← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης

Ιωάννης 8 — με τον Whedon

Ιωάννης 8Σχόλια του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη20 λεπ
Άνοιγμα
Στο πνεύμα της Μεθοδιστικής Επισκοπικής έρευνας, στρεφόμαστε σήμερα στο σχολιασμό του Daniel D. Whedon για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, για την επεξεργασία του 8ου κεφαλαίου του Ιωάννη. Η ευθύς Αρμινιανή-Γουεσλεϋανή έκθεση του Whedon φωτίζει τόσο την αμφισβητούμενη αφήγηση της γυναίκας που πιάστηκε επ' αυτοφώρω μοιχεία, όσο και την μεγαλοπρεπή αυτο-μαρτυρία του Κυρίου εν μέσω εχθρικής απιστίας. Η προσεκτική του στάθμιση των κειμενικών αποδείξεων και των δογματικών συνεπειών μας προσκαλεί να δεχτούμε τη Γραφή με ευλάβεια και ειλικρινή εξέταση. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον ευαγγελιστή να καθοδηγήσει τις καρδιές μας στο Φως του κόσμου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα το όγδοο κεφάλαιο του Ιωάννη με πνεύμα προσεκτικής αφοσίωσης, επιτρέποντας στο ιερό κείμενο να μιλήσει πριν στραφούμε στον μετρημένο σχολιασμό του Whedon. Σταματήστε μετά από κάθε ενότητα για να αφήσετε τα λόγια του Ιησού να εγκατασταθούν βαθιά στη συνείδηση και τη θέληση.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Whedon ξεκινά σταθμίζοντας τις εξωτερικές και εσωτερικές αποδείξεις σχετικά με τη συγγραφή της αφήγησης της μοιχαλίδας. Στίχοι 2-11. § 82. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΠΙΑΣΤΗΚΕ ΕΠ' ΑΥΤΟΦΩΡΩ ΜΟΙΧΕΙΑ, Ιωάννης 8:2-11. Η πλειοψηφία των καλύτερων βιβλικών μελετητών συμφωνεί ότι αυτή η αφήγηση της μοιχαλίδας (συμπεριλαμβανομένου του Ιωάννη 7:53), αν και αποστολικής αρχαιότητας, δύσκολα θα μπορούσε να έχει γραφτεί από τον Ιωάννη. Οι εξωτερικές αποδείξεις είναι: 1. Η απουσία της από μεγάλο μέρος των καλύτερων χειρογράφων. 2. Η απουσία παραθέσεων του χωρίου στους πρώτους χριστιανούς συγγραφείς. Και, 3. Η μεγάλη ποικιλία αναγνώσεων στα διάφορα αντίγραφα του χωρίου. Οι εσωτερικές αποδείξεις είναι: 1. Η ανομοιότητά της με το ύφος του Ιωάννη, τόσο στη γενική της διάθεση όσο και στους συγκεκριμένους όρους της. 2. Η δυνατότητα αφαίρεσής της από το κείμενο χωρίς να προκληθεί κανένα κενό. 3. Η ασυμφωνία της με τη ροή της σκέψης, ώστε να αποτελεί πραγματική διακοπή. Στην ισχύ αυτών των επιχειρημάτων είμαστε υποχρεωμένοι να υποχωρήσουμε. Σε όλο το πλαίσιο υπάρχει μια ανοιχτή εχθρότητα μεταξύ των Ιουδαίων και του Ιησού· αλλά σε αυτό το χωρίο υπάρχει, αντίθετα, μια κατάσταση προσποιητής φιλίας και σεβασμού. Έρχονται με υποτακτικό ύφος για να λάβουν από αυτόν, ως αυθεντικό κριτή, μια νομική απόφαση, πειράζοντάς τον. Αυτός ο τρόπος πειρασμού του είναι ακριβώς του ίδιου είδους, και υποδηλώνει την ίδια κατάσταση πραγμάτων, όπως βρίσκουμε στο § 115. Σε ορισμένα χειρόγραφα, πράγματι, το χωρίο βρίσκεται στο τέλος του Λουκά 21:0. Η καταλληλότερη θέση για αυτό είναι, ίσως, μεταξύ των παρόμοιων προσπαθειών πειρασμού στο Μάρκο 12:13-35. Δεν μπορεί να υπάρχει λογική αμφιβολία ότι αποτελεί ένα αληθινό μέρος της ευαγγελικής ιστορίας. Τα μόνα ερωτήματα αφορούν τη συγγραφή και τη θέση της. Στη συνέχεια αναπτύσσει το ακριβές δίλημμα που τέθηκε στον Ιησού και τη συμβολική πράξη της γραφής στο έδαφος. Στίχος 6. 6. Πειράζοντάς τον Τον δοκιμάζουν. Προσπαθούν να τον υποβάλουν σε δίλημμα. Το δίλημμα ήταν το εξής: Αν αποφάσιζε την υπόθεση, επαναστατούσε κατά της ρωμαϊκής κυβέρνησης παίρνοντας το νόμο στα χέρια του· αν αρνιόταν, παραιτούνταν από τον ισχυρισμό του ως Μεσσίας. Και ακόμη περισσότερο: αν αποφάσιζε ότι ο Μωσαϊκός νόμος έπρεπε να εκπληρωθεί, θα επέβαλλε, αντίθετα με το ρωμαϊκό διάταγμα, θανατική ποινή· αν αγνοούσε τον Μωυσή, υποτασσόταν στη Ρώμη, και υποβάθμιζε τη Μεσσιανότητά του με όλους τους ένθερμους Ιουδαίους. Έσκυψε Από την καθιστή του στάση. Έγραψε στο έδαφος Στο σκληρό πλακόστρωτο της αυλής του ναού. Ο γραπτός χαρακτήρας, αν υπήρχε, θα ήταν στο λεπτό στρώμα σκόνης. Αυτή η γραφή ήταν σημάδι σκόπιμης απροσεξίας στην προσφώνησή τους. Δήλωνε ότι αυτή ήταν μια υπόθεση με την οποία δεν είχε καμία σχέση. Με μοναδική τακτική το δήλωνε με πράξη, κάτι που δεν θα έκανε να δηλώσει με λόγια. Τι έγραψε ο Ιησούς; Αυτή η ερώτηση, αν και συζητείται από τους σχολιαστές, μοιάζει πολύ με το να ρωτάμε τι είπαν οι επτά βροντές (Αποκάλυψη 10:4); Και όμως, όταν ο Ιησούς συνέχισε να γράφει, στον Ιωάννη 8:8, φαίνεται να υπάρχει μια επίσημη σημασία σε αυτό. Στους ίδιους τους κατηγόρους-εγκληματίες αναμφίβολα φάνηκε ότι αυτό το δάχτυλο μπορούσε να γράψει τις δικές τους πράξεις του σκότους, ανακαλούμενες από τη συνείδηση στην παρούσα τους ανάμνηση. Ο Whedon καταγράφει στη συνέχεια την πρόκληση του Διδασκάλου προς τους κατηγόρους σχετικά με την αθωότητά τους. Στίχος 7. 7. Συνέχισαν να ρωτούν Δεν παίρνουν εύκολα μια υπόδειξη ότι η απουσία τους είναι καλύτερη από την παρέα τους. Αυτή τη στιγμή, αναμφίβολα καταλαβαίνουν ότι υπονοεί την απόρριψη κάθε προνομίου στην υπόθεση. Αλλά εννοούν ότι κανένα γράψιμο με το δάχτυλο δεν θα ματαιώσει τον σκοπό τους. Είπε σ' αυτούς Έτσι αποφασίζει ο Κριτής Μεσσίας: Η κατηγορούμενη είναι αναμφίβολα άξια θανάτου. Ας καταργηθεί λοιπόν αμέσως το χαμηλό πρότυπο της σύγχρονης εκφυλισμού, και ας αποκατασταθεί το καθαρό ιδανικό του νόμου του Μωυσή στην αυστηρότερη αγνότητά του. Επομένως, μόλις παρασχεθεί ένα δικαστήριο, μάρτυρες και εκτελεστές του αληθινού Μωσαϊκού προτύπου, ας εκτελέσουν την απόλυτη Μωσαϊκή ποινή ρίχνοντας την πρώτη πέτρα! Χωρίς αμαρτία Δηλαδή, χωρίς μια αμαρτία τέτοιας τερατώδους φύσης που θα τον καθιστούσε υπόλογο να σταθεί στη θέση της γυναίκας αν εφαρμοζόταν ο Μωσαϊκός ή ο Μεσσιανικός νόμος.
Σκεφτείτε
Ο Whedon ολοκληρώνει το επεισόδιο επιβεβαιώνοντας την αποστολική του αρχαιότητα και τη σοφή του διάκριση. Στίχος 11. 11. Ούτε εγώ σε καταδικάζω Δηλαδή, ως νομικός δικαστής που εκδίδει δικαστική απόφαση· όπως του είχαν ζητήσει. Ούτε, πράγματι, ως θεϊκός κριτής· διότι αυτό το αξίωμα το φυλάει για τη Δευτέρα Παρουσία του (Ιωάννης 8:15). Ο Νεάντερ λέει: 'Παίρνει την αμαρτία από το πεδίο της επίγειας δικαιοσύνης, η οποία είναι ξένη προς το δικό του θεϊκό αξίωμα, στην ιδιαίτερη επαρχία της ηθικής του'. Τη μεταχειρίζεται όχι με ανθρώπινο αλλά με θεϊκό νόμο. Πήγαινε Καθώς δεν διεκδίκησε καμία δημοτική εξουσία για να την κρατήσει. Μην αμαρτάνεις πια Αν και ως δικαστής ο Ιησούς, μη έχοντας δικαιοδοσία, δεν μπορούσε να την καταδικάσει, ωστόσο, ως κήρυκας της δικαιοσύνης, την επιπλήττει για την αμαρτία, και ως Λυτρωτής την οδηγεί σε μετάνοια και μεταρρύθμιση. Συνολικά, αν και αδυνατούμε να αποδώσουμε αυτή την αφήγηση στη συγγραφή του Ιωάννη, συμπεραίνουμε ότι σε καμία από τις περιπτώσεις εβραϊκού πειρασμού του Ιησού οι απαντήσεις του δεν είναι πιο λεπτομερώς διακριτικές ή πιο διαφανώς σοφές. Αργότερα αποκαλύπτει την σατανική πατρότητα της επίμονης απιστίας. Στίχος 44. 44. Ο πατέρας σας Όχι ο Αβραάμ, όχι ο Θεός, αλλά ο διάβολος. Είναι σαφές ότι ο διάβολος ονομάζεται εδώ ως προσωπικό ον, τόσο αληθινά όσο ο Αβραάμ ή ο Θεός. Επιθυμίες… θα κάνουν Η υιότητά τους συνίσταται στην συμμόρφωση των επιθυμιών τους και των πράξεών τους με αυτές του πατέρα τους. Ένας φονιάς Καθώς αυτοί οι άνθρωποι είναι στην καρδιά φονιάδες του Ιησού, Ιωάννης 7:19· Ιωάννης 8:28· Ιωάννης 8:37· Ιωάννης 8:40. Φονιάς από την αρχή Δολοφόνησε τον προηγουμένως αγνό και τέλειο Αδάμ, και μέσω αυτού δολοφόνησε τη φυλή. Ο Κάιν ήταν ο γιος και η εικόνα του, δείχνοντας με τον χαρακτήρα του τι ήταν ο πατέρας του Σατανάς. Δεν έμεινε στην αλήθεια Στην οποία κάποτε στάθηκε, αλλά, όπως έδειξε το ψέμα του στην Εύα, έπεσε καταστροφικά. Έτσι, όπως ο διάβολος ονομάζεται εδώ σαφέστατα ως προσωπικό ον, έτσι και η ΠΤΩΣΗ του, από την προηγούμενη αγνότητά του, υπονοείται αποφασιστικά. Καμία αλήθεια σε αυτόν Είναι τόσο πλήρως γεμάτος ψέμα, που δεν υπάρχει χώρος για αλήθεια σε αυτόν. Τέτοιοι είναι η μεγάλη μάζα των κακών ανθρώπων. Το ψεύδος του Σατανά τους γεμίζει τόσο πλήρως, που δεν δέχονται ούτε ένα σωματίδιο της αντίθετης αλήθειας του Θεού. Μιλάει από τα δικά του Μιλάει από το πλήρες απόθεμα που υπάρχει μέσα του. Πατέρας του Ο μεγάλος αρχικός εφευρέτης κάθε ψεύδους στο σύμπαν. Πριν ψεύδισε, η αρμονία της αλήθειας βασίλευε παγκοσμίως. Ο Θεός και όλοι ήταν αλήθεια· ο Σατανάς δημιούργησε το ψέμα. Άλλοι, ωστόσο, όπως ο Alford, αποδίδουν αυτή τη φράση, Πατέρας αυτού, δηλαδή, του ψεύτη. Ο Σατανάς είναι ο ψεύτης και ο πατέρας του ψεύτη. Αυτό συμφωνεί με τη ροή της σκέψης, καθώς ο Ιησούς μιλάει για ηθική πατρότητα και υιότητα.
Απαντήστε
1. Πώς η προσεκτική διαχείριση των κειμενικών ερωτημάτων από τον Whedon ενισχύει αντί να αποδυναμώνει την εμπιστοσύνη σας στην ευαγγελική αφήγηση; 2. Με ποιους τρόπους η άρνηση του Κυρίου να καταδικάσει, ενώ ταυτόχρονα διατάζει 'μην αμαρτάνεις πια', διαμορφώνει την κατανόησή σας για την αγία χάρη; 3. Πού αισθάνεστε ότι το Πνεύμα σας καλεί να απορρίψετε τα ψέματα του πονηρού και να περπατήσετε ως παιδί του Φωτός;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τους πιστούς κόπους του Daniel D. Whedon και για το φως που ρίχνει ο σχολιασμός του στον άγιο Λόγο Σου. Χάρισέ μας την ίδια ευλαβική ειλικρίνεια που επέδειξε, ώστε να μην προσθέσουμε ούτε να μειώσουμε τη μαρτυρία της Γραφής. Καθάρισε τις καρδιές μας από κάθε σατανικό ψεύδος, και άφησε το αληθινό Φως του Χριστού να λάμψει μέσα μας. Είθε εμείς που ελευθερωθήκαμε από την αλήθεια Του να συνεχίσουμε σε αυτή την ελευθερία, φέρνοντας καρπούς άξιους μετανοίας. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, ο οποίος με Εσένα και το Άγιο Πνεύμα ζει και βασιλεύει, ένας Θεός, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Σχόλια του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →