Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους
Απομένει Ανάπαυσις: Προσέρχεσθε Μετά Παρρησίας Εις Τον Θρόνον Της Χάριτος
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προς Εβραίους 4 προβάλλει μια υπόσχεση και επιμένει σε έναν αγώνα. 'Απομένει λοιπόν ανάπαυσις εις τον λαόν του Θεού' — όχι η σαββατική ανάπαυσις της δημιουργίας, ούτε η γη Χαναάν, αλλά η αληθινή ανάπαυσις της βασιλείας των ουρανών, από τις οποίες και οι δύο ήσαν μόνον σκιές. Όμως η οδός προς την ανάπαυσιν εκείνη διέρχεται διά μέσου ειλικρινούς αγώνος και αυτογνωσίας: 'Αγωνισθώμεν λοιπόν να εισέλθωμεν εις την ανάπαυσιν εκείνην, μήπως τις πέση κατά το αυτό παράδειγμα της απιστίας.' Έπειτα έρχεται ένα από τα πλέον διαπεραστικά εδάφια της Γραφής — 'ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργής, και τομώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν' — αποκαλύπτων τας κρυπτάς σκέψεις της καρδίας. Και το κεφάλαιον λήγει εις καθαράν παρηγορίαν: έχομεν 'αρχιερέα μέγαν… Ιησούν τον Υιόν του Θεού,' ο οποίος 'συμπαθεί εις τας ασθενείας ημών,' και ούτω δυνάμεθα 'να προσέρχωμεθα μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος.' Ο Χρυσόστομος συνδέει ταύτα: υπάρχει ανάπαυσις, αλλά πρέπει να αγωνισθώμεν δι' αυτήν· ο λόγος κρίνει ημάς, αλλά ο Αρχιερεύς ελεεί ημάς· ας πλησιάσωμεν λοιπόν μετά πεποιθήσεως.
Διαβάστε
Ανάγνωσις
Αναγνώσατε την προς Εβραίους 4 — 'φοβηθώμεν λοιπόν, μήπως, αφού αφέθη η επαγγελία του εισελθείν εις την ανάπαυσιν αυτού, φανή τις εξ υμών ότι υστερείται'· 'διότι ημείς οι πιστεύσαντες εισερχόμεθα εις την ανάπαυσιν'· 'απομένει λοιπόν ανάπαυσις εις τον λαόν του Θεού'· 'αγωνισθώμεν λοιπόν να εισέλθωμεν εις την ανάπαυσιν εκείνην, μήπως τις πέση κατά το αυτό παράδειγμα της απιστίας'· 'διότι ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργής, και τομώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν, διϊκνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος… και κριτικός των ενθυμήσεων και των εννοιών της καρδίας'· 'και ουκ έστι κτίσις αφανής ενώπιον αυτού'· 'έχοντες ουν αρχιερέα μέγαν, διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον Υιόν του Θεού, κρατώμεν την ομολογίαν'· 'ου γαρ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις ασθενείαις ημών, αλλά κατά πάντα πειρασθέντα καθ' ομοιότητα ημών, χωρίς αμαρτίας'· 'προσερχώμεθα τοίνυν μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος, ίνα λάβωμεν έλεος, και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν.'
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χρυσόστομος ακούει εις το 'αγωνισθώμεν' του Παύλου διόρθωσιν προς οντινά φαντάζεται ότι η πίστις μόνη, άνευ αξίου βίου, αρκεί διά να τον φέρη εις την ανάπαυσιν. Η πίστις είναι μεγάλη και σώζει, αλλά πρέπει να συνδεθή μετά ειλικρινούς αγώνος:
Αγωνισθώμεν (λέγει), ουκ αρκούσης της πίστεως, δει και τον βίον προστεθήναι, και την σπουδήν είναι πολλήν. Οι πατέρες εν τη ερήμω επίστευσαν κατά τινα τρόπον, αλλ' έπεσαν εις αυτάς τας θύρας της γης διά ολιγοψυχίαν· ούτω η προειδοποίησις ίσταται και επ' ημών. Αλλά ο αγών δεν είναι μοναχική ανάβασις προς Θεόν ασυμπαθή. Έχομεν Αρχιερέα ο οποίος εβάδισεν αυτήν την οδόν ημών — μάλιστα δυσκολωτέραν — και ούτω δύναται να συμπαθή εις ημάς εν τη ασθενεία ημών. Ο Χρυσόστομος διατυπώνει σαφώς το σημείον:
Εβάδισεν (λέγει) την οδόν ην και ημείς νυν βαδίζομεν, μάλλον δε και τραχυτέραν. Πάντων γαρ των ανθρωπίνων επείρασεν.Υπέμεινεν πρώτον, έπειτα ανήλθεν, ίνα συμπαθή εις ημάς.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Μεταξύ του αγώνος και της παρηγορίας ίσταται η μάχαιρα: 'ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργής,' διϊκνούμενος 'άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος,' 'κριτικός των ενθυμήσεων και των εννοιών της καρδίας.' Ο Χρυσόστομος χρησιμοποιεί τούτο διά να ταράξη πάσαν ψευδή ασφάλειαν: μη θαρρήτε μόνον διότι ίστασθε έτι εν τη πίστει άνευ πλήρους πεποιθήσεως, διότι ο λόγος ερευνά την ενδοτάτην καρδίαν, και ενώπιον του Θεού 'πάντα γυμνά και τετραχηλισμένα.' Όμως το κεφάλαιον δεν αφίνει ημάς τρέμοντας ενώπιον της μαχαίρας· φέρει ημάς εις τον θρόνον. Και εδώ ο Χρυσόστομος αρπάζει την πλέον παρηγορητικήν διάκρισιν — ο θρόνος εις τον οποίον αποστέλλει ημάς ο Παύλος δεν είναι θρόνος κρίσεως αλλά χάριτος:
Πώς δυνάμεθα να προσέρχωμεθα μετά παρρησίας; Διότι νυν θρόνος χάριτός εστιν, ουχί θρόνος κρίσεως.Νυν, ενώ είναι ο καιρός της δωρεάς, ο Βασιλεύς κάθηται παρέχων συγγνώμην· η παρρησία την οποίαν προστάζει ο Παύλος δεν είναι αυθάδεια αλλά η πεποίθησις εκείνου ο οποίος έρχεται 'εις εύκαιρον βοήθειαν' εις Αρχιερέα ο οποίος 'συμπαθεί εις τας ασθενείας ημών.' Μηδείς απελπιζέσθω εαυτού· νυν είναι η περίοδος του ελέους.
Απαντήστε
Απόκριση
Μεταχειρίζεσθε την υπόσχεσιν της αναπαύσεως ως τι προς το οποίον ολισθαίνετε, ή ως τι διά το οποίον αγωνίζεσθε; Η προς Εβραίους 4 δεν αφίνει την πίστιν να γίνη οκνηρά: η ανάπαυσις 'απομένει,' αλλά εκείνοι οι οποίοι έπεσαν 'κατά το αυτό παράδειγμα της απιστίας' έπεσαν εις αυτό το κατώφλιον. Αγωνίσθητε λοιπόν — ας απαντά ο βίος σας εις την πίστιν σας, μήπως υστερηθήτε τοσούτου πράγματος. Αλλά αγωνίσθητε άνευ τρόμου, και άνευ απελπισίας. Ο αυτός λόγος του Θεού ο οποίος αποκαλύπτει την καρδίαν σας κρατείται υπό χειρός η οποία εκαρφώθη δι' υμάς. Όταν είσθε ασθενείς, δεν πλησιάζετε ξένον· έχετε 'αρχιερέα μέγαν' ο οποίος εβάδισεν οδόν τραχυτέραν της ιδικής σας και 'συμπαθεί εις τας ασθενείας υμών.' Πράξατε λοιπόν αυτό το οποίον προστάζει ο Παύλος: 'προσερχώμεθα μετά παρρησίας εις τον θρόνον της χάριτος.' Ενθυμηθήτε τον λόγον του Χρυσοστόμου — νυν είναι θρόνος χάριτος, ούπω κρίσεως· νυν είναι ο καιρός της δωρεάς. Προσάγετε την ανάγκην σας, οσονδήποτε μεγάλην, και λάβετε 'έλεος, και χάριν εύρητε εις βοήθειαν.' Μηδείς απελπιζέσθω εαυτού ενώ ο Βασιλεύς έτι κάθηται παρέχων συγγνώμην.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Θεέ, ο οποίος αφήκας εις ημάς την επαγγελίαν του εισελθείν εις την ανάπαυσίν Σου: διέγειρον εν εμοί άγιον φόβον, ίνα μη υστερηθώ αυτής, και αγίαν σπουδήν, ίνα ο βίος μου απαντά εις την πίστιν μου. Ο λόγος Σου είναι ζων και ενεργής, τομώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν, και αποκαλύπτει τας κρυπτάς σκέψεις της καρδίας μου· ας τραυματίζη με μόνον διά να με θεραπεύη. Διότι έχω αρχιερέα μέγαν ο οποίος διήλθεν εις τους ουρανούς, Ιησούν τον Υιόν Σου, ο οποίος εβάδισεν οδόν τραχυτέραν της εμής και συμπαθεί εις τας ασθενείας μου. Ενώ έτι είναι θρόνος χάριτος και ούπω κρίσεως, ας προσέρχωμαι μετά παρρησίας, προσφέρων πάσαν την ανάγκην μου, ίνα λάβω έλεος και εύρω χάριν εις εύκαιρον βοήθειαν. Εισάγαγέ με τέλος εις την ανάπαυσιν εκείνην ένθα η λύπη και ο στεναγμός απέδρασαν. Εις Σε, ω Πάτερ, μετά του μονογενούς Σου Υιού και του παναγίου Σου Πνεύματος, δόξα και ευχαριστία, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →