← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Χρονικών

Α' Χρονικών 5-8 — με τον Μάθιου Χένρι

Α' Χρονικών 5-8Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Οι προσεκτικές σημειώσεις του Μάθιου Χένρι στίχο προς στίχο στις Α' Χρονικών μας προσκαλούν να παραμείνουμε στις γενεαλογίες των φυλών που εγκαταστάθηκαν ανατολικά του Ιορδάνη και στις ιερές ευθύνες που εμπιστεύθηκαν στον Λευί. Οι στοχασμοί του αναδεικνύουν τόσο την πιστότητα του Θεού διαμέσου των γενεών όσο και τις σοβαρές συνέπειες όταν ο λαός του απομακρύνεται. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγηση του Χένρι μέσα από τα κεφάλαια 5–8, ανακαλύπτουμε πώς αυτά τα αρχαία αρχεία εξακολουθούν να μιλούν για ζητήματα ταυτότητας, λατρείας και πιστότητας στη διαθήκη σήμερα. Ας στερεώσουν οι γνώσεις του τις καρδιές μας για την ανάγνωση και τη μελέτη που έρχεται.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τις Α' Χρονικών 5–8 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις προσεκτικές λίστες του Ρουβήν, του Γαδ και της μισής φυλής του Μανασσή, την αφήγηση της νίκης τους και της μεταγενέστερης εξορίας τους, καθώς και την λεπτομερή γενεαλογία και τα καθήκοντα των Λευιτών και των ιερέων. Αφήστε τον σταθερό ρυθμό των ονομάτων να σας υπενθυμίσει την αιώνια τήρηση αρχείων του Θεού και την πρόσκλησή του σε πιστότητα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τη δομή του κεφαλαίου 5 και τις φυλές που καλύπτει. Αυτό το κεφάλαιο μας δίνει κάποια περιγραφή των δύο φυλών και μισής που ήταν εγκατεστημένες στην άλλη πλευρά του Ιορδάνη. Ι. Του Ρουβήν, εδ. 1-10. ΙΙ. Του Γαδ, εδ. 11-17. ΙΙΙ. Της μισής φυλής του Μανασσή, εδ. 23, 24. IV. Σχετικά με όλες τις τρεις που ενεργούν από κοινού μας λέγεται, 1. Πώς κατέκτησαν τους Αγαρηνούς, εδ. 18-22. 2. Πώς αυτοί τελικά κατακτήθηκαν οι ίδιοι και αιχμαλωτίστηκαν από τον βασιλιά της Ασσυρίας, επειδή εγκατέλειψαν τον Θεό, εδ. 25, 26. Ο Χένρι εξηγεί στη συνέχεια τον λόγο για τον οποίο το πρωτοτόκιο του Ρουβήν μεταβιβάστηκε αλλού. 1. Ο λόγος για τον οποίο αυτή η φυλή αναβάλλεται έτσι. Ομολογείται ότι ο Ρουβήν ήταν ο πρωτότοκος του Ισραήλ και, εξαιτίας αυτού, θα μπορούσε να διεκδικήσει την προτεραιότητα· αλλά έχασε το πρωτοτόκιο μολύνοντας την παλλακίδα του πατέρα του και καταδικάστηκε γι' αυτό να μην υπερέχει, Γεν. μθ΄ 4. Η αμαρτία μειώνει τους ανθρώπους, τους ρίχνει κάτω από την εξοχότητά τους. Οι αμαρτίες του εβδόμου εντολής ιδιαίτερα αφήνουν ανεξίτηλο στίγμα στα ονόματα και τις οικογένειες των ανθρώπων, μια μομφή που ο χρόνος δεν θα σβήσει. Ο σπόρος του Ρουβήν, μέχρι τέλους, φέρει την ατίμωση της αμαρτίας του Ρουβήν. Ωστόσο, αν και η φυλή αυτή υποβαθμίστηκε, δεν απορρίφθηκε ούτε απεκληρώθηκε. Η μόλυνση της τιμής ενός Ισραηλίτη δεν είναι η απώλεια της ευτυχίας του. Ο Ρουβήν χάνει το πρωτοτόκιο, όμως αυτό δεν μεταβιβάζεται στον Συμεών που είναι επόμενος στη σειρά· γιατί ήταν τυπικό και επομένως έπρεπε να ακολουθήσει, όχι την πορεία της φύσης, αλλά την εκλογή της χάριτος. Τα πλεονεκτήματα του πρωτοτοκίου ήταν η κυριαρχία και το διπλό μερίδιο. Ο Ρουβήν έχοντας χάσει αυτά, θεωρήθηκε υπερβολικό να μεταφερθούν και τα δύο σε οποιονδήποτε, και γι' αυτό διαιρέθηκαν. (1.) Ο Ιωσήφ είχε το διπλό μερίδιο· γιατί δύο φυλές κατέβηκαν από αυτόν, ο Εφραίμ και ο Μανασσής, καθένας από τους οποίους είχε μερίδιο παιδιού (γιατί έτσι ο Ιακώβ με πίστη τους ευλόγησε, Εβρ. ια΄ 21· Γεν. μη΄ 15, 22), και καθεμία από αυτές τις φυλές ήταν τόσο σημαντική και έκανε τόσο καλό σχήμα όσο οποιαδήποτε από τις δώδεκα, εκτός από τον Ιούδα. Αλλά, (2.) Ο Ιούδας είχε την κυριαρχία· σε αυτόν ο ετοιμοθάνατος πατριάρχης κληροδότησε το σκήπτρο, Γεν. μθ΄ 10. Από αυτόν προήλθε ο αρχηγός άρχων, πρώτα ο Δαβίδ, και στον πλήρωμα του χρόνου ο Μεσσίας ο Άρχων, Μιχ. ε΄ 2. Αυτή η τιμή εξασφαλίστηκε στον Ιούδα, αν και το πρωτοτόκιο ήταν του Ιωσήφ· και, έχοντας αυτό, δεν χρειαζόταν να φθονήσει τον Ιωσήφ για το διπλό μερίδιο. Ο Χένρι περιγράφει στη συνέχεια πώς οι ανατολικές φυλές ζήτησαν θεία βοήθεια στη μάχη. 2. Τι πορεία ακολούθησαν για να εμπλέξουν τον Θεό υπέρ τους: Έκραξαν προς τον Θεό και έθεσαν την εμπιστοσύνη τους σε αυτόν, εδ. 20. Τώρα ενήργησαν ως αληθινοί Ισραηλίτες. (1.) Ως σπόρος του πιστεύοντος Αβραάμ, έθεσαν την εμπιστοσύνη τους στον Θεό. Αν και είχαν ισχυρό στρατό, δεν στηρίχθηκαν σε αυτόν, αλλά στη θεία δύναμη. Βασίστηκαν στην εντολή που είχαν από τον Θεό να πολεμήσουν με τους γείτονές τους για τη διεύρυνση των ορίων τους, αν υπήρχε ανάγκη, ακόμη και με εκείνους που ήταν πολύ μακριά, εκτός από τα αφιερωμένα έθνη. Δείτε Δευτ. κ΄ 15. Βασίστηκαν στην πρόνοια του Θεού για να τους δώσει επιτυχία. (2.) Ως σπόρος του προσευχόμενου Ιακώβ, έκραξαν προς τον Θεό, ιδιαίτερα στη μάχη, όταν ίσως στην αρχή κινδύνευαν να νικηθούν. Δείτε το όμοιο που έγινε, Β' Χρον. ιγ΄ 14. Στη θλίψη, ο Θεός περιμένει να κράξουμε προς αυτόν· απαιτεί από εμάς αυτόν τον φόρο, αυτό το ενοίκιο. Στις πνευματικές μας συγκρούσεις, πρέπει να κοιτάζουμε προς τον ουρανό για δύναμη· και η προσευχή με πίστη είναι αυτή που θα επικρατήσει. Ο Χένρι κλείνει το τμήμα ανιχνεύοντας την αιχμαλωσία που προήλθε από την απιστία τους. ΙΙ. Μοιράστηκαν τελικά μια άδοξη αιχμαλωσία. Αν είχαν μείνει κοντά στον Θεό και στο καθήκον τους, θα συνέχιζαν να απολαμβάνουν τόσο την αρχαία κληρονομιά τους όσο και τις νέες κατακτήσεις· αλλά παρέβησαν εναντίον του Θεού των πατέρων τους, εδ. 25. Βρίσκονταν στα σύνορα και συναναστρέφονταν περισσότερο με τα γειτονικά έθνη, με αποτέλεσμα να μάθουν τις ειδωλολατρικές συνήθειές τους και να μεταδώσουν τη μόλυνση στις άλλες φυλές· γι' αυτό ο Θεός είχε διαμάχη μαζί τους. Ήταν σύζυγος για αυτούς, και δεν είναι παράξενο που ο ζήλος του έκαιγε σαν φωτιά όταν πορνεύονταν πίσω από άλλους θεούς. Δικαίως δίνεται έγγραφο διαζυγίου στην μοιχαλίδα. Ο Θεός διήγειρε το πνεύμα των βασιλέων της Ασσυρίας, πρώτα ενός και μετά ενός άλλου, εναντίον τους, εξυπηρέτησε τους δικούς του σκοπούς με τα σχέδια αυτών των φιλόδοξων μοναρχών, τους χρησιμοποίησε για να τιμωρήσουν πρώτα αυτούς τους αποστάτες, και όταν αυτό δεν τους ταπείνωσε, τότε να τους ξεριζώσουν εντελώς, εδ. 26. Αυτές οι φυλές τοποθετήθηκαν πρώτες και εκτοπίστηκαν πρώτες. Θα ήθελαν την καλύτερη γη, χωρίς να λάβουν υπόψη ότι βρισκόταν πιο εκτεθειμένη. Αλλά εκείνοι που κυβερνώνται περισσότερο από την αίσθηση παρά από τη λογική ή την πίστη στις επιλογές τους μπορούν να περιμένουν να τα πάνε ανάλογα.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι στρέφεται στη φυλή του Λευί και στην ιδιαίτερη τιμή της. Αν και ο Ιωσήφ και ο Ιούδας μοιράστηκαν μεταξύ τους τις χαμένες τιμές του πρωτοτοκίου, ο Λευί ήταν πρώτος από όλες τις φυλές, τιμημένος και διακριθείς με μια τιμή πιο πολύτιμη από την προτεραιότητα ή το διπλό μερίδιο, και αυτή ήταν η ιεροσύνη. Αυτή η φυλή ο Θεός την ξεχώρισε για τον εαυτό του· ήταν η φυλή του Μωυσή, και ίσως για χάρη του ευνοήθηκε έτσι. Για αυτή τη φυλή έχουμε περιγραφή σε αυτό το κεφάλαιο. Ι. Η γενεαλογία τους, οι πρώτοι πατέρες της φυλής (εδ. 1-3), η γραμμή των ιερέων, από τον Ααρών μέχρι την αιχμαλωσία (εδ. 4-15), και κάποιων άλλων οικογενειών τους, εδ. 16-30. ΙΙ. Το έργο τους, το έργο των Λευιτών (εδ. 31-48), των ιερέων, εδ. 49-53. ΙΙΙ. Οι πόλεις που τους διορίστηκαν στη γη Χαναάν, εδ. 54-81. Ο Χένρι στοχάζεται περαιτέρω για τη προσεκτική διατήρηση των ιερατικών αρχείων. Οι ιερείς και οι Λευίτες ενδιαφέρονταν περισσότερο από οποιουσδήποτε άλλους Ισραηλίτες να διατηρήσουν τη γενεαλογία τους καθαρή και να μπορούν να την αποδείξουν, επειδή όλες οι τιμές και τα προνόμια του αξιώματός τους εξαρτώνταν από την καταγωγή τους. Και διαβάζουμε για εκείνους που, αν και ίσως ήταν πραγματικά παιδιά των ιερέων, όμως επειδή δεν μπορούσαν να βρουν το μητρώο των γενεαλογιών τους ούτε να αποδείξουν την καταγωγή τους με κάποιο αυθεντικό αρχείο, θεωρήθηκαν μολυσμένοι, απομακρύνθηκαν από την ιεροσύνη και απαγορεύτηκε να φάνε από τα άγια πράγματα, Έσδρ. β΄ 62, 63. Είναι πολύ λίγο αυτό που καταγράφεται εδώ για τις γενεαλογίες αυτής της ιερής φυλής. Ι. Οι πρώτοι πατέρες της ονομάζονται εδώ δύο φορές, εδ. 1, 16. Ο Γηρσών, ο Καάθ και ο Μεραρί είναι τρία ονόματα με τα οποία ήμασταν πολύ εξοικειωμένοι στο βιβλίο των Αριθμών, όταν οι οικογένειες των Λευιτών οργανώθηκαν και τους ανατέθηκε το έργο τους. Τον Ααρών, τον Μωυσή και τη Μαριάμ τους έχουμε γνωρίσει πολύ περισσότερο από τα ονόματά τους, και δεν μπορούμε να τους παραβλέψουμε εδώ χωρίς να θυμηθούμε ότι αυτός ήταν ο Μωυσής και ο Ααρών που ο Θεός τίμησε κάνοντάς τους όργανα της απελευθέρωσης και της εγκατάστασης του Ισραήλ και τύπους εκείνου που επρόκειτο να έρθει, ο Μωυσής ως προφήτης και ο Ααρών ως ιερέας. Και η αναφορά του Ναδάβ και του Αβιού (αν και, μη έχοντας παιδιά, δεν υπήρχε ανάγκη να εισαχθούν στη γενεαλογία) δεν μπορεί παρά να μας υπενθυμίσει τους τρόμους εκείνης της θείας δικαιοσύνης της οποίας έγιναν μνημεία για την προσφορά ξένου πυρός, ώστε να φοβόμαστε πάντα ενώπιόν του. 2. Η γραμμή του Ελεάζαρ, του διαδόχου του Ααρών, σχεδιάζεται εδώ μέχρι την εποχή της αιχμαλωσίας, εδ. 4-15. Αρχίζει με τον Ελεάζαρ, που βγήκε από τον οίκο της δουλείας στην Αίγυπτο, και τελειώνει με τον Ιωσαδάκ, που μπήκε στον οίκο της δουλείας στη Βαβυλώνα. Έτσι, για τις αμαρτίες τους, αφέθηκαν όπως βρέθηκαν, το οποίο μπορεί επίσης να υπονοήσει ότι η Λευιτική ιεροσύνη δεν έκανε τίποτα τέλειο, αλλά αυτό επρόκειτο να γίνει με την εισαγωγή μιας καλύτερης ελπίδας. Όλοι αυτοί που ονομάζονται εδώ δεν ήταν αρχιερείς· γιατί, στην εποχή των κριτών, αυτή η αξιοπρέπεια, για κάποια περίσταση ή άλλη, μεταφέρθηκε στην οικογένεια του Ιθαμάρ, από την οποία ήταν ο Ηλί· αλλά στον Σαδώκ επανήλθε πάλι στη σωστή γραμμή. Για τον Αζαρία λέγεται εδώ (εδ. 10), Αυτός είναι που εκτελούσε το ιερατικό αξίωμα στον ναό που οικοδόμησε ο Σολομών. Υποτίθεται ότι αυτός ήταν ο Αζαρίας που αντιτάχθηκε γενναία στην αυθάδεια του βασιλιά Οζία όταν εισέβαλε στο ιερατικό αξίωμα (Β' Χρον. κστ΄ 17, 18), αν και διακινδύνευσε τον λαιμό του κάνοντας αυτό. Αυτό έγινε σαν ιερέας, σαν κάποιος που ήταν πραγματικά ζηλωτής για τον Θεό του. Αυτός που τόσο τολμηρά διατήρησε και υπερασπίστηκε το ιερατικό αξίωμα και έκανε καλές τις οχυρώσεις του ενάντια σε μια τέτοια τολμηρή προσβολή, θα μπορούσε καλά να ειπωθεί ότι το εκτελούσε· και αυτή η τιμή του αποδίδεται γι' αυτό· ενώ ο Ουρίας, ένας από τους διαδόχους του, για μια ταπεινή συμμόρφωση με τον βασιλιά Άχαζ, οικοδομώντας του ένα ειδωλολατρικό θυσιαστήριο, έχει την ατίμωση να παραλείπεται από αυτή τη γενεαλογία, όπως ίσως και κάποιοι άλλοι. Αλλά κάποιοι νομίζουν ότι αυτή η παρατήρηση για αυτόν τον Αζαρία θα έπρεπε να προστεθεί στον παππού του με το ίδιο όνομα (εδ. 9), που ήταν γιος του Αχιμάας, και ότι αυτός ήταν ο ιερέας που πρώτος λειτούργησε στον ναό του Σολομών. 3. Κάποιες άλλες οικογένειες των Λευιτών λογοδοτούνται εδώ. Μία από τις οικογένειες του Γηρσών (αυτή του Λιβνί) σχεδιάζεται εδώ μέχρι τον Σαμουήλ, που είχε την τιμή του προφήτη προστιθέμενη σε αυτή του Λευίτη. Μία από τις οικογένειες του Μεραρί (αυτή του Μαχλί) σχεδιάζεται επίσης για αρκετές γενιές, εδ. 29, 30.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στην προσωπική σας ιστορία έχετε δει την ένταση μεταξύ κληρονομικού προνομίου και προσωπικής πιστότητας που σημειώνει ο Χένρι στον Ρουβήν; 2. Πώς μπορεί η πρακτική των ανατολικών φυλών να κράζουν προς τον Θεό στη μάχη να διαμορφώσει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τις δικές σας συγκρούσεις σήμερα; 3. Ποια βήματα μπορείτε να κάνετε για να διατηρήσετε μια καθαρή πνευματική «γενεαλογία» των ενεργειών του Θεού στη ζωή και την οικογένειά σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, σε υμνούμε για την κληρονομιά που έχεις δώσει στον λαό σου και για την καταγραφή της πιστότητάς σου στον Λόγο σου. Δίδαξέ μας να εμπιστευόμαστε μόνο εσένα, να κραυγάζουμε προς εσένα σε κάθε μάχη, και να φυλάμε τις καρδιές μας με ταπεινή εξάρτηση από το Πνεύμα σου. Διατήρησε μέσα μας μια ζωντανή ανάμνηση των ελεών σου, ώστε να περπατάμε πιστά σύμφωνα με τον Λόγο σου και να κάνουμε γνωστό το όνομά σου στις γενιές που έρχονται. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →