Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Οι ημέρες μου παρήλθον, όμως περιμένω: Ο Αναμάρτητος που έφερε την πικρία μας
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το πνεύμα του Ιώβ εξασθενεί. 'Η πνοή μου είναι διεφθαρμένη, αι ημέραι μου εξέλιπον, οι τάφοι είναι έτοιμοι δι' εμέ.' Έχει ήδη ονομάσει την διαφθοράν πατέρα του και τον σκώληκα μητέρα και αδελφήν του· ερωτά, 'πού είναι τώρα η ελπίς μου;' Όμως ακόμη και εν μέσω αυτής της καθόδου εξακολουθεί να περιμένει, διότι γνωρίζει ότι η αλλαγή του έρχεται. Τότε ο Βιλδάδ παρεμβαίνει εκ δευτέρου, ζωγραφίζων την καταδίκην του ασεβούς ανθρώπου του οποίου οι ίδιοι πόδες παγιδεύονται εν τω δικτύω, του οποίου η ιδία βουλή τον καταρρίπτει — πορτρέτον προοριζόμενον να συνθλίψει τον Ιώβ, αν και ο Βιλδάδ δεν γνωρίζει τον άγιον τον οποίον πλήττει. Ο άγιος Γρηγόριος ο Μέγας ερμηνεύει την τετραυματισμένην φράσιν του Ιώβ 'δεν ημάρτησα, και ο οφθαλμός μου παραμένει εν πικρία' με την φωνήν της Κεφαλής — του Χριστού, του μόνου που αληθώς δεν ημάρτησε αλλά αληθώς έφερε την πικρίαν μας — και ερμηνεύει το δίκτυον του Βιλδάδ ως την παγίδα την οποίαν υφαίνει ο ίδιος ο αμαρτωλός δι' εαυτόν.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώσατε Ιώβ 17–18 — το πνεύμα του Ιώβ συντετριμμένον, αι ημέραι του εξέλιπον, χλευασταί γύρω του, ο οφθαλμός του 'αμαυρωμένος ένεκα λύπης'· όμως ο δίκαιος 'θα κρατήσει την οδόν αυτού', και ο Ιώβ περιμένει αν και 'ο τάφος είναι ο οίκος μου' και έχει στρώσει την 'κλίνην αυτού εν τω σκότει'. Τότε ο Βιλδάδ αποκρίνεται: το φως του ασεβούς θα σβεσθή, 'διότι ερρίφθη εις δίκτυον υπό των ιδίων ποδών αυτού, και περιπατεί επί παγίδος'· τρόμοι τον φοβίζουν από παντού· η πεποίθησις αυτού εξερριζώθη και ωθήθη 'από φωτός εις σκότος'· 'τοιαύται είναι αι κατοικίαι των ασεβών, και ούτος είναι ο τόπος του μη γνωρίζοντος τον Θεόν'.
Μελετήστε
Μελέτη
Όταν ο Ιώβ διαμαρτύρεται, 'δεν ημάρτησα, και ο οφθαλμός μου παραμένει εν πικρία', φαίνεται να αντιφάσκει προς τας ιδίας προηγουμένας ομολογίας του. Ο Γρηγόριος το λύει ανυψώνων τας λέξεις εις την φωνήν της Κεφαλής: μόνον Ένας ανέλαβε ποτέ την οδύνην μας ενώ ήτο αληθώς αθώος —
άνευ αμαρτίας ων ανέλαβε την τιμωρίαν της αμαρτίας ημών. Και ο Γρηγόριος ιχνηλατεί όλην την πορείαν της απολυτρώσεως Εκείνου εις τας συντετριμμένας φράσεις του Ιώβ:
Εγένετο να 'παραμένη εν πικρία' διά του Πάθους Αυτού, 'ηλευθερώθη' διά της Αναστάσεως, 'ετέθη πλησίον' του Πατρός διά της Αναλήψεως. Ο αποθνήσκων Ιώβ ο οποίος λογαριάζει τον τάφον οίκον αυτού είναι διά τον Γρηγόριον το αυτό πρότυπον του αγίου βίου που φιλιώνει με την ιδίαν θνητότητα:
βίος τέλειος είναι μίμησις θανάτου. Το να ζη τις έτοιμος να αποθάνη είναι να διαφύγη τας παγίδας της αμαρτίας — ακριβώς τας παγίδας τας οποίας ο Βιλδάδ πρόκειται να περιγράψη.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Βιλδάδ προορίζει το 'δίκτυον' αυτού να παγιδεύση τον Ιώβ· ο Γρηγόριος το μετατρέπει εις κάτοπτρον διά πάσαν ψυχήν. Ο ασεβής άνθρωπος δεν είναι κυρίως θύμα του Θεού αλλά ιδικόν του:
εκείνος που κατέρχεται εις έξεις αμαρτίας, δεν δύναται να ανανήψη την στιγμήν που θέλει. Η παγίς είναι αυτοϋφαντή. Έναντι αυτής ίσταται ο δίκαιος άνθρωπος ο οποίος, βλέπων τον ασεβή να ακμάζη εν τω χρόνω, μόνον σφίγγεται ισχυρότερον εις τα ουράνια —
ενώ βλέπει ότι διά πονηράς θελήσεως αποκτά τα του κόσμου, αυτός δένεται και δεσμεύεται ισχυρότερον εις την αγάπην των ουρανίων. Η έξοδος από το δίκτυον είναι η αγία αφροσύνη την οποίαν ο κόσμος περιφρονεί:
Μάθετε να είσθε άφρονες εις εαυτούς, ίνα ήσθε αληθώς σοφοί εν τω Θεώ. Και οι άγιοι προ του Χριστού, περιμένοντες εν τω μακρώ σκότει ως ο Ιώβ, διδάσκουν ημάς πώς να ποθώμεν:
ουδέποτε έπαυσαν να προσδοκούν την εμφάνισιν Αυτού μετ' εναγωνίου προσδοκίας. Η αναβολή των ήτο πραγματική, αλλά ήτο η αναβολή αγάπης η οποία εύρισκε τον Θεόν βραδύν μόνον διότι τον ηγάπα τόσον πολύ.
Απαντήστε
Απόκριση
Το πορτρέτον του αυτοπαγιδευμένου αμαρτωλού υπό του Βιλδάδ προορίζεται διά να εξετάσης συ, όχι διά να το ρίψης εις τον πλησίον. Υπάρχουν 'έξεις αμαρτίας' εις τας οποίας κατέβηκες — έξεις εκ των οποίων τώρα ευρίσκεις ότι 'δεν δύνασαι να ανανήψης την στιγμήν' που το επιθυμείς; Το δίκτυον είναι αυτοϋφαντόν· ονόμασον αυτό, και φέρε το εις Εκείνον ο οποίος δύναται να το κόψη. Έπειτα λάβε την οδόν του περιμένοντος Ιώβ: όταν βλέπης τους ασεβείς να ευημερούν, άφες το να σε δέση 'ισχυρότερον εις την αγάπην των ουρανίων', όχι να σε χαλαρώση προς φθόνον. Ζήσον ούτως έτοιμος να αποθάνης ώστε 'βίος τέλειος' να γίνη 'μίμησις θανάτου', και αι παγίδες να χάσουν την λαβήν των. Και όταν ο Θεός φαίνεται βραδύς, ενθυμήσου τους αγίους οι οποίοι περιέμενον εν σκότει τον Λυτρωτήν και 'ουδέποτε έπαυσαν να προσδοκούν την εμφάνισιν Αυτού μετ' εναγωνίου προσδοκίας'. Εκείνος ο οποίος έφερε την πικρίαν σου άνευ αμαρτίας, και ηλευθερώθη διά της Αναστάσεως και εκάθισε πλησίον του Πατρός, είναι η βεβαία ελπίς σου. Περίμενε Αυτόν ως ο Ιώβ περιέμενε την αλλαγήν αυτού.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, ο μόνος αναμάρτητος, ο οποίος παρέμεινας εν πικρία διά του Πάθους Σου, ηλευθερώθης διά της Αναστάσεως Σου, και ετέθης πλησίον του Πατρός διά της Αναλήψεως Σου: όταν το πνεύμα μου εξασθενή και ο τάφος φαίνεται ο οίκος μου, δίδαξόν με έτι να περιμένω την αλλαγήν μου. Ελευθέρωσόν με από τα δίκτυα τα οποία ύφανσα δι' εμαυτόν, από τας έξεις αμαρτίας εκ των οποίων δεν δύναμαι να ανανήψω εκτός εάν συ με αναβιβάσης. Όταν βλέπω τους ασεβείς να ευημερούν, δέσον με ισχυρότερον εις την αγάπην των ουρανίων. Κάμε τον βίον μου αγίαν μίμησιν θανάτου, ίνα διαφύγω τας παγίδας της αμαρτίας· και κάμε με άφρονα εις τους οφθαλμούς μου, ίνα ήμαι αληθώς σοφός εν Σοι. Άφες με να ποθώ Σε μετ' εναγωνίου προσδοκίας, ως οι άγιοι επόθουν εν τω σκότει την έλευσίν Σου. Εις Σε, τον φέροντα την πικρίαν ημών και αναστάντα διά την σωτηρίαν ημών, μετά του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →