Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Ο Μεγάλος Κέδρος που Κόπηκε: Η Υπερηφάνεια που Οδηγήθηκε στον Λάκκο
Άνοιγμα
Οι χρησμοί κατά των εθνών φθάνουν στην κορύφωσή τους με δύο μεγάλες εικόνες υπερηφάνειας που οδηγήθηκε στον λάκκο. Στο κεφάλαιο τριάντα ένα ο Θεός ρωτά τον Φαραώ 'Προς τίνα ωμοιώθης εν τη μεγαλωσύνη σου;' και απαντά με μια παραβολή ενός υψηλού κέδρου στον Λίβανο, ωραιότερου από κάθε δέντρο του κήπου του Θεού, με την κορυφή του ανάμεσα στα σύννεφα, τα έθνη να φωλιάζουν στα κλαδιά του, έπειτα κομμένου και ριγμένου στη γη, ώστε κανένα δέντρο κοντά στα νερά να μην υψωθεί ξανά έτσι. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου ερμηνεύει τον κέδρο πρώτα για τους βασιλείς της Ασσυρίας και της Βαβυλωνίας, αλλά έπειτα, με τους Ανατολικούς Πατέρες, για τον κοινό καταστροφέα τον ίδιο, τον διάβολο, που δημιουργήθηκε ωραίος και αγαθός, ο οποίος εξεγέρθηκε κατά του Δημιουργού του και ονειρεύτηκε να γίνει Θεός, και παραδόθηκε για την καταστροφή του στα χέρια 'του Άρχοντα των εθνών', τον οποίο ο Θεοδώρητος ονομάζει ρητά τον Μονογενή Λόγο του Θεού, τον Κύριο Χριστό. Στο κεφάλαιο τριάντα δύο ο δράκος Φαραώ σύρεται με το δίχτυ του Θεού και τοποθετείται ανάμεσα στους σφαγιασμένους στον κάτω κόσμο, όπου οι κάποτε τρομεροί διαπιστώνουν ότι ο θάνατος διαλύει κάθε κυριαρχία. Και ολόκληρη η μακρά ομιλία κλείνει όχι με απόγνωση αλλά με μια πρόσκληση: αποβάλετε την απερίτμητη καρδιά και δεχθείτε την περιτομή του Παναγίου Πνεύματος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε Ιεζεκιήλ 31–32, την παραβολή του κέδρου: 'Ιδού, ο Ασσύριος ήταν κέδρος στον Λίβανο... η κορυφή του ήταν ανάμεσα στα πυκνά κλαδιά... τα νερά τον έκαναν μεγάλο'. τα δέντρα του κήπου του Θεού ζήλευαν την ομορφιά του. και έπειτα, 'επειδή υψώθηκες σε ύψος... γι' αυτό σε παρέδωσα στο χέρι του ισχυρού των εθνών', ριγμένος στη γη, τα έθνη έφυγαν από τη σκιά του, οδηγημένος στον λάκκο. Έπειτα το κεφάλαιο τριάντα δύο: ο θρήνος για τον Φαραώ, 'είσαι σαν δράκος στις θάλασσες', πιασμένος στο δίχτυ του Θεού και συρμένος με το αγκίστρι Του, ριγμένος στη γη για τα θηρία και τα πουλιά. οι ουρανοί σκοτείνιασαν πάνω του. και η μακρά κάθοδος στα 'κάτω μέρη της γης' ανάμεσα στους απερίτμητους, Ασσούρ, Ελάμ, Μεσέχ και Τουβάλ, Εδώμ, οι άρχοντες του βορρά, όλοι οι κάποτε τρομεροί 'κατέβηκαν στον άδη με τα όπλα του πολέμου τους', φέροντας την ντροπή τους στον λάκκο.
Μελετήστε
Μελέτη
Το ύψος του κέδρου ήταν η καταστροφή του. Ο Θεοδώρητος σημειώνει ότι η ίδια η άρδευση από εκατό υποτελή έθνη, που έκανε το μεγάλο δέντρο ισχυρό, έγινε το έδαφος της υπερηφάνειάς του:
Αυτό έγινε γι' αυτόν αιτία αλαζονείας και υπερηφάνειας.Αλλά δεν αφήνει την παραβολή να μείνει σε έναν απλό επίγειο βασιλιά. Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά, βρίσκει εδώ απεικονισμένο τον πρώτο και μεγαλύτερο των υπερήφανων, τον διάβολο, που έγινε ωραίος και υψωμένος ανάμεσα στις ασώματες δυνάμεις, ο οποίος μετέτρεψε τη δόξα του σε επανάσταση:
εξεγέρθηκε κατά Εκείνου που τον δημιούργησε και του έδωσε τέτοια ομορφιά και δύναμη, και έπεσε, έχοντας μελετήσει τυραννία και ονειρευτεί να γίνει Θεός.Και στα χέρια ποιου παραδίδεται αυτός ο καταστροφέας; Ο Θεοδώρητος απαντά με την πλήρη χριστολογική νότα της Ανατολικής παράδοσης, ο 'Άρχοντας των εθνών' στα χέρια του οποίου δίνεται το μεγάλο δέντρο δεν είναι άλλος από τον Χριστό:
Αλλά ποιος είναι αυτός ο άρχοντας των εθνών, αν όχι ο Μονογενής Λόγος του Θεού, ο Κύριος Χριστός. Ο κέδρος που έφτασε στα σύννεφα κόβεται από τον ίδιο τον Κύριο των εθνών που περιφρόνησε, και έτσι η εικόνα κάθε υπερηφάνειας ταπεινώνεται από την ταπείνωση του ενσαρκωμένου Λόγου.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Στο κεφάλαιο τριάντα δύο ο δράκος Φαραώ συναντά το ίδιο τέλος με τον κέδρο. Ο Θεοδώρητος βλέπει τον προφήτη να τον κατηγορεί ξανά για την ίδια ριζική αμαρτία:
Κατηγορεί και αυτόν για αλαζονεία και υπερηφάνεια, και λέει ότι μιμήθηκε την υπερηφάνεια του δράκου που είναι στη θάλασσα.Ο Θεός ρίχνει το δίχτυ Του πάνω του και τον σύρει σαν ψάρι, και έπειτα έρχεται η μακρά, νηφάλια πομπή στον λάκκο, τα ισχυρά έθνη του παρελθόντος, η Ασσυρία και η Ελάμ και τα υπόλοιπα, που 'προκάλεσαν τρόμο στη γη των ζώντων', τώρα ξαπλωμένα ανάμεσα στους απερίτμητους, τα ξίφη τους άχρηστα κάτω από τα κεφάλια τους. Ο Θεοδώρητος αντλεί τη μεγάλη εξισωτική αλήθεια: στον τάφο, όλος ο φόβος της αυτοκρατορίας εξατμίζεται,
Διότι με τον θάνατο διαλύθηκε και ο φόβος της κυριαρχίας.Ωστόσο δεν μας αφήνει απλώς να συλλογιζόμαστε τάφους. Όλο το τόξο των χρησμών κατά των υπερήφανων εθνών κάμπτεται, στα τελευταία του λόγια, σε μια πρόσκληση που απευθύνεται σε εμάς, να μην μοιραστούμε τη μοίρα των απερίτμητων στην καρδιά, αλλά να δεχθούμε τον εσωτερικό καθαρισμό που κήρυξε ο Απόστολος:
Μάθαμε ότι η περιτομή της καρδιάς είναι η αφαίρεση της αμαρτίας και η αποκοπή των πονηρών κινήσεων του νου.Ο κέδρος κόβεται και ο δράκος σύρεται ώστε εμείς, προειδοποιημένοι, να κόψουμε την υπερηφάνεια μας πριν μας οδηγήσει στον λάκκο.
Απαντήστε
Απόκριση
Σταθείτε μπροστά στον κομμένο κέδρο και μάθετε τι κοστίζει το ύψος στους υπερήφανους. Τα ίδια τα δώρα που μας υψώνουν, η επιτυχία, η ικανότητα, ο σεβασμός των άλλων, τα 'νερά' του πλεονεκτήματος που μας κάνουν μεγάλους, γίνονται 'αιτία αλαζονείας και υπερηφάνειας' τη στιγμή που ξεχνούμε ποιος τα έδωσε, και όσο ψηλότερο το δέντρο τόσο σκληρότερη η πτώση του. Ο μεγαλύτερος όλων των υπερήφανων, ο ίδιος ο διάβολος, ήταν ωραίος από τη δημιουργία και έπεσε ονειρευόμενος τη θεότητα. Μην τον ακολουθήσετε σε αυτόν τον δρόμο. Θυμηθείτε επίσης πού φθάνει τελικά κάθε αυτοκρατορία και κάθε καύχημα: στον λάκκο, όπου 'ο φόβος της κυριαρχίας' διαλύεται και ο τρόμος των ισχυρών γίνεται τίποτα. Ο φόβος που χτίζετε γύρω σας, η δύναμη που αρπάζετε, δεν θα σας ακολουθήσει πέρα από τον τάφο. Κάντε λοιπόν το ένα πράγμα που μας αφήνει ο Θεοδώρητος: ενώ υπάρχει χρόνος, δεχθείτε 'την περιτομή της καρδιάς', αφήστε το Πνεύμα να κόψει την νεκρή υπερηφάνεια και τις πονηρές κινήσεις του νου σας. Ταπεινωθείτε τώρα, εκουσίως, με χάρη, παρά να ταπεινωθείτε στο τέλος ανάμεσα στους απερίτμητους. Ο Άρχοντας των εθνών που έκοψε τον μεγάλο κέδρο είναι επίσης ο Σωτήρας που υψώνει τους ταπεινούς.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ Θεέ μας, Άρχοντα των εθνών και Μονογενή Λόγο, στα χέρια του οποίου παραδόθηκε ο μεγάλος καταστροφέας και από τον οποίο κάθε υπερήφανος κέδρος ταπεινώνεται: ταπείνωσε μέσα μου το ύψος που γίνεται αιτία αλαζονείας, μήπως τα ίδια τα δώρα της αφθονίας Σου γίνουν η καταστροφή μου. Μη με αφήσεις, όπως τον διάβολο που ήταν ωραίος από τη δημιουργία, να εξεγερθώ κατά του Δημιουργού μου ή να ονειρευτώ ότι είμαι περισσότερο από πλάσμα. και μη με αφήσεις να ξεχάσω ότι έρχεται η ημέρα που ο φόβος κάθε κυριαρχίας διαλύεται στον τάφο, και ο τρόμος των ισχυρών γίνεται τίποτα. Ενώ υπάρχει ακόμη χρόνος, ενέργησε μέσα μου την περιτομή της καρδιάς από το Πανάγιό Σου Πνεύμα, την αφαίρεση της αμαρτίας και την αποκοπή κάθε πονηρής κίνησης του νου μου, ώστε να μην τοποθετηθώ ανάμεσα στους απερίτμητους στον λάκκο, αλλά να υψωθώ ανάμεσα στους ταπεινούς που υψώνεις. Έκοψες τον κέδρο και σύραες τον δράκο. Ρίξε τώρα κάτω την υπερηφάνειά μου, και ύψωσε την ψυχή μου για να σε δοξάζει. Σε Σένα, ω Χριστέ, με τον Πατέρα και το Πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →