← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί

Τα χέρια που τέθηκαν επί του Ιησού του Ναυή: Η χάρη του Πνεύματος και η χειροτονία ηγέτου

Αριθμοί 27-28Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Δύο ζητήματα δικαιοσύνης και χάριτος συναντώνται σε αυτά τα κεφάλαια. Πρώτον, οι θυγατέρες του Σαλπαάδ έρχονται ενώπιον του Μωυσέως, ζητώντας να μη χαθεί το όνομα του πατέρα τους επειδή δεν άφησε υιό· και διατυπώνουν την ικεσία τους με προσοχή, επισημαίνοντας ότι δεν είχε μέρος στην επανάσταση του Κορέ αλλά απέθανε για την ιδία του αμαρτία. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου εμμένει στα λόγια τους και εξηγεί τι σημαίνει εδώ η 'αμαρτία': όχι ασεβεία κατά του Θεού, αλλά την απιστία στην έρημο για την οποία όλοι όσοι εξήλθον από την Αίγυπτο — εκτός του Χάλεβ και του Ιησού — απέθανον χωρίς να εισέλθουν εις την γην. Έπειτα έρχεται η μεγάλη στιγμή της διαδοχής. Ο Θεός μαρτυρεί ότι ο Ιησούς είναι άνθρωπος 'εν τω οποίω είναι το Πνεύμα', όμως προστάζει ακόμη τον Μωυσή να θέσει τα χέρια του επ' αυτού. Διατί, ερωτά ο Θεοδώρητος, να τεθούν χέρια όταν το Πνεύμα έχει ήδη δοθεί; Διότι, αποκρίνεται, ούτως ο Θεός διατάσσει την απονομή της εξουσίας και την μετοχή της χάριτος. Ούτω συνέβη με τον Κορνήλιον, ο οποίος έλαβε το Πνεύμα και έπειτα εκρίθη άξιος του βαπτίσματος· ούτω και με τον Κύριον Χριστόν, ο οποίος, λαβών όλα τα χαρίσματα του Πνεύματος κατά την ανθρωπότητα αυτού, ήλθεν εις το βάπτισμα του Ιωάννου και εφανερώθη υπό του Πνεύματος καταβαίνοντος ως περιστερά· ούτω και με τους Αποστόλους, οι οποίοι έλαβον το Πνεύμα διά της εμφυσήσεως του Κυρίου και έπειτα την χάριν εξ ουρανού. Ο Ιησούς είχε ήδη την χάριν του Πνεύματος· αλλά διά να πιστεύσει ο λαός ότι η ηγεσία αυτού ήλθεν από τον Θεόν, τα χέρια του νομοθέτου ετέθησαν επ' αυτού. Εκ τούτου, διδάσκει ο Θεοδώρητος, μανθάνομεν πώς οι χειροτονούμενοι υπό των αρχιερέων μετέχουν πνευματικής χάριτος — και πώς ο Μωυσής, έχων υιούς και αδελφόν, δεν εζήτησε τους ιδίους συγγενείς αλλά τον άνθρωπον τον εκλεγέντα υπό του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώσατε Αριθμούς 27 — αι θυγατέρες του Σαλπαάδ 'εστάθησαν ενώπιον του Μωυσέως… και είπον, Ο πατήρ ημών απέθανεν εν τη ερήμω, και δεν ήτο εν τη συναγωγή των συναχθέντων κατά του Κυρίου εν τη συναγωγή του Κορέ· αλλά απέθανεν εν τη ιδία αυτού αμαρτία, και δεν είχε υιούς. Διατί να εξαλειφθή το όνομα του πατρός ημών εκ μέσου της οικογενείας αυτού, διότι δεν έχει υιόν;' Και 'είπεν ο Κύριος προς τον Μωυσήν… Βεβαίως θέλεις δώσει εις αυτάς κληρονομίαν μεταξύ των αδελφών του πατρός αυτών.' Έπειτα ο Θεός ομιλεί περί του ιδίου θανάτου του Μωυσέως: 'Ανάβηθι εις το όρος Αβαρίμ τούτο, και ίδε την γην… Και ελάλησεν ο Μωυσής προς τον Κύριον, Ας καταστήση ο Κύριος… άνθρωπον επί της συναγωγής… διά να μη γείνη η συναγωγή του Κυρίου ως πρόβατα τα οποία δεν έχουσι ποιμένα. Και είπεν ο Κύριος προς τον Μωυσήν, Λάβε σεαυτώ τον Ιησούν τον υιόν του Ναυή, άνθρωπον εν τω οποίω είναι το πνεύμα, και θέσον την χείρα σου επ' αυτόν… και θέσον τι της τιμής σου επ' αυτόν, διά να υπακούη πάσα η συναγωγή των υιών Ισραήλ.' Ούτω 'ο Μωυσής… έλαβε τον Ιησούν, και έστησεν αυτόν ενώπιον Ελεάζαρ του ιερέως, και ενώπιον πάσης της συναγωγής· και έθεσεν τας χείρας αυτού επ' αυτόν, και έδωκεν εις αυτόν εντολήν, καθώς προσέταξεν ο Κύριος διά χειρός Μωυσέως.'
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Θεοδώρητος πρώτον σταθμίζει την προσεκτική ικεσία των θυγατέρων του Σαλπαάδ, αι οποίαι διακρίνουν την περίπτωσιν του πατρός αυτών από των στασιαστών. Ούτος δεν είχεν ουδεμίαν συμμετοχήν εις την επανάστασιν του Κορέ κατά της ιερωσύνης ούτε εις την στάσιν κατά του Μωυσέως· ούτε κατά της ιερωσύνης εμάνη ούτε κατά της πολιτικής αρχής εφρύαξεν, αλλά απέθανεν εν τη ιδία αυτού αμαρτία — διά της οποίας, εξηγεί ο Θεοδώρητος, νοείται ουχί ασεβεία αλλά η απιστία της ερήμου. Έπειτα το βαθύτερον ζήτημα: διατί να τεθούν χέρια επί του Ιησού όταν ο Θεός έχει ήδη μαρτυρήσει ότι το Πνεύμα είναι εν αυτώ; Ο Θεοδώρητος αποκρίνεται συναθροίζων όλον το πρότυπον της χάριτος και της τάξεως. Ούτω συνέβη με τον πρώτον εξ εθνών προσελθόντα: μετά την λήψιν της χάριτος του Πνεύματος, τότε εκρίθησαν άξιοι του βαπτίσματος. Ο Ιησούς είχε ήδη το Πνεύμα, αλλά η ορατή επιθέσις των χειρών εποίησε τον λαόν να πιστεύση ότι η χειροτονία αυτού ήτο εκ Θεού· και εκ ταύτης της όλης διατάξεως ο Θεοδώρητος εξάγει τον διαρκή κανόνα της Εκκλησίας: Μανθάνομεν εκ τούτου πώς οι λαμβάνοντες χειροτονίαν παρά των αρχιερέων μετέχουσι πνευματικής χάριτος. Θαυμάζει, τέλος, την ελευθερίαν του νομοθέτου από νεποτισμού — διότι ο Μωυσής είχεν υιούς, αδελφόν και ανεψιόν, όμως εζήτησε την εκλογήν του Θεού και ουχί το ιδικόν αυτού αίμα: ουδένα τούτων προέτεινεν ως ηγέτην, αλλά ηρώτησε τον Θεόν, και εχειροτόνησε τον υπ' αυτού εκλεγέντα.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η ερμηνεία του Θεοδωρήτου περί της επιθέσεως των χειρών εκτείνεται προς όλην την μυστηριακήν ζωήν της Εκκλησίας. Η χάρις του Πνεύματος και η ορατή τελετή δεν είναι αντίπαλοι αλλά συνεργάται: το εσωτερικόν δώρημα και η εξωτερική χειροτονία ανήκουν από κοινού, καθώς συνέβη όταν ο Ιησούς, ήδη πεπληρωμένος υπό του Πνεύματος, έλαβε τα χέρια του Μωυσέως διά να πιστεύση ο λαός ότι η κλήσις αυτού ήτο εκ Θεού. Διά τούτο, σημειώνει ο Θεοδώρητος, ακόμη και ο Κύριος Χριστός — ο οποίος είχεν όλα τα χαρίσματα του Πνεύματος κατά την ανθρωπότητα αυτού — ήλθεν εις τον Ιορδάνην και υπέκυψεν υπό την χείρα του δούλου αυτού Ιωάννου, και το Πνεύμα εφάνη καταβαίνον επ' αυτού ως περιστερά· και διά τούτο οι Απόστολοι, λαβόντες το Πνεύμα διά της εμφυσήσεως του Κυρίου, έτι ανέμενον την χάριν εξ ουρανού εν τη Πεντηκοστή. Ούτω η διαδοχή του Ιησού — του οποίου αυτό το όνομα, Ἰησοῦς, είναι το Όνομα του Ιησού, του μέλλοντος να οδηγήση τον Ισραήλ πέραν του Ιορδάνου εις την κληρονομίαν — είναι τύπος του τρόπου καθ' ον ο Χριστός θα οδηγήση τον λαόν αυτού εις την Βασιλείαν, και του τρόπου καθ' ον η χάρις της ηγεσίας και της ιερωσύνης παραδίδεται εν τη Εκκλησία αυτού διά της επιθέσεως των χειρών. Και υπάρχει εν αυτή σιωπηρά επίπληξις διά πάσαν εποχήν: ο Μωυσής, ο οποίος ηδύνατο να στεφανώση τον ιδικόν αυτού υιόν, ητήσατο αντιθέτως τον εκλεγέντα υπό του Θεού. Ο ποιμήν του λαού του Θεού δεν είναι ιδιωτική κληρονομία προς μετάδοσιν εντός οικογενείας, αλλά δώρημα του Πνεύματος προς λήψιν μετά χειρών τεθειμένων ενώπιον όλης της συναγωγής, διά να 'μη γείνη η συναγωγή του Κυρίου ως πρόβατα τα οποία δεν έχουσι ποιμένα.'
Απαντήστε

Απόκριση

Τίμα τον τρόπον καθ' ον ο Θεός συνάπτει το εσωτερικόν δώρημα μετά της εξωτερικής τάξεως. Ο Θεοδώρητος δεν θα σε αφήση να αντιτάξης την χάριν του Πνεύματος κατά της επιθέσεως των χειρών, ως εάν το εν καθίστα το άλλο περιττόν· σου δείχνει τον Κορνήλιον, τους Αποστόλους, και αυτόν τον Κύριον εις τον Ιορδάνην, όπου το δώρημα ήδη δοθέν εσφραγίσθη έτι υπό ορατής τελετής. Ούτω δέξου τας διακονίας και τα μυστήρια της Εκκλησίας ουχί ως απλήν τελετουργίαν, αλλά ως τα τεταγμένα κανάλια διά των οποίων η πνευματική χάρις αληθώς μεταδίδεται — και σεβάσθητι εκείνους τους οποίους ο Θεός κατέστησεν επάνω σου, πιστεύων, καθώς ο Ισραήλ εδιδάχθη να πιστεύη περί του Ιησού, ότι η εντολή αυτών είναι εκ Θεού. Μάθε, επίσης, εκ του Μωυσέως την ελευθερίαν καρδίας η οποία ζητεί την εκλογήν του Θεού υπέρ της ιδίας αυτής. Είχεν υιούς και συγγενείς τους οποίους ηδύνατο να ανυψώση εις εξουσίαν, όμως ηρώτησε τον Θεόν και εχειροτόνησε τον άνθρωπον τον εκλεγέντα υπό του Θεού, διά να μη μείνη ο λαός ως πρόβατα άνευ ποιμένος. Όπου οιαδήποτε εμπιστοσύνη ή ηγεσία είναι ιδική σου προς μετάδοσιν, μη την αρπάξης διά το ιδικόν σου αίμα ή τα ιδικά σου προσφιλή πρόσωπα· αίτησαι τον Θεόν διά τον εκλεγέντα υπ' αυτού. Και λάβε παρηγορίαν εκ της περιπτώσεως των θυγατέρων του Σαλπαάδ, αι οποίαι ήλθον με τόλμην και ταπεινότητα, ικετεύουσαι να μη χαθή όνομα — και εύρον δικαιοσύνην. Πρόσφερε τας ιδίας σου ικεσίας ενώπιον του Θεού μετά της αυτής ειλικρινείας και της αυτής εμπιστοσύνης, διακρίνων ειλικρινώς, καθώς αύται, την αληθή σου περίπτωσιν από πάσης επαναστάσεως, και ο δούς εις αυτάς κληρονομίαν δεν θα σε λησμονήση.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, ο μαρτυρήσας ότι ο δούλος σου Ιησούς ήτο άνθρωπος εν τω οποίω ήτο το Πνεύμα, όμως προστάξας να τεθούν τα χέρια του Μωυσέως επ' αυτού, διά να πιστεύση ο λαός σου ότι η ηγεσία αυτού ήτο εκ σου: δίδαξόν με να τιμώ την χάριν την οποίαν δίδεις και την τάξιν διά της οποίας την δίδεις. Συνήνωσας το εσωτερικόν δώρημα μετά της εξωτερικής τελετής εν τω Κορνηλίω, εν τοις Αποστόλοις σου, και εν τω ιδίω σου Υιώ, ο οποίος έχων όλα τα χαρίσματα του Πνεύματος κατά την ανθρωπότητα αυτού ήλθεν εις τον Ιορδάνην και υπέκυψεν υπό την χείρα του δούλου, διά να φανή το παναγία Πνεύμα καταβαίνον ως περιστερά. Ούτω οδήγησόν με, διά χειρός της Εκκλησίας σου, εις την κληρονομίαν της Βασιλείας σου, καθώς ο πρώτος Ιησούς ωδήγησε τον Ισραήλ υπέρ τον Ιορδάνην· διότι ο Χριστός σου, ο αληθής Ιησούς, προεπορεύθη ημών ως Ηγέτης ημών. Δός εις την Εκκλησίαν σου πιστούς ποιμένας, χειροτονουμένους ουχί διά της εκλογής σαρκός και αίματος αλλά διά του Πνεύματός σου, διά να μη γείνη ο λαός σου ως πρόβατα άνευ ποιμένος· και δός εις εμέ, ως εις τον Μωυσήν, την ελευθερίαν να ζητώ την εκλογήν σου υπέρ της ιδίας μου. Εις σε, ω Χριστέ ο Θεός ημών, τον Ηγέτην ημών εις την Βασιλείαν, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →