Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Όταν ο Καθαρός Χρυσός Αμαυρώθηκε
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στα γραπτά της μέσα στο Patriarchs and Prophets, η Ellen G. White ανοίγει την επίσημη καταγραφή της πτώσης του Δαβίδ με τρυφερή σαφήνεια και διεισδυτικό φως. Δείχνει πώς ακόμη και ο άνθρωπος κατά την καρδιά του Θεού μπορούσε να παρασυρθεί όταν η αυτοπεποίθηση αντικατέστησε την ταπεινή εξάρτηση. Τα λόγια της μας προσκαλούν να ανιχνεύσουμε τα ήσυχα βήματα που οδηγούν από την ευλογία στην προδοσία, όμως πάντα δείχνουν προς το έλεος που συναντά τον αληθινά μετανοημένο. Μέσα από την πένα της η μεγάλη διαμάχη μεταξύ φωτός και σκότους γίνεται προσωπική, παροτρύνοντας κάθε αναγνώστη να αγρυπνεί και να προσεύχεται μήπως ο ίδιος ύπουλος εχθρός κερδίσει είσοδο. Σήμερα ακούμε ξανά, ζητώντας από το Πνεύμα να εφαρμόσει αυτά τα μαθήματα στις δικές μας καρδιές.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ανοιχτές Βίβλους στρεφόμαστε τώρα στο Β' Σαμουήλ κεφάλαια 11 και 12. Ας μιλήσει η αφήγηση της αμαρτίας του Δαβίδ, της επίπληξης του Νάθαν και της συντετριμμένης ομολογίας του βασιλιά απευθείας στην ψυχή. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο Άγιο Πνεύμα να φέρει στο προσκήνιο τόσο την προειδοποίηση όσο και την ελπίδα που λάμπουν από αυτές τις αρχαίες σελίδες.
Μελετήστε
Μελέτη
Η White ανιχνεύει πρώτα το κρυφό μονοπάτι που προετοίμασε την πτώση του Δαβίδ.
Ήταν το πνεύμα της αυτοπεποίθησης και της αυτοεξύψωσης που προετοίμασε τον δρόμο για την πτώση του Δαβίδ. Η κολακεία και οι ύπουλοι δελεασμοί της εξουσίας και της πολυτέλειας δεν ήταν χωρίς επίδραση επάνω του. Η επικοινωνία με τα γύρω έθνη άσκησε επίσης επιρροή προς το κακό. Σύμφωνα με τα έθιμα που επικρατούσαν μεταξύ των ανατολικών ηγεμόνων, εγκλήματα που δεν ανέχονταν στους υπηκόους δεν καταδικάζονταν στον βασιλιά· ο μονάρχης δεν ήταν υποχρεωμένος να ασκεί την ίδια αυτοσυγκράτηση όπως ο υπήκοος. Όλα αυτά τείνουν να μειώσουν την αίσθηση του Δαβίδ για την υπερβολική αμαρτωλότητα της αμαρτίας. Και αντί να στηρίζεται με ταπείνωση στη δύναμη του Ιεχωβά, άρχισε να εμπιστεύεται τη δική του σοφία και δύναμη. Μόλις ο Σατανάς μπορεί να αποχωρίσει την ψυχή από τον Θεό, τη μόνη Πηγή δύναμης, θα επιδιώξει να διεγείρει τις ανόσιες επιθυμίες της σαρκικής φύσης του ανθρώπου. Το έργο του εχθρού δεν είναι απότομο· δεν είναι, στην αρχή, ξαφνικό και εκπληκτικό· είναι μια μυστική υπονόμευση των οχυρών της αρχής. Αρχίζει σε φαινομενικά μικρά πράγματα—την παράλειψη να είναι αληθινός στον Θεό και να στηρίζεται σε Αυτόν ολοκληρωτικά, την τάση να ακολουθεί τα έθιμα και τις πρακτικές του κόσμου.Έπειτα δείχνει πώς ο πειραστής άρπαξε την αφύλακτη στιγμή.
Πριν από το τέλος του πολέμου με τους Αμμωνίτες, ο Δαβίδ, αφήνοντας τη διεύθυνση του στρατού στον Ιωάβ, επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Οι Σύριοι είχαν ήδη υποταχθεί στο Ισραήλ, και η πλήρης ανατροπή των Αμμωνιτών φαινόταν βέβαιη. Ο Δαβίδ ήταν περιτριγυρισμένος από τους καρπούς της νίκης και τις τιμές της σοφής και ικανής διακυβέρνησής του. Ήταν τώρα, ενώ βρισκόταν σε άνεση και αφύλακτος, που ο πειραστής άρπαξε την ευκαιρία να καταλάβει τον νου του. Το γεγονός ότι ο Θεός είχε λάβει τον Δαβίδ σε τόσο στενή σχέση με τον Εαυτό Του και είχε δείξει τόσο μεγάλη εύνοια προς αυτόν, θα έπρεπε να ήταν γι' αυτόν το ισχυρότερο κίνητρο για να διατηρήσει τον χαρακτήρα του αμόλυντο. Αλλά όταν σε άνεση και αυτοασφάλεια άφησε τη λαβή του στον Θεό, ο Δαβίδ υποχώρησε στον Σατανά και έφερε στην ψυχή του το στίγμα της ενοχής. Αυτός, ο ουρανό-διορισμένος ηγέτης του έθνους, εκλεγμένος από τον Θεό για να εκτελέσει τον νόμο Του, ο ίδιος καταπάτησε τις εντολές του. Αυτός που θα έπρεπε να είναι τρόμος για τους κακοποιούς, με την ίδια του την πράξη ενίσχυσε τα χέρια τους.Η White αποκαλύπτει στη συνέχεια την πικρή σοδειά που αποδίδει πάντα η παράβαση.
Από την αρχή ο Σατανάς έχει απεικονίσει στους ανθρώπους τα κέρδη που κερδίζονται με την παράβαση. Έτσι αποπλάνησε αγγέλους. Έτσι πείρασε τον Αδάμ και την Εύα να αμαρτήσουν. Και έτσι οδηγεί ακόμη πλήθη μακριά από την υπακοή στον Θεό. Το μονοπάτι της παράβασης γίνεται να φαίνεται επιθυμητό· 'αλλά το τέλος αυτού είναι οι οδοί του θανάτου.' Παροιμίαι 14:12. Ευτυχείς εκείνοι που, έχοντας τολμήσει σε αυτόν τον δρόμο, μαθαίνουν πόσο πικροί είναι οι καρποί της αμαρτίας, και αποστρέφονται από αυτόν εγκαίρως. Ο Θεός στο έλεός Του δεν άφησε τον Δαβίδ να παρασυρθεί σε απόλυτη καταστροφή από τις απατηλές ανταμοιβές της αμαρτίας.Τέλος υψώνει το μάθημα δια μέσου των γενεών ως κάλεσμα σε αγρύπνηση.
Ο Θεός σκόπευε η ιστορία της πτώσης του Δαβίδ να χρησιμεύσει ως προειδοποίηση ότι ακόμη και εκείνοι τους οποίους έχει πολύ ευλογήσει και ευνοήσει δεν πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς και να παραμελούν την αγρύπνηση και την προσευχή. Και έτσι αποδείχθηκε σε εκείνους που με ταπείνωση επιδίωξαν να μάθουν το μάθημα που ο Θεός σχεδίασε να διδάξει. Από γενιά σε γενιά χιλιάδες έχουν έτσι οδηγηθεί να συνειδητοποιήσουν τον δικό τους κίνδυνο από τη δύναμη του πειραστή. Η πτώση του Δαβίδ, ενός τόσο πολύ τιμημένου από τον Κύριο, έχει αφυπνίσει σε αυτούς δυσπιστία προς τον εαυτό. Έχουν αισθανθεί ότι ο Θεός μόνος μπορούσε να τους φυλάξει με τη δύναμή Του μέσω πίστης. Γνωρίζοντας ότι σε Αυτόν ήταν η δύναμη και η ασφάλειά τους, έχουν φοβηθεί να κάνουν το πρώτο βήμα στο έδαφος του Σατανά.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η White μας οδηγεί στο βάθος της γνήσιας μετάνοιας που δέχεται τόσο τη συγχώρηση όσο και την συνέπεια.
Η μετάνοια του Δαβίδ ήταν ειλικρινής και βαθιά. Δεν υπήρχε προσπάθεια να απαλύνει το έγκλημά του. Καμία επιθυμία να αποφύγει τις απειλούμενες κρίσεις δεν ενέπνευσε την προσευχή του. Αλλά είδε το μέγεθος της παράβασής του κατά του Θεού· είδε τη μόλυνση της ψυχής του· απεχθάνθηκε την αμαρτία του. Δεν ήταν μόνο για συγχώρηση που προσευχήθηκε, αλλά για καθαρότητα καρδιάς. Ο Δαβίδ δεν απελπίστηκε και δεν εγκατέλειψε τον αγώνα. Στις υποσχέσεις του Θεού προς τους μετανοημένους αμαρτωλούς είδε την απόδειξη της συγχώρησης και της αποδοχής του.Σχετικά με την ελπίδα που εκτείνεται σε κάθε πεσμένο παιδί του Θεού αντανακλά:
Όποιος υπό την επίπληξη του Θεού θα ταπεινώσει την ψυχή με ομολογία και μετάνοια, όπως έκανε ο Δαβίδ, μπορεί να είναι βέβαιος ότι υπάρχει ελπίδα γι' αυτόν. Όποιος με πίστη δεχθεί τις υποσχέσεις του Θεού, θα βρει συγχώρηση. Ο Κύριος δεν θα απορρίψει ποτέ μια αληθινά μετανοημένη ψυχή. Έχει δώσει αυτή την υπόσχεση: 'Ας πιάσει τη δύναμή Μου, για να κάνει ειρήνη με Εμένα· και θα κάνει ειρήνη με Εμένα.' Ησαΐας 27:5. 'Ας εγκαταλείψει ο ασεβής τον δρόμο του, και ο άδικος άνθρωπος τις σκέψεις του· και ας επιστρέψει στον Κύριο, και θα ελεήσει αυτόν· και στον Θεό μας, γιατί θα συγχωρήσει άφθονα.' Ησαΐας 55:7.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού στη ζωή μου έχω αρχίσει να εμπιστεύομαι τη δική μου δύναμη αντί να προσκολλώμαι ολοκληρωτικά στον Θεό; Πώς η ιστορία του Δαβίδ με κινεί σε μεγαλύτερη αγρύπνηση κατά των πρώτων βημάτων του συμβιβασμού; Με ποιους τρόπους είμαι πρόθυμος να δεχθώ τόσο το έλεος όσο και την πειθαρχία που ακολουθούν την αληθινή μετάνοια;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ουράνιε Πατέρα, στο διερευνητικό φως της πτώσης του Δαβίδ που καταγράφεται στον λόγο Σου, φύλαξε τις καρδιές μας από την αυτοπεποίθηση που αμβλύνει τον χρυσό της πίστης και σύρε μας να παραμένουμε κάθε στιγμή στη δύναμη του Χριστού και μόνο. Χάρισέ μας τη συντριβή που ομολογεί την αμαρτία χωρίς δικαιολογία και λαμβάνει τόσο τη συγχώρεση όσο και την καθαριστική δύναμη. Κράτησέ μας σταθερούς στην παρούσα αλήθεια, αγκυροβολημένους στην ανάπαυση του Σαββάτου, μέχρι την μακαρία ελπίδα της σύντομης επιστροφής του Σωτήρα μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →