Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Ιεζ 15-16 — με τον Μάθιου Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Μάθιου Χένρι προσφέρει ένα σταθερό, εδάφιο προς εδάφιο φως στις σοβαρές προφητείες του Ιεζεκιήλ. Στα κεφάλαια 15 και 16 ο προφήτης λαμβάνει δύο ζωντανές εικόνες που αποκαλύπτουν την κατάσταση της Ιερουσαλήμ και τη δίκαιη απάντηση του Θεού. Ο Χένρι υπομονετικά εξηγεί κάθε εικόνα, δείχνοντας πώς ο Κύριος δικαιολογεί τις κρίσεις του ενώ ακόμη προσφέρει ελπίδα. Το σημερινό μάθημα μας καλεί να καθίσουμε με αυτά τα αρχαία λόγια ώστε το ίδιο Πνεύμα που μίλησε μέσω του Ιεζεκιήλ να ερευνήσει τις δικές μας καρδιές. Θα παρακολουθήσουμε τις παρατηρήσεις του Χένρι, θα σταματήσουμε για να σκεφτούμε το βάρος τους και έπειτα θα μετατρέψουμε αυτές τις αλήθειες σε προσευχή και υπακοή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τον Ιεζεκιήλ 15–16 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις δύο εκτεταμένες μεταφορές που δίνει ο Κύριος στον προφήτη του: το άχρηστο αμπέλι και τη άπιστη νύφη. Αφήστε την έντονη εικόνα να εισχωρήσει πριν στραφείτε στην έκθεση του Χένρι. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά σας τόσο στην προειδοποίηση όσο και στην έκπληκτη υπόσχεση που κλείνει το τμήμα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τον σκοπό του κεφαλαίου 15.
Ο Ιεζεκιήλ έχει ξανά και ξανά, στο όνομα του Θεού, προφητεύσει την ολοκληρωτική καταστροφή της Ιερουσαλήμ· αλλά φαίνεται ότι δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με αυτό και να δεχθεί το θέλημα του Θεού σε αυτή τη σκληρή οικονομία· και γι' αυτό ο Θεός χρησιμοποιεί ποικίλες μεθόδους για να τον πείσει όχι μόνο ότι θα γίνει έτσι, αλλά ότι δεν υπάρχει θεραπεία: πρέπει να γίνει έτσι· είναι σωστό να γίνει έτσι. Εδώ, σε αυτό το σύντομο κεφάλαιο, του δείχνει (πιθανώς με σκοπό να το πει στον λαό) ότι ήταν τόσο απαραίτητο να καταστραφεί η Ιερουσαλήμ όσο και να κοπούν και να ριχτούν στη φωτιά τα νεκρά και μαραμένα κλαδιά ενός αμπελιού. Ι. Η ομοιότητα είναι πολύ κομψή (εδ. 1-5), αλλά, ΙΙ. Η εξήγηση της ομοιότητας είναι πολύ τρομερή, εδ. 6-8.Ο Χένρι στη συνέχεια επεκτείνεται στην κομψή ομοιότητα που παρουσιάζεται.
Ο προφήτης, μπορούμε να υποθέσουμε, σκεφτόταν πόσο ένδοξη πόλη ήταν η Ιερουσαλήμ, πάνω από κάθε πόλη στον κόσμο· ήταν το στέμμα και η χαρά όλης της γης· και γι' αυτό τι κρίμα ήταν να καταστραφεί· ήταν μια ευγενής κατασκευή, η πόλη του Θεού και η πόλη των πανηγύρεων του Ισραήλ. Αλλά, αν αυτές ήταν οι σκέψεις της καρδιάς του, ο Θεός εδώ δίνει μια απάντηση σε αυτές συγκρίνοντας την Ιερουσαλήμ με ένα αμπέλι. 1. Είναι αλήθεια, αν ένα αμπέλι είναι καρποφόρο, είναι το πιο πολύτιμο δέντρο, κανένα άλλο δεν είναι τόσο· ήταν ένα από εκείνα που ζητήθηκαν να έχουν κυριαρχία πάνω στα δέντρα, και ο καρπός του είναι τέτοιος που ευφραίνει τον Θεό και τον άνθρωπο (Κριτ. θ΄ 12, 13)· κάνει χαρούμενη την καρδιά, Ψαλμ. ρδ΄ 15. Έτσι η Ιερουσαλήμ φυτεύτηκε ως εκλεκτό και ευγενές αμπέλι, ολόκληρο σωστό σπέρμα (Ιερ. β΄ 21)· και, αν είχε φέρει καρπό κατάλληλο για τον χαρακτήρα της ως αγία πόλη, θα ήταν η δόξα τόσο του Θεού όσο και του Ισραήλ. Ήταν ένα αμπέλι που το δεξί χέρι του Θεού είχε φυτέψει, ένα κλαδί από ξηρό έδαφος, το οποίο, αν και η αρχή του ήταν ταπεινή και περιφρονημένη, ο Θεός το είχε κάνει ισχυρό για τον εαυτό του (Ψαλμ. π΄ 15), για να είναι γι' αυτόν όνομα και έπαινο. 2. Αλλά, αν δεν είναι καρποφόρο, δεν είναι καλό για τίποτα, είναι τόσο άχρηστη και άχρηστη παραγωγή της γης όσο ακόμη και τα αγκάθια και οι βάτοι: Τι είναι το αμπέλι, αν πάρεις το δέντρο από μόνο του, χωρίς να λάβεις υπόψη τον καρπό; Τι είναι περισσότερο από οποιοδήποτε δέντρο, ώστε να έχει τόση φροντίδα και τόσο κόστος πάνω του; Τι είναι ένα κλαδί του αμπελιού, αν και απλώνεται περισσότερο από ένα κλαδί που είναι ανάμεσα στα δέντρα του δάσους, όπου μεγαλώνει παραμελημένο και εκτεθειμένο; Ή, όπως το διαβάζουν κάποιοι, Τι είναι το αμπέλι περισσότερο από οποιοδήποτε δέντρο αν το κλαδί του είναι σαν τα δέντρα του δάσους· δηλαδή, αν δεν φέρει καρπό, όπως τα δέντρα του δάσους σπάνια κάνουν, καθώς προορίζονται για ξυλεία, όχι για καρποφόρα δέντρα; Τώρα υπάρχουν κάποια καρποφόρα δέντρα που, αν δεν καρποφορήσουν, είναι παρ' όλα αυτά καλής χρήσης, καθώς το ξύλο τους μπορεί να γίνει χρήσιμο· αλλά το αμπέλι δεν είναι αυτού του είδους: αν δεν ανταποκριθεί στον σκοπό του ως καρποφόρο δέντρο, δεν αξίζει τίποτα ως ξυλεία. Προσέξτε,Ο Χένρι στη συνέχεια εφαρμόζει την ομοιότητα απευθείας στην Ιερουσαλήμ.
ΙΙ. Πώς αυτή η ομοιότητα εφαρμόζεται στην Ιερουσαλήμ. 1. Εκείνη η αγία πόλη είχε γίνει άχρηστη και καλό για τίποτα. Είχε υπάρξει ως το αμπέλι ανάμεσα στα δέντρα του αμπελώνα, αφθονώντας στους καρπούς της δικαιοσύνης προς τη δόξα του Θεού. Όταν η θρησκεία άνθιζε εκεί, και η καθαρή λατρεία του Θεού διατηρούνταν, πολλή χαρούμενη σοδειά συγκεντρωνόταν τότε από αυτό· και, ενώ συνέχιζε έτσι, ο Θεός έκανε φράχτη γύρω του· ήταν το ευχάριστο φυτό του (Ησ. ε΄ 7)· το πότιζε κάθε στιγμή και το φύλαγε νύχτα και μέρα (Ησ. κζ΄ 3)· αλλά τώρα είχε γίνει το εκφυλισμένο φυτό ενός ξένου αμπελιού, ενός άγριου αμπελιού (όπως διαβάζουμε Βασ. Δ΄ δ΄ 39), ένα αμπέλι ανάμεσα στα δέντρα των άγριων σταφυλιών (Ησ. ε΄ 4), που δεν είναι μόνο άχρηστα, αλλά και αηδιαστικά και βλαβερά (Δευτ. λβ΄ 32), τα σταφύλια τους είναι σταφύλια χολής, και οι συστάδες τους πικρές. Εξηγείται (εδ. 8): 'Έχουν παραβεί παράβαση, δηλαδή έχουν προδοτικά παραβεί με τον Θεό και απιστήσει από αυτόν'· γιατί έτσι σημαίνει η λέξη. Σημειώστε, Οι ομολογητές της θρησκείας, αν δεν ζουν σύμφωνα με την ομολογία τους, αλλά την αντιφάσκουν, αν εκφυλίζονται και απομακρύνονται από αυτήν, είναι τα πιο άχρηστα πλάσματα στον κόσμο, σαν το αλάτι που έχασε τη γεύση του και από τότε είναι καλό για τίποτα, Μάρκ. θ΄ 50. Άλλα έθνη ήταν φημισμένα για ανδρεία ή πολιτική, κάποια για πόλεμο, άλλα για εμπόριο, και διατηρούσαν την πίστη τους· αλλά το εβραϊκό έθνος, όντας φημισμένο ως άγιος λαός, όταν έχασε την αγιότητά του και έγινε πονηρό, από τότε ήταν καλό για τίποτα· με αυτό έχασε όλη την πίστη και τη χρησιμότητά του, και έγινε ο πιο ταπεινός και περιφρονημένος λαός κάτω από τον ήλιο, πατημένος κάτω από τα πόδια των εθνών. Ο Δανιήλ, και άλλοι ευσεβείς Εβραίοι, ήταν μεγάλης χρήσης στη γενιά τους· αλλά οι ειδωλολάτρες Εβραίοι τότε, και οι άπιστοι Εβραίοι τώρα μετά το κήρυγμα του ευαγγελίου, υπήρξαν, και είναι, χωρίς κοινή υπηρεσία, όχι κατάλληλοι για κανένα έργο. 2. Όντας έτσι, δίνεται στη φωτιά για καύσιμο, εδ. 6. Σημειώστε, Εκείνοι που δεν είναι καρποφόροι για τη δόξα της χάριτος του Θεού θα είναι καύσιμο για τη φωτιά της οργής του· και έτσι, αν δεν δώσουν τιμή σε αυτόν, αυτός θα πάρει τιμή πάνω τους, τιμή που θα λάμψει έντονα σε εκείνη τη φλεγόμενη φωτιά με την οποία οι αμετανόητοι αμαρτωλοί θα καταναλωθούν για πάντα. Δεν θα είναι ζημιωμένος στο τέλος από κανένα από τα πλάσματά του. Ο Κύριος έχει κάνει όλα τα πράγματα για τον εαυτό του, ναι, ακόμη και τους πονηρούς, που διαφορετικά δεν θα ήταν γι' αυτόν, για την ημέρα του κακού (Παρ. ιστ΄ 4)· και σε εκείνους που δεν θα τον δοξάσουν ως τον Θεό στον οποίο ανήκει το καθήκον, θα δοξαστεί ως ο Θεός στον οποίο ανήκει η εκδίκηση. Η φωτιά της οργής του Θεού είχε ήδη καταβροχθίσει και τα δύο άκρα του εβραϊκού έθνους (εδ. 4), τη Σαμάρεια και τις πόλεις του Ιούδα· και τώρα η Ιερουσαλήμ, που ήταν το μέσο αυτού, ρίχτηκε στη φωτιά, για να καεί και αυτή, γιατί δεν είναι κατάλληλη για κανένα έργο· δεν θα επεξεργαστεί, από καμία από τις μεθόδους που έχει πάρει ο Θεός, για να είναι χρήσιμη σε αυτόν. Οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ ήταν σαν κλαδί αμπελιού, σάπιο και άβολο· και γι' αυτό (εδ. 7), 'Θα στρέψω το πρόσωπό μου εναντίον τους, για να ματαιώσω όλες τις βουλές τους', όπως έστρεψαν το πρόσωπό τους εναντίον του Θεού, για να αντιφάσκουν τον λόγο του και να ματαιώσουν όλα τα σχέδιά του. Είναι αποφασισμένο· η κατανάλωση είναι καθορισμένη: Θα κάνω τη γη εντελώς έρημη, και γι' αυτό, όταν βγουν από μια φωτιά, άλλη φωτιά θα τους καταβροχθίσει (εδ. 7)· το τέλος μιας κρίσης θα είναι η αρχή μιας άλλης, και η διαφυγή τους από μία μόνο αναβολή μέχρι να έρθει άλλη· θα πάνε από τη δυστυχία στη χώρα τους στη δυστυχία στη Βαβυλώνα. Εκείνοι που έμειναν μακριά από τον δρόμο του ξίφους χάθηκαν από πείνα ή λοιμό. Όταν μια επίθεση των χαλδαϊκών δυνάμεων πάνω τους τελείωσε, και νόμισαν, Σίγουρα η πικρία του θανάτου πέρασε, όμως σύντομα μετά επέστρεψαν ξανά με διπλή βία, μέχρι που έκαναν πλήρες τέλος. Έτσι θα γνωρίσουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος, Θεός παντοδύναμης δύναμης, όταν στρέψω το πρόσωπό μου εναντίον τους. Σημειώστε, Ο Θεός δείχνει τον εαυτό του ως τον Κύριο, τελειοποιώντας την καταστροφή των αμετάκλητων εχθρών του καθώς και τις σωτηρίες του υπάκουου λαού του. Εκείνοι που ο Θεός στρέφει το πρόσωπό του, αν και μπορεί να βγουν από μια ταραχή λίγο πληγωμένοι, θα πέσουν σε άλλη· αν και βγουν από τον λάκκο, θα πιαστούν στην παγίδα (Ησ. κδ΄ 18)· αν και ξεφύγουν από το ξίφος του Αζαήλ, θα πέσουν από εκείνο του Ιηού (Α΄ Βασ. ιθ΄ 17)· γιατί το κακό καταδιώκει τους αμαρτωλούς. Ναι, αν και βγουν από τη φωτιά των προσωρινών κρίσεων, και φαίνεται να πεθαίνουν εν ειρήνη, όμως υπάρχει μια αιώνια φωτιά που θα τους καταβροχθίσει· γιατί, όταν ο Θεός κρίνει, πρώτα ή τελευταία θα νικήσει, και θα γίνει γνωστός από τις κρίσεις που εκτελεί. Δείτε Ματθ. γ΄ 10· Ιωάν. ιε΄ 6.
Σκεφτείτε
Σκέψη
Ο Χένρι στρέφεται στο ευρύτερο επιχείρημα του κεφαλαίου 16.
Ακόμη ο Θεός δικαιολογεί τον εαυτό του στις ερημώσεις που πρόκειται να φέρει στην Ιερουσαλήμ· και πολύ εκτενώς, σε αυτό το κεφάλαιο, δείχνει στον προφήτη, και τον διατάζει να δείξει στον λαό, ότι τιμωρεί μόνο όπως άξιζαν οι αμαρτίες τους. Στο προηγούμενο κεφάλαιο είχε συγκρίνει την Ιερουσαλήμ με ένα άκαρπο αμπέλι, που ήταν κατάλληλο μόνο για τη φωτιά· σε αυτό το κεφάλαιο τη συγκρίνει με μια μοιχαλίδα, που, κατά δικαιοσύνη, πρέπει να εγκαταλειφθεί και να εκτεθεί, και γι' αυτό πρέπει να δείξει στον λαό τις βδελυγμίες τους, ώστε να δουν πόσο λίγο λόγο είχαν να παραπονεθούν για τις κρίσεις που υπέφεραν. Σε αυτόν τον μακρύ λόγο εκτίθενται, Ι. Οι αξιοθρήνητες και θλιβερές αρχές εκείνης της εκκλησίας και του έθνους, εδ. 3-5. ΙΙ. Οι πολλές τιμές και εύνοιες που ο Θεός είχε δώσει σε αυτούς, εδ. 6-14. ΙΙΙ. Οι προδοτικές και αχάριστες απομακρύνσεις τους από αυτόν στις υπηρεσίες και τη λατρεία των ειδώλων, εδώ αντιπροσωπευόμενες από την πιο αναιδή πορνεία, εδ. 15-34. IV. Μια απειλή τρομερών καταστροφικών κρίσεων, τις οποίες ο Θεός θα έφερνε πάνω τους για αυτή την αμαρτία, εδ. 35-43. V. Μια επιδείνωση τόσο της αμαρτίας όσο και της τιμωρίας τους, με σύγκριση με τα Σόδομα και τη Σαμάρεια, εδ. 44-59. VI. Μια υπόσχεση ελέους στο τέλος, την οποία ο Θεός θα έδειχνε σε ένα μετανοημένο υπόλοιπο, εδ. 60-63. Και αυτό προορίζεται για νουθεσία σε εμάς.
Απαντήστε
Απάντηση
1. Πού βλέπω σημάδια ακαρπίας στη δική μου ζωή που η μεταφορά του αμπελιού αποκαλύπτει;
2. Πώς η υπενθύμιση των παρελθόντων ελέων του Θεού στο κεφάλαιο 16 διεγείρει ευγνωμοσύνη ή καταδίκη;
3. Ποιο ένα συγκεκριμένο βήμα μετάνοιας ή ανανεωμένης πιστότητας προτρέπει το Πνεύμα σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε φιλάνθρωπε, ἐρεύνησον τὰς καρδίας ἡμῶν ὡς ἐρεύνησας τὴν Ἱερουσαλήμ, κατακαίων πᾶν ἴχνος ἀκαρπίας καὶ ἀποκαλύπτων πᾶσαν κρυπτὴν εἰδωλολατρίαν. Ἀλλὰ προσκολλώμεθα εἰς τὴν διαθηκικὴν ἀγάπην σου, ἡ ὁποία ἐλάλησε «Ζῆσον» ἐφ’ ἡμᾶς ὅτε ἐξεβλήθημεν ἐν τῷ αἵματι ἡμῶν, καὶ σὲ παρακαλοῦμεν νὰ ἀποκαταστήσῃς ἡμᾶς, νὰ ἐνδύσῃς ἡμᾶς μετὰ τῆς ἰδικῆς σου ὡραιότητος, καὶ νὰ καταστήσῃς ἡμᾶς καρποφόρους πρὸς δόξαν σου διὰ τῆς ἀνακαινιστικῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματος. Ἐμπέδωσον ταύτας τὰς προειδοποιήσεις βαθέως εἰς τὰς ψυχὰς ἡμῶν, ἵνα περιπατῶμεν ἐν μετανοίᾳ καὶ πιστότητι. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →