Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 23-24 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στους Ψαλμούς 23 και 24 προσφέρει διαχρονική ενθάρρυνση στους πιστούς που επιθυμούν να αναπαυθούν στη φροντίδα του Κυρίου. Σε αυτά τα κεφάλαια ο Χένρι ανιχνεύει την τρυφερή πρόνοια του ποιμένα, το άφοβο βάδισμα του αγίου μέσα στον κίνδυνο και τη δίκαιη αξίωση του Βασιλιά πάνω σε όλη την κτίση. Οι στοχασμοί του μας προσκαλούν να προχωρήσουμε από την απλή εμπιστοσύνη στην εδραιωμένη ελπίδα, δείχνοντας πώς η καθημερινή εξάρτηση από τον Θεό προετοιμάζει την καρδιά για την αιώνια κατοίκηση μαζί του. Καθώς ακούμε τη φωνή του Χένρι ανακαλύπτουμε νέους λόγους να πούμε μαζί με τον Δαβίδ, 'Ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου.'
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 23 και 24 δυνατά ή σιωπηλά. Αφήστε τα οικεία λόγια του ψαλμού του ποιμένα να σας περιβάλουν και έπειτα παρατηρήστε πώς ο επόμενος ψαλμός υψώνει τα μάτια μας από τους πράσινους βοσκότοπους στον Βασιλιά της δόξας. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις γνώσεις που θα φέρει ο Ματθαίος Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά αντλώντας τρία παρήγορα συμπεράσματα από την εικόνα του ποιμένα.
Ι. Από το ότι ο Θεός είναι ο ποιμένας του συμπεραίνει ότι δεν θα στερηθεί τίποτα καλό γι' αυτόν, εδ. 1. Δείτε εδώ, 1. Τη μεγάλη φροντίδα που δείχνει ο Θεός στους πιστούς. Είναι ο ποιμένας τους και μπορούν να τον αποκαλούν έτσι. Ήταν εποχή που ο Δαβίδ ήταν ο ίδιος ποιμένας· τον πήραν από το να ακολουθεί τα πρόβατα που κυοφορούσαν (Ψαλμ. οη'. 70, 71), και έτσι γνώρισε από πείρα τις φροντίδες και τις τρυφερές στοργές ενός καλού ποιμένα προς το ποίμνιό του. Θυμόταν τι ανάγκη είχαν από ποιμένα και τι καλοσύνη ήταν γι' αυτούς να έχουν κάποιον έμπειρο και πιστό· κάποτε διακινδύνευσε τη ζωή του για να σώσει ένα αρνί. Με αυτό λοιπόν εικονογραφεί τη φροντίδα του Θεού για τον λαό του· και σ' αυτό φαίνεται να αναφέρεται ο Σωτήρας μας όταν λέει, Εγώ είμαι ο ποιμένας των προβάτων· ο καλός ποιμένας, Ιωάν. ι'. 11. Αυτός που είναι ο ποιμένας του Ισραήλ, της ολόκληρης Εκκλησίας γενικά (Ψαλμ. π'. 1), είναι ο ποιμένας κάθε μεμονωμένου πιστού· ο πιο ταπεινός δεν είναι κάτω από την επίγνωσή του, Ησ. μ'. 11. Τους παίρνει στη μάνδρα του και έπειτα φροντίζει γι' αυτούς, τους προστατεύει και τους παρέχει, με περισσότερη φροντίδα και σταθερότητα από ό,τι μπορεί ένας ποιμένας που κάνει επάγγελμά του να φυλάει το ποίμνι. Αν ο Θεός είναι σαν ποιμένας για μας, πρέπει να είμαστε σαν πρόβατα, αβλαβή, πράα και ήσυχα, σιωπηλά μπροστά στους κουρείς, ακόμα και μπροστά στον σφαγέα, χρήσιμα και κοινωνικά· πρέπει να γνωρίζουμε τη φωνή του ποιμένα και να τον ακολουθούμε. 2. Τη μεγάλη εμπιστοσύνη που έχουν οι πιστοί στον Θεό: 'Αν ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου, ο τροφοδότης μου, μπορώ να συμπεράνω ότι δεν θα στερηθώ τίποτα πραγματικά αναγκαίο και καλό για μένα.' Αν ο Δαβίδ συνέταξε αυτόν τον ψαλμό πριν από την άνοδό του στον θρόνο, αν και προοριζόταν γι' αυτόν, είχε τόσο λόγο να φοβάται τη στέρηση όσο οποιοσδήποτε. Κάποτε έστειλε τους άνδρες του να ζητιανέψουν γι' αυτόν από τον Ναβάλ, και άλλη φορά πήγε ο ίδιος να ζητιανέψει από τον Αχιμέλεχ· και όμως, όταν σκέφτεται ότι ο Θεός είναι ο ποιμένας του, μπορεί να πει με θάρρος, Δεν θα στερηθώ. Ας μη φοβούνται την πείνα όσοι βρίσκονται στη φροντίδα του Θεού και τον έχουν τροφοδότη τους. Περισσότερα υπονοούνται από όσα εκφράζονται, όχι μόνο, Δεν θα στερηθώ, αλλά, 'Θα μου χορηγηθεί ό,τι χρειάζομαι· και αν δεν έχω ό,τι επιθυμώ, μπορώ να συμπεράνω ότι είτε δεν μου ταιριάζει είτε δεν είναι καλό για μένα ή θα το έχω στον κατάλληλο χρόνο.'Ο Χένρι στη συνέχεια ξεδιπλώνει τις καθημερινές παρηγοριές που δίνονται στον ζωντανό άγιο.
1. Οι παρηγοριές ενός ζωντανού αγίου. Ο Θεός είναι ο ποιμένας του και ο Θεός του—ένας Θεός παντοδύναμος για όλους τους σκοπούς. Ο Δαβίδ τον βρήκε έτσι, και έτσι τον βρήκαμε κι εμείς. Δείτε την ευτυχία των αγίων ως προβάτων της βοσκής του Θεού. (1.) Είναι καλά τοποθετημένοι, καλά ξαπλωμένοι: Με κάνει να ξαπλώσω σε πράσινους βοσκότοπους. Έχουμε τις στηρίξεις και τις παρηγοριές αυτής της ζωής από το αγαθό χέρι του Θεού, τον καθημερινό μας άρτο από αυτόν ως Πατέρα μας. Η μεγαλύτερη αφθονία δεν είναι παρά ξερός βοσκότοπος για τον ασεβή, που απολαμβάνει μόνο ό,τι ευχαριστεί τις αισθήσεις· αλλά για τον ευσεβή, που γεύεται την καλοσύνη του Θεού σε όλες τις απολαύσεις του και με πίστη την απολαμβάνει, ακόμα κι αν έχει λίγο από τον κόσμο, είναι πράσινος βοσκότοπος, Ψαλμ. λζ'. 16· Παρ. ιε'. 16, 17. Οι διατάξεις του Θεού είναι οι πράσινοι βοσκότοποι στους οποίους παρέχεται τροφή για όλους τους πιστούς· ο λόγος της ζωής είναι η τροφή του νέου ανθρώπου. Είναι γάλα για νήπια, βοσκή για πρόβατα, ποτέ άγονος, ποτέ ξεφαγωμένος, ποτέ ξεραμένος, αλλά πάντα πράσινος βοσκότοπος για να βοσκήσει η πίστη. Ο Θεός κάνει τους αγίους του να ξαπλώσουν· τους δίνει ησυχία και αυτάρκεια στο νου τους, όποια κι αν είναι η μοίρα τους· οι ψυχές τους κατοικούν με άνεση σ' αυτόν, και αυτό κάνει κάθε βοσκότοπο πράσινο. Είμαστε ευλογημένοι με τους πράσινους βοσκότοπους των διατάξεων; Ας μην το θεωρούμε αρκετό να περνάμε μέσα από αυτούς, αλλά ας ξαπλώνουμε σ' αυτούς, ας μένουμε σ' αυτούς· αυτή είναι η ανάπαυσή μου για πάντα. Είναι με τη σταθερότητα των μέσων της χάριτος που τρέφεται η ψυχή. (2.) Είναι καλά οδηγημένοι, καλά καθοδηγούμενοι. Ο ποιμένας του Ισραήλ οδηγεί τον Ιωσήφ σαν ποίμνι· και κάθε πιστός βρίσκεται κάτω από την ίδια καθοδήγηση: Με οδηγεί δίπλα στα ήσυχα νερά. Εκείνοι που τρέφονται από την καλοσύνη του Θεού πρέπει να ακολουθούν την κατεύθυνσή του· τους οδηγεί με την πρόνοιά του, με τον λόγο του, με το Πνεύμα του, διαθέτει τις υποθέσεις τους για το καλύτερο, σύμφωνα με τη βουλή του, διαθέτει τις στοργές και τις πράξεις τους σύμφωνα με την εντολή του, κατευθύνει το μάτι, τον δρόμο και την καρδιά τους στην αγάπη του. Τα ήσυχα νερά δίπλα στα οποία τους οδηγεί τους δίνουν, όχι μόνο ευχάριστη θέα, αλλά πολλές δροσερές γουλιές, πολλά αναζωογονητικά τονωτικά, όταν διψούν και κουράζονται. Ο Θεός παρέχει στον λαό του όχι μόνο τροφή και ανάπαυση, αλλά και δροσιά και ευχαρίστηση. Οι παρηγοριές του Θεού, οι χαρές του Αγίου Πνεύματος, είναι αυτά τα ήσυχα νερά, δίπλα στα οποία οδηγούνται οι άγιοι, ρυάκια που ρέουν από την πηγή των ζώντων υδάτων και ευφραίνουν την πόλη του Θεού μας. Ο Θεός οδηγεί τον λαό του, όχι στα στάσιμα νερά που σαπίζουν και μαζεύουν βρομιά, όχι στην ταραγμένη θάλασσα, ούτε στα ορμητικά κυλιόμενα ρεύματα, αλλά στα σιωπηλά μουρμουριστά νερά· γιατί τα ήσυχα αλλά τρεχούμενα νερά ταιριάζουν καλύτερα με εκείνα τα πνεύματα που ρέουν προς τον Θεό και όμως το κάνουν σιωπηλά. Η θεία καθοδήγηση κάτω από την οποία βρίσκονται απογυμνώνεται από τη μεταφορά της (εδ. 3): Με οδηγεί στα μονοπάτια της δικαιοσύνης, στον δρόμο του καθήκοντός μου· σ' αυτό με διδάσκει με τον λόγο του και με κατευθύνει με τη συνείδηση και την πρόνοια. Αυτά είναι τα μονοπάτια στα οποία όλοι οι άγιοι επιθυμούν να οδηγηθούν και να διατηρηθούν, και ποτέ να μην απομακρυνθούν από αυτά. Και μόνο εκείνοι οδηγούνται από τα ήσυχα νερά της παρηγοριάς που περπατούν στα μονοπάτια της δικαιοσύνης. Ο δρόμος του καθήκοντος είναι ο πραγματικά ευχάριστος δρόμος. Είναι το έργο της δικαιοσύνης που είναι ειρήνη. Σε αυτά τα μονοπάτια δεν μπορούμε να περπατήσουμε εκτός αν ο Θεός μας οδηγήσει σ' αυτά και μας οδηγήσει μέσα σ' αυτά. (3.) Βοηθούνται καλά όταν κάτι τους πονά: Αναζωογονεί την ψυχή μου. [1.] 'Με επαναφέρει όταν περιπλανιέμαι.' Κανένα πλάσμα δεν χάνεται πιο εύκολα από ένα πρόβατο, τόσο επιρρεπές είναι να απομακρυνθεί, και έπειτα τόσο ανίκανο να βρει τον δρόμο της επιστροφής. Οι καλύτεροι άγιοι αντιλαμβάνονται την τάση τους να απομακρύνονται σαν χαμένα πρόβατα (Ψαλμ. ριθ'. 176)· χάνουν τον δρόμο τους και στρέφονται σε παραδρόμους· αλλά όταν ο Θεός τους δείχνει το λάθος τους, τους δίνει μετάνοια και τους φέρνει πίσω στο καθήκον τους, αναζωογονεί την ψυχή· και αν δεν το έκανε αυτό, θα περιπλανιόνταν ασταμάτητα και θα χάνονταν. Όταν, μετά από μία αμαρτία, η καρδιά του Δαβίδ τον έπληξε, και μετά από άλλη, ο Νάθαν στάλθηκε να του πει, Εσύ είσαι ο άνθρωπος, ο Θεός αναζωογόνησε την ψυχή του. Αν και ο Θεός μπορεί να επιτρέψει στον λαό του να πέσει σε αμαρτία, δεν θα επιτρέψει να παραμείνουν σ' αυτήν. [2.] 'Με θεραπεύει όταν είμαι άρρωστος, και με αναζωογονεί όταν είμαι λιπόθυμος, και έτσι αναζωογονεί την ψυχή που ήταν έτοιμη να φύγει.' Είναι ο Κύριος ο Θεός μας που μας θεραπεύει, Έξ. ιε'. 26. Πολλές φορές θα είχαμε λιποθυμήσει αν δεν είχαμε πιστέψει· και ήταν ο καλός ποιμένας που μας κράτησε από το να λιποθυμήσουμε.Ο Χένρι έπειτα δείχνει το θάρρος του ετοιμοθάνατου αγίου που δεν φοβάται το κακό.
(2.) Αυτός ο κίνδυνος γίνεται ελαφρύς και θριαμβεύεται πάνω του, με καλούς λόγους. Ο θάνατος είναι βασιλιάς των τρόμων, αλλά όχι για τα πρόβατα του Χριστού· δεν τρέμουν μπροστά του περισσότερο από τα πρόβατα που προορίζονται για σφαγή. 'Ακόμα και στην κοιλάδα της σκιάς του θανάτου δεν θα φοβηθώ κακό. Τίποτα από αυτά δεν με κινεί.' Σημειώστε, Ένα παιδί του Θεού μπορεί να συναντήσει τους αγγελιαφόρους του θανάτου και να δεχτεί την κλήση του με άγια ασφάλεια και γαλήνη του νου. Το θηλάζον παιδί μπορεί να παίξει στην τρύπα αυτής της ασπίδας· και το απογαλακτισμένο παιδί, που με τη χάρη έχει απογαλακτιστεί από αυτόν τον κόσμο, μπορεί να βάλει το χέρι του σε αυτή τη φωλιά της βασιλίσκου, προκαλώντας άγια πρόκληση στον θάνατο, όπως ο Παύλος, Ω θάνατε! πού είναι το κεντρί σου; Και υπάρχει αρκετός λόγος για αυτή την εμπιστοσύνη, [1.] Επειδή δεν υπάρχει κακό σ' αυτόν για ένα παιδί του Θεού· ο θάνατος δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού, και επομένως δεν μπορεί να μας κάνει πραγματικό κακό· σκοτώνει το σώμα, αλλά δεν μπορεί να αγγίξει την ψυχή. Γιατί να είναι τρομερός όταν δεν υπάρχει τίποτα σ' αυτόν που να βλάπτει; [2.] Επειδή οι άγιοι έχουν την ελεήμονα παρουσία του Θεού μαζί τους στις στιγμές του θανάτου τους· είναι τότε στο δεξί τους χέρι, και επομένως γιατί να κινηθούν; Ο καλός ποιμένας δεν θα οδηγήσει μόνο, αλλά θα συνοδεύσει τα πρόβατά του μέσα από την κοιλάδα, όπου κινδυνεύουν να δεχτούν επίθεση από τα θηρία, τους αρπακτικούς λύκους· δεν θα τα συνοδεύσει μόνο, αλλά θα τα παρηγορήσει όταν χρειάζονται περισσότερο παρηγοριά. Η παρουσία του θα τα παρηγορήσει: Εσύ είσαι μαζί μου. Ο λόγος και το Πνεύμα του θα τα παρηγορήσουν—η ράβδος και το ραβδί του, αναφερόμενα στο ποιμαντικό ραβδί, ή στη ράβδο κάτω από την οποία περνούσαν τα πρόβατα όταν μετρούνταν (Λευιτ. κζ'. 32), ή στο ραβδί με το οποίο οι ποιμένες έδιωχναν τα σκυλιά που θα σκόρπιζαν ή θα πλήγωναν τα πρόβατα. Είναι παρηγοριά για τους αγίους, όταν έρχονται να πεθάνουν, ότι ο Θεός τους γνωρίζει (γνωρίζει εκείνους που είναι δικοί του), ότι θα ελέγξει τον εχθρό, ότι θα τους οδηγήσει με τη ράβδο του και θα τους στηρίξει με το ραβδί του. Το ευαγγέλιο ονομάζεται ράβδος της δύναμης του Χριστού (Ψαλμ. ρ'. 2), και υπάρχει αρκετό σ' αυτό για να παρηγορήσει τους αγίους όταν έρχονται να πεθάνουν, και από κάτω τους είναι οι αιώνιοι βραχίονες.Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα γιορτάζοντας τη βέβαιη συνέχεια του ελέους.
2. Πόσο με βεβαιότητα υπολογίζει στη συνέχεια των ευνοιών του Θεού, εδ. 6. Είχε πει (εδ. 1), Δεν θα στερηθώ· αλλά τώρα μιλά πιο θετικά, πιο περιεκτικά: Σίγουρα καλοσύνη και έλεος θα με ακολουθούν όλες τις ημέρες της ζωής μου. Η ελπίδα του υψώνεται, και η πίστη του ενισχύεται, με το να ασκείται. Παρατηρήστε, (1.) Τι υπόσχεται στον εαυτό του—καλοσύνη και έλεος, όλα τα ρεύματα του ελέους που ρέουν από την πηγή, συγχωρητικό έλεος, προστατευτικό έλεος, υποστηρικτικό έλεος, παρέχον έλεος. (2.) Τον τρόπο της μεταφοράς του: Θα με ακολουθεί, όπως το νερό από τον βράχο ακολούθησε το στρατόπεδο του Ισραήλ μέσα στην έρημο· θα με ακολουθεί σε όλα τα μέρη και όλες τις συνθήκες, θα είναι πάντα έτοιμο. (3.) Τη συνέχεια του: Θα με ακολουθεί όλη τη ζωή μου, ακόμα και μέχρι το τέλος· γιατί όποιον αγαπά ο Θεός τον αγαπά μέχρι το τέλος. (4.) Τη σταθερότητα του: Όλες τις ημέρες της ζωής μου, τόσο τακτικά όσο έρχεται η ημέρα· θα είναι νέο κάθε πρωί (Θρ. γ'. 22, 23) σαν το μάννα που δινόταν στους Ισραηλίτες καθημερινά. (5.) Τη βεβαιότητά του: Σίγουρα θα. Είναι τόσο βέβαιο όσο η υπόσχεση του Θεού της αλήθειας μπορεί να το κάνει· και γνωρίζουμε σε ποιον έχουμε πιστέψει. (6.) Εδώ υπάρχει μια προοπτική της τελειότητας της μακαριότητας στη μελλοντική κατάσταση. Έτσι μερικοί παίρνουν την τελευταία φράση: 'Καλοσύνη και έλεος έχοντας με ακολουθήσει όλες τις ημέρες της ζωής μου σ' αυτή τη γη, όταν αυτή τελειώσει θα μεταφερθώ σε έναν καλύτερο κόσμο, για να κατοικήσω στον οίκο του Κυρίου για πάντα, στον οίκο του Πατέρα μας πάνω, όπου υπάρχουν πολλές κατοικίες. Με ό,τι έχω είμαι ευχαριστημένος πολύ· με ό,τι ελπίζω είμαι ευχαριστημένος περισσότερο.' Όλα αυτά, και τον ουρανό επίσης! Τότε υπηρετούμε έναν καλό Δεσπότη.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι στρέφεται στον Ψαλμό 24 και εισάγει το όραμά του για τη βασιλεία του Χριστού.
Αυτός ο ψαλμός αφορά τη βασιλεία του Ιησού Χριστού, Ι. Τη βασιλεία της πρόνοιάς του, με την οποία κυβερνά τον κόσμο, εδ. 1, 2. ΙΙ. Τη βασιλεία της χάριτός του, με την οποία κυβερνά στην Εκκλησία του. 1. Σχετικά με τους υπηκόους αυτής της βασιλείας· τον χαρακτήρα τους (εδ. 4, 6), το καταστατικό τους, εδ. 5. 2. Σχετικά με τον Βασιλιά αυτής της βασιλείας· και μια πρόσκληση σε όλους να του δώσουν είσοδο, εδ. 7-10. Υποτίθεται ότι ο ψαλμός συντάχθηκε με αφορμή την ανάβαση της κιβωτού από τον Δαβίδ στον τόπο που είχε ετοιμαστεί γι' αυτήν, και ότι ο σκοπός του ήταν να οδηγήσει τον λαό πάνω από την πομπή των εξωτερικών τελετουργιών σε άγια ζωή και πίστη στον Χριστό, του οποίου η κιβωτός ήταν τύπος.Ο Χένρι θεμελιώνει περαιτέρω αυτή τη βασιλεία στην απόλυτη κυριότητα του Θεού πάνω στη γη.
Εδώ είναι, Ι. Η απόλυτη ιδιοκτησία του Θεού σ' αυτό το μέρος της κτίσεως όπου έχει ριχτεί ο κλήρος μας, εδ. 1. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε ότι οι ουρανοί, ακόμα και οι ουρανοί μόνο, είναι του Κυρίου, και οι πολυάριθμοι και λαμπροί κάτοικοι του άνω κόσμου, και ότι αυτή η γη, όντας τόσο μικρό και ασήμαντο μέρος της κτίσεως, και σε τέτοια απόσταση από το βασιλικό παλάτι πάνω, παραμελείται, και ότι δεν διεκδικεί κανένα ενδιαφέρον σ' αυτήν. Όχι, ακόμα και η γη είναι δική του, και αυτός ο κάτω κόσμος· και, αν και έχει ετοιμάσει τον θρόνο της δόξας του στους ουρανούς, όμως η βασιλεία του κυβερνά πάνω από όλα, και ακόμα και τα σκουλήκια αυτής της γης δεν είναι κάτω από την επίγνωσή του, ούτε έξω από την κυριαρχία του. 1. Όταν ο Θεός έδωσε τη γη στα παιδιά των ανθρώπων, ακόμα διατήρησε για τον εαυτό του την ιδιοκτησία, και μόνο την παραχώρησε σ' αυτούς ως ενοικιαστές, ή επικαρπωτές: Η γη είναι του Κυρίου και το πλήρωμά της. Τα ορυχεία που είναι θαμμένα στα σπλάχνα της, ακόμα και τα πλουσιότερα, οι καρποί που παράγει, όλα τα θηρία του δάσους και τα ζώα σε χίλιους λόφους, τα εδάφη και τα σπίτια μας, και όλες τις βελτιώσεις που γίνονται σ' αυτή τη γη από την ικανότητα και την εργασία του ανθρώπου, είναι όλα δικά του. Αυτά πράγματι, στη βασιλεία της χάριτος, δικαίως θεωρούνται κενότητα· γιατί είναι ματαιότητα ματαιοτήτων, τίποτα για μια ψυχή· αλλά, στη βασιλεία της πρόνοιας, είναι πλήρωμα. Η γη είναι γεμάτη από τα πλούτη του Θεού, έτσι είναι και η μεγάλη και πλατιά θάλασσα. Όλα τα μέρη και οι περιοχές της γης είναι του Κυρίου, όλα κάτω από το μάτι του, όλα στο χέρι του: έτσι ώστε, οπουδήποτε πηγαίνει ένα παιδί του Θεού, μπορεί να παρηγορηθεί με αυτό, ότι δεν φεύγει από το έδαφος του Πατέρα του. Αυτό που πέφτει στο μερίδιό μας από τη γη και τις παραγωγές της δεν είναι παρά δανεισμένο σ' εμάς· είναι του Κυρίου· αυτό που είναι δικό μας ενάντια σε όλο τον κόσμο δεν είναι έτσι ενάντια στις αξιώσεις του. Αυτό που είναι πιο απομακρυσμένο από εμάς, όπως αυτό που περνά μέσα από τα μονοπάτια της θάλασσας, ή είναι κρυμμένο στον βυθό της, είναι του Κυρίου και αυτός ξέρει πού να το βρει. 2. Το κατοικήσιμο μέρος αυτής της γης (Παρ. η'. 31) είναι δικό του με ειδικό τρόπο—ο κόσμος και εκείνοι που κατοικούν σ' αυτόν. Εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε δικοί μας, τα σώματά μας, οι ψυχές μας, δεν είναι. Όλες οι ψυχές είναι δικές μου, λέει ο Θεός· γιατί αυτός είναι ο πλάστης των σωμάτων μας και ο Πατέρας των πνευμάτων μας. Οι γλώσσες μας δεν είναι δικές μας· πρέπει να είναι στην υπηρεσία του. Ακόμα και εκείνοι από τα παιδιά των ανθρώπων που δεν τον γνωρίζουν, ούτε αναγνωρίζουν τη σχέση τους μ' αυτόν, είναι δικοί του. Τώρα αυτό έρχεται εδώ για να δείξει ότι, αν και ο Θεός ευαρεστείται ελεήμονα να δεχτεί τις λατρείες και τις υπηρεσίες του ιδιαίτερου εκλεκτού λαού του (εδ. 3-5), δεν είναι επειδή τις χρειάζεται, ή μπορεί να ωφεληθεί από αυτές, γιατί η γη είναι δική του και όλα σ' αυτήν, Έξ. ιθ'. 5· Ψαλμ. ν'. 12. Είναι επίσης να εφαρμοστεί στην κυριαρχία που έχει ο Χριστός, ως Μεσίτης, πάνω στα έσχατα μέρη της γης, που του δίνονται για κτήση του: ο Πατέρας αγαπά τον Υιό και έχει δώσει τα πάντα στο χέρι του, εξουσία πάνω σε όλη τη σάρκα. Ο απόστολος παραθέτει αυτή τη γραφή δύο φορές μαζί στον λόγο του για πράγματα που προσφέρονται σε είδωλα, Α' Κορ. ι'. 26, 28. 'Αν πωληθεί στο κρεοπωλείο, φά' το, και μην κάνεις ερωτήσεις· γιατί η γη είναι του Κυρίου· είναι καλό πλάσμα του Θεού, και έχεις δικαίωμα σ' αυτό. Αλλά, αν σου πει κάποιος ότι προσφέρθηκε σε είδωλο, απόφυγε, γιατί η γη είναι του Κυρίου, και υπάρχει αρκετό εκτός από αυτό.' Αυτός είναι καλός λόγος γιατί πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι με το μερίδιό μας σ' αυτόν τον κόσμο, και να μην ζηλεύουμε των άλλων· η γη είναι του Κυρίου, και δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει με το δικό του, και να δώσει σε μερικούς περισσότερο απ' αυτό, σε άλλους λιγότερο, όπως του αρέσει;
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού χρειάζεστε περισσότερο να ακούσετε τη φωνή του Ποιμένα σήμερα;
2. Πώς αλλάζει η υπόσχεση του ελέους που 'σας ακολουθεί' τον τρόπο που αντιμετωπίζετε το αύριο;
3. Σε ποια περιοχή της ζωής σας αντιστέκεστε ακόμα στη δίκαιη αξίωση του Βασιλιά της δόξας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Καλὲ Ποιμήν, ἀνάπαυσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν καὶ ὁδήγησον ἡμᾶς ἐπὶ ὕδατα ἀναπαύσεως κατὰ τὸν λόγον σου. Παρηγόρησον ἡμᾶς διὰ τῆς ῥάβδου σου καὶ τῆς βακτηρίας σου διὰ πάσης κοιλάδος, καὶ εἴθε ἡ ἀγαθότης σου καὶ τὸ ἔλεός σου νὰ μᾶς ἀκολουθοῦν πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Δώρησαι ἡμῖν καθαρὰς χεῖρας καὶ ἁγνὰς καρδίας διὰ νὰ ἀναβῶμεν τὸν ἅγιόν σου λόφον καὶ νὰ ὑποδεχθῶμεν τὸν Βασιλέα τῆς δόξης, ἕως ὅτου κατοικήσωμεν ἐν τῷ οἴκῳ σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →