αιγυπτίους και είχαν εισέλθει στην έρημο, ότι ήταν υπό καλή συμπεριφορά, και ότι ανάλογα με το πώς συμπεριφέρονταν έτσι θα ήταν καλά ή άσχημα μαζί τους· Εκεί έκανε ένα διάταγμα και μια διάταξη, και τακτοποίησε ζητήματα μαζί τους. Εκεί τους δοκίμασε, δηλαδή εκεί τους έθεσε στη δοκιμασία, τους δέχθηκε ως δόκιμους για τη χάρη του. Συνοπτικά, τους λέει, εδ. 26, (1.) Τι περίμενε από αυτούς, και αυτό ήταν, με μία λέξη, υπακοή. Πρέπει να ακούνε επιμελώς τη φωνή του και να προσέχουν τις εντολές του, ώστε να γνωρίζουν το καθήκον τους και να μην παραβαίνουν από άγνοια· και πρέπει να φροντίζουν σε όλα να κάνουν ό,τι είναι ορθό ενώπιον του Θεού και να τηρούν όλα τα διατάγματά του. Δεν πρέπει να νομίζουν, τώρα που ελευθερώθηκαν από τη δουλεία τους στην Αίγυπτο, ότι δεν είχαν κανέναν κύριο πάνω τους, αλλά ήταν δικά τους αφεντικά· όχι, επομένως πρέπει να θεωρούν τον εαυτό τους δούλους του Θεού, επειδή αυτός έλυσε τα δεσμά τους, Ψαλμ. ρ ιστ΄ 16· Λουκ. α΄ 74, 75. (2.) Τι μπορούσαν τότε να περιμένουν από αυτόν· Δεν θα βάλω καμία από αυτές τις ασθένειες πάνω σου, δηλαδή «Δεν θα φέρω πάνω σου καμία από τις πληγές της Αίγυπτου.» Αυτό υπονοεί ότι, αν ήταν επαναστατικοί και ανυπάκουοι, οι ίδιες οι πληγές που είχαν δει να επιβάλλονται στους εχθρούς τους θα φέρονταν πάνω τους· έτσι απειλείται, Δευτ. κη΄ 60. Οι κρίσεις του Θεού πάνω στην Αίγυπτο, όπως ήταν ελέη για τον Ισραήλ, ανοίγοντας τον δρόμο για την απελευθέρωσή τους, έτσι ήταν προειδοποιήσεις για τον Ισραήλ, και σχεδιασμένες να τους φοβίσουν σε υπακοή. Ας μην νομίζουν οι Ισραηλίτες, επειδή ο Θεός τους είχε τιμήσει τόσο πολύ στα μεγάλα πράγματα που έκανε για αυτούς, και τους είχε διακηρύξει σε όλο τον κόσμο αγαπημένους του, ότι επομένως θα συνέβαινε στις αμαρτίες τους και θα τους άφηνε να κάνουν ό,τι ήθελαν. Όχι, ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης· ένας επαναστατικός Ισραηλίτης δεν θα τα πάει καλύτερα από έναν επαναστατικό Αιγύπτιο· και έτσι βρήκαν, με το κόστος τους, πριν φτάσουν στη Χαναάν. «Αλλά, αν θελήσεις να είσαι υπάκουος, θα είσαι ασφαλής και ευτυχής»· η απειλή υπονοείται μόνο, αλλά η υπόσχεση εκφράζεται· «Εγώ είμαι ο Κύριος που σε θεραπεύω, και θα φροντίσω για την παρηγοριά σου όπου κι αν πας.» Σημείωσε, Ο Θεός είναι ο μεγάλος ιατρός. Αν διατηρούμαστε καλά, αυτός μας διατηρεί· αν γινόμαστε καλά, αυτός μας αποκαθιστά· αυτός είναι η ζωή μας και το μήκος των ημερών μας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει αντιπαραβάλλοντας την πικρία στη Μερρά με την αναψυχή στην Ελίμ.
ΙΙΙ. Ότι στην Ελίμ είχαν καλό νερό, και αρκετό από αυτό, εδ. 27. Αν και ο Θεός μπορεί, για ένα διάστημα, να διατάξει τον λαό Του να στρατοπεδεύσει δίπλα στα νερά της Μερρά, όμως αυτό δεν θα είναι πάντα το μερίδιό τους. Δες πόσο μεταβλητή είναι η κατάστασή μας σε αυτόν τον κόσμο, από καλύτερο σε χειρότερο, από χειρότερο σε καλύτερο. Ας μάθουμε λοιπόν και πώς να ταπεινωνόμαστε και πώς να αφθονούμε, να χαίρομαι σαν να μη χαίρομαι όταν είμαστε γεμάτοι, και να κλαίω σαν να μη κλαίω όταν αδειάζουμε. Εδώ υπήρχαν δώδεκα πηγές για την προμήθειά τους, μία για κάθε φυλή, ώστε να μην φιλονικούν για νερό, όπως οι πατέρες τους είχαν κάνει μερικές φορές· και, για την ευχαρίστησή τους, υπήρχαν εβδομήντα φοίνικες, κάτω από τη σκιά των οποίων οι μεγάλοι τους άνδρες μπορούσαν να αναπαυθούν. Σημείωσε, Ο Θεός μπορεί να βρει τόπους αναψυχής για τον λαό Του ακόμα και στην έρημο αυτού του κόσμου, πηγές στην κοιλάδα της Βάκα, μήπως λιποψυχήσουν στο πνεύμα τους με αιώνια κούραση· όμως, όποιες κι αν είναι οι απολαύσεις μας στη γη της παροικίας μας, πρέπει να θυμόμαστε ότι στρατοπεδεύουμε δίπλα τους μόνο για ένα διάστημα, ότι εδώ δεν έχουμε μόνιμη πόλη.Ο Χένρι περαιτέρω στοχάζεται πώς η απελευθέρωση ενθαρρύνει τη συνεχιζόμενη εμπιστοσύνη στον Θεό.
(3.) Θέτει τον εαυτό του να βελτιώσει αυτή την υπέροχη εμφάνιση του Θεού για αυτούς. [1.] Για να τους ζωογονήσει να υπηρετούν τον Θεό: με την εξέταση αυτού, θα ετοιμάσω κατοικία σε Αυτόν, εδ. 2. Ο Θεός έχοντας τους διαφυλάξει, και ετοιμάσει καταφύγιο για αυτούς κάτω από το οποίο ήταν ασφαλείς και άνετοι, αποφασίζουν να μην φεισθούν ούτε κόστους ούτε κόπων για την ανέγερση σκηνής προς τιμήν Του, και εκεί θα Τον υψώσουν, και θα αναφέρουν, προς έπαινό Του, την τιμή που είχε κερδίσει επί του Φαραώ. Ο Θεός είχε τώρα υψώσει αυτούς, κάνοντάς τους μεγάλους και υψηλούς, και επομένως θα Τον υψώσουν, μιλώντας για το άπειρο ύψος και μεγαλείο Του. Σημείωσε, Η σταθερή μας προσπάθεια πρέπει να είναι, με το να αινούμε το όνομά Του και να υπηρετούμε τα συμφέροντά Του, να υψώνουμε τον Θεό· και είναι πρόοδος για εμάς να απασχολούμαστε έτσι. [2.] Για να τους ενθαρρύνει να εμπιστεύονται στον Θεό. Τόσο βέβαιος είναι αυτός ο Ψαλμωδός για την ευτυχή έκβαση της σωτηρίας που είχε αρχίσει τόσο ένδοξα ώστε τη βλέπει σαν να έχει ουσιαστικά τελειώσει ήδη: 'Τους οδήγησες στην αγία κατοικία Σου, εδ. 13. Τους έβαλες έτσι στον δρόμο προς αυτήν, και θα τους φέρεις στον καιρό του στο τέλος αυτού του δρόμου,' γιατί το έργο του Θεού είναι τέλειο· ή, 'Τους οδήγησες να προσέχουν την αγία κατοικία Σου στον ουρανό με τους επαίνους τους.' Σημείωσε, Εκείνους που ο Θεός παίρνει υπό την καθοδήγησή Του θα τους οδηγήσει στην αγία κατοικία Του με πίστη τώρα, και σε καρποφορία σύντομα. Δύο τρόποι αυτή η μεγάλη απελευθέρωση ήταν ενθαρρυντική:—Πρώτον, Ήταν τέτοιο παράδειγμα της δύναμης του Θεού που θα τρόμαζε τους εχθρούς τους, και θα τους αποθάρρυνε εντελώς, εδ. 14-16. Η ίδια η αναφορά της καταστροφής των Αιγυπτίων θα ήταν περισσότερο από το μισό της καταστροφής όλων των άλλων εχθρών τους· θα βύθιζε το πνεύμα τους, που θα πήγαινε μακριά προς τη βύθιση των δυνάμεων και των συμφερόντων τους· οι Φιλισταίοι, οι Μωαβίτες, οι Εδωμίτες, και οι Χαναναίοι (με κάθε μία από τις οποίες έθνη ο Ισραήλ επρόκειτο να παλέψει), θα ανησυχούσαν από αυτό, θα αποθαρρύνονταν εντελώς, και θα κατέληγαν ότι ήταν μάταιο να πολεμήσουν εναντίον του Ισραήλ, όταν ένας Θεός τέτοιας δύναμης πολεμούσε για αυτούς. Είχε αυτό το αποτέλεσμα· οι Εδωμίτες φοβήθηκαν από αυτούς (Δευτ. β΄ 4), έτσι και οι Μωαβίτες (Αρ. κβ΄ 3), και οι Χαναναίοι, Ιησ. β΄ 9, 10· ε΄ 1. Έτσι ο Θεός έστειλε τον φόβο Του μπροστά τους (κεφ. κγ΄ 27), και έκοψε το πνεύμα των αρχόντων. Δεύτερον, Ήταν τέτοια αρχή της χάριτος του Θεού προς αυτούς που τους έδωσε ενέχυρο της τελειότητας της καλοσύνης Του. Αυτό ήταν μόνο για κάτι περαιτέρω: Θα τους εισαγάγεις, εδ. 17. Αν τους βγάλει έτσι από την Αίγυπτο, παρά την αναξιότητά τους, και τις δυσκολίες που βρίσκονταν στον δρόμο της διαφυγής τους, σίγουρα θα τους εισαγάγει στη Χαναάν· γιατί έχει αρχίσει (έτσι άρχισε), και δεν θα κάνει τέλος; Σημείωσε, Οι εμπειρίες μας από τη δύναμη και τη χάρη του Θεού πρέπει να βελτιώνονται για την υποστήριξη των προσδοκιών μας. 'Έχεις, επομένως, όχι μόνο μπορείς, αλλά εμπιστευόμαστε ότι θα,' είναι καλό επιχείρημα. Θα τους φυτεύσεις στον τόπο που ετοίμασες για να κατοικήσεις. Σημείωσε, Είναι καλό να κατοικεί κανείς όπου κατοικεί ο Θεός, στην Εκκλησία Του στη γη (Ψαλμ. κζ΄ 4), στην Εκκλησία Του στον ουρανό, Ιωάν. ιζ΄ 24. Όπου λέει, 'Αυτή είναι η ανάπαυσή μου για πάντα,' πρέπει να λέμε, 'Ας είναι δική μας.' Τέλος, Η μεγάλη βάση της ενθάρρυνσης που αντλούν από αυτό το έργο του θαύματος είναι, Ο Κύριος θα βασιλεύει για πάντα και πάντα, εδ. 18. Είχαν δει τώρα ένα τέλος της βασιλείας του Φαραώ· αλλά ο χρόνος ο ίδιος δεν θα θέσει περίοδο στη βασιλεία του Ιεχωβά, η οποία, όπως ο ίδιος, είναι αιώνια, και δεν υπόκειται σε αλλαγή. Σημείωσε, Είναι η ανείπωτη παρηγοριά όλων των πιστών υπηκόων του Θεού, όχι μόνο ότι βασιλεύει καθολικά και με αδιαμφισβήτητη κυριαρχία, αλλά ότι θα βασιλεύει αιώνια, και δεν θα υπάρχει τέλος της κυριαρχίας Του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς εμφανίζεται το πρότυπο του επαίνου ακολουθούμενου από δοκιμασία στη δική σας πορεία με τον Θεό; Με ποιους τρόπους μπορεί να πειρασθείτε να γογγύζετε όταν η πρόνοια φαίνεται καθυστερημένη ή πικρή; Ποια βήματα μπορείτε να κάνετε σήμερα για να ανταποκριθείτε στην πιστότητα του Θεού και με τραγούδι και με υπακοή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Κύριε, Σε ευχαριστούμε για την απελευθέρωση που έχεις επιτελέσει και την καθοδήγηση που συνεχίζεις να δίνεις. Δίδαξέ μας να ψάλλουμε τους επαίνους Σου με φρέσκια ευγνωμοσύνη ακόμα και καθώς αντιμετωπίζουμε δοκιμασίες ερήμου. Βοήθησέ μας να στρεφόμαστε γρήγορα σε Σένα με προσευχή αντί για παράπονο όταν τα νερά έχουν πικρή γεύση. Ενίσχυσε την εμπιστοσύνη μας ότι θα μας οδηγήσεις από τη δοκιμασία στην αναψυχή και τελικά στην επαγγελμένη ανάπαυσή Σου. Ας αντανακλούν οι ζωές μας τόσο τον ύμνο του Μωυσή όσο και τη σταθερή υπακοή που επιθυμείς. Στο όνομα του Ιησού προσευχόμαστε, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →