Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 127-128 — με τον Σπέρτζεον
Άνοιγμα
Αγαπητοί, σήμερα ανοίγουμε το έργο του Τσαρλς Σπέρτζεον, The Treasury of David, για να σταθούμε στους Ψαλμούς 127 και 128. Αυτά τα Άσματα των Αναβάσεων υψώνουν τα μάτια μας στον Κύριο, ο οποίος μόνος χτίζει σπίτια, φυλάει πόλεις και στεφανώνει τις φοβούμενες καρδιές με οικογενειακή ειρήνη. Οι θερμές ερμηνείες του Σπέρτζεον μας τραβούν στο ίδιο ανοδικό ταξίδι που γνώριζαν οι προσκυνητές, στερεώνοντας κάθε ελπίδα στον Ιεχωβά και τον Χριστό Του. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε αυτές τις σελίδες να ανοίξει τώρα τις καρδιές μας για να λάβουμε την ευλογία του Οικοδόμου και να περπατήσουμε στους δρόμους Του με ευλαβική χαρά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχες καρδιές ας διαβάσουμε τώρα τους Ψαλμούς 127 και 128 δυνατά, επιτρέποντας στα λόγια να υψωθούν σαν τα άσματα των αρχαίων προσκυνητών. Ακούστε την σταθερή πρόσκληση να εμπιστευτείτε τον Κύριο για κάθε σπίτι και κάθε φρουρά, και μετά λάβετε την ευλογία που αναπαύεται σε όσους τον φοβούνται και περπατούν στα μονοπάτια Του. Διαβάστε αργά, και αφήστε το Πνεύμα να εφαρμόσει κάθε γραμμή στο δικό σας σπίτι και καρδιά.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σπέρτζεον ξεκινάει παρουσιάζοντας τον τίτλο και τη σύνδεσή του με τον Σολομώντα.
Στίχος 1. Ο Κύριος και μόνον ο Κύριος επαινείται έτσι σε κάθε βήμα αυτών των ασμάτων των αναβάσεων. Ω, για μια ζωή της οποίας κάθε στάση θα υποδηλώνει ένα νέο άσμα στον Κύριο! Θέμα. Η ευλογία του Θεού στον λαό του ως η μία μεγάλη ανάγκη και προνόμιό τους αναφέρεται εδώ. Διδασκόμαστε εδώ ότι οι οικοδόμοι σπιτιών και πόλεων, συστημάτων και περιουσιών, αυτοκρατοριών και εκκλησιών κοπιάζουν μάταια χωρίς τον Κύριο· αλλά υπό τη θεία εύνοια απολαμβάνουν τέλεια ανάπαυση. Οι υιοί, οι οποίοι στα Εβραϊκά ονομάζονται 'οικοδόμοι', παρουσιάζονται να οικοδομούν οικογένειες υπό την ίδια θεία ευλογία, προς μεγάλη τιμή και ευτυχία των γονέων τους. Είναι Ο ΨΑΛΜΟΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥ. 'Κάθε σπίτι χτίζεται από κάποιον άνθρωπο, αλλά αυτός που έχτισε τα πάντα είναι ο Θεός', και στον Θεό ας είναι ο έπαινος.Ο Σπέρτζεον στη συνέχεια εξηγεί τον πρώτο στίχο σχετικά με τον κόπο χωρίς τον Κύριο.
Στίχος 2. Στίχ. 1. Εάν ο Κύριος δεν οικοδομήσει οίκον, εις μάτην κοπιάζουσιν οι οικοδομούντες αυτόν. Η λέξη 'μάτην' είναι η βασική λέξη εδώ, και την ακούμε να ηχεί καθαρά τρεις φορές. Οι άνθρωποι που επιθυμούν να χτίσουν γνωρίζουν ότι πρέπει να κοπιάσουν, και αναλόγως καταβάλλουν όλη τους την ικανότητα και δύναμη· αλλά ας θυμούνται ότι αν ο Ιεχωβά δεν είναι μαζί τους, τα σχέδιά τους θα αποδειχθούν αποτυχίες. Έτσι συνέβη με τους οικοδόμους της Βαβέλ· είπαν, 'Εμπρός, ας χτίσουμε μια πόλη και έναν πύργο'· και ο Κύριος επέστρεψε τα λόγια τους στους κόλπους τους, λέγοντας, 'Εμπρός, ας κατεβούμε και ας συγχύσουμε εκεί τη γλώσσα τους.' Μάταια κοπίασαν, γιατί το πρόσωπο του Κυρίου ήταν εναντίον τους. Όταν ο Σολομών αποφάσισε να χτίσει έναν οίκο για τον Κύριο, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά, γιατί όλα ενώθηκαν υπό τον Θεό για να τον βοηθήσουν στο μεγάλο του εγχείρημα: ακόμη και οι ειδωλολάτρες ήταν στη διάθεσή του για να ανεγείρει έναν ναό για τον Κύριο τον Θεό του.Ο Σπέρτζεον στη συνέχεια στρέφεται στον φύλακα και την πόλη.
Στίχος 4. Όχι μόνο τώρα ξοδεύουμε τη δύναμή μας μάταια χωρίς τον Ιεχωβά, αλλά όλοι όσοι έχουν κοπιάσει ποτέ χωριστά από αυτόν υπάγονται στην ίδια καταδίκη. Μυστρί και σφυρί, πριόνι και πλάνη είναι όργανα ματαιότητας εκτός αν ο Κύριος είναι ο Αρχιτέκτονας. Εάν ο Κύριος δεν φυλάξει την πόλη, ο φύλακας αγρυπνεί μάταια. Γύρω από το τείχος οι φρουροί βαδίζουν με σταθερό βήμα· αλλά παρόλα αυτά η πόλη προδίδεται εκτός αν ο άγρυπνος Φύλακας είναι μαζί τους. Δεν είμαστε ασφαλείς λόγω των φυλάκων αν ο Ιεχωβά αρνηθεί να μας φυλάξει. Ακόμη και αν οι φρουροί είναι άγρυπνοι και κάνουν το καθήκον τους, πάλι ο τόπος μπορεί να αιφνιδιαστεί αν ο Θεός δεν είναι εκεί. 'Εγώ, ο Κύριος, την φυλάττω', είναι καλύτερο από έναν στρατό άγρυπνων φρουρών.Ο Σπέρτζεον περνάει στην αρχική ευλογία του επόμενου Ψαλμού.
Στίχος 2. Στίχ. 1. Μακάριος πάς ο φοβούμενος τον Κύριον. Ο τελευταίος Ψαλμός τελείωσε με μια ευλογία, γιατί η λέξη που εκεί μεταφράστηκε 'ευτυχής' είναι η ίδια με αυτή που εδώ αποδίδεται 'μακάριος': έτσι τα δύο άσματα συνδέονται με μια λέξη-κλειδί. Υπάρχει επίσης σε αυτά μια στενή κοινότητα θέματος. Ο φόβος του Θεού είναι η ακρογωνιαία πέτρα κάθε μακαριότητας. Πρέπει να σεβόμαστε τον πάντοτε μακάριο Θεό προτού μπορέσουμε να είμαστε μακάριοι εμείς οι ίδιοι. Κάποιοι πιστεύουν ότι αυτή η ζωή είναι ένα κακό, μια επιβολή, κάτι πάνω στο οποίο υπάρχει μια κατάρα· αλλά δεν είναι έτσι· ο θεοφοβούμενος άνθρωπος έχει μια παρούσα ευλογία που αναπαύεται πάνω του. Δεν είναι αλήθεια ότι θα ήταν γι' αυτόν 'κάτι καλύτερο να μην υπάρχει'. Είναι ευτυχής τώρα, γιατί είναι παιδί του ευτυχούς Θεού, του αειζώου Ιεχωβά· και είναι ακόμη και εδώ συγκληρονόμος με τον Ιησού Χριστό, του οποίου η κληρονομιά δεν είναι δυστυχία, αλλά χαρά. Αυτό ισχύει για κάθε θεοφοβούμενο, κάθε κατάστασης, σε όλες τις εποχές: ο καθένας και ο κάθε ένας είναι μακάριος.
Σκεφτείτε
Ο Σπέρτζεον τονίζει την τελική αναγκαιότητα της θείας παρουσίας για κάθε σύστημα.
Στίχος 6. Ο Μωυσής ήταν πιστός ως υπηρέτης σε όλο του τον οίκο· και όσο ο Κύριος ήταν με αυτόν τον οίκο, αυτός στεκόταν και ευημερούσε· αλλά όταν τον εγκατέλειψε, οι οικοδόμοι του έγιναν ανόητοι και ο κόπος τους χάθηκε. Επιδίωξαν να διατηρήσουν τα τείχη του Ιουδαϊσμού, αλλά μάταια· φύλαγαν κάθε τελετή και παράδοση, αλλά η φροντίδα τους ήταν άχρηστη. Για κάθε εκκλησία, και κάθε σύστημα θρησκευτικής σκέψης, αυτό είναι εξίσου αληθές: εκτός αν ο Κύριος είναι μέσα σε αυτό, και τιμάται από αυτό, ολόκληρη η δομή αργά ή γρήγορα πρέπει να καταρρεύσει σε απελπιστική ερείπωση. Πολλά μπορούν να γίνουν από τον άνθρωπο· μπορεί και να κοπιάσει και να φυλάξει· αλλά χωρίς τον Κύριο δεν έχει επιτύχει τίποτα, και η αγρυπνία του δεν έχει αποτρέψει το κακό.Ο Σπέρτζεον κλείνει δείχνοντας την ευλογία του να περπατάς στους δρόμους του Κυρίου.
Στίχος 4. Η καρδιά ενός ανθρώπου θα φανεί στην πορεία του, και η ευλογία θα έρθει εκεί όπου καρδιά και πορεία είναι και οι δύο με τον Θεό. Σημειώστε ότι ο πρώτος Ψαλμός συνδέει την ευλογία με την πορεία με αρνητικό τρόπο, 'Μακάριος ο άνθρωπος που δεν περπατάει', κ.λπ.· αλλά εδώ τη βρίσκουμε σε σχέση με τη θετική μορφή της συμπεριφοράς μας. Για να απολαύσουμε τη θεία ευλογία πρέπει να είμαστε δραστήριοι, και να περπατάμε· πρέπει να είμαστε μεθοδικοί, και να περπατάμε σε συγκεκριμένους δρόμους· και πρέπει να είμαστε ευσεβείς, και να περπατάμε στους δρόμους του Κυρίου. Οι δρόμοι του Θεού είναι ευλογημένοι δρόμοι· χαράχθηκαν από τον Ευλογημένο, τους πάτησε αυτός στον οποίο είμαστε ευλογημένοι, τους συχνάζουν οι ευλογημένοι, είναι εφοδιασμένοι με μέσα ευλογίας, είναι στρωμένοι με παρούσες ευλογίες, και οδηγούν σε αιώνια ευλογία: ποιος δεν θα επιθυμούσε να περπατήσει σε αυτούς;
Απαντήστε
Πού έχετε κοπιάσει χωρίς να ζητήσετε πρώτα το χέρι του Κυρίου να οικοδομήσει; Πώς διαμορφώνει ο φόβος του Κυρίου την καθημερινή σας πορεία και το νοικοκυριό σας; Σε ποιον τομέα σας καλεί το Πνεύμα να τον εμπιστευτείτε πληρέστερα, ενώ παράλληλα διατηρείτε την ετοιμότητά σας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, οἰκοδόμησον τὰς οἰκίας ἡμῶν καὶ φύλαξον τὰς πόλεις ἡμῶν διὰ τῆς κυριαρχικῆς Σου χειρὸς μόνου, διότι ἄνευ τῆς χάριτός Σου ἐν Χριστῷ πᾶς ὁ κόπος ἡμῶν εἶναι μάταιος. Φύτευσον τὸν φόβον Σου βαθέως ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, ἵνα τὰ τέκνα ἡμῶν ἀνθῶσιν ὡς νεόφυτα ἐλαίας πέριξ τῆς τραπέζης ἡμῶν καὶ αἱ οἰκογένειαί μας ἀναπαύωνται ὑπὸ τὸ ἄγρυπνον βλέμμα Σου. Φέρε ἡμᾶς τέλος εἰς τὴν πόλιν, τῆς ὁποίας Σὺ εἶσαι ὁ Οἰκοδόμος καὶ ὁ Δημιουργός, διὰ τοῦ εὐαγγελίου τῆς χάριτός Σου.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →