Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Κεφάλαιο 20 του Κατά Ιωάννην — με τον Ράιλ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στις κλασικές Εκθετικές Σκέψεις επί των Ευαγγελίων του Τζ. Σ. Ράιλ και ακούμε καθώς μας καθοδηγεί μέσα από το κεφάλαιο 20 του Κατά Ιωάννην. Η προσεκτική και ποιμαντική έκθεση του Ράιλ αναδεικνύει το θαύμα της αναστάσεως, την αφοσίωση εκείνων που πρώτοι είδαν τον κενό τάφο και τις ποικίλες αντιδράσεις των μαθητών. Τα λόγια του μας προσκαλούν να παραμείνουμε πάνω στην απόδειξη και στις προσωπικές συνέπειες της αναστάσεως του Χριστού. Καθώς ακολουθούμε τις σκέψεις του, μας υπενθυμίζεται ότι η ανάσταση δεν είναι απλώς μια ιστορική υποσημείωση αλλά ο ίδιος ο άξονας της σωτηριώδους πίστεως. Ας αφήσουμε τις μετρημένες σκέψεις του Ράιλ να σταθεροποιήσουν τις καρδιές μας και να οξύνουν το βλέμμα μας στον αναστάντα Κύριο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε την Αγία Γραφή σας και διαβάστε το κεφάλαιο 20 του Κατά Ιωάννην αργά και προσευχητικά. Προσέξτε το σκοτάδι της πρωινής ώρας, τα βιαστικά βήματα προς τον τάφο, τις διαφορετικές αντιδράσεις της Μαρίας, του Πέτρου και του Ιωάννη, και τις πρώτες εμφανίσεις του αναστάντος Ιησού. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Καθώς διαβάζετε, ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει τα μάτια σας στην ζωντανή ελπίδα που εξασφαλίστηκε από τη νίκη του Χριστού επί του τάφου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ράιλ ανοίγει την έκθεση υπογραμμίζοντας τη μοναδική αξία της αφηγήσεως της αναστάσεως από τον Ιωάννη.
Το κεφάλαιο που μόλις αρχίσαμε μας οδηγεί από τον θάνατο του Χριστού στην ανάστασή Του. Όπως ο Ματθαίος, ο Μάρκος και ο Λουκάς, ο Ιωάννης ασχολείται με αυτά τα δύο μεγάλα γεγονότα με ιδιαίτερη πληρότητα και λεπτομέρεια. Και δεν χρειάζεται να απορούμε. Όλη η σωτηριώδης χριστιανική πίστη εξαρτάται από τα δύο γεγονότα, ότι ο Χριστός πέθανε για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας. Το κεφάλαιο που έχουμε μπροστά μας αξίζει ιδιαίτερη προσοχή. Από όλους τους τέσσερις ευαγγελιστές, κανείς δεν παρέχει τόσο βαθιά ενδιαφέρουσα απόδειξη της αναστάσεως όσο ο μαθητής τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς.Ο Ράιλ στρέφεται έπειτα στην πρώτη επισκέπτρια στον τάφο και εξετάζει την αξιοσημείωτη αφοσίωσή της.
Η πρώτη που ο Ιωάννης ονομάζει ανάμεσα σε εκείνες που ήρθαν στον τάφο του Χριστού είναι η Μαρία Μαγδαληνή. Η ιστορία αυτής της πιστής γυναίκας, χωρίς αμφιβολία, κρύβεται σε πολλή αφάνεια. Ένα τεράστιο ποσό δυσφήμισης έχει συσσωρευτεί στη μνήμη της, σαν να ήταν κάποτε συνήθης αμαρτωλή κατά της εβδόμης εντολής. Ωστόσο δεν υπάρχει κυριολεκτικά καμία απόδειξη ότι ήταν κάτι τέτοιο! Αλλά μας λέγεται σαφώς ότι ήταν μία από τις οποίες ο Κύριος είχε εκβάλει 'επτά δαιμόνια' (Μάρκος 16:9· Λουκάς 8:2), μία που είχε υποβληθεί με ιδιαίτερο τρόπο στην κατοχή του Σατανά, και μία της οποίας η ευγνωμοσύνη προς τον Κύριό μας για την απελευθέρωση ήταν ευγνωμοσύνη που δεν γνώριζε όρια. Εν ολίγοις, από όλους τους ακολούθους του Κυρίου μας στη γη, κανείς δεν φαίνεται να Τον αγάπησε τόσο πολύ όσο η Μαρία Μαγδαληνή. Κανείς δεν ένιωσε ότι όφειλε τόσο πολλά στον Χριστό. Κανείς δεν ένιωσε τόσο έντονα ότι δεν υπήρχε τίποτα υπερβολικό για να γίνει για τον Χριστό. Γι' αυτό, όπως το θέτει όμορφα ο Επίσκοπος Άντριους, 'Ήταν τελευταία στον σταυρό Του και πρώτη στον τάφο Του. Έμεινε εκεί περισσότερο και ήταν εδώ νωρίτερα. Δεν μπορούσε να ησυχάσει μέχρι να σηκωθεί για να Τον αναζητήσει. Τον αναζήτησε ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι, ακόμη και πριν έχει φως για να Τον αναζητήσει.' Με μια λέξη, έχοντας λάβει πολλά, αγάπησε πολύ· και αγαπώντας πολύ, έκανε πολλά, για να αποδείξει την πραγματικότητα της αγάπης της.Ο Ράιλ στη συνέχεια αντιπαραβάλλει τους χαρακτήρες του Πέτρου και του Ιωάννη καθώς ανταποκρίνονται στον κενό τάφο.
Αυτό είναι ένα σημείο που αναδεικνύεται περίεργα στη συμπεριφορά του Πέτρου και του Ιωάννη, όταν η Μαρία Μαγδαληνή τους είπε ότι το σώμα του Κυρίου είχε φύγει. Μας λέγεται ότι έτρεξαν και οι δύο στον τάφο· αλλά ο Ιωάννης, ο μαθητής τον οποίο αγαπούσε ο Ιησούς, πρόλαβε τον Πέτρο και έφτασε στον κενό τάφο πρώτος. Τότε φανερώνεται η διαφορά ανάμεσα στους δύο άνδρες. Ο Ιωάννης, από τους δύο πιο ήπιος, ήσυχος, τρυφερός, συγκρατημένος, αποτραβηγμένος, βαθιά αισθαντικός, έσκυψε και κοίταξε μέσα, αλλά δεν προχώρησε περισσότερο. Ο Πέτρος, πιο θερμός, ζηλωτής, παρορμητικός, ένθερμος και προχωρημένος, δεν μπορεί να ικανοποιηθεί χωρίς να κατέβει στον τάφο και να δει πραγματικά με τα ίδια του τα μάτια. Και οι δύο, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι, ήταν βαθιά προσκολλημένοι στον Κύριό μας. Οι καρδιές και των δύο, σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, ήταν γεμάτες ελπίδες, φόβους, ανησυχίες και προσδοκίες, όλες μπλεγμένες μαζί. Ωστόσο ο καθένας συμπεριφέρεται με τον δικό του χαρακτηριστικό τρόπο. Δεν χρειάζεται να αμφιβάλλουμε ότι αυτά τα πράγματα γράφτηκαν σκόπιμα για τη μάθησή μας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Ράιλ αντλεί ένα πρακτικό συμπέρασμα για το χρέος που οφείλουν οι πιστοί στον Χριστό.
Η περίπτωση ενώπιόν μας ρίχνει ευρύ και καθαρό φως σε ένα ερώτημα που πρέπει να ενδιαφέρει βαθιά κάθε αληθινά ειλικρινή υπηρέτη του Χριστού. Πώς γίνεται πολλοί που ομολογούν και αυτοαποκαλούνται χριστιανοί να κάνουν τόσο λίγα για τον Σωτήρα του οποίου το όνομα φέρουν; Πώς γίνεται πολλοί, των οποίων την πίστη και τη χάρη θα ήταν ανελέητο να αρνηθούμε, να εργάζονται τόσο λίγο, να δίνουν τόσο λίγο, να λένε τόσο λίγο, να παίρνουν τόσο λίγους κόπους για να προωθήσουν την υπόθεση του Χριστού και να δοξάσουν τον Χριστό στον κόσμο; Αυτά τα ερωτήματα δέχονται μόνο μία απάντηση. Είναι η χαμηλή αίσθηση χρέους και υποχρέωσης προς τον Χριστό που εξηγεί όλο το ζήτημα. Όπου η αμαρτία δεν γίνεται καθόλου αισθητή, τίποτα δεν γίνεται· και όπου η αμαρτία γίνεται λίγο αισθητή, λίγο γίνεται. Ο άνθρωπος που είναι βαθιά συνειδητός της δικής του ενοχής και διαφθοράς, και βαθιά πεπεισμένος ότι χωρίς το αίμα και την μεσιτεία του Χριστού θα βυθιζόταν δικαίως στην κατώτατη κόλαση, αυτός είναι ο άνθρωπος που θα ξοδευτεί και θα δαπανηθεί για τον Ιησού και θα νομίζει ότι δεν μπορεί ποτέ να κάνει αρκετά για να δείξει την δόξα Του. Ας προσευχόμαστε καθημερινά να δούμε την αμαρτωλότητα της αμαρτίας και την εκπληκτική χάρη του Χριστού πιο καθαρά και διακριτά. Τότε, και μόνο τότε, θα παύσουμε να είμαστε ψυχροί, χλιαροί και ατημέλητοι στο έργο μας για τον Ιησού. Τότε, και μόνο τότε, θα κατανοήσουμε τέτοιο φλογερό ζήλο όπως εκείνον της Μαρίας· και θα συλλάβουμε τι εννοούσε ο Παύλος όταν είπε, 'Η αγάπη του Χριστού μας συνέχει· επειδή κρίνουμε έτσι, ότι εάν ένας πέθανε για όλους, τότε όλοι πέθαναν· και ότι πέθανε για όλους, ώστε αυτοί που ζουν να μη ζουν πλέον για τον εαυτό τους αλλά για Εκείνον που πέθανε για αυτούς και αναστήθηκε.' (Β΄ Κορινθίους 5:14-15.)Ο Ράιλ κλείνει το τμήμα προτρέποντας σε φιλανθρωπία προς τους διαφορετικούς χαρακτήρες που βρίσκονται ανάμεσα στους αληθινούς πιστούς.
Ας μάθουμε, από την περίπτωση ενώπιόν μας, να κάνουμε παραχωρήσεις για ευρείες ποικιλίες στον εσωτερικό χαρακτήρα των πιστών. Το να το κάνουμε αυτό θα μας γλιτώσει από πολλή ταραχή στο ταξίδι της ζωής και θα αποτρέψει πολλές ανελέητες σκέψεις. Ας μην κρίνουμε τους αδελφούς σκληρά και να τους κατατάσσουμε σε χαμηλή θέση, επειδή δεν βλέπουν ή δεν αισθάνονται τα πράγματα ακριβώς όπως τα βλέπουμε και τα αισθανόμαστε εμείς, και επειδή τα πράγματα δεν τους επηρεάζουν ή δεν τους εντυπωσιάζουν ακριβώς όπως μας επηρεάζουν και μας εντυπωσιάζουν εμάς. Τα άνθη στον κήπο του Κυρίου δεν είναι όλα ενός χρώματος και ενός αρώματος, αν και φυτεύτηκαν όλα από ένα Πνεύμα. Τα υποκείμενα της βασιλείας Του δεν είναι όλα ακριβώς ενός τόνου και χαρακτήρα, αν και αγαπούν όλοι τον ίδιο Σωτήρα και είναι γραμμένοι στο ίδιο βιβλίο της ζωής. Η Εκκλησία του Χριστού έχει μερικούς στις τάξεις της που είναι σαν τον Πέτρο και μερικούς που είναι σαν τον Ιωάννη· και μια θέση για όλους και ένα έργο για όλους να κάνουν. Ας αγαπήσουμε όλους όσοι αγαπούν τον Χριστό με ειλικρίνεια και ας ευχαριστήσουμε τον Θεό που Τον αγαπούν καθόλου. Το μεγάλο πράγμα είναι να αγαπάμε τον Ιησού.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
1. Με ποιους τρόπους η αγάπη μου για τον Χριστό αντανακλά βαθιά επίγνωση όλων όσων έχει κάνει για εμένα;
2. Πώς μπορώ να αυξήσω στην υπομονή με τους συναδέλφους πιστούς των οποίων οι αντιδράσεις προς τον Κύριο διαφέρουν από τις δικές μου;
3. Πού μπορεί η εναπομείνασα άγνοια ακόμη να εμποδίζει την πλήρη αποδοχή μου της ελπίδας της αναστάσεως;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Θεέ, ὁ διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Υἱοῦ σου φέρων εἰς φῶς ζωὴν καὶ ἀφθαρσίαν, δὸς ἡμῖν τοῖς ἐνθυμουμένοις τὸν κενὸν τάφον, μετὰ σταθερᾶς πίστεως νὰ ἀτενίζωμεν Αὐτὸν τὸν νεκρὸν καὶ ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Πλήρωσον οὕτως τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τῆς χαρᾶς τῆς ἀναστάσεώς Του, ὥστε νὰ μὴ ζῶμεν πλέον εἰς ἑαυτούς, ἀλλὰ εἰς Αὐτὸν τὸν ἀγαπήσαντα ἡμᾶς καὶ παραδόντα ἑαυτὸν ὑπὲρ ἡμῶν· διὰ τοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →