Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις
Πράξεις 12 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στις σελίδες της Γραφής, η πρώτη εκκλησία αντιμετώπισε σφοδρή αντίθεση αλλά προσκολλήθηκε στις υποσχέσεις του Θεού. Σήμερα στρεφόμαστε στις Πράξεις κεφάλαιο 12 με τη βοήθεια του Ιωάννη Καλβίνου, του οποίου η προσεκτική ερμηνεία αποκαλύπτει τόσο τη σκληρότητα των τυράννων όσο και την ακλόνητη πιστότητα της προσευχόμενης εκκλησίας. Ο Καλβίνος μας καθοδηγεί μέσα από τη σύλληψη του Πέτρου και την απροσδόκητη απελευθέρωση που ακολούθησε, δείχνοντας πώς ο Θεός ενεργεί ακόμη και όταν κάθε ανθρώπινη ελπίδα φαίνεται χαμένη. Το σχόλιό του μας προσκαλεί να δούμε το χέρι της πρόνοιας να εργάζεται σε κάθε λεπτομέρεια. Καθώς ακούμε, ας ενισχυθεί η δική μας πίστη για να εμπιστευόμαστε τον Κύριο σε περιόδους δοκιμασίας και να επιμένουμε στην προσευχή όταν οι απαντήσεις φαίνονται καθυστερημένες.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Διαβάζουμε τώρα μαζί το πλήρες κείμενο των Πράξεων κεφάλαιο 12. Ας αφήσουμε την αφήγηση του διωγμού του Ηρώδη, των θερμών προσευχών της εκκλησίας και της θαυματουργικής απελευθέρωσης του Πέτρου να μας πλημμυρίσει. Προσέξτε τις λεπτομέρειες της φυλάκισης και την ξαφνική παρέμβαση του αγγέλου. Επιτρέψτε στην ιστορία να διεγείρει τόσο σοβαρό στοχασμό για τα παθήματα όσο και χαρούμενη εμπιστοσύνη στη δύναμη του Θεού να ελευθερώνει. Αφιερώστε χρόνο στο απόσπασμα πριν στραφούμε στις γνώσεις του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει θέτοντας το ιστορικό πλαίσιο του διωγμού του Ηρώδη.
1. Ακολουθεί νέος διωγμός που ξεσήκωσε ο Ηρώδης. Βλέπουμε ότι η Εκκλησία είχε κάποια σύντομη ανακωχή, ώστε να μπορέσει, σαν με μια σύντομη ανάσα, να ανακτήσει κάποιο θάρρος για τον ερχόμενο καιρό, και να πολεμήσει ξανά. Έτσι και σήμερα δεν υπάρχει λόγος οι πιστοί, αφού υπέμειναν τις ορμές μιας ή δύο συγκρούσεων, να υπόσχονται στον εαυτό τους ανάπαυση, ή να επιθυμούν μια τέτοια κλήση όπως συνηθίζουν να έχουν οι παλαιοί φθαρμένοι στρατιώτες. Ας τους αρκεί αυτό αν ο Κύριος τους δώσει κάποιο χρόνο στον οποίο να μπορέσουν να ανακτήσουν τη δύναμή τους. Αυτός ο Ηρώδης ήταν ο Αγρίππας ο μείζων, ο γιος του Αριστοβούλου, τον οποίο ο πατέρας του σκότωσε. Ο Ιώσηπος πουθενά δεν τον αποκαλεί Ηρώδη, ίσως επειδή είχε έναν αδελφό που ήταν βασιλιάς της Χαλκίδας, του οποίου το όνομα ήταν Ηρώδης. Αυτός ο άνθρωπος παρακινήθηκε να θλίψει την Εκκλησία όχι τόσο από κάποια αγάπη που είχε για τη θρησκεία, όσο για να κολακεύσει τον κοινό λαό που διαφορετικά δεν τον ευνοούσε πολύ· ή μάλλον παρακινήθηκε εδώ με τυραννική σκληρότητα, επειδή φοβόταν την καινοτομία, την οποία οι τύραννοι πάντα φοβούνται, μήπως ταράξει την ήσυχη κατάσταση της κυριαρχίας τους. Ωστόσο είναι πιθανό ότι έχυσε αθώο αίμα, ώστε, σύμφωνα με την κοινή τέχνη των βασιλέων, να ευχαριστήσει έναν εξαγριωμένο λαό· επειδή ο Άγιος Λουκάς θα δηλώσει σύντομα μετά ότι ο Πέτρος ο απόστολος ρίχτηκε στη φυλακή για να γίνει ευχάριστο θέαμα.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια τα κίνητρα του Ηρώδη στον διωγμό της Εκκλησίας.
3. Βλέποντας ότι ευαρέστησε τους Ιουδαίους. Φαίνεται πιο καθαρά από αυτό ότι ο Ηρώδης δεν παρακινήθηκε ούτε από κάποιο ζήλο που είχε για τον νόμο του Μωυσή ούτε από κάποιο μίσος για το ευαγγέλιο, για να διώξει έτσι την Εκκλησία· αλλά για να φροντίσει τις δικές του ιδιωτικές υποθέσεις, επειδή προχωρεί στη σκληρότητά του ώστε να κερδίσει την εύνοια του λαού· επομένως πρέπει να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ποικίλες αιτίες για τις οποίες η Εκκλησία δέχεται επίθεση από παντού. Συχνά ο διεστραμμένος ζήλος ωθεί τους ασεβείς να πολεμήσουν για τις δεισιδαιμονίες τους, και να θυσιάσουν προσφορά στα είδωλά τους με το να χύνουν αθώο αίμα· αλλά το μεγαλύτερο μέρος παρακινείται μόνο από ιδιωτικά συμφέροντα, έτσι παλαιότερα, όταν ο Νέρων γνώρισε, μετά την πυρπόληση της πόλης, ότι ήταν απεχθής και μισητός από τον λαό, αναζήτησε με αυτό το πονηρό μέσο να ξανακερδίσει την εύνοια, ή, τουλάχιστον, προσπάθησε να σταματήσει τις συκοφαντίες και τα παράπονά τους, θέτοντας σε θάνατο ορισμένες χιλιάδες ευσεβών.Στρεφόμενος στην απάντηση των πιστών, ο Καλβίνος τονίζει τη δύναμη της συνεχούς προσευχής.
5. Αλλά γίνονταν προσευχές. Ο Λουκάς διδάσκει εδώ ότι οι πιστοί δεν παραμέλησαν εν τω μεταξύ το καθήκον τους, ο Πέτρος στεκόταν μόνος στην πρώτη γραμμή· αλλά όλοι οι υπόλοιποι πολέμησαν με τις προσευχές τους μαζί του, και τον βοήθησαν όσο μπορούσαν. Από εδώ συλλέγουμε επίσης ότι δεν αποθαρρύνθηκαν, επειδή με την προσευχή μαρτυρούν ότι επιμένουν όσο μπορούν στην υπεράσπιση της υπόθεσης, για την οποία ο Πέτρος διακινδυνεύει τη ζωή του. Αυτό το χωρίο διδάσκει, πρώτον, πώς πρέπει να επηρεαζόμαστε όταν βλέπουμε τους αδελφούς μας να διώκονται από τους ασεβείς για τη μαρτυρία του ευαγγελίου, επειδή αν είμαστε οκνηροί, και αν δεν αγγιζόμαστε εσωτερικά από τους κινδύνους τους, όχι μόνο τους στερούμε το οφειλόμενο καθήκον της αγάπης, αλλά και προδοτικά εγκαταλείπουμε την ομολογία της πίστης μας· και, σίγουρα, αν η υπόθεση είναι κοινή, ναι, αν πολεμούν για την ασφάλεια και τη σωτηρία μας, όχι μόνο τους εγκαταλείπουμε, αλλά ακόμη και τον Χριστό και τον εαυτό μας· και η παρούσα ανάγκη απαιτεί, να είναι πολύ πιο θερμοί στην προσευχή από ό,τι συνήθως είναι, όποιος θέλει να λογίζεται χριστιανός. Βλέπουμε μερικούς από τους αδελφούς μας (που οδηγήθηκαν σε ακραία φτώχεια) να ζουν στην εξορία, άλλους τους βλέπουμε φυλακισμένους, πολλούς ριγμένους σε βρωμερά μπουντρούμια, πολλούς καταναλωμένους από τη φωτιά, ναι, βλέπουμε νέα βασανιστήρια συχνά εφευρισκόμενα, με τα οποία, αφού βασανιστούν για πολύ, να αισθάνονται τον θάνατο. Αν αυτές οι προκλήσεις δεν οξύνουν την επιθυμία μας να προσευχόμαστε, είμαστε περισσότερο από αδιάφοροι· επομένως, μόλις ξεσπάσει οποιοσδήποτε διωγμός, ας στραφούμε αμέσως στην προσευχή.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται περαιτέρω στον σκοπό και την επιμονή των προσευχών της εκκλησίας.
Επίσης, είναι πιθανό ότι η Εκκλησία σκέφτηκε περισσότερο για τη ζωή του Πέτρου, επειδή θα υπέφεραν μεγάλη απώλεια αν είχε φύγει. Ούτε ο Λουκάς λέει απλώς ότι έγινε προσευχή· αλλά προσθέτει επίσης ότι ήταν θερμή και συνεχής, με την οποία μας δίνει να καταλάβουμε ότι οι πιστοί δεν προσεύχονταν ψυχρά ή αφηρημένα· αλλά όσο ο Πέτρος ήταν στη σύγκρουση, οι πιστοί έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον βοηθήσουν, και αυτό χωρίς κούραση. Πρέπει πάντα να εννοούμε το όνομα του Θεού, το οποίο εκφράζεται εδώ, όποτε γίνεται μνεία προσευχής στη Γραφή, επειδή αυτή είναι μία από τις κυριότερες και πρώτες αρχές της πίστης, ότι οφείλουμε να κατευθύνουμε τις προσευχές μας προς τον Θεό μόνο, καθώς αυτός διεκδικεί για τον εαυτό του αυτή την ιδιαίτερη λατρεία, 'Επικάλεσέ με στην ημέρα της θλίψης', (Ψαλμός 50:15).Τέλος ο Καλβίνος δείχνει τον Πέτρο να επιστρέφει στον εαυτό του με ευχαριστία μετά την απελευθέρωση.
11. Τότε ο Πέτρος επιστρέφοντας στον εαυτό του. Είναι κατά λέξη, γινόμενος εν εαυτώ, επειδή, όντας προηγουμένως έκπληκτος από ένα παράξενο και απίστευτο πράγμα, ήταν, σαν να λέγαμε, έξω από τον εαυτό του. Αλλά τώρα επιτέλους, σαν μετά από έκσταση, γνωρίζει ότι ελευθερώθηκε από τον θάνατο. Τα λόγια του που καταγράφονται από τον Λουκά περιέχουν ευχαριστία· επειδή εξυμνεί με τον εαυτό του την ευεργεσία του Θεού που είχε δοκιμάσει και από την οποία είχε γευτεί, και την επαινεί ιδιαίτερα με τον εαυτό του, μέχρι να βρει κάποιους άλλους μάρτυρες. Λέει ότι ο άγγελος στάλθηκε από τον Θεό, σύμφωνα με την κοινή έννοια των ευσεβών, που πιστεύουν ότι οι άγγελοι διορίζονται να είναι διάκονοι, για να φροντίζουν και να αναλαμβάνουν τη φροντίδα της ασφάλειάς τους· επειδή αν δεν είχε πειστεί έτσι, δεν θα μιλούσε για τον άγγελο. Και όμως δεν επαινεί τον άγγελο ως τον αυτουργό της χάριτος, αλλά αποδίδει όλο τον έπαινο του έργου στον Θεό μόνο, ούτε οι άγγελοι μας βοηθούν σε αυτό το τέλος, ώστε να αποσπάσουν για τον εαυτό τους ούτε το ελάχιστο μέρος της δόξας του Θεού. Ενώ λέει ότι ελευθερώθηκε από το χέρι του Ηρώδη, μεγαλύνει την καλοσύνη και την ευεργεσία του Θεού, από τη δύναμη του εχθρού του. Στο ίδιο τέλος τείνει και αυτό που προσθέτει για τους Ιουδαίους· επειδή όσο μεγαλύτερος ήταν ο αριθμός των εχθρών, τόσο πιο εξαίρετη ήταν η χάρη του Θεού προς τον δούλο του· επειδή είναι μεγάλο πράγμα ότι ο Θεός μόνο, όντας ευνοϊκός, το θανάσιμο μίσος όλου του κόσμου να έρχεται στο μηδέν.
Απαντήστε
Απάντηση
1. Πού στη ζωή σας αισθάνεστε την ανάγκη για το ίδιο είδος επίμονης προσευχής που πρόσφερε η πρώτη εκκλησία για τον Πέτρο;
2. Πώς η άποψη του Καλβίνου για την κρυμμένη συγκράτηση του Θεού στους τυράννους σας ενθαρρύνει όταν το κακό φαίνεται ανεξέλεγκτο;
3. Τι μπορεί να μοιάζει για εσάς να απαντήσετε στην απελευθέρωση του Θεού με την ίδια ταπεινή αναγνώριση που έδειξε ο Πέτρος;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ Κυρίαρχε, ὅταν οἱ τύραννοι μαίνονται καὶ ὁ λαός Σου ὑποφέρει, δίδαξον ἡμᾶς νὰ προσευχώμεθα ἀδιαλείπτως, ἐμπιστευόμενοι ὅτι Σὺ κρατεῖς πάντα ἐχθρὸν ἐν ἐλέγχῳ καὶ ἀκούεις τὰς κραυγὰς τῆς ἐκκλησίας Σου. Διὰ τῆς χάριτός Σου καὶ τῆς πιστότητος τῆς διαθήκης Σου, λύτρωσον ἡμᾶς ἀπὸ τὴν ἀπόγνωσιν καὶ ἀφύπνισον ἡμᾶς εἰς τὸ θαῦμα τοῦ κυρίαρχου χρόνου Σου, ἵνα δώσωμεν πᾶσαν δόξαν εἰς Σὲ μόνον διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ διὰ τοῦ Πνεύματος. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →