Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιο 25-26 — με τον Brown
Άνοιγμα
Σήμερα ανοίγουμε το σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο στο Δευτερονόμιο 25-26. Αυτά τα κεφάλαια παρουσιάζουν μια σειρά από πολιτικούς νόμους και κανονισμούς λατρείας που διαμόρφωσαν τη ζωή του Ισραήλ στη γη. Ο σχολιασμός εξετάζει στίχο προς στίχο τους περιορισμούς στην τιμωρία, τις προστασίες για τους ευάλωτους, το έντιμο εμπόριο, τη μνήμη των εχθρών και την χαρούμενη παρουσίαση των πρώτων καρπών και των δεκάτων. Η συνοπτική, ευλαβική του έκθεση μας βοηθά να ακούσουμε πώς αυτές οι αρχαίες εντολές αποκαλύπτουν τη δικαιοσύνη και τη χάρη του Θεού. Ακούμε περιμένοντας το Πνεύμα να εφαρμόσει τις ίδιες αρχές στην πορεία της πίστης μας σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψτε τώρα στο Δευτερονόμιο κεφάλαια 25 και 26. Διαβάστε τα κεφάλαια αργά, σημειώνοντας τους κανονισμούς για τη σωματική τιμωρία, τον λεβιρατικό γάμο, τα έντιμα βάρη, την εντολή να θυμόμαστε τον Αμαλήκ και την ετήσια ομολογία που συνόδευε το καλάθι των πρώτων καρπών. Αφήστε τα λόγια να κατασταλάξουν πριν στραφούμε στον σχολιασμό για περαιτέρω φως σε αυτές τις εντολές της διαθήκης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Jamieson ανοίγει την επεξεργασία της δικαστικής πειθαρχίας δηλώνοντας τους δύο Μωσαϊκούς περιορισμούς στο ξύλο.
Στίχος 2. 2, 3. εάν ο κακός άνθρωπος είναι άξιος να δαρθεί —Στις δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες επέβαλαν ποινή μικρότερη της θανατικής, η μαστίγωση, όπως το αιγυπτιακό μαστίγιο, ήταν η πιο κοινή μορφή εκτέλεσης. Ο Μωσαϊκός νόμος, ωστόσο, εισήγαγε δύο σημαντικούς περιορισμούς: (1) Η τιμωρία έπρεπε να επιβάλλεται παρουσία του δικαστή αντί να επιβάλλεται ιδιωτικά από κάποιον άκαρδο υπάλληλο· και (2) Το μέγιστο ποσό της έπρεπε να περιορίζεται σε σαράντα μαστιγώματα, αντί να επιβάλλεται σύμφωνα με την αυθαίρετη βούληση ή το πάθος του δικαστή. Οι Αιγύπτιοι, όπως οι Τούρκοι και οι Κινέζοι ηγεμόνες, συχνά χρησιμοποιούσαν το ραβδί μέχρι να προκαλέσουν θάνατο ή μόνιμη αναπηρία. Από τι αποτελούνταν το μαστίγιο αρχικά δεν μας έχει γνωστοποιηθεί· αλλά σε μεταγενέστερους χρόνους, όταν οι Εβραίοι ήταν εξαιρετικά σχολαστικοί στην τήρηση του γράμματος του νόμου και, από φόβο λανθασμένου υπολογισμού, επιθυμούσαν να παραμείνουν εντός του προβλεπόμενου ορίου, αποτελούνταν από τρία κορδόνια, που κατέληγαν σε δερμάτινες λωρίδες, και δεκατρία χτυπήματα αυτού υπολογίζονταν ως τριάντα εννέα μαστιγώματα ( :- ).Στη συνέχεια εξηγεί την ανθρώπινη πρόβλεψη σχετικά με το βόδι χωρίς φίμωτρο.
Στίχος 4. 4. Ου φίμωσεις βουν αλοώντα —Στην Ιουδαία, όπως και στη σύγχρονη Συρία και Αίγυπτο, οι μεγαλύτεροι κόκκοι αλέθονταν με τα πόδια των βοδιών, τα οποία, ζευγαρωμένα, μέρα με τη μέρα πατούσαν γύρω από τους μεγάλους ανοιχτούς χώρους που αποτελούν τα αλώνια. Τα ζώα επιτρεπόταν ελεύθερα να πάρουν μια μπουκιά, όταν επέλεγαν να το κάνουν: ένας σοφός καθώς και ανθρώπινος κανονισμός, που εισήχθη από το νόμο του Μωυσή (συγκρίνετε Α΄ Κορινθίους 9:9· Α΄ Τιμόθεον 5:17· Α΄ Τιμόθεον 5:18).Ο Fausset στη συνέχεια εκθέτει το νόμο του λεβιρατικού γάμου και την δημόσια τελετή του.
Στίχος 5. 5-10. η γυναίκα του νεκρού δεν θα παντρευτεί έξω σε ξένο: ο αδελφός του συζύγου της . . . θα την πάρει για σύζυγό του —Αυτή η συνήθεια υπήρχε πριν από την εποχή του Μωυσή (Γένεσις 38:8). Αλλά ο Μωσαϊκός νόμος κατέστησε το έθιμο υποχρεωτικό (Γένεσις 38:8- :) για τους νεότερους αδελφούς, ή τον πλησιέστερο συγγενή, να παντρευτούν τη χήρα (Ρουθ 4:4), συνδέοντας τη φυσική επιθυμία να διαιωνιστεί το όνομα ενός αδελφού με τη διατήρηση της ιδιοκτησίας στις εβραϊκές οικογένειες και φυλές. Εάν ο νεότερος αδελφός αρνιόταν να συμμορφωθεί με το νόμο, η χήρα έφερνε την αξίωσή της ενώπιον των αρχών του τόπου σε δημόσια συνέλευση (την πύλη της πόλης)· και αφού αυτός δήλωνε την άρνησή του, της δινόταν εντολή να λύσει το λουρί του παπουτσιού του—ένα σημάδι υποβάθμισης—ακολουθώντας αυτή την πράξη με το φτύσιμο στο έδαφος—την ισχυρότερη έκφραση ατιμίας και περιφρόνησης μεταξύ των ανατολικών λαών. Το παπούτσι κρατιόταν από τον δικαστή ως απόδειξη της συναλλαγής, και τα μέρη χωρίζονταν.
Σκεφτείτε
Ο Brown τονίζει το σοβαρό καθήκον να θυμόμαστε την απρόκλητη επίθεση του Αμαλήκ.
Στίχος 17. 17-19. Θυμήσου τι έκανε ο Αμαλήκ —Αυτή η ψυχρή και δειλή θηριωδία δεν αφηγείται στην προηγούμενη ιστορία (Έξοδος 17:14). Ήταν μια απρόκλητη προσβολή στους νόμους της φύσης και της ανθρωπότητας, καθώς και μια τολμηρή αψηφία αυτού του Θεού που είχε δείξει τόσο εμφανώς την εύνοιά του προς τον Ισραήλ (βλ. Έξοδος 17:14- :· Έξοδος 17:14- :· Έξοδος 17:14- :).Ολοκληρώνει υπογραμμίζοντας την απαιτούμενη δήλωση κατά την παρουσίαση των δεκάτων.
Στίχος 14. 14. Δεν έφαγα από αυτό στην πένθους μου —σε περίοδο θλίψης, που έφερνε μόλυνση στα ιερά πράγματα· με πρόφαση φτώχειας, και με απροθυμία να δώσω οτιδήποτε στους φτωχούς. ούτε . . . για οποιαδήποτε ακάθαρτη χρήση —δηλαδή, οποιονδήποτε κοινό σκοπό, διαφορετικό από αυτόν που είχε ορίσει ο Θεός και που θα αποτελούσε βεβήλωση. ούτε έδωσα τίποτα από αυτό για τους νεκρούς —σε οποιαδήποτε κηδεία, ή, σε είδωλο, που είναι ένα νεκρό πράγμα.
Απαντήστε
Πώς διαμορφώνει ο περιορισμός των μαστιγώσεων την άποψή μας για τη μετρημένη δικαιοσύνη σήμερα; Με ποιους τρόπους μπορεί η εντολή να θυμόμαστε τον Αμαλήκ να εφαρμοστεί στην προστασία από επίμονους πνευματικούς εχθρούς; Τι μας διδάσκει η ετήσια ομολογία των πρώτων καρπών σχετικά με την αναγνώριση της ιδιοκτησίας του Θεού σε όλα όσα κατέχουμε;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ουράνιε Πατέρα, σε υμνούμε για τις δίκαιες εντολές του Λόγου Σου που καλούν τον λαό Σου στη δικαιοσύνη, μετριασμένη με έλεος, και σε τίμιες συναλλαγές σε κάθε σφαίρα της ζωής. Με το Πνεύμα Σου, κίνησε τις καρδιές μας να θυμόμαστε τη μεγάλη Σου απελευθέρωση, να Σου προσφέρουμε τα πρωτογεννήματα όλων όσων είμαστε και έχουμε με ειλικρινή ομολογία, και να περπατάμε στην υπακοή που πηγάζει από την πίστη στον Χριστό και μόνο.
Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →