Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 1-2 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα ανοίγουμε τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν και ακούμε καθώς μας καθοδηγεί στα πρώτα δύο κεφάλαια του Ιώβ. Η μετρημένη έκθεση του Μακλάρεν μας εισάγει στην αρχαία ιστορία ενός ανθρώπου που στερήθηκε τα πάντα και όμως ακόμη μπορεί να λατρεύει. Τα λόγια του μας προσκαλούν να καθίσουμε με το μυστήριο της θλίψης χωρίς να σπεύσουμε σε εύκολες απαντήσεις. Στα επόμενα λίγα λεπτά θα διαβάσουμε το κείμενο, θα μελετήσουμε επιλεγμένες παραγράφους από τον Μακλάρεν, θα εξετάσουμε την πρακτική τους δύναμη, θα απαντήσουμε με ήσυχη περισυλλογή και θα κλείσουμε με προσευχή. Ας χρησιμοποιήσει το Πνεύμα αυτές τις αιώνων παλιές γνώσεις για να σταθεροποιήσει τις δικές μας καρδιές όταν έρχεται η απώλεια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τα κεφάλαια 1 και 2 του Ιώβ αργά. Προσέξτε την ξαφνική σάρωση της απώλειας, το σχισμένο ρούχο του Ιώβ και το ξυρισμένο κεφάλι, και τα πρώτα λόγια που υψώνονται από τις στάχτες. Αφήστε το έντονο δράμα της αφήγησης να εγκατασταθεί πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν. Δεν χρειάζεται να αναλύσετε ακόμη· απλώς δεχθείτε το κείμενο όπως στέκεται.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει σκιαγραφώντας τη δραματική σκηνή της πρώην ευημερίας του Ιώβ και την ξαφνικότητα των δοκιμασιών του.
Αυτό το βιβλίο του Ιώβ παλεύει με το πρόβλημα του νοήματος του μυστηρίου της θλίψης. Είτε ιστορία είτε παραβολή, η αξία του είναι η ίδια, όπως έχουν αισθανθεί βασανισμένες καρδιές για αμέτρητους αιώνες και θα αισθάνονται μέχρι το τέλος. Ίσως καμία εικόνα που ζωγραφίστηκε ποτέ δεν είναι μεγαλειωδέστερη και πιο συγκινητική από εκείνη του ανθρώπου του Ουζ, στον αρχαίο πλούτο και την ευτυχία των φωτεινότερων ημερών του, πλούσιος, χαρούμενος, με τα παιδιά του γύρω του, ζώντας στην τιμή των ανθρώπων και περπατώντας όρθιος ενώπιον του Θεού. Έπειτα έρχονται η δραματική πληρότητα και η ξαφνικότητα των μεγάλων δοκιμασιών του. Μία ημέρα τον απογυμνώνει από όλα, και απογυμνωμένος από όλα υψώνεται σε υψηλότερη αξιοπρέπεια, γιατί υπάρχει μεγαλείο καθώς και απομόνωση στη θλίψη του.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια παραμένει στην νομιμότητα της θλίψης και στον τρόπο που η θλίψη προορίζεται να γίνει αισθητή.
Αξίζει να σταθούμε για μια στιγμή με τη σκέψη ότι προοριζόμαστε να αισθανθούμε θλίψη. Ο Θεός στέλνει θλίψεις για να πονέσουν. Η θλίψη έχει τις πολλαπλές χρήσεις της στη ζωή μας και στις καρδιές μας. Είναι φυσικό. Αυτό αρκεί. Ο Θεός έθεσε την πηγή των δακρύων στις ψυχές μας. Μας διατάσσεται να μην 'περιφρονούμε την παιδεία του Κυρίου'. Είναι εκείνοι που 'γυμνάζονται' από αυτήν στους οποίους η παιδεία είναι ευλογημένη.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια προχωρεί από την απλή αναγκαιότητα στην αποφασιστική αναγνώριση ότι ο Κύριος δίνει και αφαιρεί.
'Ο Κύριος έδωσε, και ο Κύριος αφαίρεσε.' Αυτό είναι ένα βήμα πολύ πέρα από το προηγούμενο. Το να φέρουμε τη σκέψη του Κυρίου κάνει μια διαφορά στον κόσμο.Ο Μακλάρεν κλείνει το τμήμα δείχνοντας πώς η ευγνώμων παραίτηση μπορεί να ευλογήσει τον Θεό ακόμη και ενώ η απώλεια είναι ακόμη φρέσκια.
Τα προηγούμενα λόγια θα μπορούσαν να ειπωθούν με απλή υποταγή σε μια ακαταμάχητη δύναμη, αλλά αυτή η τελευταία πρόταση ανεβαίνει στο υψηλότερο της αληθινής χριστιανικής ιδέας. Αναγνωρίζει στην απώλεια και τη θλίψη έναν λόγο για δοξολογία.
Σκεφτείτε
Εξέταση
Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει ανιχνεύοντας τον αγαπητικό σκοπό που μπορεί να κρύβεται σε κάθε απώλεια.
Επειδή μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι όλη η απώλεια προέρχεται από έναν αγαπητικό Θεό. Στην απώλεια αγαπημένων, το κέρδος μας είναι να πλησιάσουμε περισσότερο στον Θεό, να διδαχθούμε περισσότερο να ποθούμε τον ουρανό. Στη σχέση μας με αυτούς, μια υψηλότερη αγάπη, ένας αγιασμός όλου του παρελθόντος. Το κέρδος τους είναι η είσοδός τους στον ουρανό, και όλη η δόξα που έχουν φτάσει.Τελειώνει με την προσδοκία για μια ημέρα που θα ευλογήσουμε τον Θεό για όλα όσα έχουν αφαιρεθεί.
Αυτή η ευλογία του Θεού για την απώλεια δεν είναι ασυμβίβαστη με τη θλίψη, αλλά προλαμβάνει το μέλλον όταν θα γνωρίσουμε τα πάντα και θα τον ευλογήσουμε για όλα.
Απαντήστε
Απάντηση
1. Πού στις παρούσες περιστάσεις μου αισθάνομαι την ίδια ένταση μεταξύ απώλειας και της κλήσης στη λατρεία;
2. Πώς θα μπορούσα να ασκηθώ στο να ονομάζω τόσο το δόσιμο του Κυρίου όσο και την αφαίρεση του Κυρίου σε μία ειλικρινή πρόταση σήμερα;
3. Τι θα έμοιαζε να αφήσω τη θλίψη να παραμείνει θλίψη ενώ ακόμη ευλογώ τον Θεό για ό,τι έχει ήδη δώσει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε, ἐνώπιον ἀπωλείας καὶ λύπης, ἐνδυνάμωσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου νὰ ἐμπιστευθῶμεν τὴν κυρίαρχον χεῖρά Σου ὡς ὁ Ἰὼβ ἔπραξεν, διακηρύττοντες ὅτι Σὺ δίδεις καὶ Σὺ ἀφαιρεῖς. Σχημάτισον ἐν ἡμῖν μίαν λατρείαν ἡ ὁποία εὐλογεῖ τὸ ὄνομά Σου ἀκόμη καὶ ὅταν αἱ χεῖρες ἡμῶν εἶναι κεναί, κρατοῦντες τὴν θλίψιν καὶ τὴν εὐγνωμοσύνην μαζί, χωρὶς ἀπόγνωσιν ἢ παράπονον. Ἀγκυροβόλησον τὰς καρδίας ἡμῶν εἰς τὴν ἐλπίδα τοῦ εὐαγγελίου ὅτι Σὺ παραμένεις ἀγαθὸς καὶ πιστὸς διὰ πάσης δοκιμασίας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →