Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Μακκαβαίων
Ο Ελεύθερος Λαός και η Αληθινή Κληρονομία τους: Το Τέλος του Πρώτου Βιβλίου των Μακκαβαίων
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Φθάνουμε τώρα στο τέλος του Πρώτου Βιβλίου των Μακκαβαίων. Μέσα από πολλές σελίδες παρακολουθήσαμε έναν μικρό και πιστό λαό που πιεζόταν από παντού, και όμως διαφυλάχθηκε. Οι ιερείς τους έπεσαν και αναστήθηκαν πάλι· οι απελευθερωτές τους υψώθηκαν ο ένας μετά τον άλλον, και το λυχνάρι της αληθινής λατρείας δεν έσβησε ποτέ εντελώς. Σε αυτό το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο ο βασιλιάς Ἀντίοχος, γιος του Δημητρίου, γράφει από πέρα από τη θάλασσα στον Σίμωνα τον αρχιερέα, αρχικά για να επιβεβαιώσει τις τιμές του και την ελευθερία του αγίου λαού, και έπειτα, όταν η φιλοδοξία τον κυριεύει, για να απαιτήσει πίσω τις πόλεις που κρατούσε ο Σίμων. Έτσι το βιβλίο φθάνει στο τέλος του με τους πιστούς επιβεβαιωμένους, τον λαό ελεύθερο, και όμως τον παλιό εχθρό να κυκλοφορεί ακόμη. Ο άγιος Ράβανος Μαῦρος, ηγούμενος της Φούλδας, μας διδάσκει να διαβάζουμε αυτό όχι μόνο ως την καταγραφή ενός αρχαίου έθνους, αλλά ως παραβολή της ψυχής και ολόκληρου του οίκου του Θεού: του πιστού υπολοίπου που διαφυλάχθηκε μέσα από μακρό αγώνα, της τιμής και της ειρήνης που δόθηκαν στους αγίους, και της λαχτάρας του αγίου λαού για τον έναν αληθινό και αιώνιο Απελευθερωτή, του οποίου ο Σίμων και όλοι οι Μακκαβαίοι πατέρες δεν ήταν παρά σκιά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Διαβάστε δυνατά ολόκληρο το Α' Μακκαβαίων 15. Προσέξτε τις δύο κινήσεις του. Πρώτα ο Ἀντίοχος τιμά τον Σίμωνα: επιβεβαιώνει σ' αυτόν το δικαίωμα να κόβει δικό του νόμισμα, χαρίζει στον άγιο τόπο την ελευθερία του, απαλλάσσει τον λαό από παλιά χρέη, και ανανεώνει τη φιλία της Ρώμης που είχε κερδηθεί σε προηγούμενα κεφάλια. Ο πιστός λαός, τόσο καιρό καταπιεσμένος, αναγνωρίζεται τώρα ελεύθερος και ο αρχιερέας του τιμημένος ανάμεσα στα έθνη. Έπειτα η δεύτερη κίνηση: η καρδιά του βασιλιά αλλάζει, και μέσω του στρατηγού του Κενδεβαίου απαιτεί πίσω τις πόλεις που κρατά ο Σίμων, αποκαλώντας τες δικές του. Ο Σίμων απαντά ότι αυτές δεν είναι λάφυρα, αλλά η κληρονομία των πατέρων του, δική του δικαιωματικά και όχι του βασιλιά. Διαβάστε αργά, και κρατήστε μαζί και τις δύο κινήσεις: την τιμή που δόθηκε στους πιστούς, και τον φθόνο του εχθρού που ακόμη επιθυμεί να τους κάνει δούλους πάλι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ράβανος ερμηνεύει την απαίτηση του Ἀντίοχου ως την αιώνια στρατηγική του αρχαίου αντιπάλου κατά της ψυχής. Όταν ο βασιλιάς απαιτεί πίσω τις πόλεις που ο Σίμων είχε κερδίσει στη μάχη, αυτό σημαίνει, λέει ο ηγούμενος, ότι
ο αρχαίος εχθρός πάντοτε φθονεί τις αρετές των αγίων και επιθυμεί να τις υποτάξει στον εαυτό του με άδικη δουλεία. Οι πόλεις, λοιπόν, είναι οι αρετές που κερδήθηκαν με κόπο μέσα από τον μακρό πόλεμο της πνευματικής ζωής· και ο εχθρός που τις έχασε δεν μπορεί να αντέξει να τις βλέπει να κρατούνται από τους πιστούς. Αλλά ο Σίμων δεν υποχωρεί. Ο Ράβανος μας λέει ότι
ο πνευματικός Σίμων, διεκδικώντας τες για τον εαυτό του, είπε ότι ήταν δικές του δικαιωματικά και κληρονομία των πατέρων του. Ο άγιος διεκδικεί τις αρετές όχι ως λάφυρα που μπορούν να διαπραγματευτούν, αλλά ως πατρογονική κληρονομιά, τη δικαιωματική και προγονική κτήση των αγίων. Και στον εχθρό που διεκδικεί μερίδιο, η απάντηση είναι σταθερή:
ο εχθρός δεν είχε εκεί καμία κοινωνία. Η ελευθερία που κερδήθηκε στο τέλος του βιβλίου δεν είναι λοιπόν μόνο πολιτική· είναι η ελευθερία της ψυχής που ανέκτησε αυτό που είναι αληθινά δικό της.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Γιατί η κληρονομία ανήκει στον Σίμωνα και όχι στον βασιλιά που την επιθυμεί; Ο Ράβανος απαντά ότι το δικαίωμα καθορίζεται από την ίδια την τάξη του Θεού, διότι
η κατοχή των αρετών ανήκει κυρίως στους εκλεκτούς, όχι στους αποδοκιμασμένους. Επιστρέφει στη διαίρεση του κόσμου ανάμεσα στους γιους του Νώε: οι γαίες που κρατούσαν οι Χαναναίοι είχαν πρώτα αποδοθεί στη γενιά του Σημ, και αργότερα αρπάχθηκαν με βία· και έτσι όταν ο Θεός τις αποκατέστησε στον άγιο λαό Του, λέει ο ηγούμενος,
Σε αυτό αποδεικνύεται και η πιο δίκαιη κρίση του Θεού. Το ίδιο πρότυπο, επιμένει ο Ράβανος, είναι γραμμένο μέσα μας.
το θέλημα του Κυρίου απέδωσε φυσικά την κατοχή της καρδιάς μας όχι στις κακίες, αλλά στις αρετές. Η καρδιά πλάστηκε για να είναι κατοικία της αγιότητας· η αμαρτία είναι ο σφετεριστής, ο νεοφερμένος που άρπαξε με βία αυτό που ποτέ δεν ήταν δικό του. Γι' αυτό το πιστό υπόλοιπο, που πιέστηκε τόσο πολύ και τόσο σκληρά σε όλο το βιβλίο, στο τέλος δικαιώνεται και είναι ελεύθερο: η ελευθερία του είναι η αποκατάσταση μιας πατρογονικής κτήσης. Για τον άγιο λαό ο Ράβανος λέει ότι ο Θεός
αποκατέστησε σε αυτούς τους αγίους, ως πατρογονική κτήση, αυτό που είχε αποδοθεί στη γενιά τους στη διαίρεση του κόσμου. Εδώ η Ανατολή και η Δύση μιλούν με μία φωνή, και ολόκληρη η ελπίδα του Ισραήλ τιμάται ως η ρίζα στην οποία εμβολιαζόμαστε, ποτέ ως κάτι που απορρίφθηκε.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς λοιπόν θα λάβουμε τις αρετές που μας λείπουν, τις πόλεις της ψυχής που ακόμη κρατούνται από τον εχθρό; Όχι μόνο με τη δική μας δύναμη, διότι ο Ράβανος είναι σαφής ότι η ανάκτηση είναι δώρο της χάριτος:
όταν αυτές οι αρετές αποκατασταθούν σ' αυτούς από πάνω με τη χάρη του Θεού, τις κατέχουν ως δική τους κληρονομιά. Ας κάνουμε λοιπόν δύο πράγματα. Πρώτον, ας διεκδικήσουμε, όπως ο Σίμων, αυτό που δικαιωματικά είναι δικό μας εν Χριστώ· ας μην παραχωρήσουμε στον αντίπαλο την ειρήνη, την αγνότητα, την υπομονή και την αγάπη που ο Κύριος απέδωσε στην ανθρώπινη καρδιά. Δεύτερον, ας τις ζητήσουμε ως δώρο, προσμένοντας τη χάρη που έρχεται από πάνω για να διώξει τον σφετεριστή και να καθίσει πάλι την αγιότητα στον δικό της οίκο. Οι Μακκαβαίοι απελευθερωτές οδήγησαν τον λαό τους στην τιμή και στην ελευθερία, και εκεί τελειώνει το βιβλίο· αλλά αυτοί ήταν σκιά. Ο αληθινός και αιώνιος Απελευθερωτής, τον οποίο ο άγιος λαός ποθούσε σε κάθε σελίδα αυτού του αγώνα, είναι ο Χριστός, που μόνο αυτός μας αποκαθιστά την πλήρη κληρονομιά των αγίων. Σ' Αυτόν στρεφόμαστε τώρα με προσευχή.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ο Θεός μας, που μέσα από τον μακρό αγώνα του πιστού λαού Σου κράτησες αναμμένο το λυχνάρι της αληθινής λατρείας, και που αποκαθιστάς στους αγίους Σου την κληρονομιά που ο εχθρός θα έκλεβε: διώξε από τις πόλεις των καρδιών μας κάθε σφετεριστική κακία, και κάθισε εκεί πάλι τις αρετές που όρισες για μας από την αρχή. Κάνε μας, όπως τους πιστούς του παρελθόντος, ελεύθερο λαό που διεκδικεί την πατρογονική κληρονομία του εν Σοι, και χάρισέ μας τον έναν αληθινό Απελευθερωτή τον οποίο όλοι οι πατέρες προσδοκούσαν, τον μονογενή Σου Υιό. Διότι Εσύ είσαι η μερίδα μας και η κληρονομία μας, Πάτερ, με τον Υιό Σου και το Άγιο Πνεύμα Σου, τώρα και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →