Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Ιωάννης 11 — με τον Σίμεον
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στους μετρημένους ρυθμούς της μέσης οδού, οι Ωρες Ομιλητικές του Καρόλου Σίμεον ανοίγουν το ενδέκατο κεφάλαιο του Ιωάννη με το σταθερό φως της ευαγγελικής ερμηνείας. Σε διαδοχικές ομιλίες ο μέγας ιεροκήρυκας παραμένει στη Βηθανία, ανιχνεύοντας πώς ο Κύριος που είναι η ανάσταση και η ζωή συναντά τόσο τον τάφο όσο και την πενθούσα καρδιά. Το σημερινό μάθημα ακολουθεί τον Σίμεον καθώς ερμηνεύει την αυτοαποκάλυψη του Σωτήρα, την αναγκαιότητα της πίστης και τα δάκρυα που φανερώνουν τη θεία συμπόνια, προσκαλώντας μας να δεχθούμε τον ίδιο λόγο που άκουσε κάποτε η Μάρθα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας δώσουμε τώρα προσοχή στην ιερή αφήγηση. Σε ένα μόνο κεφάλαιο ο Ευαγγελιστής μας παρουσιάζει την ασθένεια, τον θάνατο και την ανάσταση του Λαζάρου, μαζί με τα δάκρυα του Ιησού και την ερευνητική ερώτηση που απευθύνθηκε στη Μάρθα. Ας διαβάσουμε ολόκληρο το απόσπασμα αργά, επιτρέποντας στις σκηνές του να ξεδιπλωθούν χωρίς βιασύνη, ώστε τα λόγια του Χριστού να μιλήσουν άμεσα στη συνείδηση και την καρδιά.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σίμεον αρχίζει ερμηνεύοντας τη δήλωση του Κυρίου μας για τον εαυτό του.
Εκείνο το μέρος που αναφέρεται στον εαυτό του — η Μάρθα, σύμφωνα με την επικρατούσα γνώμη των Ιουδαίων, εξέφρασε την προσδοκία της για γενική ανάσταση την τελευταία ημέρα, ο Ιησούς της λέει: «Εγώ είμαι η ανάσταση» — [Ο Κύριος, στη θεία του φύση, κατείχε παντοδυναμία αναγκαία και από τον εαυτό του. Στη μεσιτική του ιδιότητα του δόθηκε από τον Πατέρα, σύμφωνα με το σχέδιο που συμφωνήθηκε στις θείες βουλές. Σε αυτόν που ανέλαβε να εξασφαλίσει σωτηρία για έναν πεσμένο κόσμο, ανατέθηκε όλη η δύναμη που απαιτείται για την πλήρη εκπλήρωση αυτού του έργου. Η αποκατάσταση του λαού του σε νέα και ουράνια ζωή μετά τον θάνατο ήταν ουσιώδης για την πλήρη σωτηρία τους: αυτό λοιπόν του ανατέθηκε [Σημείωση: Ιωάν. 5:21· Ιωάν. 5:25-29.]· και αυτός δήλωσε ότι θα εκτελέσει αυτό το μεγάλο έργο [Σημείωση: Ιωάν. 6:39-40.], και έδωσε εγγύηση της εκπλήρωσής του ανασταίνοντας τον εαυτό του από τους νεκρούς [Σημείωση: Ιωάν. 10:18· Α΄ Κορ. 15:20.].Στη συνέχεια ξεδιπλώνει το νόημα του Χριστού ως της ζωής.
] «Εγώ είμαι η ζωή» — [Με αυτόν τον όρο ο Κύριος προχωρεί περισσότερο από τον προηγούμενο και διαβεβαιώνει ότι, όπως είναι ο δημιουργός και ο πρώτος καρπός της ανάστασης, έτσι είναι και η ίδια η αρχή της ζωής με την οποία ζει ο λαός του. Αυτό θα μπορούσε πράγματι να συναχθεί από πολλές εικονικές εκφράσεις της Γραφής, που τον παρουσιάζουν ως πηγή ζωής για όλο τον λαό του [Σημείωση: Ιωάν. 15:1· Εφεσ. 4:15-16.]· αλλά δεν αφήνεται να συναγάγουμε μια τόσο σημαντική αλήθεια από απλές παραβολές· διαβεβαιώνεται συχνά με τους σαφέστερους όρους: είναι πνεύμα ζωοποιό [Σημείωση: Α΄ Κορ. 15:45.], που ζει εντός μας [Σημείωση: Ιωάν. 14:6· Ιωάν. 6:57 και Γαλ. 2:20.], και είναι η ίδια η ζωή μας [Σημείωση: Κολ. 3:4.].Ο Σίμεον επιμένει στη συνέχεια στην αναγκαιότητα της πίστης για να δεχθούμε αυτές τις υποσχέσεις.
] Δεν πρέπει όμως να παραλείψουμε να σημειώσουμε την περιγραφή εκείνων στους οποίους γίνονται αυτές τις υποσχέσεις — [Δύο φορές, σε αυτές τις λίγες λέξεις, αυτές οι ευλογίες περιορίζονται στους πιστούς: όχι επειδή ο Κύριος παραβλέπει τα καλά έργα, ή επειδή δεν θα ανταμειφθούν· αλλά επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε κανένα καλό έργο αν πρώτα δεν λάβουμε δύναμη από τον Χριστό δια της πίστεως [Σημείωση: Ιωάν. 15:5.]· και επειδή, αν αποκτούσαμε ζωή με έργα, θα είχαμε κάτι να καυχηθούμε ενώπιον του Θεού: και ο Θεός έχει αποφασίσει ότι καμία σάρκα δεν θα καυχηθεί ενώπιόν του, και ότι θα καυχώμαστε μόνο εν τω Κυρίω [Σημείωση: Ρωμ. 3:27· Εφεσ. 2:8-9· Α΄ Κορ. 1:29-31.]. Δεν πρέπει ποτέ να λησμονείται ότι ο Θεός έκανε να κατοικήσει μέσα στον Υιό του Ιησού Χριστό όλη η πληρότητα [Σημείωση: Κολ. 1:19.]· και ότι πρέπει, με συνεχή άσκηση πίστεως, να λαμβάνουμε από αυτή την πληρότητα χάρη επί χάριτι [Σημείωση: Ιωάν. 1:16.]. Δια της πίστεως ζούμε [Σημείωση: Γαλ. 3:11.Πιέζει την αιχμηρή ερώτηση που ακολουθεί τη δήλωση.
], στεκόμαστε [Σημείωση: Β΄ Κορ. 1:24.], περιπατούμε [Σημείωση: Β΄ Κορ. 5:7.], σωζόμαστε [Σημείωση: Γαλ. 2:16.]: με μια λέξη, «ο Θεός μας έδωσε αιώνια ζωή· αλλά αυτή η ζωή είναι εν τω Υιω αυτού: όποιος έχει τον Υιό έχει ζωή· και όποιος δεν έχει τον Υιό του Θεού δεν έχει ζωή [Σημείωση: Α΄ Ιωάν. 5:11-12.].»] Η αιχμηρή ερώτηση με την οποία ο Κύριος έκλεισε αυτή την ομιλία προς τη Μάρθα, μας κατευθύνει πώς να ωφεληθούμε από αυτό το θέμα: μας υποδεικνύει, 1. Ότι όλοι οι άνθρωποι, όσο εξέχοντες και αν είναι στην ομολογία τους, ή αποφασισμένοι στον χαρακτήρα τους, οφείλουν να «εξετάζουν τους εαυτούς τους αν είναι εν τη πίστει» — [Σε μία που ήξερε ότι ήταν ταπεινή και πιστή Μαθήτρια, ο Ιησούς έθεσε αυτή την ερώτηση: επομένως καλώς εμείς που έχουμε πιο αμφίβολο χαρακτήρα, ας τη θεωρήσουμε απευθυνόμενη σε εμάς· «Πιστεύεις αυτό;» Πιστεύεις ότι ο Χριστός είναι η μόνη πηγή ζωής· και ότι δεν υπάρχει τρόπος να λάβουμε ζωή από αυτόν παρά μόνο δια της πίστεως;
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Σίμεον δείχνει πώς η πίστη σε αυτή την καταγραφή απαντά στις θλίψεις της ζωής και στους φόβους του θανάτου.
Ότι η πίστη σε αυτή την καταγραφή είναι το πιο αποτελεσματικό αντίδοτο ενάντια στις θλίψεις της ζωής ή στους φόβους του θανάτου — [Αν η Μάρθα είχε αισθανθεί την πλήρη επίδραση αυτών των αληθειών, θα είχε μετριάσει τις λύπες της, πεπεισμένη ότι η απώλειά της ήταν κέρδος για τον αδελφό της· και ότι, αν ο αδελφός της δεν αποκαθίστατο στη ζωή, θα τον συναντούσε σύντομα σε έναν καλύτερο κόσμο. Έτσι σε κάθε κατάσταση η θεώρηση αυτών των αληθειών θα προσφέρει και σε εμάς ανείπωτη παρηγοριά: διότι αν πιστεύουμε στον Χριστό, και έχουμε δι’ αυτού την κατοχή πνευματικής, και την προοπτική αιώνιας ζωής, τι λόγο έχουμε να παραπονούμαστε· τι λόγο να φοβόμαστε; Ο κόσμος θα στερηθεί των θελγήτρων του, και ο θάνατος των τρόμων του.Καταλήγει κατευθύνοντας την ψυχή στον Χριστό ως τον συμπονετικό Αρχιερέα ενώπιον του οποίου μπορεί να απλωθεί κάθε λύπη.
Ας είναι έτσι, ότι οι αμαρτίες σου φαίνονται να είναι υπερβολικά μεγάλες, εξαιτίας των περιστάσεων υπό τις οποίες διαπράχθηκαν: θα απελπιστείς λοιπόν; Να είσαι βέβαιος ότι αυτός που έκλαψε για την φονική Ιερουσαλήμ [Σημείωση: Λουκ. 19:41-42.], δεν έχασε τίποτε από τη συμπόνια του, αλλά είναι εξίσου πρόθυμος να ασκήσει το έλεός του προς εσένα. Δικαίως ονομάζεται «η Παρηγοριά του Ισραήλ»: και, αν τον ζητήσεις, θα βρεθεί από εσένα: αν και ήσουν νεκρός, όμως θα ζήσεις: και αν πιστέψεις αληθινά σε αυτόν, θα δεις ασφαλώς τη δόξα του Θεού [Σημείωση: εδ. 25, 40.].»
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποιες από τις παρούσες περιστάσεις μου πειράζομαι να αμφιβάλλω ότι ο Χριστός είναι και ανάσταση και ζωή;
2. Πώς θα μπορούσε μια πιο σκόπιμη άσκηση πίστης σε αυτόν να αλλάξει την απόκρισή μου στη λύπη ή την απώλεια;
3. Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο αυτή την εβδομάδα μπορώ να φέρω μια ιδιαίτερη λύπη ή αμαρτία στον Αρχιερέα που έκλαψε στη Βηθανία;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Ιησού, που είσαι ο ίδιος η ανάσταση και η ζωή, δώσε μας χάρη να πιστέψουμε τον λόγο σου χωρίς επιφύλαξη. Όταν η λύπη σκοτεινιάζει τις κατοικίες μας και ο θάνατος φαίνεται να έχει τον τελευταίο λόγο, θύμισέ μας ότι κρατάς τα κλειδιά του θανάτου και του άδη. Ας μας βεβαιώσουν τα δάκρυά σου στον τάφο του Λαζάρου ότι συμπάσχεις με το αίσθημα των αδυναμιών μας. Ενίσχυσε την πίστη μας, ώστε να δούμε τη δόξα σου ακόμη και στην κοιλάδα της σκιάς του θανάτου· και φύλαξέ μας, και στο σώμα και στην ψυχή, μέχρι την ημέρα που θα μας καλέσεις σε αιώνια ζωή. Δια του ιδίου Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →