← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ωσηέ

Ωσηέ 13-14 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ωσηέ 13-14Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στον Ωσηέ φέρνει οξεία σαφήνεια στις προειδοποιήσεις του προφήτη κατά της ειδωλολατρίας του Ισραήλ. Η κατά στίχο επεξεργασία των κεφαλαίων 13 και 14 αποκαλύπτει τόσο τη σοβαρότητα της απιστίας στη διαθήκη όσο και το διαρκές έλεος του Κυρίου. Σε αυτές τις σελίδες ο Καλβίνος δείχνει πώς ο λαός του Θεού αντάλλαξε επανειλημμένα τον ζωντανό Θεό με άψυχα είδωλα, όμως η πρόσκληση για επιστροφή παραμένει ανοιχτή. Καθώς ακούμε την έκθεσή του σήμερα, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές και να θυμηθούμε ότι η αληθινή λατρεία πηγάζει μόνο από την υπακοή στον Λόγο του Θεού. Ας καθοδηγήσουν οι γνώσεις του Καλβίνου σε βαθύτερη μετάνοια και ανανεωμένη εμπιστοσύνη.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψου τώρα στα κεφάλαια 13 και 14 του Ωσηέ. Διάβασε τα δύο κεφάλαια αργά, παρατηρώντας τη μετάβαση από την κρίση στην τρυφερή πρόσκληση για επιστροφή. Άφησε τα λόγια του προφήτη να εγκατασταθούν στην καρδιά σου πριν ακούσουμε την έκθεση του Καλβίνου. Παρατήρησε ιδιαίτερα τις επαναλαμβανόμενες αναφορές στην πρώιμη απελευθέρωση του Ισραήλ και στην μεταγενέστερη ανταρσία. Αφιέρωσε μια στιγμή για προσευχή φωτισμού καθώς προετοιμάζεσαι να μελετήσεις.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας τις ποικίλες ερμηνείες του στίχου. Οι ερμηνευτές δεν συμφωνούν στην άποψή τους για αυτόν τον στίχο. Μερικοί λένε ότι προκλήθηκε τρόμος στο Ισραήλ όταν ο Εφραίμ, δηλαδή ο Ιεροβοάμ, που γεννήθηκε από αυτή τη φυλή, παρότρυνε τον λαό να λατρέψει τους μόσχους. Με τη λέξη ρττ, ρετάτ, «τρόμος», εννοούν ότι ο λαός ήταν τόσο έκπληκτος, ώστε υπάκουσε αμέσως χωρίς σκέψη στο θέλημα, ή μάλλον στην ιδιοτροπία, του ασεβούς βασιλιά του. Και αν εγκριθεί αυτή η έννοια, η λέξη τρόμος μπορεί να εξηγηθεί με άλλο τρόπο, ακόμη και σε αυτό, -- ότι ο λαός δεν αγκάλιασε αμέσως αυτή την διεστραμμένη λατρεία, αλλά φοβήθηκε, όπως συμβαίνει συνήθως με νέα πράγματα, και τα οποία φαίνεται να μην έχουν τίποτα λογικό υπέρ τους. Αλλά αυτοί οι ερμηνευτές απομακρύνονται εντελώς, κατά την κρίση μου, από την πρόθεση του Προφήτη· διότι, αντίθετα, παρουσιάζει εδώ τη διπλή κατάσταση του βασιλείου του Ισραήλ, ώστε να γίνει φανερό ότι οι δέκα φυλές είχαν απορριφθεί από τον Κύριο λόγω δικής τους υπαιτιότητας, και έτσι είχαν πέσει από εκείνη την αξιοπρέπεια στην οποία ο Κύριος τις είχε ανεγείρει. Ο Καλβίνος προχωρά στον επόμενο στίχο με έκθεση της πρώην εξουσίας του Εφραίμ. Λέει λοιπόν, Όταν ο Εφραίμ μιλούσε παλαιότερα, η φωνή του προκαλούσε τρόμο, [89] και υψωνόταν στο Ισραήλ· δηλαδή, σε όλη τη φυλή του Αβραάμ. Αλλά τώρα είναι νεκρός, ή έχει πέσει, αφού άρχισε να αμαρτάνει στον Βάαλ. Στην πρώτη πρόταση λοιπόν, ο Προφήτης καταγράφει τις τιμές με τις οποίες ο Θεός είχε ευνοήσει αυτή τη φυλή. Ο Εφραίμ, γνωρίζουμε, ήταν ο νεότερος από τους γιους του Ιωσήφ. Ο Μανασσής δεν έπρεπε μόνο να έχει την υπεροχή, αλλά και να βασιλεύει μόνος σε αυτή την οικογένεια· διότι ο λαός διαιρέθηκε σε δώδεκα φυλές. Αλλά ο Θεός σκόπευε να αναδείξει δύο αρχηγούς στον οίκο του Ιωσήφ, και προτίμησε τον νεότερο από τον πρωτότοκο. Ως εκ τούτου ο Εφραίμ, που είχε αυξηθεί σε αριθμό και δύναμη, και είχε τελικά αποκτήσει τη βασιλική αξιοπρέπεια, όφειλε να αναγνωρίσει την ιδιαίτερη εύνοια του Θεού. Και κατά τρόπο μομφής, ο Προφήτης λέει εδώ ότι όλοι έτρεμαν στη μοναδική φωνή του Εφραίμ· δηλαδή, όταν έγινε προικισμένος με εξουσία, και έπειτα, ότι υψώθηκε στο Ισραήλ. Έπρεπε να θεωρείται άσημος, έπρεπε να είναι κατώτερος από τον αδελφό του, που ήταν ο πρωτότοκος, και όμως υπερείχε όλων των φυλών. Αφού λοιπόν ο Θεός είχε αποδώσει τόση τιμή στη φυλή του Εφραίμ, τόσο πιο βαρύ ήταν το σφάλμα του, ότι αργότερα είχε αποστατήσει στα είδωλα· ναι, ότι άρχισε τη βασιλεία του με δεισιδαιμονία, όταν ο Θεός ευδόκησε να εκλέξει και να χρίσει τον Ιεροβοάμ βασιλιά. Και σίγουρα αυτός, όταν υψώθηκε πέρα από κάθε ελπίδα στον θρόνο από το χέρι του Θεού, αντί να δείξει ευγνωμοσύνη, διέφθειρε αμέσως ολόκληρη τη λατρεία του Θεού, αυτό ήταν εξαιρετικά ασυνεπές. Στο επόμενο τμήμα ο Καλβίνος γράφει για την συνεχιζόμενη πρόοδο του λαού στην ειδωλολατρία. Σε αυτόν τον στίχο ο Προφήτης μεγενθύνει την κακία του λαού, και λέει, ότι δεν είχαν μόνο σε μία ημέρα αποβάλει την καθαρή λατρεία του Θεού, και μπλεχτεί σε δεισιδαιμονίες· αλλά ότι ήταν πεισματάρηδες στη δική τους διαφθορά. Πρόσθεσαν, λέει, στην αμαρτία τους, και έκαναν χυτό πράγμα από το ασήμι τους Όταν ο Ισραήλ, όπως είπαμε, απομακρύνθηκε από τη λατρεία του Θεού, έκανε μόσχους, και τους έκανε υπό ευπρεπή εμφάνιση· αλλά όταν προστέθηκαν πολλές δεισιδαιμονίες, μία μετά την άλλη, υπήρξε, κατά κάποιον τρόπο, συσσώρευση τρέλας, σαν οι Ισραηλίτες να ήθελαν σκόπιμα να ανατρέψουν τον νόμο του Θεού, και να δείξουν ότι δεν νοιάζονταν για τον μόνο αληθινό Θεό, από τον οποίο είχαν λυτρωθεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Προφήτης λέει ότι προόδευαν στην κακία, και δεν τηρούσαν κανένα μέτρο στην αμαρτία, και αυτό είναι που συνήθως συμβαίνει, εκτός αν ο Θεός επαναφέρει τους ανθρώπους. Μόλις απομακρυνθούν, ορμούν με το κεφάλι στο κακό· διότι παίρνουν μεγαλύτερη ελευθερία στην αμαρτία, αφού έχουν γυρίσει την πλάτη στον Θεό. Ο Καλβίνος εξετάζει έπειτα την πηγή της διεφθαρμένης λατρείας του Ισραήλ. Αλλά αυτό που προσθέτει ο Προφήτης πρέπει να παρατηρηθεί ιδιαίτερα, Σύμφωνα με τη δική τους κατανόηση Εδώ ελέγχει αυστηρά τους Ισραηλίτες, επειδή δεν υπέταξαν όλες τις σκέψεις τους στον Θεό, αλλά, αντίθετα, ακολούθησαν ό,τι τους άρεσε. Ήταν λοιπόν σύμφωνα με τη δική τους επινόηση Η λέξη που χρησιμοποιεί ο Προφήτης δεν είναι ακατάλληλη, αν και η «κατανόηση», η λέξη που υιοθετεί ο Προφήτης, λαμβάνεται μεταξύ των Εβραίων με καλή έννοια. Αλλά αυτό που πραγματεύεται εδώ είναι η λατρεία του Θεού, σε σχέση με την οποία όλη η φρόνηση, όλη η λογική, όλη η σοφία των ανθρώπων, και, εν συντομία, όλες οι αισθήσεις τους, πρέπει να ανασταλούν· διότι αν, σε αυτή την περίπτωση, υιοθετήσουν οι ίδιοι οτιδήποτε, έστω και ελάχιστο, αναπόφευκτα νοθεύουν τη λατρεία του Θεού. Πώς λοιπόν; Επειδή η υπακοή, γνωρίζουμε, είναι καλύτερη από όλες τις θυσίες. Αυτός λοιπόν είναι ο κανόνας, όσον αφορά τη σωστή λατρεία του Θεού, -- ότι οι άνθρωποι πρέπει να γίνουν ανόητοι, ότι δεν πρέπει να επιτρέπουν στον εαυτό τους να είναι σοφοί, αλλά ότι μόνο να δίνουν αυτί στον Θεό, και να ακολουθούν ό,τι προστάζει. Αλλά όταν η αυθαιρεσία των ανθρώπων εισβάλλει, ώστε να επινοούν νέο τρόπο λατρείας, τότε απομακρύνονται από τον αληθινό Θεό, και λατρεύουν απλά είδωλα. Ο Προφήτης λοιπόν με τη λέξη κατανόηση, καταδικάζει εδώ ό,τι ευχαριστεί την κρίση και τη λογική των ανθρώπων· σαν να έλεγε, «Ο αληθινός κανόνας της θρησκείας, όσον αφορά τη λατρεία του Θεού, είναι, ότι τίποτα ανθρώπινο δεν πρέπει να αναμιγνύεται, ότι κανείς δεν πρέπει να προβάλλει ό,τι είναι δικό του, ή ό,τι φαίνεται καλό στον εαυτό του.» Εν συντομία, η κατανόηση των ανθρώπων αντιτίθεται εδώ στην εντολή του Θεού· σαν να έλεγε ο Προφήτης, «Μία μεγάλη διαφορά μεταξύ της αληθινής λατρείας του Θεού και όλων των πλασματικών και εκφυλισμένων τρόπων λατρείας, είναι η υπακοή στον λόγο του Θεού· αν είμαστε σοφοί σύμφωνα με τη δική μας κρίση, όλα όσα κάνουμε είναι διεφθαρμένα.» Πώς λοιπόν; Επειδή ό,τι επινοούν οι άνθρωποι από μόνοι τους είναι μόλυνση της θείας λατρείας. Ως εκ τούτου ο Παύλος, στην Κολοσσαείς 2, [90] αναιρεί όλες τις φαντασιώσεις των ανθρώπων με αυτό το ένα επιχείρημα, «Είναι,» λέει, «παραδόσεις ανθρώπων, αν και μπορεί να έχουν την επίφαση σοφίας.»
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος αντλεί θεολογική σύνδεση με την μοναδικότητα του Θεού ως Σωτήρα. Ένας λόγος, επιβεβαιωτικός αυτού, ακολουθεί: Διότι κανείς, λέει, δεν είναι Σωτήρας εκτός από εμένα Η συνδετική λέξη β, βαύ, πρέπει να θεωρηθεί εδώ ως αιτιολογική, Διότι κανείς, κ.λπ., ή, Σίγουρα κανείς δεν είναι Σωτήρας εκτός από εμένα. Και αυτό είναι ένα αξιοσημείωτο χωρίο· διότι μαθαίνουμε ότι η λατρεία του Θεού δεν συνίσταται σε λόγια, αλλά στην πίστη, και την ελπίδα, και την προσευχή. Οι Παπιστές της σημερινής εποχής νομίζουν ότι δεν βεβηλώνουν τη λατρεία του Θεού, αν και πετούν σε αγάλματα, αν και προσεύχονται σε νεκρούς, αν και κοιτάζουν εδώ και εκεί για την εκπλήρωση των ελπίδων τους. Πώς λοιπόν; Επειδή διατηρούν πάντα τον μόνο αληθινό Θεό, δηλαδή δεν αποδίδουν το όνομα του Θεού στον Χριστόφορο ή στον Αντώνιο. Οι Παπιστές θεωρούν τους εαυτούς τους απαλλαγμένους από κάθε ευθύνη, αφού ο Θεός διατηρεί το δικό του όνομα. Αλλά βλέπουμε πόσο διαφορετικά θεωρείται το ζήτημα από τον Κύριο. «Εγώ είμαι,» λέει, «ο μόνος αληθινός Θεός.» Πώς είναι αυτό; «Επειδή είμαι ο μόνος Σωτήρας· μη φανταστείς στον εαυτό σου άλλον Θεό, διότι δεν θα βρεις κανέναν που θα σε σώσει.» Τότε ο Θεός αποδίδει ιδιαίτερη αξία στην τιμή που του οφείλεται από ελπίδα και προσευχή· δηλαδή, όταν η ψυχή μας στηρίζεται μόνο σε αυτόν, και όταν ζητούμε και ελπίζουμε σωτηρία από κανέναν άλλον παρά μόνο από αυτόν. Βλέπουμε λοιπόν πόσο χρήσιμη είναι η διδασκαλία που περιέχεται σε αυτό το χωρίο, στο οποίο ο Προφήτης δείχνει σαφώς, ότι οι Ισραηλίτες ενήργησαν παράλογα και ντροπιαστικά όταν σχημάτισαν άλλον θεό για τον εαυτό τους, διότι κανένας Σωτήρας, εκτός από τον έναν αληθινό Θεό, δεν μπορεί να βρεθεί.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου έχω προσθέσει σε προηγούμενους συμβιβασμούς αντί να επιστρέψω σε απλή υπακοή; 2. Πώς η ανάμνηση της προηγούμενης καλοσύνης του Θεού αποκαλύπτει οποιαδήποτε υπερηφάνεια που έχει εισχωρήσει στην καρδιά μου; 3. Ποιο πρακτικό βήμα μπορώ να κάνω σήμερα για να αφήσω τον Λόγο του Θεού, αντί της δικής μου κατανόησης, να διαμορφώσει τη λατρεία μου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Δέσποτα Κύριε, ὁ μόνος ὢν Θεὸς καὶ γινώσκων τὸν λαόν σου ἐν ταῖς πλάναις αὐτῶν, συγχώρησον τὰς ἁμαρτίας ἃς ἐσωρεύσαμεν ἐπὶ ἁμαρτίας καὶ τὰ εἴδωλα ἃ ἐπλάσαμεν διὰ τῶν ἰδίων χειρῶν ἡμῶν. Διὰ τῆς ἐκ διαθήκης σου ἐλέους, ἕλκυσον ἡμᾶς ὀπίσω ἀπὸ πάσης ψευδοῦς ἐμπιστοσύνης, ἵνα καταφιλήσωμεν τὸν Υἱὸν ἐν ἀληθινῇ εὐλαβεία καὶ ἀναπαυθῶμεν ὁλοψύχως ἐν τῇ ἐπαρκεία τοῦ Χριστοῦ. Ἀνακαίνισον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἵνα περιπατῶμεν ἐν ταῖς ὁδοῖς σου καὶ γνωρίσωμεν τὴν ἴασιν τῆς ἀποκαταστατικῆς σου χάριτος. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →