← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας

Ησ 53-54 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ησαΐας 53-54Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα καθόμαστε με τον Ματθαίο Χένρι καθώς ανοίγει το Ησαΐας 53 και 54, αφήνοντας τα αρχαία λόγια του προφήτη να μας εισαγάγουν στο μυστήριο ενός πάσχοντος Δούλου που φέρει τις αμαρτίες πολλών. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι μας προσκαλεί να παραμείνουμε στη χαμηλή εμφάνιση του Χριστού, στο βάρος της ανομίας που τέθηκε επάνω του και στη θαυμαστή δόξα που ακολουθεί. Σε αυτά τα κεφάλαια το ίδιο το ευαγγέλιο φαίνεται να μιλά πριν από τον καιρό του, και οι σημειώσεις του Χένρι μας βοηθούν να ακούσουμε την καθαρή φωνή του. Δεν ερχόμαστε απλώς για να μελετήσουμε την προφητεία αλλά για να συναντήσουμε Εκείνον που πληγώθηκε για τις παραβάσεις μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε αυτά τα λόγια να ανοίξει επίσης τις καρδιές μας για να τα δεχθούμε εκ νέου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε το Ησαΐας 53 έως 54 αργά, επιτρέποντας στα Άσματα του Δούλου να ξεδιπλωθούν. Προσέξτε την αντίθεση μεταξύ απόρριψης και εξύψωσης, μεταξύ της παραμορφωμένης όψης και των πολλών που δικαιώνονται. Αφήστε την ποίηση να σας περιβάλει πριν στραφείτε στο σχόλιο του Χένρι, και ζητήστε από τον Κύριο να αποκαλύψει τον βραχίονά του σε αυτές τις αρχαίες υποσχέσεις.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει πλαισιώνοντας τη διπλή μαρτυρία του κεφαλαίου για τα παθήματα του Χριστού και τη δόξα. Τα δύο μεγάλα πράγματα για τα οποία το Πνεύμα του Χριστού στους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης μαρτύρησε εκ των προτέρων ήταν τα παθήματα του Χριστού και η δόξα που επρόκειτο να ακολουθήσει, Α' Πέτρου 1:11. Και αυτό που ο ίδιος ο Χριστός, όταν ερμήνευσε τον Μωυσή και όλους τους προφήτες, έδειξε ότι ήταν ο σκοπός και η εμβέλεια όλων ήταν ότι ο Χριστός έπρεπε να πάθει και έπειτα να εισέλθει στη δόξα του, Λουκάς 24:26, 27. Αλλά πουθενά στην Παλαιά Διαθήκη δεν προφητεύονται αυτά τα δύο τόσο καθαρά και πλήρως όσο εδώ σε αυτό το κεφάλαιο, από το οποίο πολλά αποσπάσματα παρατίθενται με εφαρμογή στον Χριστό στην Καινή Διαθήκη. Αυτό το κεφάλαιο είναι τόσο γεμάτο με τους ανεξιχνίαστους πλούτους του Χριστού ώστε μπορεί να ονομαστεί μάλλον το ευαγγέλιο του ευαγγελιστή Ησαΐα παρά η προφητεία του προφήτη Ησαΐα. Μπορούμε να παρατηρήσουμε εδώ, Ι. Τον ονειδισμό των παθημάτων του Χριστού—τη μετριότητα της εμφάνισής του, το μέγεθος της λύπης του και τις προκαταλήψεις που πολλοί συνέλαβαν ως συνέπεια κατά της διδασκαλίας του, εδ. 1-3. ΙΙ. Την απομάκρυνση αυτού του ονειδισμού και την αποτύπωση αθάνατης τιμής στα παθήματά του, παρά την ατιμία και την ντροπή τους, με τέσσερις σκέψεις:—1. Ότι σε αυτά έκανε το θέλημα του Πατέρα του, εδ. 4, 6, 10. 2. Ότι με αυτά έκανε εξιλέωση για την αμαρτία του ανθρώπου (εδ. 4-6, 8, 11, 12), γιατί δεν ήταν για καμία δική του αμαρτία που έπαθε, εδ. 9. 3. Ότι έφερε τα παθήματά του με ακατανίκητη και υποδειγματική υπομονή, εδ. 7. 4. Ότι θα ευοδωνόταν στην επιχείρησή του και τα παθήματά του θα κατέληγαν στην αθάνατη τιμή του, εδ. 10-12. Αναμιγνύοντας πίστη με την προφητεία αυτού του κεφαλαίου μπορούμε να βελτιώσουμε τη γνωριμία μας με τον Ιησού Χριστό και αυτόν εσταυρωμένο, με τον Ιησού Χριστό και αυτόν δοξασμένο, που πέθανε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας. Ο Χένρι στη συνέχεια αναφέρεται στο θαυμασμό του προφήτη για την απιστία των Ιουδαίων. Ι. Η περιφρόνηση που έδειξαν στο ευαγγέλιο του Χριστού, εδ. 1. Η απιστία των Ιουδαίων στον καιρό του Σωτήρα μας λέγεται ρητά ότι είναι η εκπλήρωση αυτού του λόγου, Ιωάννης 12:38. Και εφαρμόζεται επίσης στη μικρή επιτυχία που είχε το κήρυγμα των αποστόλων μεταξύ Ιουδαίων και Εθνικών, Ρωμαίους 10:16. Σημείωσε, 1. Από τους πολλούς που ακούν την αναφορά του ευαγγελίου είναι λίγοι, πολύ λίγοι, που το πιστεύουν. Αναφέρεται ανοιχτά και δημόσια, όχι ψιθυριστά σε μια γωνία ή περιορισμένο στα σχολεία, αλλά κηρύσσεται σε όλους· και είναι τόσο πιστός λόγος, και τόσο άξιος κάθε αποδοχής, ώστε κάποιος θα νόμιζε ότι θα γινόταν καθολικά δεκτός και πιστευτός. Αλλά είναι εντελώς διαφορετικά· λίγοι πίστεψαν τους προφήτες που μίλησαν πριν για τον Χριστό· όταν ήρθε ο ίδιος κανένας από τους άρχοντες ούτε από τους Φαρισαίους δεν τον ακολούθησε, και μόνο εδώ και εκεί ένας από τον κοινό λαό· και, όταν οι απόστολοι μετέφεραν αυτή την αναφορά σε όλο τον κόσμο, κάποιοι σε κάθε τόπο πίστεψαν, αλλά συγκριτικά πολύ λίγοι. Μέχρι σήμερα, από τους πολλούς που ομολογούν ότι πιστεύουν αυτή την αναφορά, λίγοι την αγκαλιάζουν ειλικρινά και υποτάσσονται στη δύναμή της. 2. Επομένως οι άνθρωποι δεν πιστεύουν την αναφορά του ευαγγελίου, επειδή ο βραχίωνας του Κυρίου δεν αποκαλύπτεται σε αυτούς· δεν διακρίνουν, ούτε θέλουν να αναγνωρίσουν, ότι η θεία δύναμη που συνοδεύει τον λόγο. Ο βραχίωνας του Κυρίου γυμνώνεται (όπως ειπώθηκε, κεφ. 52:10) στα θαύματα που έγιναν για να επιβεβαιώσουν τη διδασκαλία του Χριστού, στην υπέροχη επιτυχία της και στην ενέργειά της στη συνείδηση· αν και είναι ήσυχη φωνή, είναι δυνατή· αλλά δεν αντιλαμβάνονται αυτό, ούτε βιώνουν στον εαυτό τους εκείνη την ενέργεια του Πνεύματος που καθιστά τον λόγο αποτελεσματικό. Δεν πιστεύουν το ευαγγέλιο επειδή, επαναστατώντας κατά του φωτός που είχαν, είχαν χάσει τη χάρη του Θεού, την οποία επομένως εκείνος δικαίως τους αρνήθηκε και τους στέρησε, και για έλλειψη αυτής δεν πίστεψαν. 3. Αυτό είναι κάτι με το οποίο πρέπει να επηρεαζόμαστε πολύ· πρέπει να θαυμάζεται και να θρηνείται πολύ, και οι λειτουργοί μπορούν να πηγαίνουν στον Θεό και να παραπονιούνται γι' αυτό σε αυτόν, όπως ο προφήτης εδώ. Τι κρίμα είναι ότι τέτοια πλούσια χάρη να λαμβάνεται μάταια, ότι πολύτιμες ψυχές να χάνονται στην άκρη της πισίνας, επειδή δεν θέλουν να μπουν και να θεραπευτούν! Στη συνέχεια, ο Χένρι περιγράφει λεπτομερώς την έκταση των σωματικών και συναισθηματικών θλίψεων του Χριστού. Ι. Περαιτέρω αφήγηση των παθημάτων του Χριστού. Πολλά ειπώθηκαν πριν, αλλά περισσότερα λέγονται εδώ, για την πολύ χαμηλή κατάσταση στην οποία ταπεινώθηκε και ταπεινώθηκε, στην οποία έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου σταυρού. 1. Είχε λύπες και θλίψεις· όντας εξοικειωμένος με αυτές, διατήρησε τη γνωριμία, και δεν έγινε ντροπαλός, όχι, ούτε με τέτοια μελαγχολική γνωριμία. Του είχαν ανατεθεί λύπες και θλίψεις; Τις έφερε, και δεν κατηγόρησε τη μοίρα του· τις μετέφερε, και ούτε απέφυγε από αυτές, ούτε βυθίστηκε κάτω από αυτές. Το φορτίο ήταν βαρύ και ο δρόμος μακρύς, και όμως δεν κουράστηκε, αλλά επέμεινε μέχρι το τέλος, μέχρι που είπε, Τετέλεσται. 2. Είχε πληγές και μώλωπες· χτυπήθηκε, πληγώθηκε και θλίφθηκε. Οι θλίψεις του τον μελάνιασαν· ένιωσε πόνο και οδύνη από αυτές· τον άγγιξαν στο πιο τρυφερό μέρος, ιδιαίτερα όταν ο Θεός ατιμάστηκε, και όταν τον εγκατέλειψε στον σταυρό. Σε όλη τη διάρκεια χτυπιόταν με τη γλώσσα, όταν τον αμφισβητούσαν και τον αντέκρουαν, τον έβαζαν κάτω από τους χειρότερους χαρακτηρισμούς, και είχαν ειπωθεί όλα τα κακά εναντίον του. Τελικά χτυπήθηκε με το χέρι, με χτύπημα μετά από χτύπημα. 3. Είχε πληγές και μαστιγώσεις. Μαστιγώθηκε, όχι υπό τον ελεήμονα περιορισμό του ιουδαϊκού νόμου, που δεν επέτρεπε περισσότερες από σαράντα μαστιγώσεις στον χειρότερο κακοποιό, αλλά σύμφωνα με τη συνήθεια των Ρωμαίων. Και η μαστίγωσή του, αναμφίβολα, ήταν πιο αυστηρή επειδή ο Πιλάτος την προόριζε ως ισοδύναμο για τη σταύρωσή του, και όμως αποδείχθηκε πρόλογος σε αυτήν. Πληγώθηκε στα χέρια, και στα πόδια, και στην πλευρά. Αν και ήταν έτσι τακτοποιημένο ώστε να μην σπάσει ούτε ένα κόκαλό του, όμως δεν είχε σχεδόν σε κανένα μέρος ακέραιο δέρμα (όσο και αν είμαστε πρόθυμοι να κοιμηθούμε σε ένα, ακόμη και όταν καλούμαστε να υποφέρουμε γι' αυτόν), αλλά από την κορυφή του κεφαλιού του, που στεφανώθηκε με αγκάθια, μέχρι τα πέλματα των ποδιών του, που καρφώθηκαν στον σταυρό, τίποτα δεν φαινόταν παρά πληγές και μώλωπες. 4. Αδικήθηκε και κακοποιήθηκε (εδ. 7): Καταπιέστηκε, αντιμετωπίστηκε άδικα και σκληρά. Του καταλογίστηκε αυτό για το οποίο ήταν απόλυτα αθώος, του τέθηκε αυτό που δεν άξιζε, και και στα δύο καταπιέστηκε και αδικήθηκε. Θλίφθηκε τόσο στο νου όσο και στο σώμα· όντας καταπιεσμένος, το έλαβε κατάκαρδα, και, αν και ήταν υπομονετικός, δεν ήταν αναίσθητος κάτω από αυτό, αλλά ανάμειξε τα δάκρυά του με εκείνα των καταπιεσμένων, που δεν έχουν παρηγορητή, επειδή στην πλευρά των καταπιεστών υπάρχει δύναμη, Εκκλ. 4:1. Η καταπίεση είναι σκληρή θλίψη· έχει κάνει πολλούς σοφούς άνδρες τρελούς (Εκκλ. 7:7)· αλλά ο Κύριός μας Ιησούς, αν και, όταν καταπιεζόταν, θλιβόταν, διατήρησε την κατοχή της δικής του ψυχής. 5. Κρίθηκε και φυλακίστηκε, όπως υπονοείται στο ότι αφαιρέθηκε από τη φυλακή και την κρίση, εδ. 8. Ο Θεός, αφού τον έκανε αμαρτία για εμάς, προχώρησε εναντίον του ως κακοποιού· συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση, και έγινε φυλακισμένος· κρίθηκε, κατηγορήθηκε, δικάστηκε και καταδικάστηκε, σύμφωνα με τις συνήθεις μορφές του νόμου: Ο Θεός κατέθεσε διαδικασία εναντίον του, τον έκρινε σε συνέχεια αυτής της διαδικασίας, και τον περιόρισε στη φυλακή του τάφου, στην πόρτα του οποίου κυλίστηκε και σφραγίστηκε μια πέτρα. 6. Αποκόπηκε με πρόωρο θάνατο από τη γη των ζώντων, αν και έζησε μια πολύ χρήσιμη ζωή, έκανε τόσα πολλά καλά έργα, και όλα ήταν τέτοια που κάποιος θα ήταν έτοιμος να σκεφτεί ότι ήταν για κάποια από αυτά που τον λιθοβόλησαν. Χτυπήθηκε μέχρι θανάτου, στον τάφο που έκανε με τους πονηρούς (γιατί σταυρώθηκε μεταξύ δύο ληστών, σαν να ήταν ο χειρότερος από τους τρεις) και όμως με τους πλούσιους, γιατί θάφτηκε σε μνήμα που ανήκε στον Ιωσήφ, έναν έντιμο σύμβουλο. Αν και πέθανε με τους πονηρούς, και σύμφωνα με τη συνήθη πορεία αντιμετώπισης των εγκληματιών θα έπρεπε να ταφεί μαζί τους στον τόπο όπου σταυρώθηκε, όμως ο Θεός εδώ προείπε, και η Πρόνοια το τακτοποίησε έτσι, ώστε να κάνει τον τάφο του με τους αθώους, με τους πλούσιους, ως σημάδι διάκρισης που τέθηκε μεταξύ αυτού και εκείνων που πραγματικά άξιζαν να πεθάνουν, ακόμη και στα παθήματά του. Ο Χένρι προχωρά για να εξηγήσει τον λυτρωτικό σκοπό πίσω από αυτά τα παθήματα. 3. Ήταν για το καλό μας, και στη θέση μας, που ο Ιησούς Χριστός έπαθε. Αυτό δηλώνεται εδώ καθαρά και πλήρως, και με μεγάλη ποικιλία εμφατικών εκφράσεων.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει υπογραμμίζοντας την εκούσια ανάληψη του Χριστού για τις αμαρτίες μας. (3.) Ο Κύριος ημών Ιησούς διορίστηκε και ανέλαβε να κάνει ικανοποίηση για τις αμαρτίες μας και έτσι να μας σώσει από τις ποινικές συνέπειές τους. [1.] Διορίστηκε να το κάνει με το θέλημα του Πατρός αυτού· διότι ο Κύριος έθεσε επ' αυτού την ανομία πάντων ημών. Ο Θεός τον εξέλεξε να είναι ο Σωτήρ των πτωχών αμαρτωλών και ήθελε αυτόν να τους σώσει με αυτόν τον τρόπο φέρωντας τις αμαρτίες αυτών και την τιμωρία αυτών· όχι το αυτό—το ίδιο που εμείς θα έπρεπε να υποφέρουμε αλλά το ισοδύναμον—εκείνο που ήταν περισσότερο από ισοδύναμο για τη διατήρηση της τιμής της αγιότητας και της δικαιοσύνης του Θεού στην κυβέρνηση του κόσμου. Παρατήρησε εδώ πρώτον με ποιον τρόπο σωζόμαστε από την καταστροφή στην οποία εξαιτίας της αμαρτίας είχαμε καταστεί ένοχοι—με το να θέσουμε τις αμαρτίες μας επί του Χριστού όπως οι αμαρτίες του προσφέροντος ετίθεντο επί της θυσίας και εκείνες όλου του Ισραήλ επί της κεφαλής του αποπομπαίου τράγου. Οι αμαρτίες μας συναντήθηκαν επ' αυτού (έτσι το περιθώριο το αναγινώσκει)· οι αμαρτίες όλων εκείνων που επρόκειτο να σώσει από κάθε τόπο και κάθε εποχή συναντήθηκαν επ' αυτού και αυτός συναντήθηκε εξαιτίας αυτών. Ετέθησαν να πέσουν επ' αυτού (έτσι μερικοί το αναγινώσκουν) όπως εκείνοι επέπεσαν επ' αυτού που ήλθαν με μάχαιρες και ράβδους για να τον συλλάβουν. Η τοποθέτηση των αμαρτιών μας επί του Χριστού συνεπάγεται την αφαίρεσή τους από ημάς· δεν θα πέσουμε υπό την κατάρα του νόμου εάν υποταχθούμε στη χάρη του ευαγγελίου. Ετέθησαν επί του Χριστού όταν αυτός εγένετο αμαρτία (δηλαδή προσφορά περί αμαρτίας) υπέρ ημών και ελύτρωσεν ημάς από την κατάρα του νόμου γενόμενος κατάρα υπέρ ημών· έτσι έθεσεν εαυτόν εις θέσιν να καταστήσει ελαφρούς εκείνους που έρχονται προς αυτόν βεβαρημένους υπό το βάρος της αμαρτίας. Βλέπε Ψαλμ. μ'. 6-12. Δεύτερον από ποιον αυτό διορίστηκε. Ήταν ο Κύριος που έθεσε τας ανομίας ημών επί του Χριστού· αυτός επινόησε αυτόν τον τρόπο συμφιλιώσεως και σωτηρίας και αυτός απεδέχθη την αντιπροσωπευτική ικανοποίηση που ο Χριστός επρόκειτο να κάνει. Ο Χριστός παρεδόθη εις θάνατον κατά την ωρισμένην βουλήν και πρόγνωσιν του Θεού. Κανείς άλλος εκτός του Θεού δεν είχε εξουσία να θέσει τας αμαρτίας ημών επί του Χριστού και διότι η αμαρτία ετελέσθη κατ' αυτού και προς αυτόν η ικανοποίηση επρόκειτο να γίνει και διότι ο Χριστός επί του οποίου η ανομία επρόκειτο να τεθεί ήτο ο ίδιος ο Υιός αυτού ο Υιός της αγάπης αυτού και ο άγιος παίς αυτού Ιησούς ο οποίος αυτός δεν εγνώρισε αμαρτίαν. Τρίτον υπέρ τίνος αυτή η εξιλέωσις επρόκειτο να γίνει. Ήταν η ανομία πάντων ημών που ετέθη επί του Χριστού· διότι εν τω Χριστώ υπάρχει επάρκεια αξίας για τη σωτηρία όλων και σοβαρή προσφορά αυτής της σωτηρίας προς όλους η οποία αποκλείει ουδένα που δεν αποκλείει εαυτόν. Υποδηλώνει ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος σωτηρίας. Όλοι όσοι δικαιώνονται δικαιώνονται με το να έχουν τας αμαρτίας αυτών τεθείς επί του Ιησού Χριστού και μολονότι ήσαν τόσον πολλές αυτός είναι ικανός να βαστάσει το βάρος αυτών όλων. [2.] Ανέλαβε να το κάνει. Ο Θεός έθεσεν επ' αυτού την ανομίαν ημών· αλλά συνήνεσεν εις αυτό; Ναι συνήνεσεν· διότι μερικοί νομίζουν ότι η αληθής ανάγνωσις των επομένων λέξεων (εδ. 7) είναι Εζητήθη και αυτός απεκρίθη· η θεία δικαιοσύνη απήτησε ικανοποίηση για τας αμαρτίας ημών και αυτός ανέλαβεν να κάνει την ικανοποίηση. Εγένετο εγγυητής ημών όχι ως αρχικώς συνδεδεμένος με ημάς αλλά ως εγγυητής προς την αγωγήν· «Επ' εμέ ας γίνει η κατάρα Πάτερ μου». Και επομένως όταν συνελήφθη συνθηκολόγησε με εκείνους εις τας χείρας των οποίων παρέδωκεν εαυτόν ότι αυτό θα ήτο η απαλλαγή των μαθητών αυτού· Εάν ζητείτε εμέ αφήσατε τούτους να υπάγωσιν Ιωάν. ιη'. 8. Διά της ιδίας εκουσίου αναλήψεως αυτού κατέστησεν εαυτόν υπεύθυνον διά το χρέος ημών και είναι καλόν δι' ημάς ότι ήτο υπεύθυνος. Ούτως αποκατέστησεν εκείνο το οποίον δεν απήρπασε.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη δική σας ζωή έχετε κρύψει το πρόσωπό σας από τον Δούλο που περιφρονήθηκε; Πώς αλλάζει η γνώση ότι ο Κύριος έθεσε την ανομία μας επάνω του τον τρόπο που φέρετε τις δικές σας θλίψεις σήμερα; Σε ποια περιοχή προσκαλείστε να εμπιστευθείτε ότι οι πληγές του ακόμη φέρνουν θεραπεία;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τον Δούλο που μεγάλωσε ως τρυφερό φυτό αλλά έφερε την ανομία όλων μας. Σε δοξάζουμε που αυτό που φάνηκε ως ήττα ήταν στην αλήθεια ο διορισμένος τρόπος σου της ειρήνης. Δώσε μας μάτια να δούμε την ομορφιά κρυμμένη στις θλίψεις του και πίστη να πιστέψουμε την αναφορά που ακούσαμε. Θεράπευσε τους τόπους όπου ακόμη τον θεωρούμε πληγωμένο για χάρη του ίδιου και όχι για χάρη μας. Είθε το ίδιο Πνεύμα που μαρτύρησε μέσω του Ησαΐα τώρα να μαρτυρήσει στις καρδιές μας ότι δικαιωνόμαστε από τις πληγές του. Κράτησέ μας κοντά στον σταυρό μέχρι να συμμετάσχουμε στη δόξα του. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →