Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Νεεμίας
Νεεμ 13 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο Νεεμίας 13 αποκαλύπτει την έντονη δέσμευση του μεταρρυθμιστή στην καθαρότητα μετά την επιστροφή του στα Ιεροσόλυμα. Ο Χένρι περιγράφει πώς ο Νεεμίας αντιμετωπίζει τον συμβιβασμό στον λαό του Θεού, από ξένες συμμαχίες μέχρι παραμελημένη λατρεία. Οι παρατηρήσεις του αποκαλύπτουν διαχρονικές αρχές για τη φύλαξη της αγιότητας στην προσωπική και συλλογική ζωή. Καθώς ακολουθούμε τον Χένρι μέσα από αυτές τις μεταρρυθμίσεις, βλέπουμε τόσο το θάρρος που απαιτείται όσο και το έλεος που στηρίζει την πιστή ηγεσία. Αυτό το μάθημα μας καλεί να εξετάσουμε πού απαιτείται παρόμοια επαγρύπνηση σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στο Νεεμίας κεφάλαιο 13. Ακούστε τους επαναλαμβανόμενους ρυθμούς της ανακάλυψης, της αντιπαράθεσης και της αποκατάστασης καθώς ο Νεεμίας καθαρίζει τον ναό, αποκαθιστά τους Λευίτες, φυλάττει το Σάββατο και αντιμετωπίζει τους μικτούς γάμους. Ας διεγείρει το κείμενο τόσο πεποίθηση όσο και ελπίδα για ανανεωμένη πιστότητα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά κατευθύνοντας την προσοχή στον νόμο που αναγνώστηκε δημόσια.
Ι. Ο νόμος προς αυτόν τον σκοπό, ο οποίος τυχαία αναγνώστηκε εκείνη την ημέρα ενώπιον του λαού (εδ. 1), την ημέρα των εγκαινίων του τείχους, όπως φαίνεται, διότι με τις προσευχές και τους ύμνους τους ενώθηκε η ανάγνωση του λόγου· και μολονότι ήταν πολύ αργότερα που οι άλλες αδικίες που αναφέρονται εδώ διορθώθηκαν με τη δύναμη του Νεεμία, εντούτοις αυτή η υπόθεση του μικτού πλήθους μπορούσε να διορθωθεί τότε με την ίδια την πράξη του λαού, διότι έτσι φαίνεται να γίνεται, εδ. 3. Ή, ίσως, ήταν στην ετήσια ανάμνηση εκείνης της ημέρας, μερικά χρόνια αργότερα, και γι’ αυτό λέγεται ότι ήταν εκείνη την ημέρα. Βρήκαν έναν νόμο, ότι οι Αμμωνίτες και οι Μωαβίτες δεν έπρεπε να πολιτογραφηθούν, δεν έπρεπε να εγκατασταθούν μεταξύ τους, ούτε να ενωθούν μαζί τους, εδ. 1. Ο λόγος που δίνεται είναι επειδή είχαν αδικήσει και φερθεί κακώς προς τον Ισραήλ του Θεού (εδ. 2), δεν τους είχαν δείξει κοινή ευγένεια, αλλά επιζήτησαν την καταστροφή τους, μολονότι όχι μόνο δεν τους έκαναν κακό, αλλά απαγορευόταν ρητά να τους κάνουν οποιοδήποτε. Αυτόν τον νόμο έχουμε, με αυτόν τον λόγο, Δευτ. 23:3-5.Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την ειδική εισβολή του Τωβία στους θαλάμους του ναού.
1. Πόσο άθλια ο Ελιασείβ ο αρχιερέας δέχθηκε αυτόν τον Τωβία ως ένοικο ακόμη και στις αυλές του ναού. (1.) Ήταν συγγενής του Τωβία (εδ. 4), πρώτα με γάμο και έπειτα με φιλία. Ο εγγονός του είχε παντρευτεί την κόρη του Σαναβαλλάτ, εδ. 28. Πιθανώς κάποιος άλλος της οικογένειάς του είχε παντρευτεί με του Τωβία, και (θα το πιστεύατε;) ο αρχιερέας θεωρούσε τη συγγένεια τιμή για την οικογένειά του, και ήταν πολύ υπερήφανος γι’ αυτήν, μολονότι πραγματικά ήταν η μεγαλύτερη ντροπή του, και κάτι για το οποίο είχε λόγο να ντρέπεται. Προβλεπόταν ρητά από τον νόμο ότι ο αρχιερέας έπρεπε να παντρευτεί μία από τον λαό του, αλλιώς βεβηλώνει το σπέρμα του μεταξύ του λαού του, Λευιτ. 21:14, 15. Και για τον Ελιασείβ να συνάψει συγγένεια με Αμμωνίτη, δούλο (διότι έτσι αποκαλείται) και να υπερηφανεύεται γι’ αυτό, πιθανώς επειδή έχει εξυπνάδα και είναι όμορφος, και επαινείται ως εκλεκτός κύριος (Νεεμ. 6:19), ήταν τέτοια περιφρόνηση του στέμματος της καθιέρωσής του ώστε δεν θα ήθελε να ειπωθεί στη Γεθ ή να δημοσιευθεί στους δρόμους της Ασκάλωνα. (2.) Όντας συγγενής του, έπρεπε να είναι γνωστός μαζί του. Ο Τωβίας, όντας άνθρωπος των υποθέσεων, έχει συχνά αφορμή να βρίσκεται στα Ιεροσόλυμα, αμφιβάλλω για καλό σκοπό. Ο Ελιασείβ είναι ενθουσιασμένος με τον νέο συγγενή του, ευχαριστημένος με την παρέα του, και πρέπει να τον έχει όσο πιο κοντά του μπορεί. Δεν έχει δωμάτιο αρκετά επιβλητικό γι’ αυτόν στο δικό του διαμέρισμα, στις αυλές του ναού· επομένως, από αρκετούς μικρούς θαλάμους που χρησιμοποιούνταν ως αποθηκευτικοί, αφαιρώντας τα χωρίσματα, επινόησε να φτιάξει έναν μεγάλο θάλαμο, αίθουσα υποδοχής για τον Τωβία, εδ. 5. Άθλιο πράγμα ήταν, [1.] Ότι ο Τωβίας ο Αμμωνίτης να φιλοξενείται με σεβασμό στον Ισραήλ, και να έχει μεγαλοπρεπή υποδοχή. [2.] Ότι ο αρχιερέας, ο οποίος έπρεπε να διδάσκει τον λαό τον νόμο και να δίνει καλό παράδειγμα, έπρεπε, αντίθετα προς τον νόμο, να του παρέχει φιλοξενία, και να χρησιμοποιεί τη δύναμη που είχε, ως επιστάτης των θαλάμων του ναού, για αυτόν τον σκοπό. [3.] Ότι έπρεπε να τον φιλοξενήσει στις αυλές του οίκου του Θεού, σαν να αντιπαρατίθεται στον ίδιο τον Θεό· αυτό ήταν σχεδόν σαν να στήνει είδωλο εκεί, όπως έκαναν οι πονηροί βασιλείς παλαιά. Αμμωνίτης δεν πρέπει να εισέλθει στη συναγωγή· και ένας από τους χειρότερους και πιο άθλιους Αμμωνίτες να γίνεται δεκτός στον ίδιο τον ναό, και να χαϊδεύεται εκεί; [4.] Ότι έπρεπε να πετάξει έξω τα αποθέματα του ναού, για να του κάνει χώρο, και έτσι να τα εκθέσει σε απώλεια, σπατάλη και υπεξαίρεση, μολονότι ήταν οι μερίδες των ιερέων, μόνο και μόνο για να ευχαριστήσει τον Τωβία. Έτσι διέφθειρε τη διαθήκη του Λευί, όπως παραπονιέται ο Μαλαχίας εκείνη την εποχή, Μαλαχ. 2:8. Καλά μπορούσε να προσθέσει ο Νεεμίας (εδ. 6), Αλλά όλο αυτόν τον καιρό δεν ήμουν στα Ιεροσόλυμα. Αν ήταν εκεί, ο αρχιερέας δεν θα τολμούσε να κάνει τέτοιο πράγμα. Ο φθονερός που σπέρνει ζιζάνια στον αγρό του Θεού, ξέρει πώς να αρπάξει ευκαιρία να το κάνει όταν οι δούλοι κοιμούνται ή απουσιάζουν, Ματθ. 13:25. Ο χρυσός μόσχος κατασκευάστηκε όταν ο Μωυσής ήταν στο όρος.Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στην ευρεία παραβίαση του Σαββάτου που παρατήρησε.
Ι. Μια διαμαρτυρία για την κατάχρηση. Ο νόμος του Σαββάτου ήταν πολύ αυστηρός και πολύ επιμένονταν σε αυτόν, και με καλό λόγο, διότι η θρησκεία δεν βρίσκεται ποτέ στον θρόνο ενώ τα Σάββατα ποδοπατούνται. Αλλά ο Νεεμίας ανακάλυψε ακόμη και στον Ιούδα, μεταξύ εκείνων στους οποίους τα Σάββατα δόθηκαν ως σημείο, αυτόν τον νόμο άθλια παραβιασμένο. Τα ίδια του τα μάτια ήταν οι πληροφοριοδότες του. Οι άρχοντες που φροντίζουν να εκπληρώνουν το καθήκον τους ορθά θα βλέπουν όσο το δυνατόν με τα ίδια τους τα μάτια, και θα διενεργούν επιμελή έρευνα για να βρουν αυτό που είναι κακό. Προς μεγάλη του λύπη φάνηκε ότι υπήρχε γενική βεβήλωση του Σαββάτου, εκείνης της αγίας ημέρας, ακόμη και στα Ιεροσόλυμα, εκείνης της αγίας πόλης, που είχε αφιερωθεί τόσο πρόσφατα στον Θεό. 1. Οι γεωργοί πατούσαν τα πατητήρια τους και έφερναν το σιτάρι τους στο σπίτι εκείνη την ημέρα (εδ. 15), μολονότι υπήρχε ρητή εντολή ότι στον καιρό του οργώματος και στον καιρό του θερισμού έπρεπε να αναπαύονται τα Σάββατα (Εξ. 34:21), επειδή τότε μπορούσαν να πειραστούν να πάρουν μεγαλύτερη ελευθερία, και να φανταστούν ότι ο Θεός θα τους επέτρεπε σε αυτό. 2. Οι μεταφορείς φόρτωναν τα γαϊδούρια τους με κάθε είδους φορτία, και δεν έκαναν καμία ένσταση, μολονότι υπήρχε ιδιαίτερη πρόβλεψη στον νόμο για την ανάπαυση των ζώων (Δευτ. 5:14) και ότι δεν έπρεπε να φέρουν φορτίο την ημέρα του Σαββάτου, Ιερ. 17:21. 3. Οι πλανόδιοι πωλητές, και οι μικροπωλητές, και οι μικρέμποροι, που ήταν άνδρες της Τύρου, εκείνης της περίφημης εμπορικής πόλης, πωλούσαν κάθε είδους εμπορεύματα την ημέρα του Σαββάτου (εδ. 16)· και οι γιοι του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ είχαν τόσο λίγη χάρη ώστε να αγοράζουν από αυτούς, και έτσι να τους ενθαρρύνουν να κάνουν την ημέρα του Πατέρα μας ημέρα εμπορίου, αντίθετα προς τον νόμο της τέταρτης εντολής, που απαγορεύει την εκτέλεση οποιουδήποτε έργου. Δεν είναι παράξενο που υπήρχε γενική παρακμή της θρησκείας και διαφθορά των ηθών μεταξύ αυτού του λαού όταν εγκατέλειψαν το αγιαστήριο και βεβήλωσαν το Σάββατο.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει το τμήμα των Λευιτών σημειώνοντας την προσευχή ανάμνησης του Νεεμία.
ΣΤ. Μη έχοντας καμία ανταπόδοση (είναι ζήτημα αν είχε ευχαριστίες) από εκείνους για τους οποίους έκανε αυτές τις καλές υπηρεσίες, στρέφει το βλέμμα προς τον Θεό ως τον πληρωτή του (εδ. 14): Θυμήσου με, Θεέ μου! σχετικά με αυτό. Ο Νεεμίας ήταν άνθρωπος πολύ σε ευλαβικές εκφωνήσεις· σε κάθε περίπτωση σήκωνε το βλέμμα προς τον Θεό, και παρέδιδε τον εαυτό του και τις υποθέσεις του σε αυτόν. 1. Εδώ αναλογίζεται με παρηγοριά και μεγάλη ικανοποίηση ό,τι είχε κάνει για τον οίκο του Θεού και τα αξιώματά του· τον ευχαριστούσε να σκέφτεται ότι είχε συμβάλει με οποιονδήποτε τρόπο στην αναζωογόνηση και υποστήριξη της θρησκείας στη χώρα του και στη μεταρρύθμιση όσων ήταν λανθασμένα. Όποια καλοσύνη δείχνει κανείς στους υπηρέτες του Θεού, έτσι θα επιστραφεί στους ίδιους τους κόλπους τους, στη μυστική χαρά που θα έχουν εκεί, όχι μόνο στο ότι έπραξαν καλά, αλλά στο ότι έπραξαν καλό, καλό σε πολλούς, καλό σε ψυχές. 2. Εδώ το παραπέμπει στον Θεό να το λάβει υπόψη, όχι με υπερηφάνεια, ή ως καύχημα για ό,τι είχε κάνει, πολύ λιγότερο εξαρτώντας από αυτό ως δικαιοσύνη του, ή σαν να νόμιζε ότι είχε κάνει τον Θεό οφειλέτη του, αλλά σε ταπεινή έκκληση προς αυτόν σχετικά με την ακεραιότητά του και την έντιμη πρόθεση σε ό,τι είχε κάνει, και σε πιστή προσδοκία ότι δεν θα ήταν άδικος να λησμονήσει το έργο και τον κόπο της αγάπης του, Εβρ. 6:10. Παρατηρήστε πόσο μετριόφρων είναι στις αιτήσεις του. Προσεύχεται μόνο, Θυμήσου με, όχι Αντάμειψέ με—Μη εξαλείψεις τα καλά μου έργα, όχι Δημοσίευσέ τα, Καταγράψ’ τα. Εντούτοις ανταμείφθηκε και τα καλά του έργα καταγράφηκαν· διότι ο Θεός κάνει περισσότερα από όσα είμαστε ικανοί να ζητήσουμε. Σημείωσε, Έργα που γίνονται για τον οίκο του Θεού και τα αξιώματά του, για την υποστήριξη της θρησκείας και την ενθάρρυνσή της, είναι καλά έργα. Υπάρχει και δικαιοσύνη και ευσέβεια σε αυτά, και ο Θεός σίγουρα θα τα θυμηθεί, και δεν θα τα εξαλείψει· σε καμία περίπτωση δεν θα χάσουν την ανταμοιβή τους.Αναλογιζόμενος τις μεταρρυθμίσεις του Σαββάτου, ο Χένρι τονίζει την τελική ικεσία του Νεεμία για έλεος.
4. Κλείνει αυτό το απόσπασμα με προσευχή (εδ. 22), στην οποία παρατηρήστε, (1.) Τις αιτήσεις: Θυμήσου με (όπως ο ληστής στον σταυρό, Κύριε, θυμήσου με)· αυτό αρκεί. Οι σκέψεις του Θεού προς εμάς είναι πολύτιμες, Ψαλμ. 40:5. Προσθέτει, Φείσου μου. Τόσο μακριά είναι από το να νομίζει ότι ό,τι είχε κάνει άξιζε κυρίως ανταμοιβή με αυστηρή δικαιοσύνη, ώστε κραυγάζει θερμά προς τον Θεό να τον φεισθεί, όπως ο Ιερεμίας (Ιερ. 15:15), Μη με αφαιρέσεις στη μακροθυμία σου (Ιερ. 10:24), Μη με διορθώσεις με οργή, και (Ιερ. 17:17), Μη γίνεις τρόμος για μένα. Σημείωσε, Οι καλύτεροι άγιοι, ακόμη και όταν κάνουν τις καλύτερες πράξεις, έχουν ανάγκη από φειδωλό έλεος· διότι δεν υπάρχει δίκαιος άνθρωπος που να κάνει το καλό και να μην αμαρτάνει. (2.) Το επιχείρημα: Σύμφωνα με το μέγεθος (ή το πλήθος) των ελέων σου. Σημείωσε, Το έλεος του Θεού είναι αυτό στο οποίο πρέπει να στηριζόμαστε, και όχι σε καμία αξία δική μας, όταν εμφανιζόμαστε ενώπιον του Θεού.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού μπορεί να φωλιάζουν κρυμμένοι συμβιβασμοί στους χώρους που προορίζονται μόνο για τον Θεό; Πώς η ετοιμότητα του Νεεμία να αντιμετωπίσει τους ηγέτες προκαλεί τη δική μας απροθυμία να μιλήσουμε την αλήθεια; Με ποιους τρόπους μπορούμε να ενώσουμε την προσευχή με την πράξη όταν επιζητούμε ανανέωση στις κοινότητές μας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, χάρισε μας τον ίδιο άγιο ζήλο που επέδειξε ο Νεεμίας όταν επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα. Καθάρισε κάθε θάλαμο των καρδιών μας που έχει παραδοθεί σε κατώτερες αγάπες. Αποκατάστησε ό,τι έχει παραμεληθεί στη λατρεία και την υπηρεσία μας. Ενίσχυσε τους ηγέτες να φυλάττουν ό,τι είναι ιερό και να ενεργούν με θάρρος όταν ο συμβιβασμός εισχωρεί. Θυμήσου τις μικρές μας προσπάθειες να σε τιμήσουμε, και φείσου μας σύμφωνα με το μεγάλο σου έλεος. Ας αντανακλούν οι ζωές μας την καθαρότητα που επιθυμείς για τον λαό σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →