Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Β΄ Σαμουήλ 23-24 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στις Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν για φωτισμό στα κεφάλαια 23 και 24 του Β΄ Σαμουήλ. Ο Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από τα τελευταία καταγεγραμμένα λόγια του Δαβίδ, δείχνοντας πώς οι αποτυχίες και οι θρίαμβοι του ηλικιωμένου βασιλιά τον προετοίμασαν εξίσου να προφητεύσει τον ερχόμενο δίκαιο Άρχοντα. Η προσεκτική έκθεσή του τονίζει τη θεία προέλευση του χρησμού, το ακτινοβόλο πορτρέτο του Βασιλιά και το θεμέλιο της διαθήκης που στηρίζει κάθε ελπίδα. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να δούμε πώς αυτά τα αρχαία τελευταία λόγια εξακολουθούν να διαμορφώνουν την πίστη και την προσδοκία για τον αληθινό Βασιλιά του οποίου η βασιλεία φέρνει ζωή και κρίση. Η μετρημένη φωνή του Μακλάρεν μας βοηθά να δεχθούμε το κείμενο με ευλάβεια και σαφήνεια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Σας προσκαλούμε τώρα να διαβάσετε τα κεφάλαια 23 και 24 του Β΄ Σαμουήλ αργά και προσευχητικά. Ακούστε για την τελευταία μαρτυρία του Δαβίδ, την αφήγηση των ισχυρών ανδρών του, την απογραφή και τις συνέπειές της, και το έλεος που αναστέλλει την κρίση. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν πριν μελετήσουμε μαζί την έκθεση του Μακλάρεν. Αφιερώστε χρόνο για να σημειώσετε τις υποσχέσεις που αγκυρώνουν την ελπίδα του Δαβίδ και τις προειδοποιήσεις που τις συνοδεύουν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά εξετάζοντας το προοίμιο του χρησμού.
Ι. Έχουμε πρώτα ένα προοίμιο που εκτείνεται μέχρι το μέσο του Β΄ Σαμουήλ 23:3. Σε αυτό υπάρχει πρώτα ένας τετραπλός προσδιορισμός της προσωπικότητας του ψαλμωδού-προφήτη, και έπειτα ένας τετραπλός προσδιορισμός του θείου χρησμού που εκφέρεται δι' αυτού. Η λέξη που αποδίδεται στο Β΄ Σαμουήλ 23:1 ως «λέγει» είναι στην πραγματικότητα ουσιαστικό, και συνήθως χρησιμοποιείται με το «ο Κύριος» να ακολουθεί, όπως στη γνωστή φράση «λέγει ο Κύριος». Χρησιμοποιείται, όπως εδώ, με τη γενική του ανθρώπινου αποδέκτη, στην προφητεία του Βαλαάμ, στην οποία αυτός ο χρησμός προφανώς βασίζεται. Διεκδικεί σαφώς θεία πηγή για τον επόμενο χρησμό, και δηλώνει, εξαρχής, ότι αυτά τα τελευταία λόγια του Δαβίδ ήταν πραγματικά τα πιστά λόγια του Ιεχωβά. Τα ανθρώπινα και θεία στοιχεία έχουν συγχωνευθεί. Σημειώστε την περιγραφή της ανθρώπινης προσωπικότητας. Πρώτα, ο φυσικός «Δαβίδ ο υιός του Ιεσσαί», όπως «Βαλαάμ ο υιός του Βεώρ» στον προγενέστερο χρησμό.Ο Μακλάρεν παρουσιάζει στη συνέχεια το όραμα του δίκαιου Άρχοντα.
ΙΙ. Ο θείος χρησμός που εισάγεται και εγγυάται έτσι πανηγυρικά πρέπει να είναι άξιος τέτοιου προοιμίου. Απότομα, και σε προτάσεις χωρίς ρήματα, η εικόνα του δίκαιου Άρχοντα προβάλλεται θεϊκά μπροστά στο εσωτερικό μάτι του οραματιστή. Η κομμένη σύνταξη ίσως υποδεικνύει ότι περιγράφει αυτό που βλέπει σε όραμα. Δεν υπάρχει ανάγκη για συμπλήρωμα όπως «Θα υπάρξει», το οποίο, αν και αληθές ως προς το νόημα, μειώνει τη ζωντάνια της παρουσίασης του Άρχοντα στην όραση του προφήτη. Ο Δαβίδ τον βλέπει ζωγραφισμένο στον κατά τα άλλα κενό τοίχο του μέλλοντος. Πότε και πού θα πραγματοποιηθεί δεν γνωρίζει. Ποια είναι τα μεγαλειώδη περιγράμματα; Ένας παγκόσμιος κυρίαρχος επί της συλλογικής ανθρωπότητας, δίκαιος και θεοσεβής. Με τον ίδιο τρόπο που περιέγραψε το όραμα του Βασιλιά, ο Δαβίδ συνεχίζει, όπως ένας άνθρωπος από κάποιο ύψος που λέει αυτό που είδε στους ανθρώπους κάτω, και ζωγραφίζει τα ευλογημένα αποτελέσματα της έλευσης του Βασιλιά.Ο Μακλάρεν θεμελιώνει έπειτα την υπόσχεση στη διαθήκη του Θεού.
ΙΙΙ. Το δύσκολο Β΄ Σαμουήλ 23:5, είτε οι πρώτες και τελευταίες προτάσεις του εκληφθούν ερωτηματικά είτε αρνητικά, στο κεντρικό του μέρος θεμελιώνει τη βεβαιότητα της ελεύσεως του βασιλιά στη διαθήκη του Θεού Β΄ Σαμουήλ 7:1-29, η οποία δοξάζεται ως αιώνια, εφοδιασμένη με όλα τα απαιτούμενα για την πραγματοποίησή της, και επομένως «βεβαία», ή ίσως «διατηρημένη», σαν να φυλάσσεται από την απαραβίαστη αγιότητα και πιστότητα του Θεού. Η εκπλήρωση των ελπίδων του ετοιμοθάνατου αγίου εξαρτάται από την αλήθεια του Θεού. Ό,τι κι αν λέει η αίσθηση, ή ό,τι κι αν ψιθυρίζει η αμφιβολία, τις σιωπά κοιτάζοντας εκείνον τον μεγάλο Λόγο. Έτσι οφείλουμε να κάνουμε όλοι. Αν θεμελιώσουμε τις ελπίδες και τις προβλέψεις μας σε αυτόν, μπορούμε να κατεβούμε στον τάφο ήρεμα, ακόμη κι αν δεν εκπληρωθούν, βέβαιοι ότι «κανένα αγαθό πράγμα δεν μπορεί να μας αποτύχει από όλα όσα Εκείνος έχει ομιλήσει». Ζώντας ή πεθαίνοντας, η πίστη και η ελπίδα πρέπει να στηρίζονται στον λόγο του Θεού. Μακάριοι εκείνοι των οποίων τα κλειστά μάτια βλέπουν τη μορφή του Βασιλιά, και των οποίων οι τελευταίες σκέψεις είναι για την πιστή υπόσχεση του Θεού! Μακάριοι εκείνοι των οποίων οι προβλέψεις για το μέλλον, εγγύτερο ή πιο απομακρυσμένο, διαμορφώνονται από τον λόγο Του! Μακάριοι εκείνοι που, με την θριαμβευτική ενέργεια μιας τέτοιας πίστης, μπορούν με ετοιμοθάνατα χείλη να διακηρύξουν ότι οι υποσχέσεις Του υπερκαλύπτουν και περιέχουν όλη τη σωτηρία τους και όλη την επιθυμία τους!
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν κλείνει σημειώνοντας την καταστροφική πλευρά της βασιλείας του Βασιλιά.
ΙV. Αλλά ο χρησμός δεν μπορεί να τελειώσει ζωγραφίζοντας μόνο ευλογίες ως απορρέουσες από τη βασιλεία του βασιλιά. Αν πρόκειται να βασιλεύσει εν δικαιοσύνη και φόβω Κυρίου, τότε πρέπει να πολεμήσει κατά του κακού. Αν η έλευσή του προκαλεί να βλαστήσει το τρυφερό χορτάρι, θα ζωογονήσει και άσχημες αυξήσεις. Η προηγούμενη παράσταση είναι μόνο το μισό της αλήθειας· και η απειλή καταστροφής για το κακό είναι εξίσου μέρος του θείου χρησμού με το άλλο. Αυστηρά, είναι η «κακία»—η αφηρημένη ποιότητα μάλλον παρά τα συγκεκριμένα πρόσωπα που την ενσαρκώνουν—για την οποία γίνεται λόγος. Μπορούμε να θυμηθούμε την παλιά διάκριση ότι ο Θεός αγαπά τον αμαρτωλό ενώ μισεί την αμαρτία; Η εικόνα είναι ζωντανή. Οι πονηροί—και όλοι οι εχθροί αυτού του Βασιλιά είναι πονηροί, κατά την άποψη του προφήτη—είναι σαν μερικούς από αυτούς τους θάμνους ακανθών, που δεν μπορούν να πιαστούν, ούτε καν για να ξεριζωθούν, αλλά χρειάζεται να προσβληθούν με κοφτερά κλαδευτήρια σε μακριά στελέχη, ή να καούν εκεί που φυτρώνουν. Υπάρχει μια καταστροφική πλευρά στην έλευση του Βασιλιά, σκιασμένη σε κάθε προφητεία γι' αυτόν, και τονισμένη εμφατικά στις ίδιες τις περιγραφές του για τη βασιλεία του και τα τελικά αποτελέσματά της. Είναι κακή καλοσύνη να καταπνίγεται αυτή η πλευρά της αλήθειας. Αγκάθια καθώς και τρυφερό χορτάρι βλαστάνουν στις ζωογονητικές ακτίνες· και το καλύτερο σχόλιο στα σοβαρά λόγια που κλείνουν το τελευταίο άσμα του Δαβίδ είναι η ρήση του ίδιου του Βασιλιά: «Στον καιρό του θερισμού θα πω στους θεριστές, Μαζέψτε πρώτα τα ζιζάνια, και δέστε τα σε δεσμίδες για να καούν».
Απαντήστε
Απόκριση
Πού χρειάζεστε περισσότερο την ελπίδα ενός δίκαιου Βασιλιά που βασιλεύει με δικαιοσύνη και φόβο Κυρίου; Πώς η εξάρτηση του Δαβίδ από τη διαθήκη του Θεού ενθαρρύνει τη δική σας εμπιστοσύνη όταν οι παρούσες συνθήκες υπολείπονται της υποσχέσεως; Σε ποια περιοχή της ζωής σας καλείστε να υποδεχθείτε τόσο το ζωογονητικό όσο και το καθαρτικό έργο της βασιλείας του Χριστού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε φιλάνθρωπε, ἐναποθέτομεν τὰς ἐλπίδας ἡμῶν εἰς τὴν διαθήκην ἣν ὤμοσας τῷ Δαυΐδ, πιστεύοντες ὅτι ὁ λόγος σου μένει βέβαιος, ἀκόμη καὶ ὅταν αἱ παροῦσαι περιστάσεις φαίνονται μακρὰν τῆς ὑποσχέσεως. Ἑτοίμασον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τὸν ἐρχόμενον Βασιλέα, οὗ τὸ φῶς φέρει καὶ ζωὴν καὶ κρίσιν, καὶ φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τῆς ἀλαζονείας καὶ ἀπὸ τῆς ἀπελπισίας. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου διαμόρφωσον ἐν ἡμῖν τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν εὐσέβειαν, αἵτινες χαρακτηρίζουν τοὺς πολίτας τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἵνα ζῶμεν σήμερον ἐν τῷ φωτὶ τῆς δικαίας αὐτοῦ βασιλείας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →