← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Ρωμαίους 15 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)

Ρωμαίους 15Eterniseed Original — Μεταρρυθμισμένη Φωνή22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το δέκατο πέμπτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους συνεχίζει την διδασκαλία του αποστόλου προς τους δικαιωμένους σχετικά με την οργανωμένη ζωή του λαού της διαθήκης. Αφού εξέθεσε την δικαιοσύνη του Θεού που λαμβάνεται δια πίστεως και τα επακόλουθα καθήκοντα που απορρέουν από την ένωση με τον Χριστό, τώρα πραγματεύεται τον συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο οι ισχυροί οφείλουν να δέχονται τους αδύνατους. Το χωρίο καθιστά σαφές ότι η δύναμη δεν δίδεται για ιδιωτικό όφελος αλλά χορηγείται κυριαρχικά για την οικοδομή ολοκλήρου του σώματος. Ο ίδιος Κύριος που καλεί έναν λαό από κάθε έθνος διατάσσει επίσης οι ισχυρότεροι να στηρίζουν τους ασθενέστερους, ώστε η εκκλησία να δοξάζει με μία φωνή τον Θεό της υπομονής και της παρηγορίας. Στο κεφάλαιο αυτό ο αναγνώστης οδηγείται να δει τόσο το υπόδειγμα της ιδίας της αυτοκένωσης του Χριστού όσο και την εκπλήρωση των αρχαίων επαγγελιών στην συμπερίληψη των εθνών, όλα τακτοποιημένα κατά τον αμετάβλητο σκοπό του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αναγνώσατε το κεφάλαιο ολόκληρο, προσέχοντας την ακολουθία της επιχειρηματολογίας. Παρατηρήσατε πρώτα το καθήκον που επιβάλλεται στους ισχυρούς να βαστάζουν τις αδυναμίες των ασθενών αντί να αρέσκονται στον εαυτό τους. Σημειώσατε την επίκληση του παραδείγματος του Χριστού και την μαρτυρία της Γραφής ότι κάθε μέρος του γραπτού λόγου υπηρετεί την διδασκαλία και την υπομονή των αγίων. Σημειώσατε την απόδειξη ότι ο Χριστός έγινε διάκονος για να βεβαιώσει τις επαγγελίες προς τους πατέρες και να οδηγήσει τα έθνη να δοξάσουν τον Θεό. Τέλος, προσέξτε την αφήγηση του αποστόλου για την ιδία διακονία του και την εκφρασμένη επιθυμία του να επισκεφθεί την εκκλησία της Ρώμης υπό την κυρίαρχη καθοδήγηση του Θεού.
Μελετήστε

Μελέτη

Το κεφάλαιο ανοίγει δηλώνοντας ότι οι ισχυροί οφείλουν να βαστάζουν τις αδυναμίες εκείνων που δεν είναι ισχυροί και όχι να αρέσκονται στον εαυτό τους. Η υποχρέωση αυτή πηγάζει από την φύση των χαρισμάτων που διανέμονται από την Κεφαλή της εκκλησίας. Η δύναμη δεν αποτελεί αφορμή αυτοεξύψωσης αλλά εμπιστοσύνη που πρέπει να χρησιμοποιείται για την διατήρηση των ασθενέστερων μελών. Ο απόστολος θεμελιώνει το καθήκον στην συμπεριφορά του ιδίου του Χριστού, ο οποίος δεν ζήτησε το ίδιον όφελος αλλά υπετάγη στους ονειδισμούς που ανήκαν δικαιωματικά σε άλλους. Η Γραφή καταγράφει ότι ο ζήλος του οίκου του Θεού τον κατέφαγε και ότι οι ύβρεις που στρέφονταν κατά του Θεού έπεσαν επάνω του· έτσι το υπόδειγμα για τους ισχυρούς τίθεται στην ιδία την ταπείνωση του Κυρίου. Κάθε μέρος των ιερών γραφών, συνεχίζει ο απόστολος, γράφηκε για την διδασκαλία μας, ώστε δια της υπομονής και της παρηγορίας των Γραφών να κατέχουμε ελπίδα. Η ενότητα της εκκλησίας επομένως στηρίζεται όχι σε φυσική συγγένεια αλλά στην κοινή αποδοχή αυτού που ο Θεός προκάλεσε να καταγραφεί για την επιμονή του λαού του. Ο ίδιος Κύριος που ενισχύει τους ισχυρούς στηρίζει επίσης τους ασθενείς δια των μέσων που διέταξε. Η επιχειρηματολογία στρέφεται έπειτα στο ευρύτερο πεδίο των διαθηκικών ενεργειών του Θεού. Ο Χριστός έγινε διάκονος της περιτομής για να βεβαιώσει τις επαγγελίες που δόθηκαν στους πατριάρχες, ενώ συγχρόνως τα έθνη καλούνται να δοξάσουν τον Θεό για το έλεός του. Ο απόστολος παραθέτει την μαρτυρία του νόμου, των προφητών και των ψαλμών για να αποδείξει ότι η συμπερίληψη των εθνών περιεχόταν πάντοτε εντός του θείου σκοπού. Ο Θεός αποδεικνύεται έτσι συνεπής προς τον εαυτό του: οι επαγγελίες προς τον Ισραήλ τιμώνται και η θύρα ανοίγεται σε εκείνους που προηγουμένως βρίσκονταν έξω από την διαθήκη. Το διπλό αυτό αποτέλεσμα αποδίδεται στον έπαινο της δόξας του Θεού και όχι σε ανθρώπινη αξία. Το κεφάλαιο προχωρεί στην ιδία αποστολή του αποστόλου. Γράφει με πεποίθηση ότι οι πιστοί της Ρώμης είναι πλήρεις αγαθότητας και γνώσεως και ικανοί να νουθετούν αλλήλους, όμως έγραψε με τόλμη για να τους υπενθυμίσει την χάρη που του δόθηκε από τον Θεό να είναι διάκονος του Χριστού Ιησού προς τα έθνη. Η διακονία του περιγράφεται ως ιερατική, προσφέροντας τα έθνη ως ευπρόσδεκτη θυσία αγιασμένη από το Άγιον Πνεύμα. Η επιτυχία της διακονίας αυτής αποδίδεται όχι στην ανθρώπινη ευγλωττία ή στρατηγική αλλά στην δύναμη του Πνεύματος του Θεού που συνοδεύει τον λόγο. Σημεία και θαύματα αναφέρονται μόνο ως επιβεβαιώσεις της θείας αποστολής, όχι ως αυτοσκοποί. Ο Παύλος δηλώνει την αρχή του να μην οικοδομεί επάνω σε θεμέλιο άλλου ανθρώπου, διατηρώντας έτσι την τάξη του διορισμού του Θεού. Το κεφάλαιο κλείνει με την εκφρασμένη πρόθεση του αποστόλου να επισκεφθεί την Ρώμη καθοδόν προς την Ισπανία, αφού πρώτα παραδώσει την συλλογή από τις εκκλησίες της Μακεδονίας και της Αχαΐας στους αγίους της Ιερουσαλήμ. Ζητεί τις προσευχές της εκκλησίας της Ρώμης ώστε η διακονία του στην Ιουδαία να γίνει ευπρόσδεκτη και να έλθει σε αυτούς, εάν ο Θεός θελήσει, με χαρά και να αναπαυθεί μαζί τους. Σε όλη την έκταση, η κυριαρχία του Θεού είναι εμφανής στην κατεύθυνση των βημάτων του αποστόλου και στην ενότητα που επιδιώκει να προάγει μεταξύ πιστών διαφορετικής προελεύσεως.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Η διδασκαλία του κεφαλαίου αυτού στέκεται σε στενή σχέση με άλλα μέρη της Γραφής που εμφανίζουν το ίδιο διαθηκικό πρότυπο. Η αυτοάρνηση του Χριστού που εκτίθεται εδώ απηχεί την περιγραφή στο δεύτερο κεφάλαιο της προς Φιλιππησίους, όπου ο νους του Χριστού παρουσιάζεται ως το πρότυπο για την κοινή ζωή της εκκλησίας. Η βεβαίωση των επαγγελιών προς τους πατέρες και η ταυτόχρονη κλήση των εθνών υπενθυμίζει την προφητεία του Ησαΐα ότι η ρίζα του Ιεσσαί θα αναστηθεί για να άρχει των εθνών και ότι εν αυτώ τα έθνη θα ελπίζουν. Οι Μεταρρυθμιστές αναγνώρισαν σε τέτοια χωρία την ενότητα της μίας διαθήκης της χάριτος που διατρέχει και τις δύο διαθήκες, ώστε η εκκλησία της παρούσης εποχής είναι συνεχής με τον Ισραήλ του παρελθόντος και συγχρόνως διευρυμένη με την εμφύτευση των εθνών. Η επιμονή ότι η Γραφή εξοπλίζει τους αγίους για υπομονή ευθυγραμμίζεται επίσης με την προηγούμενη δήλωση του αποστόλου ότι το ευαγγέλιο είναι δύναμις Θεού εις σωτηρίαν, δύναμις που παραμένει ενεργός δια του γραπτού λόγου για την επιμονή των εκλεκτών. Έτσι το δέκατο πέμπτο της προς Ρωμαίους εμφανίζει την ίδια δογματική δομή που συναντάται σε όλη την επιστολή: την δικαιοσύνη του Θεού που αποκαλύπτεται, την επακόλουθη τάξη της διαθηκικής κοινότητας και την κυρίαρχη εκτέλεση του σκοπού του Θεού δια μέσου των γενεών.
Απαντήστε

Απόκριση

Με ποιους συγκεκριμένους τρόπους η δύναμη που κατέχετε τώρα σε γνώση ή πίστη υπηρετεί τα ασθενέστερα μέλη του σώματος αντί της ιδίας σας άνεσης; Πώς διαμορφώνει η καταγραφή της υποταγής του Χριστού στους ονειδισμούς άλλων την προθυμία σας να παραιτηθείτε της προσωπικής προτιμήσεως χάριν της ενότητας της εκκλησίας; Σε ποιο μέτρο δέχεσθε ολόκληρη την Γραφή ως το διορισμένο μέσο δια του οποίου ο Θεός χορηγεί υπομονή και ελπίδα στον λαό της διαθήκης του στην παρούσα εποχή;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε Θεέ, ο οποίος κυριαρχικά διέταξες τόσο την δύναμη όσο και την αδυναμία του λαού σου για την δόξα του ονόματός σου, χάρισε σε εκείνους που έκαμες ισχυρούς να βαστάζουν τις αδυναμίες των ασθενών χωρίς να ζητούν το ίδιον όφελος. Κάνε τον λόγον σου, γραμμένον για την διδασκαλία μας, να εργάζεται εν ημίν την υπομονή και την παρηγορία που καταλήγουν σε ελπίδα. Στήριξε την εκκλησία σου στην ενότητα που ρέει από την μία διαθήκη της χάριτος, ώστε Ιουδαίοι και εθνικοί μαζί να δοξάζουν σε με ένα νου. Κατεύθυνε τους κόπους των δούλων σου κατά το θέλημά σου και διαφύλαξέ τους στην χαρά της αμοιβαίας αναπαύσεως. Δια Ιησού Χριστού του Υιού σου, ο οποίος έγινε διάκονος για να βεβαιώσει τας επαγγελίας σου και να οδηγήσει τα έθνη να σε αινέσουν. Αμήν.

Eterniseed Original — Μεταρρυθμισμένη Φωνή · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.