← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους

Β' Κορινθίους 7 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Β' Κορινθίους 7Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ερμηνεύει το Β' Κορινθίους κεφάλαιο 7. Η προσεκτική έκθεση του Καλβίνου αποκαλύπτει πώς οι υποσχέσεις του Θεού ωθούν τους πιστούς προς την αγιότητα και πώς η γνήσια μετάνοια φέρει διαρκή καρπό. Τα λόγια του μας καθοδηγούν μέσα από την έκκληση του αποστόλου προς την καθαρότητα σώματος και ψυχής, την παρηγοριά που δίνει ο Θεός στους ταπεινούς και τη χαρά που ακολουθεί τη θεάρεστη λύπη. Καθώς ακούμε, ας μας οδηγήσουν οι γνώσεις του Καλβίνου πιο κοντά στην καρδιά της Γραφής και στο μεταμορφωτικό έργο του Πνεύματος.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου για να ακούσεις το Β' Κορινθίους 7. Άφησε το κεφάλαιο να ξεδιπλωθεί αργά, παρατηρώντας την τρυφερή έκκληση του Παύλου, τη χαρά του για τη μετάνοια των Κορινθίων και την αντίθεση ανάμεσα στην κοσμική και τη θεάρεστη λύπη. Διάβασε το απόσπασμα δυνατά αν είναι δυνατόν, επιτρέποντας στις λέξεις του να εγκατασταθούν πριν ακούσουμε την έκθεση του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά αντανακλώντας στις υποσχέσεις του Θεού. 1. Αυτές λοιπόν οι υποσχέσεις. Ο Θεός, αληθώς, προλαμβάνει εμάς στις υποσχέσεις Του με την καθαρή εύνοιά Του· αλλά όταν έχει, από δική Του πρωτοβουλία, δωρίσει σε εμάς την εύνοιά Του, αμέσως μετά απαιτεί από εμάς ευγνωμοσύνη σε αντάλλαγμα. Έτσι, ό,τι είπε στον Αβραάμ, Εγώ είμαι ο Θεός σου, (Γένεση 17:7,) ήταν προσφορά της αδικαίωτης καλοσύνης Του, όμως συγχρόνως πρόσθεσε αυτό που απαιτούσε από αυτόν — Περπάτα ενώπιόν Μου και γίνε τέλειος. Καθώς, όμως, αυτή η δεύτερη πρόταση δεν εκφράζεται πάντοτε, ο Παύλος μας διδάσκει ότι σε όλες τις υποσχέσεις αυτή η συνθήκη υπονοείται, [624] ότι πρέπει να είναι ερεθίσματα για εμάς ώστε να προάγουμε τη δόξα του Θεού. Διότι από τι αντλεί επιχείρημα για να μας παρακινήσει; Είναι από αυτό, ότι ο Θεός μας δωρίζει τόσο διακεκριμένη τιμή. Τέτοια, λοιπόν, είναι η φύση των υποσχέσεων, ότι μας καλούν στην αγιασμό, σαν ο Θεός να είχε παρεμβάλει με σιωπηρή συμφωνία. Γνωρίζουμε, επίσης, τι διδάσκει η Γραφή σε διάφορα αποσπάσματα σχετικά με τον σκοπό της λύτρωσης, και το ίδιο πράγμα πρέπει να θεωρείται ότι εφαρμόζεται σε κάθε ένδειξη της εύνοιάς Του. Στην έκκληση προς την καθαρότητα, ο Καλβίνος στρέφεται στη διάκριση μεταξύ σάρκας και πνεύματος. Από κάθε ακαθαρσία σάρκας και πνεύματος. Έχοντας ήδη δείξει ότι καλούμαστε στην καθαρότητα, [625] προσθέτει τώρα ότι αυτή πρέπει να φαίνεται στο σώμα, καθώς και στην ψυχή· διότι ότι ο όρος σάρκα λαμβάνεται εδώ να σημαίνει το σώμα, και ο όρος πνεύμα να σημαίνει την ψυχή, είναι φανερό από αυτό, ότι αν ο όρος πνεύμα σήμαινε τη χάρη της αναγέννησης, η δήλωση του Παύλου σχετικά με τη μόλυνση του πνεύματος θα ήταν παράλογη. Μας θέλει, λοιπόν, καθαρούς από μολυσμούς, όχι μόνο εσωτερικούς, όπως έχουν μόνο τον Θεό ως μάρτυρά τους· αλλά και εξωτερικούς, όπως πέφτουν υπό την παρατήρηση των ανθρώπων. «Ας μην έχουμε μόνο αγνές συνειδήσεις ενώπιον του Θεού. Πρέπει επίσης να αφιερώσουμε σε Αυτόν ολόκληρο το σώμα μας και όλα τα μέλη του, ώστε να μην φαίνεται ακαθαρσία σε κανένα μέρος μας.» [626] Ο Καλβίνος εξετάζει έπειτα τη λύπη κατά Θεόν και τον καρπό της. 10. Λύπη κατά Θεόν [644] Καταρχάς, για να κατανοήσουμε τι εννοείται με αυτή τη φράση κατά Θεόν, πρέπει να παρατηρήσουμε την αντίθεση, διότι τη λύπη που είναι κατά Θεόν την αντιπαραθέτει με τη λύπη του κόσμου. Ας λάβουμε τώρα επίσης την αντίθεση μεταξύ δύο ειδών χαράς. Η χαρά του κόσμου είναι, όταν οι άνθρωποι ανόητα και χωρίς τον φόβο του Κυρίου αγάλλονται στη ματαιότητα, δηλαδή στον κόσμο, και, μεθυσμένοι από μια παροδική ευτυχία, δεν κοιτούν υψηλότερα από τη γη. Η χαρά που είναι κατά Θεόν είναι, όταν οι άνθρωποι τοποθετούν όλη την ευτυχία τους στον Θεό, και βρίσκουν ικανοποίηση στη χάρη Του, και το δείχνουν αυτό με την περιφρόνηση του κόσμου, χρησιμοποιώντας την επίγεια ευημερία σαν να μην τη χρησιμοποιούν, και χαρούμενοι μέσα στη δυστυχία. Συνεπώς, η λύπη του κόσμου είναι, όταν οι άνθρωποι απελπίζονται εξαιτίας επίγειων θλίψεων, και κατακλύζονται από θλίψη· ενώ η λύπη κατά Θεόν είναι εκείνη που έχει το βλέμμα στον Θεό, ενώ θεωρούν ότι η μία δυστυχία είναι — να έχουν χάσει την εύνοια του Θεού· όταν, εντυπωσιασμένοι από τον φόβο της κρίσεώς Του, θρηνούν για τις αμαρτίες τους. Αυτή τη λύπη ο Παύλος την κάνει αιτία και αρχή της μετανοίας. Αυτό πρέπει να παρατηρηθεί προσεκτικά, διότι αν ο αμαρτωλός δεν είναι δυσαρεστημένος με τον εαυτό του, δεν απεχθάνεται τον τρόπο ζωής του, και δεν θρηνεί βαθιά από συναίσθηση αμαρτίας, δεν θα στραφεί ποτέ προς τον Κύριο. [645] Από την άλλη πλευρά, είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο να βιώσει λύπη αυτού του είδους, χωρίς αυτή να γεννήσει νέα καρδιά. Ως εκ τούτου η μετάνοια παίρνει την αφετηρία της από τη θλίψη, για τον λόγο που ανέφερα — διότι κανείς δεν μπορεί να επιστρέψει στον ορθό δρόμο, παρά μόνο ο άνθρωπος που μισεί την αμαρτία· αλλά όπου υπάρχει μίσος για την αμαρτία, εκεί υπάρχει δυσαρέσκεια με τον εαυτό και θλίψη.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος δείχνει πώς ο φόβος του Θεού φυλάει από την αυταρέσκεια. Εν τω φόβω του Θεού. Διότι αν ο φόβος του Θεού μας επηρεάζει, δεν θα είμαστε τόσο διατεθειμένοι να επιδοθούμε στον εαυτό μας, ούτε θα υπάρξει έκρηξη εκείνης της αυθάδειας της ακολασίας, η οποία φάνηκε μεταξύ των Κορινθίων. Διότι πώς συμβαίνει, ότι πολλοί ευχαριστιούνται τόσο πολύ στην εξωτερική ειδωλολατρία, και υπερασπίζονται με υπεροψία τόσο χονδροειδές κακό, εκτός αν είναι ότι νομίζουν ότι εμπαίζουν τον Θεό ατιμώρητα; Αν ο φόβος του Θεού κυριαρχούσε επάνω τους, θα άφηναν αμέσως, από την πρώτη στιγμή, όλες τις φιλονικίες, χωρίς να χρειάζεται να εξαναγκαστούν σε αυτό από οποιεσδήποτε συζητήσεις.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σου οι υποσχέσεις του Θεού σε καλούν πιο καθαρά σε μεγαλύτερη αγιότητα; Πώς έχεις βιώσει τη διαφορά ανάμεσα στην κοσμική λύπη και τη λύπη που οδηγεί σε μετάνοια; Ποιο βήμα καθαρότητας ή ανανεωμένης αγάπης προς τον Θεό σε προτρέπει το Πνεύμα να κάνεις σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματός Σου τελείωσον ἐν ἡμῖν ἁγιότητα διὰ τῆς κατὰ Θεὸν λύπης τῆς φερούσης εἰς μετάνοιαν καὶ ζωὴν, καθαρίζων ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος καθὼς περιπατοῦμεν ἐν φόβῳ τοῦ ἁγίου ὀνόματός Σου. Παρηγόρησον ἡμᾶς ἐν πάσῃ θλίψει κατὰ τὸ ἔλεος τῆς διαθήκης Σου, καὶ δὸς ἵνα ἡ χαρὰ ἡμῶν ᾖ πλήρης ἐν τῷ τετελεσμένῳ ἔργῳ τοῦ Υἱοῦ Σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →