Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Κατά Λουκάν 10 — με τον Μπάρνς
Άνοιγμα
Με τον σαφή ερμηνευτικό τρόπο που έχει υπηρετήσει εδώ και καιρό τους Αμερικανούς Πρεσβυτεριανούς και ευαγγελικούς αναγνώστες, οι Σημειώσεις της Αγίας Γραφής του Άλμπερτ Μπάρνς ανοίγουν το δέκατο κεφάλαιο του Κατά Λουκάν με προσεκτική προσοχή στην αποστολή των εβδομήντα και στο διερευνητικό ερώτημα του νομικού. Η έκθεσή του μας οδηγεί μέσα από τις οδηγίες του Σωτήρα, την παραβολή του καλού Σαμαρείτη και το ήσυχο παράδειγμα της Μαρίας στα πόδια του Ιησού. Στρέφουμε σήμερα σε αυτές τις σελίδες προσδοκώντας ότι το Πνεύμα θα εφαρμόσει τον λόγο στις δικές μας καρδιές και καθήκοντα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα το δέκατο κεφάλαιο του Κατά Λουκάν με πνεύμα ταπεινής προσοχής. Καθώς τα λόγια του Κυρίου μας ακούγονται για άλλη μία φορά, είθε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τους εβδομήντα και απάντησε στην ερώτηση του νομικού να ανοίξει την κατανόησή μας σε κάθε εντολή, κάθε προειδοποίηση και κάθε υπόσχεση που περιέχεται σε αυτό το τμήμα της Γραφής.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπάρνς ανοίγει θέτοντας την επιθυμία του νομικού να δικαιωθεί ενώπιον του νόμου.
Στίχος 29. Να δικαιωθεί — Επιθυμώντας να φανεί άμεμπτος, ή να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και να δείξει ότι είχε τηρήσει τον νόμο. Ο Ιησούς ήθελε να τον οδηγήσει σε μια σωστή άποψη για την αμαρτωλότητά του και την πραγματική του απομάκρυνση από τον νόμο. Ο άνθρωπος επιθυμούσε να δείξει ότι είχε τηρήσει τον νόμο· ή ίσως επιθυμούσε να δικαιολογήσει τον εαυτό του για την ερώτηση· να δείξει ότι δεν μπορούσε να διευθετηθεί τόσο εύκολα· ότι μια απλή αναφορά στις «λέξεις» του νόμου δεν το καθόριζε. Ήταν ακόμη ζήτημα τι εννοούσε με τον «πλησίον». Οι Φαρισαίοι θεωρούσαν ότι μόνο οι «Ιουδαίοι» έπρεπε να θεωρούνται ως τέτοιοι, και ότι η υποχρέωση δεν επεκτεινόταν καθόλου στους εθνικούς. Ο νομικός ήταν πιθανώς έτοιμος να ισχυριστεί ότι είχε εκπληρώσει πιστά το καθήκον του προς τους συμπατριώτες του, και έτσι είχε τηρήσει τον νόμο, και μπορούσε να δικαιωθεί. Κάθε αμαρτωλός επιθυμεί να «δικαιωθεί». Επιδιώκει να το κάνει με τα δικά του έργα. Για αυτόν τον σκοπό διαστρεβλώνει το νόημα του νόμου, καταστρέφει την πνευματικότητά του, και «κατεβάζει» τον νόμο στο «δικό του» επίπεδο, αντί να προσπαθήσει να διαμορφώσει τη ζωή του σύμφωνα με τις «απαιτήσεις» του.Στη συνέχεια στρέφεται στην απροσδόκητη ευσπλαχνία του Σαμαρείτη προς τον τραυματισμένο ταξιδιώτη.
Στίχος 33. Ένας Σαμαρείτης — Οι Σαμαρείτες ήταν οι πιο αμείλικτοι εχθροί των Ιουδαίων. Δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους. Δείτε τις σημειώσεις στο Κατά Ματθαίον 10:5. Ήταν αυτό το γεγονός που έκανε τη συμπεριφορά αυτού του καλού ανθρώπου τόσο εντυπωσιακή, και που τέθηκε έτσι σε έντονη αντίθεση με τη συμπεριφορά του ιερέα και του Λευίτη. «Εκείνοι» δεν θα βοηθούσαν τον δικό τους θλιμμένο και τραυματισμένο συμπατριώτη. «Αυτός», από τον οποίο δεν μπορούσε να αναμένεται ότι θα βοηθούσε έναν Ιουδαίο, υπερέβη όλη τη συνήθη εχθρότητα μεταξύ των λαών· είδε στον τραυματισμένο άνθρωπο έναν πλησίον, έναν αδελφό, κάποιον που χρειαζόταν βοήθεια· και αρνήθηκε ευγενικά τον εαυτό του για να δείξει καλοσύνη στον ξένο.Ο Μπάρνς δείχνει στη συνέχεια πώς η αφήγηση υποχρεώνει τον νομικό να αναγνωρίσει τον αληθινό πλησίον.
Στίχος 36. Ήταν πλησίον — Έδειξε την καλοσύνη ενός πλησίον, ή φανέρωσε τα κατάλληλα συναισθήματα ενός πλησίον. Ο νομικός τον είχε ρωτήσει ποιος ήταν ο πλησίον του; Ο Ιησούς σε αυτή την όμορφη αφήγηση του έδειξε ποιος και τι είναι πλησίον, και το έκανε με τρόπο που αφόπλισε την προκατάληψή του, τον επηρέασε βαθιά σχετικά με το δικό του καθήκον, και φανέρωσε την ομορφιά της θρησκείας. Αν του είχε «πρώτα» πει ότι ένας Σαμαρείτης μπορεί να είναι πλησίον ενός Ιουδαίου και να αξίζει την καλοσύνη του, θα είχε επαναστατήσει αμέσως· αλλά όταν, με μια όμορφη και συγκινητική αφήγηση, έφερε «τον ίδιο τον άνθρωπο» να δει ότι αυτό ήταν δυνατό, αναγκάστηκε να το παραδεχτεί. Εδώ βλέπουμε την ομορφιά μιας παραβολής και τη χρήση της. Αφόπλισε την προκατάληψη, προσήλωσε την προσοχή, πήρε το νου απαλά αλλά ακαταμάχητα, και απέτρεψε τη δυνατότητα ένστασης ή αντίρρησης. Συγκρίνετε επίσης την προσφώνηση του Νάθαν προς τον Δαβίδ, Β' Σαμουήλ 12:1-7.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μπάρνς τονίζει τις διαρκείς συνέπειες της παραβολής για τη χριστιανική συμπεριφορά προς όλους όσους έχουν ανάγκη.
Ότι η θρησκεία απαιτεί να κάνουμε το καλό σε «όλους» τους ανθρώπους, όσο «τυχαία» και αν γίνουμε γνωστοί με τις συμφορές τους. 4. Ότι πρέπει να κάνουμε το καλό στους εχθρούς μας. Η πραγματική αγάπη προς αυτούς θα μας οδηγήσει να αρνηθούμε τον εαυτό μας, και να θυσιάσουμε τη δική μας ευημερία, ώστε να τους βοηθήσουμε σε καιρούς δυσχέρειας και να ανακουφίσουμε τις ανάγκες τους. 5. Ότι πραγματικά πλησίον μας είναι εκείνος που μας κάνει το περισσότερο καλό — που μας βοηθά στις ανάγκες μας, και ιδιαίτερα αν το κάνει αυτό όταν υπήρξε «διαμάχη ή διαφορά» μεταξύ μας και αυτού. 6. Βλέπουμε επομένως την ομορφιά της θρησκείας. Τίποτε άλλο δεν θα ωθήσει τους ανθρώπους να υπερβούν τις προκαταλήψεις τους, να υπερνικήσουν την αντίθεση, και να κάνουν το καλό σε εκείνους που είναι εχθρικοί προς αυτούς. Η αληθινή θρησκεία μας διδάσκει να θεωρούμε κάθε άνθρωπο ως πλησίον μας· μας ωθεί να κάνουμε το καλό σε όλους, να ξεχάσουμε όλες τις εθνικές ή τοπικές διακρίσεις, και να βοηθήσουμε όλους όσους βρίσκονται σε συνθήκες φτώχειας και ανάγκης.Κλείνει το τμήμα υπογραμμίζοντας την υπεροχή της θρησκείας έναντι της αιρετικής προκατάληψης.
Η διαφορά μεταξύ του Ιουδαίου και του Σαμαρείτη ήταν διαφορά «θρησκείας» και «θρησκευτικής γνώμης»· και από το παράδειγμα του δεύτερου μπορούμε να μάθουμε ότι, ενώ οι άνθρωποι διαφέρουν σε «γνώμες» για θέματα θρησκείας, και ενώ είναι ζηλωτές για ό,τι θεωρούν αλήθεια, παρ' όλα αυτα πρέπει να συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλο με καλοσύνη· ότι πρέπει να βοηθούν ο ένας τον άλλο στην ανάγκη· και ότι έτσι πρέπει να δείχνουν ότι η θρησκεία είναι αρχή ανώτερη από την αγάπη της αίρεσης, και ότι ο δεσμός που συνδέει τον άνθρωπο με τον άνθρωπο είναι ένας που δεν πρόκειται να διαρραγεί από καμία διαφορά γνώμης, ότι η χριστιανική καλοσύνη δεν πρόκειται να αλλοιωθεί από καμία μορφή λατρείας, και από καμία φανατική προσκόλληση σε ό,τι θεωρούμε διδασκαλίες του ευαγγελίου.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποια παρούσα περίσταση με καλεί ο Κύριος να δείξω έλεος χωρίς να λάβω υπόψη προηγούμενες διαφορές;
2. Πώς αποκαλύπτει το καθημερινό μου πρόγραμμα αν έχω επιλέξει το ένα πράγμα που είναι αναγκαίο;
3. Πού έχω επιτρέψει σε θρησκευτική γνώμη να εμποδίσει την απλή καλοσύνη που απαιτεί ο Σωτήρας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, ἄνοιξον τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἵνα δεικνύωμεν ἔλεος εἰς πάντα πλησίον ὃν παρέχεις, καὶ οὕτως περιπατῶμεν ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἀποκαλυφθείσῃ ἐν τῷ λόγῳ Σου. Στήριξον τὸ βλέμμα ἡμῶν ἐπὶ Χριστὸν μόνον, ἵνα ἐκλέγωμεν τὸ ἓν τὸ ἀναγκαῖον καὶ καθώμεθα παρὰ τοὺς πόδας Αὐτοῦ ἀπερίσπαστοι. Γράψον τὰ ὀνόματα ἡμῶν ἐν οὐρανῷ καὶ πλήρωσον ἡμᾶς τῆς αὐτῆς ἀγάπης, ἥτις νικᾷ πᾶν ἐμπόδιον, εἰς ἔπαινον τῆς χάριτός Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →