Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Χρονικών
Β' Χρονικών 5-8 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στις Β' Χρονικών 5–8 μας εισάγει στην ιερή στιγμή κατά την οποία ο ναός του Σολομώντα δέχεται τον αληθινό κάτοικό του. Μέσα από προσεκτική ερμηνεία ο Χένρι περιγράφει πώς μεταφέρεται η κιβωτός, πώς κατέρχεται το νέφος της δόξας και πώς η προσευχή αναπέμπεται από καρδιά αφιερωμένη. Οι στοχασμοί του μας βοηθούν να δούμε ότι κάθε λεπτομέρεια της λατρείας δείχνει πέρα από το οικοδόμημα στην παρουσία του ίδιου του Θεού. Καθώς ακολουθούμε τις παρατηρήσεις του, οδηγούμαστε να σκεφθούμε τι σημαίνει ο Κύριος να κατοικήσει ανάμεσα στον λαό του και μέσα στις δικές μας ζωές σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στις Β' Χρονικών κεφάλαια 5 έως 8 και διάβασε την αφήγηση της αφιέρωσης του ναού. Παρατήρησε την πομπή της κιβωτού, το νέφος που γεμίζει τον οίκο, την εκτεταμένη προσευχή του Σολομώντα και την απάντηση του Κυρίου με πυρ και ευλογία. Άφησε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί αργά ώστε το βάρος και το θαύμα της να εγκατασταθούν στο πνεύμα σου προτού στραφούμε στις παρατηρήσεις του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι αρχίζει σκιαγραφώντας τις δύο κινήσεις της δοθείσας κατοχής και της ληφθείσας κατοχής στο πέμπτο κεφάλαιο.
Αφού ο ναός οικοδομήθηκε και εξοπλίστηκε για τον Θεό, έχουμε εδώ, Ι. Την κατοχή που δόθηκε σε αυτόν, με την εισαγωγή των αφιερωμένων πραγμάτων (εδ. 1), αλλά ιδιαιτέρως της κιβωτού, του σημείου της παρουσίας του, εδ. 2-10. ΙΙ. Την κατοχή που λήφθηκε από αυτόν, εν νεφέλη, εδ. 11-14. Διότι εάν κάποιος ανοίξει την θύρα της καρδιάς του στον Θεό, αυτός θα εισέλθει, Αποκ. γ' 20.Ο Χένρι προχωρεί στην ανάπτυξη της πανηγυρικής εισαγωγής της κιβωτού και της διαρκούς σημασίας της.
Αυτό συμφωνεί με όσα είχαμε στις Γ' Βασιλειών η' 2 κ.ε., όπου δόθηκε αφήγηση της πανηγυρικής εισαγωγής της κιβωτού στον νεοανεγερθέντα ναό. 1. Δεν χρειαζόταν μεγάλη πανηγυρικότητα για την εισαγωγή των αφιερωμένων πραγμάτων, εδ. 1. Αυτά πρόσθεσαν στον πλούτο, και ίσως διατάχθηκαν έτσι ώστε να προσθέσουν στην ομορφιά του· όμως δεν μπορούσαν να προσθέσουν στην αγιότητα, διότι ο ναός αγίαζε τον χρυσό, Ματθ. κγ' 17. Δες πόσο δίκαιος ήταν ο Σολομών τόσο προς τον Θεό όσο και προς τον πατέρα του. Ό,τι είχε αφιερώσει ο Δαβίδ στον Θεό, όσο πολύ και αν το είχε αγαπήσει ο ίδιος, δεν θα το αλλοτρίωνε με κανέναν τρόπο, αλλά το έθεσε μεταξύ των θησαυρών του ναού. Εκείνα τα τέκνα που θα κληρονομούσαν την ευλογία των ευσεβών γονέων τους πρέπει να επιδιώκουν θρησκευτικώς τις ευλαβείς προθέσεις τους και να μην τις ματαιώνουν. Όταν ο Σολομών κατεσκεύασε όλα τα σκεύη του ναού εν αφθονία (δ' 18), πολλά από τα υλικά περίσσεψαν, τα οποία δεν θα μετέτρεπε σε άλλη χρήση, αλλά τα εναπέθεσε στο θησαυροφυλάκιο για καιρό ανάγκης. Τα αφιερωμένα πράγματα δεν πρέπει να αλλοτριώνονται. Είναι ιεροσυλία να γίνεται αυτό. 2. Αλλά ήταν πρέπον η κιβωτός να εισαχθεί με μεγάλη πανηγυρικότητα· και έτσι έγινε. Όλα τα άλλα σκεύη κατασκευάστηκαν νέα, και μεγαλύτερα, ανάλογα με τον οίκο, από ό,τι ήταν στη σκηνή. Αλλά η κιβωτός, με το ιλαστήριο και τους χερουβίμ, ήταν η ίδια· διότι η παρουσία και η χάρη του Θεού είναι οι ίδιες σε μικρές συνάξεις όπως σε μεγάλες, στην πτωχή κατάσταση της Εκκλησίας όπως στην ευημερούσα της. Όπου δύο ή τρεις συγκεντρώνονται στο όνομα του Χριστού, εκεί είναι αληθώς παρών μαζί τους σαν να ήταν δύο χιλιάδες ή τρεις χιλιάδες. Η κιβωτός μεταφέρθηκε συνοδευόμενη από πολύ μεγάλη σύναξη των πρεσβυτέρων του Ισραήλ, οι οποίοι ήλθαν για να τιμήσουν και να πανηγυρίσουν· και πολύ πολυτελή εμφάνιση χωρίς αμφιβολία έκαναν, εδ. 2-4. Μεταφέρθηκε από τους ιερείς (εδ. 7), εισήχθη στον άγιο των αγίων, και τέθηκε υπό τας πτέρυγας των μεγάλων χερουβίμ που ο Σολομών είχε στήσει εκεί, εδ. 7, 8. Εκεί είναι μέχρι την ημέρα αυτή (εδ. 9), όχι την ημέρα που γράφηκε αυτό το βιβλίο μετά την αιχμαλωσία, αλλά όταν γράφηκε εκείνο από το οποίο μεταγράφηκε αυτή η ιστορία. Ή ήταν εκεί (έτσι μπορεί να αναγνωσθεί) μέχρι την ημέρα αυτή, την ημέρα των ερημώσεων της Ιερουσαλήμ, εκείνη την μοιραία ημέρα, Ψαλμ. ρλζ' 7. Η κιβωτός ήταν τύπος του Χριστού, και, ως τέτοια, σημείο της παρουσίας του Θεού. Εκείνη η εύσπλαχνη υπόσχεση, Ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος, φέρνει στην ουσία την κιβωτό στις θρησκευτικές μας συνάξεις εάν με πίστη και προσευχή θέσουμε αυτήν την υπόσχεση σε ισχύ· και αυτό πρέπει να επιδιώκουμε και να αγωνιζόμαστε περισσότερο. Κύριε, εάν η παρουσία σου δεν πορευθεί μεθ' ημών, διατί να πορευθώμεν; Ο ίδιος ο ναός, εάν ο Χριστός τον εγκαταλείψει, είναι τόπος έρημος, Ματθ. κγ' 38. 3. Με την κιβωτό ανέβασαν και τη σκηνή και όλα τα ιερά σκεύη που ήταν στη σκηνή, εδ. 5. Εκείνα δεν αλλοτριώθηκαν, διότι είχαν αφιερωθεί στον Θεό, δεν αλλοιώθηκαν ούτε χωνεύθηκαν για το νέο έργο, μολονότι δεν υπήρχε ανάγκη τους· αλλά φυλάχθηκαν επιμελώς ως μνημεία αρχαιότητας, και πιθανώς όσα από τα σκεύη ήταν κατάλληλα για χρήση εξακολούθησαν να χρησιμοποιούνται. 4. Αυτό έγινε με μεγάλη χαρά. Τήρησαν ιερή εορτή επ' αυτής της ευκαιρίας (εδ. 3), και θυσίασαν πρόβατα και βόες αναρίθμητους, εδ. 6. Σημείωσε, (1.) Η εγκατάσταση της δημόσιας λατρείας του Θεού σύμφωνα με την ίδρυσή του, και με τα σημεία της παρουσίας του, είναι, και οφείλει να είναι, υπόθεση μεγάλης χαράς για οποιονδήποτε λαό. (2.) Όταν ο Χριστός διαμορφωθεί σε ψυχή, ο νόμος γραφεί στην καρδιά, η κιβωτός της διαθήκης εγκατασταθεί εκεί, ώστε να γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος, υπάρχει αληθινή ικανοποίηση σε εκείνη την ψυχή. (3.) Ό,τι έχουμε την παρηγοριά του πρέπει, με τη θυσία της αίνεσης, να δώσουμε στον Θεό τη δόξα, και να μην στενοχωρηθούμε σε αυτό· διότι με τέτοιες θυσίες ο Θεός ευαρεστείται. Εάν ο Θεός μας ευνοήσει με την παρουσία του, πρέπει να τον τιμήσουμε με τις υπηρεσίες μας, τις καλύτερες που έχουμε.Στη συνέχεια ο Χένρι εξετάζει την ακριβή στιγμή κατά την οποία η αίνεση φέρνει τη δόξα του Κυρίου στον οίκο.
ΙΙ. Όταν έλαβε κατοχή αυτού. 1. Όταν οι ιερείς είχαν εξέλθει από τον άγιο τόπο, εδ. 11. Αυτός είναι ο τρόπος της δόσεως κατοχής. Όλοι πρέπει να εξέλθουν, ώστε ο νόμιμος ιδιοκτήτης να εισέλθει. Θα θέλαμε ο Θεός να κατοικήσει στις καρδιές μας; Πρέπει να αφήσουμε χώρο για αυτόν· ας υποχωρήσει κάθε άλλο πράγμα. Μας λέγεται εδώ ότι επ' αυτής της ευκαιρίας παρευρέθη ολόκληρη η οικογένεια των ιερέων, και όχι κάποια ιδιαίτερη σειρά: Όλοι οι ιερείς που ήσαν παρόντες ηγιάσθησαν (εδ. 11), διότι υπήρχε αρκετή εργασία για όλους, όταν επρόκειτο να προσφερθούν τόσες πολλές θυσίες, και διότι ήταν πρέπον όλοι να είναι αυτόπτες μάρτυρες αυτής της πανηγυρικότητας και να λάβουν τις εντυπώσεις της. 2. Όταν οι ψάλτες και οι μουσικοί αίνεσαν τον Θεό, τότε ο οίκος εγεμίσθη νεφέλης. Αυτό είναι πολύ αξιοσημείωτο· δεν ήταν όταν πρόσφεραν θυσίες, αλλά όταν έψαλλαν τους αίνους του Θεού, που ο Θεός τους έδωσε αυτό το σημείο της εύνοιάς του· διότι η θυσία της αίνεσης ευαρεστεί τον Κύριο περισσότερο από εκείνη βοός ή μόσχου, Ψαλμ. ξθ' 31. Όλοι οι ψάλτες και οι μουσικοί απασχολήθηκαν, εκείνοι και από τις τρεις οικογένειες· και, για να ολοκληρωθεί η συναυλία, εκατόν είκοσι ιερείς, με τις σάλπιγγές τους, ενώθηκαν με αυτούς, όλοι ιστάμενοι στο ανατολικό άκρο του θυσιαστηρίου, στην πλευρά της αυλής που έβλεπε προς τον λαό, εδ. 12. Και, όταν άρχισε αυτό το μέρος της υπηρεσίας, εφάνη η δόξα του Θεού. Παρατήρησε, (1.) Ήταν όταν ήσαν ομόφωνοι, όταν ήσαν ως εις, για να κάνουν έναν ήχο. Ο Άγιος Θεός κατέβη στους αποστόλους όταν συναντήθηκαν ομοθυμαδόν, Πράξ. β' 1-4. Όπου υπάρχει ενότητα, ο Κύριος προστάζει την ευλογία. (2.) Ήταν όταν ήσαν ζωηροί και εγκάρδιοι, και ύψωσαν τη φωνή τους για να αινέσουν τον Κύριο. Τότε υπηρετούμε τον Θεό δεκτώς όταν είμαστε θερμοί εν πνεύματι υπηρετούντες αυτόν. (3.) Ήταν όταν ήσαν, στους αίνους τους, εορτάζοντες το αιώνιο έλεος και την αγαθότητα του Θεού. Όπως υπάρχει μία φράση που επαναλαμβάνεται συχνότερα στην Γραφή από αυτήν, το έλεος αυτού εις τον αιώνα, (είκοσι έξι φορές σε έναν ψαλμό, Ψαλμ. ρλστ', και συχνά αλλαχού), έτσι δεν υπάρχει καμία που να αναγνωρίζεται περισσότερο σημαντικώς από τον ουρανό· διότι δεν ήταν η έκφραση κάποιων εκστατικών πτήσεων που έψαλλαν οι ιερείς όταν εφάνη η δόξα του Θεού, αλλά αυτό το απλό άσμα, Αγαθός εστι, και το έλεος αυτού εις τον αιώνα. Η αγαθότητα του Θεού είναι η δόξα αυτού, και ευαρεστείται όταν του αποδίδουμε τη δόξα αυτής.Έπειτα ο Χένρι εξάγει αρκετές δογματικές αλήθειες ενσωματωμένες στην αφιερωτική προσευχή του Σολομώντα.
Ι. Εδώ υπάρχουν ορισμένες δογματικές αλήθειες που τίθενται περιστασιακώς. Ως, 1. Ότι ο Θεός του Ισραήλ είναι ον ασύγκριτης τελειότητας. Δεν μπορούμε να τον περιγράψουμε· αλλά αυτό γνωρίζουμε, δεν υπάρχει όμοιός του εν ουρανώ ή εν γη, εδ. 14. Όλα τα κτίσματα έχουν τα ομογενή τους, αλλά ο Δημιουργός δεν έχει τον όμοιό του. Είναι απείρως υπεράνω όλων, και υπεράνω όλων, Θεός ευλογητός εις τους αιώνας. 2. Ότι είναι, και θα είναι, αληθινός σε κάθε λόγον που έχει λαλεί· και όλοι όσοι τον υπηρετούν εν ειλικρινεία θα τον βρουν βεβαίως και πιστόν και αγαθόν. Εκείνοι που θέτουν τον Θεό πάντοτε ενώπιόν τους, και περιπατούν ενώπιον αυτού με όλην την καρδίαν αυτών, θα τον βρουν τόσον αγαθόν όσον τον λόγον αυτού και καλύτερον· αυτός θα διατηρήσει και την διαθήκην με αυτούς και θα δείξει έλεος εις αυτούς, εδ. 14. 3. Ότι είναι ον άπειρον και αχανές, το οποίον ο ουρανός, και ο ουρανός των ουρανών, δεν δύναται να χωρέσει, και εις την ευδαιμονίαν του οποίου τίποτε δεν προστίθεται από το μέγιστον που μπορούμε να κάνουμε στην υπηρεσία αυτού, εδ. 18. Είναι απείρως πέραν των ορίων της κτίσεως και απείρως υπεράνω των αίνων όλων των λογικών κτισμάτων. 4. Ότι αυτός, και μόνον αυτός, γνωρίζει τας καρδίας των υιών των ανθρώπων, εδ. 30. Όλαι αι σκέψεις, αι επιδιώξεις, και αι στοργαί των ανθρώπων, είναι γυμναί και ανοικταί ενώπιον αυτού· και, μολονότι αι φαντασίαι και αι προθέσεις των καρδιών ημών μπορεί να κρύπτωνται από ανθρώπους, αγγέλους, και δαίμονας, δεν μπορούν να κρυφθούν από τον Θεόν, ο οποίος γνωρίζει όχι μόνον τι είναι εν τη καρδία, αλλά την ίδια την καρδία και όλους τους παλμούς αυτής. 5. Ότι δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα ως αναμάρτητη τελειότης που να ευρίσκεται εν τη ζωή ταύτη (εδ. 36): Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν αμαρτάνει· μάλιστα, ο οποίος πράττει το αγαθόν και δεν αμαρτάνει· έτσι γράφει, σύμφωνος με όσα λέγει εδώ, Εκκλ. ζ' 20.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει το τμήμα σημειώνοντας την επίδραση του νέφους στους ιερείς και τις ευρύτερες συνέπειές του.
ΙΙΙ. Ποια ήταν η επίδρασις αυτού. Οι ίδιοι οι ιερείς δεν μπορούσαν να σταθούν για να λειτουργήσουν, εξ αιτίας του νέφους (εδ. 14), το οποίον, καθώς ήταν απόδειξη ότι ο νόμος κατέστησε ιερείς ανθρώπους που είχαν ασθένειαν, έτσι (ως παρατηρεί ο επίσκοπος Πάτρικ) ήταν σαφής υπαινιγμός ότι η Λευιτική ιερωσύνη θα παύσει, και δεν θα σταθεί πλέον να λειτουργεί, όταν έλθει ο Μεσσίας, εν τω οποίω το πλήρωμα της θεότητος κατοικεί σωματικώς. Εν αυτώ η δόξα του Θεού κατώκησε μεταξύ ημών, αλλά καλυμμένη με νέφος. Ο Λόγος εγένετο σαρξ· και όταν έρχεται εις τον ναόν αυτού, ως πυρ καθαριστού, τις δύναται να υπομείνει την ημέραν της ελεύσεως αυτού; Και τις θέλει σταθεί όταν φανερωθεί; Μαλαχ. γ' 1, 2.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σου γίνεται χώρος για να εισέλθει ο Κύριος πλήρως; Πώς η ενωμένη αίνεση μπορεί να προετοιμάσει τον δρόμο για την φανερή παρουσία αυτού; Ποιες υποσχέσεις που λέχθηκαν σε προηγούμενες γενεές καλείσαι τώρα να εκπληρώσεις με πιστή πράξη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε τῆς δόξης, καθὼς ἡ νεφέλη τῆς παρουσίας Σου κάποτε ἐπλήρωσε τὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος, γέμισε ἐκ νέου τὰς καρδίας ἡμῶν μὲ τὴν γνῶσιν τοῦ ἐνοικοῦντος Πνεύματός Σου. Δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἑτοιμάζωμεν τὴν ὁδὸν διὰ παραδεδομένων ζωῶν, ἐγκάρδιου αἴνου, καὶ ἐπιμόνου προσευχῆς, ἵνα πᾶσα πρᾶξις λατρείας δεικνύῃ τὸν Χριστόν, ἐν ᾧ ἐπέλεξας νὰ κατοικῇς εἰς τοὺς αἰῶνας. Κράτησον ἡμᾶς πιστοὺς εἰς τοὺς σκοποὺς τοὺς ὁποίους ἔθεσας ἔμπροσθεν ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →