Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 1-2 — με τον Μπαρνς
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στην σαφή ερμηνευτική παράδοση της Αμερικανικής Πρεσβυτεριανής υποτροφίας, οι Σημειώσεις της Βίβλου του Άλμπερτ Μπαρνς ανοίγουν το Λευιτικόν με σταθερή προσοχή στην αποκαλυφθείσα τάξη της λατρείας. Τα σχόλιά του καθοδηγούν τους αναγνώστες μέσα από τα πρώτα δύο κεφάλαια ανιχνεύοντας τις θείες οδηγίες για τις ζωικές και τις προσφορές σιτηρών. Ο Μπαρνς διατηρεί την εστίαση στις ακριβείς απαιτήσεις που δόθηκαν στη σκηνή της συνάντησης και στο νόημα που αυτές οι απαιτήσεις φέρουν για τον προσκυνητή. Οι σημειώσεις επομένως χρησιμεύουν ως αξιόπιστος σύντροφος για οποιονδήποτε επιθυμεί να κατανοήσει πώς ο Κύριος ρύθμισε την προσέγγιση του λαού Του στην έρημο. Στρεφόμαστε σε αυτές τις σελίδες σήμερα για να ακούσουμε την ίδια προσεκτική έκθεση που έχει από καιρό ενισχύσει την ευαγγελική μελέτη του Πεντατεύχου.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Τώρα διαβάζουμε τα εναρκτήρια κεφάλαια του Λευιτικού, στα οποία ο Κύριος εκθέτει τους νόμους για την ολοκαύτωση και την προσφορά σιτηρών. Αυτές οι οδηγίες δόθηκαν στη νεοανεγερθείσα σκηνή της συνάντησης και απευθύνονταν πρώτα στον μεμονωμένο Ισραηλίτη που επιθυμούσε να πλησιάσει με μια αποδεκτή θυσία. Καθώς διαβάζετε, παρατηρήστε την επαναλαμβανόμενη έμφαση σε ό,τι είναι άψογο, τον τόπο της προσφοράς και τα μέρη που ανεβαίνουν προς τον Κύριο. Αφήστε το ίδιο το κείμενο να διαμορφώσει την κατανόησή σας πριν στραφούμε στην έκθεση του Μπαρνς.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπαρνς ξεκινά αντιμετωπίζοντας την άμεση κλήση που δόθηκε στον μεμονωμένο προσκυνητή.
Στίχος 2. Λάλησον προς τους υιούς Ισραήλ - Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε ότι αυτές οι πρώτες οδηγίες Λευιτικόν 1:2-17 απευθύνονται ρητά στον μεμονωμένο που αισθάνθηκε την ανάγκη θυσίας για λογαριασμό του. Δεν παραδόθηκαν μέσω των ιερέων, ούτε είχε ο ιερέας που τελούσε καμία επιλογή ως προς το τι έπρεπε να κάνει. Έπρεπε μόνο να εξετάσει το θύμα για να δει ότι ήταν τέλειο Λευιτικόν 22:17-24, και να εκτελέσει άλλα αυστηρά καθορισμένα καθήκοντα Λευιτικόν 6:8-21. Η πράξη της προσφοράς έπρεπε να είναι εκούσια εκ μέρους του προσκυνητή, αλλά ο τρόπος εκτέλεσής της καθοριζόταν σε κάθε σημείο από τον Νόμο. Η παρουσίαση του θύματος στην είσοδο της σκηνής ήταν στην πραγματικότητα σύμβολο της ελεύθερης βουλήσεως που υποτάσσεται στον Νόμο του Κυρίου. Τέτοιες πράξεις θυσίας πρέπει να διακρίνονται από τις δημόσιες προσφορές, και εκείνες που ορίστηκαν για μεμονωμένους σε ειδικές περιπτώσεις (βλ. Λευιτικόν 4:2 σημείωση), οι οποίες ανήκαν στη θρησκευτική εκπαίδευση του έθνους. Προσφορά - Εβραϊκά: קרבן qorbân - το γενικό όνομα για ό,τι παραδόθηκε επίσημα στην υπηρεσία του Θεού (συγκρίνετε Μάρκον 7:11), και ακριβώς αντιστοιχεί στις λέξεις «προσφορά» και «αφιέρωμα».Στη συνέχεια εκθέτει τις απαιτήσεις για το αρσενικό θύμα που παρουσιάζεται στην είσοδο της σκηνής.
Στίχος 3. ολοκαύτωμα - κυριολεκτικά, εκείνο (το προσφερόμενο) που ανεβαίνει (ως φλόγα). Αρσενικό άψογο - Αρσενικά απαιτούνταν στις περισσότερες προσφορές, επειδή το ισχυρότερο φύλο προηγείται του άλλου. Αλλά θηλυκά επιτρέπονταν στις ειρηνικές προσφορές Λευιτικόν 3:1, Λευιτικόν 3:6, και ορίζονταν ρητά στις προσφορές για αμαρτία του κοινού λαού Λευιτικόν 4:28, Λευιτικόν 4:32· Λευιτικόν 5:6. Στην πόρτα της σκηνής του μαρτυρίου - Όπου εμφανίζονται αυτές οι λέξεις, πρέπει να αποδίδονται: «στην είσοδο της σκηνής της συνάντησης». Ο τόπος που δηλώνεται είναι εκείνο το μέρος της αυλής που βρισκόταν μπροστά από τη σκηνή, στο οποίο στέκονταν ο χάλκινος βωμός και ο νιπτήρας, και όπου μόνο μπορούσαν να προσφερθούν θυσίες. Βλ. Εικόνα στην Έξοδον 26:0.Ο Μπαρνς εξηγεί στη συνέχεια την τελετή της τοποθέτησης του χεριού επί της κεφαλής του προσφερομένου.
Στίχος 4. Και θα θέσει το χέρι του επί της κεφαλής του ολοκαυτώματος - Η συνήθης τελετή. Δι' αυτής ο θυσιαστής ταυτιζόταν με το θύμα του Λευιτικόν 3:2, Λευιτικόν 3:8· Λευιτικόν 4:15· Λευιτικόν 8:14· Ρωμαίους 12:1. Για να κάνει εξιλέωση υπέρ αυτού - Αυτή η φράση ανήκει περισσότερο ιδιαίτερα στις προσφορές για αμαρτία και τις προσφορές για παράβαση (συγκρίνετε Λευιτικόν 4:20, Λευιτικόν 4:26, Λευιτικόν 4:31, Λευιτικόν 4:35· Λευιτικόν 5:16, Λευιτικόν 5:18· Λευιτικόν 6:7, κ.λπ.). Δεν χρησιμοποιείται σε αναφορά προς τις ειρηνικές προσφορές, και σπανίως σε αναφορά προς τα ολοκαυτώματα. Πρέπει να σημειωθεί ότι εισάγεται εδώ σε στενή σύνδεση με την επιθέση των χεριών από τον προσκυνητή, όχι, όπως όταν αναφέρεται στην προσφορά για αμαρτία, με τις ειδικές λειτουργίες του ιερέως, Λευιτικόν 4:26, Λευιτικόν 4:35· Β' Χρονικών 29:23.Προχωρεί στην προσφορά σιτηρών και την προετοιμασία της ως ξεχωριστή πράξη λατρείας.
Στίχος 1. Προσφορά σιτηρών - Καλύτερα μεταφρασμένο στο Λευιτικόν 2:4 αφιέρωμα προσφοράς σιτηρών קרבן qorbân, βλ. Λευιτικόν 1:2 מנחה mı̂nchāh. σημαίνει κυριολεκτικά «δωρεά»· και φαίνεται να έχει εφαρμοστεί ιδιαίτερα σε ό,τι δινόταν από κατώτερο σε ανώτερο Γένεσις 32:18-20· Γένεσις 43:11· Κριταί 3:15· Α' Σαμουήλ 10:27: αλλά στην τεχνική γλώσσα του Νόμου, δήλωνε τακτικά τις φυτικές προσφορές ως διακριτές από τις ζωικές προσφορές. Οι μεταφραστές μας την απέδωσαν «προσφορά σιτηρών», εφαρμόζοντας τη λέξη «σιτηρά», σύμφωνα με παλαιά χρήση, ως γενικό όρο για τροφή. Φυτική προσφορά ή προσφορά αλεύρου θα ήταν πιο βολική απόδοση. Το νόημα της מנחה mı̂nchāh φαίνεται να είναι πολύ πιο απλό από εκείνο των ζωικών θυσιών. Η מנחה mı̂nchāh, ως θυσία, ήταν κάτι παραδομένο στον Θεό, το οποίο ήταν της μεγαλύτερης αξίας για τον άνθρωπο ως μέσο ζωής. Έτσι θα μπορούσε να φαίνεται ότι είναι απλώς ευχαριστιακή.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μπαρνς καταλήγει υπογραμμίζοντας το μνημόσυνο μέρος που ανεβαίνει ως ευωδία.
Στίχος 9. Τα μέρη που πλύθηκαν ήταν το στομάχι, και τα έντερα, και τα πόδια, χωρισμένα από το σφάγιο στον γόνατο. Ο ιερέας θα κάψει - Το ρήμα που μεταφράζεται εδώ κάψει, εφαρμόζεται αποκλειστικά στην καύση του θυμιάματος, στα φώτα της σκηνής, και στις προσφορές επί του βωμού. Η πρωταρχική σημασία της ρίζας του φαίνεται να είναι να εκπνέει οσμή. (Βλ. το περιθώριο του Λευιτικόν 24:2· Έξοδος 30:8). Η λέξη για την καύση με κοινό τρόπο είναι αρκετά διαφορετική, και εφαρμόζεται στην καύση εκείνων των μερών των θυμάτων που κάηκαν έξω από το στρατόπεδο (Λευιτικόν 4:12, Λευιτικόν 4:21· Αριθμοί 19:5, κ.λπ.). Η σημασία της διάκρισης είναι μεγάλη στη σχέση της με το νόημα του ολοκαυτώματος. Η ουσία του θύματος θεωρούνταν όχι ως κάτι που πρέπει να καταναλωθεί, αλλά ως προσφορά ευωδίας που αποστέλλεται στη φλόγα προς τον Γιαχβέ.Στην τελική απαίτηση επιμένει στον αιώνιο τόπο του άλατος με κάθε προσφορά.
Στίχος 13. Με όλες τις προσφορές σου θα προσφέρεις άλας - Όχι μόνο κάθε מנחה mı̂nchāh, αλλά κάθε ζωική προσφορά έπρεπε να συνοδεύεται από άλας. Ήταν το ένα σύμβολο που δεν απουσίαζε ποτέ από τον βωμό του ολοκαυτώματος, δείχνοντας την αφθαρσία της αγάπης του Γιαχβέ για τον λαό Του. Στην αμετάβλητη φύση του, είναι το αντίθετο του ζύμης (μαγιά). Λέγεται ότι οι Άραβες διατηρούν σε κοινή χρήση την έκφραση, «συμφωνία άλατος»· και ο σεβασμός που αποδίδουν στο ψωμί και το άλας στις τελετές φιλοξενίας τους είναι γνωστός.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει τον δικό σας τρόπο προσέγγισης της λατρείας σήμερα ο εκούσιος χαρακτήρας αυτών των πρώιμων προσφορών; Με ποιους τρόπους η απαίτηση αρσενικού άψογου σας δείχνει στην τελειότητα που απαιτείται από την έσχατη θυσία μας; Ποια θέση κατέχει το διαρκές σύμβολο του άλατος στην κατανόησή σας για την πιστότητα της διαθήκης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε φιλάνθρωπε, καθὼς συλλογιζόμεθα τὰς προσφορὰς τὰς ὁποίας ἐπέταξας εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ μαρτυρίου, δίδαξον ἡμᾶς νὰ πλησιάζωμεν μὲ καθαρὰς χεῖρας καὶ ἀδιαίρετον καρδίαν, προσφέροντες τὰς ζωάς μας ὡς ὁλοκαύτωμα τὸ ὁποῖον ἀναβαίνει ὡς εὐωδία εὐάρεστος ἐνώπιόν Σου. Διὰ τῆς ἅπαξ γενομένης θυσίας τοῦ Χριστοῦ, καθάρισον πᾶσαν κηλῖδα καὶ σφράγισον ἡμᾶς ἐν τῷ ἁλατίῳ τῆς διαθήκης τὸ ὁποῖον οὐδέποτε χάνει τὴν γεύσιν του. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ποίησον τὴν λατρείαν ἡμῶν εἰλικρινῆ, τὴν ἀφοσίωσιν ἡμῶν πλήρη, καὶ τὸ μνημόσυνον ἡμῶν γλυκὺ ἐνώπιον τοῦ θρόνου Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →