← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 85-86 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 85-86Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Οι προσεκτικές σημειώσεις του Ματθαίου Χένρι στίχο προς στίχο στους Ψαλμούς 85 και 86 μας προσκαλούν να παραμείνουμε εκεί όπου η προσευχή συναντά την υπόσχεση. Οι στοχασμοί του ανιχνεύουν πώς ο αρχαίος Ισραήλ εξέφρασε τόσο τον θρήνο όσο και την προσδοκία, και στη συνέχεια πώς ο Δαβίδ μοντελοποίησε την ταπεινή εξάρτηση σε προσωπική δυσφορία. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγηση του Χένρι, ανακαλύπτουμε πρότυπα εξομολόγησης, εμπιστοσύνης και ελπίδας που ακόμα διαμορφώνουν την καθημερινή πορεία της πίστης. Τα λόγια του μας υπενθυμίζουν ότι οι προσευχές της Γραφής δεν είναι μουσειακά αντικείμενα αλλά ζωντανά πρότυπα για τις δικές μας συνομιλίες με τον Θεό. Το σημερινό μάθημα επομένως ανοίγει αυτούς τους δύο ψαλμούς μέσα από τα μάτια του Χένρι ώστε οι καρδιές μας να σταθεροποιηθούν από τα ίδια ελέη που παρατήρησε.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τους Ψαλμούς 85 και 86 αργά, επιτρέποντας σε κάθε στίχο να αντηχήσει. Προσέξτε την κίνηση από την κοινή ικεσία για αναζωογόνηση στην προσωπική κραυγή για έλεος. Αφήστε τη γλώσσα του πόθου και της βεβαιότητας να σας περιλούσει πριν στραφείτε στις παρατηρήσεις του Χένρι σε αυτά τα ίδια αποσπάσματα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι πρώτα τοποθετεί την προσευχή του ψαλμωδού μέσα στη ζωή του συγκεντρωμένου λαού. Η Εκκλησία, σε θλίψη και στενοχώρια, βρίσκεται εδώ, με κατεύθυνση από τον Θεό, κάνοντας την προσφυγή της στον Θεό. Τόσο πρόθυμος είναι ο Θεός να ακούσει και να απαντήσει στις προσευχές του λαού Του ώστε με το Πνεύμα Του στον λόγο και στην καρδιά, συντάσσει τις ικεσίες τους και βάζει λόγια στο στόμα τους. Ο λαός του Θεού, σε πολύ χαμηλή και αδύναμη κατάσταση, διδάσκεται εδώ πώς να απευθυνθεί στον Θεό. Ο Χένρι στη συνέχεια ξεδιπλώνει την αναμενόμενη απάντηση του Κυρίου για ειρήνη. Ι. Γενικά, είναι μια απάντηση ειρήνης. Αυτό ο ψαλμωδός το αντιλαμβάνεται σύντομα (εδ. 8), γιατί στέκεται στον πύργο της παρατήρησής του για να ακούσει τι θα του πει ο Θεός, όπως ο προφήτης, Αβ. 2,1-2. Θα ακούσω τι θα μιλήσει ο Θεός ο Κύριος. Αυτό υποδηλώνει, 1. Τη σιγή των παθών του — της λύπης, του φόβου — και την ταραχή του πνεύματός του που προκάλεσαν: «Σύνθεσε τον εαυτό σου, ω ψυχή μου! σε ταπεινή σιωπή για να προσέξεις τον Θεό και να περιμένεις τις κινήσεις Του. Έχω μιλήσει αρκετά, ή πολύ· τώρα θα ακούσω τι θα μιλήσει ο Θεός, και ας γίνει το άγιο θέλημά Του. Τι λέει ο Κύριός μου στον δούλο Του;» Αν θέλουμε ο Θεός να ακούσει τι λέμε σε Αυτόν με προσευχή, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε τι λέει σε εμάς με τον λόγο Του. 2. Την ανύψωση της προσδοκίας του· τώρα που προσευχήθηκε περιμένει κάτι πολύ μεγάλο, και πολύ καλό, από τον Θεό που ακούει προσευχή. Όταν προσευχηθούμε πρέπει να προσέξουμε τις προσευχές μας, και να περιμένουμε απάντηση. Τώρα παρατηρήστε εδώ, (1.) Τι υπόσχεται στον εαυτό του από τον Θεό, σε απάντηση των προσευχών του: Θα μιλήσει ειρήνη στον λαό Του, και στους αγίους Του. Υπάρχει ένας λαός στον κόσμο που είναι λαός του Θεού, ξεχωρισμένος για Αυτόν, υποταγμένος σε Αυτόν, και που θα σωθεί από Αυτόν. Όλος ο λαός Του είναι άγιοι Του, αγιασμένοι από τη χάρη Του και αφιερωμένοι στη δόξα Του· αυτοί μπορεί μερικές φορές να στερούνται ειρήνης, όταν έξω είναι μάχες και μέσα είναι φόβοι· αλλά, αργά ή γρήγορα, ο Θεός θα μιλήσει ειρήνη σε αυτούς· αν δεν διατάξει εξωτερική ειρήνη, όμως θα υποβάλει εσωτερική ειρήνη, μιλώντας αυτό στις καρδιές τους με το Πνεύμα Του που έχει μιλήσει στα αυτιά τους με τον λόγο Του και τους διακόνους και κάνοντάς τους να ακούσουν χαρά και αγαλλίαση. (2.) Τι χρήση κάνει αυτής της προσδοκίας. [1.] Παίρνει την παρηγοριά της· και έτσι πρέπει να κάνουμε: «Θα ακούσω τι θα μιλήσει ο Θεός ο Κύριος, θα ακούσω τις διαβεβαιώσεις που δίνει για ειρήνη, σε απάντηση προσευχής.» Όταν ο Θεός μιλάει ειρήνη δεν πρέπει να είμαστε κωφοί σε αυτό, αλλά με όλη την ταπείνωση και ευγνωμοσύνη να το δεχθούμε. [2.] Προειδοποιεί τους αγίους να κάνουν το καθήκον που αυτό απαιτεί: Αλλά ας μην επιστρέψουν πάλι στην ανοησία· γιατί με αυτούς τους όρους, και όχι άλλους, η ειρήνη πρέπει να αναμένεται. Σε αυτούς, και μόνο σε αυτούς, μιλιέται ειρήνη, που αποστρέφονται την αμαρτία· αλλά, αν επιστρέψουν σε αυτήν πάλι, είναι με δική τους ευθύνη. Όλη η αμαρτία είναι ανοησία, αλλά ιδιαίτερα η οπισθοδρόμηση· είναι εξόφθαλμη ανοησία να επιστρέφει κανείς στην αμαρτία αφού φάνηκε να αποστρέφεται από αυτήν, να επιστρέφει σε αυτήν αφού ο Θεός έχει μιλήσει ειρήνη. Ο Θεός είναι υπέρ της ειρήνης, αλλά, όταν μιλάει, τέτοιοι είναι υπέρ του πολέμου. Ο Χένρι στη συνέχεια στρέφεται στις προσωπικές ικεσίες του Δαβίδ στον επόμενο ψαλμό. Ι. Οι ικεσίες που απευθύνει στον Θεό. Είναι αλήθεια, η προσευχή τυχαία μπορεί να κηρύττει, αλλά είναι πιο κατάλληλο (όπως είναι σε αυτή την προσευχή) κάθε απόσπασμα να απευθύνεται στον Θεό, γιατί τέτοια είναι η φύση της προσευχής όπως περιγράφεται εδώ (εδ. 4): Προς Εσέ, Κύριε! υψώνω την ψυχή μου, όπως είχε πει Ψαλμ. 25,1. Σε όλα τα μέρη της προσευχής η ψυχή πρέπει να ανεβαίνει πάνω στα φτερά της πίστης και του αγίου πόθου, και να υψώνεται στον Θεό, για να συναντήσει τις επικοινωνίες της χάρης Του, και σε προσδοκία υψωμένη πολύ υψηλά για μεγάλα πράγματα από Αυτόν. 1. Ζητά ο Θεός να δώσει ευνοϊκή ακρόαση στις προσευχές του (εδ. 1): Κλίνε το αυτί Σου, Κύριε! άκουσέ με. Όταν ο Θεός ακούει τις προσευχές μας λέγεται εύστοχα ότι κλίνει το αυτί Του σε αυτές, γιατί είναι θαυμαστή συγκατάβαση στον Θεό ότι ευαρεστείται να προσέχει τέτοια ταπεινά πλάσματα όπως εμείς και τέτοιες ελλιπείς προσευχές όπως οι δικές μας. Το επαναλαμβάνει πάλι (εδ. 6): «Δώσε αυτί, Κύριε! στην προσευχή μου, ευνοϊκό αυτί, αν και ψιθυριστεί, αν και τραυλιστεί· πρόσεξε τη φωνή των ικεσιών μου.» Όχι ότι ο Θεός χρειάζεται να διεγερθεί η στοργή Του από οτιδήποτε μπορούμε να πούμε· αλλά έτσι πρέπει να εκφράσουμε την επιθυμία μας για την εύνοιά Του. Ο Υιός του Δαβίδ το είπε με βεβαιότητα και ευχαρίστηση (Ιω. 11,41-42), Πάτερ, Σε ευχαριστώ που με άκουσες· και ξέρω ότι με ακούς πάντα. 2. Ζητά ο Θεός να τον πάρει υπό την ειδική προστασία Του, και έτσι να είναι ο συγγραφέας της σωτηρίας του (εδ. 2): Διαφύλαξε την ψυχή μου· σώσε τον δούλο Σου. Ήταν η ψυχή του Δαβίδ που ήταν δούλος του Θεού· γιατί μόνο εκείνοι υπηρετούν τον Θεό αποδεκτά που Τον υπηρετούν με τα πνεύματά τους. Η μέριμνα του Δαβίδ είναι για την ψυχή του· αν το καταλάβουμε για τη φυσική του ζωή, μας διδάσκει ότι η καλύτερη αυτοσυντήρηση είναι να παραδώσουμε τον εαυτό μας στη φύλαξη του Θεού και με πίστη και προσευχή να κάνουμε τον Δημιουργό μας φύλακα. Αλλά μπορεί να κατανοηθεί για την πνευματική του ζωή, τη ζωή της ψυχής ως διακριτή από το σώμα: «Διαφύλαξε την ψυχή μου από εκείνο το ένα κακό και επικίνδυνο πράγμα για τις ψυχές, ακόμα και από την αμαρτία· διαφύλαξε την ψυχή μου, και έτσι σώσε με.» Όλους εκείνους που ο Θεός θα σώσει τους διαφυλάττει, και θα τους διαφυλάξει στη βασιλεία Του των ουρανών. 3. Ζητά ο Θεός να τον κοιτάξει με μάτι οίκτου και συμπόνιας (εδ. 3): Ελέησέ με, Κύριε! Είναι έλεος στον Θεό να συγχωρεί τις αμαρτίες μας και να μας βοηθάει από τις στενοχώριες μας· και τα δύο αυτά περιλαμβάνονται σε αυτή την προσευχή, Θεέ ελέησέ με. «Οι άνθρωποι δεν δείχνουν έλεος· εμείς οι ίδιοι δεν αξίζουμε έλεος, αλλά, Κύριε, για χάρη ελέους, ελέησέ με.» 4. Ζητά ο Θεός να τον γεμίσει με εσωτερική παρηγοριά (εδ. 4): Χάρησε την ψυχή του δούλου Σου. Είναι μόνο ο Θεός που μπορεί να βάλει χαρά στην καρδιά και να κάνει την ψυχή να χαίρεται, και τότε, και όχι πριν, η χαρά είναι πλήρης· και, όπως είναι καθήκον εκείνων που είναι δούλοι του Θεού να Τον υπηρετούν με χαρά, έτσι είναι προνόμιό τους να γεμίζουν με χαρά και ειρήνη πιστεύοντας, και μπορούν με πίστη να προσεύχονται, όχι μόνο ο Θεός να διαφυλάττει τις ψυχές τους, αλλά να χαίρει τις ψυχές τους, και η χαρά του Κυρίου θα είναι η δύναμή τους. Παρατηρήστε, Όταν προσεύχεται, Χάρησε την ψυχή μου, προσθέτει, Γιατί προς Εσέ υψώνω την ψυχή μου. Τότε μπορούμε να περιμένουμε παρηγοριά από τον Θεό όταν φροντίζουμε να διατηρούμε την κοινωνία μας με τον Θεό: η προσευχή είναι η τροφός της πνευματικής χαράς.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι τέλος συλλογίζεται την αρμονία των θείων ιδιοτήτων που εμφανίζεται στη λύτρωση. 3. Χάριτες που συναντιούνται, και ευτυχώς αγκαλιάζονται (εδ. 10,11): Έλεος και αλήθεια, δικαιοσύνη και ειρήνη, φιλιούνται μεταξύ τους. Αυτό μπορεί να κατανοηθεί, (1.) Της μεταρρύθμισης του λαού και της κυβέρνησης, στη διοίκηση της οποίας όλες αυτές οι χάριτες θα είναι εμφανείς και κυρίαρχες. Οι άρχοντες και οι αρχόμενοι θα είναι όλοι ελεήμονες και αληθινοί, δίκαιοι και ειρηνικοί. Όταν δεν υπάρχει αλήθεια ούτε έλεος όλα πηγαίνουν σε καταστροφή (Ωσ. 4,1· Ησ. 59,14-15)· αλλά όταν αυτές συναντιούνται στη διαχείριση όλων των υποθέσεων, όταν αυτές δίνουν στόχο, όταν αυτές δίνουν νόμο, όταν υπάρχει τέτοια αφθονία αλήθειας ώστε να φυτρώνει σαν το χορτάρι της γης, και δικαιοσύνης ώστε να χύνεται σαν βροχή από τον ουρανό, τότε τα πράγματα πηγαίνουν καλά. Όταν σε κάθε συνέλευση έλεος και αλήθεια συναντιούνται, σε κάθε αγκαλιά δικαιοσύνη και ειρήνη φιλιούνται, και η κοινή εντιμότητα είναι πράγματι κοινή, τότε η δόξα κατοικεί σε μια χώρα, όπως η αμαρτία της κυρίαρχης ανεντιμότητας είναι όνειδος για οποιονδήποτε λαό. (2.) Της επιστροφής της εύνοιας του Θεού, και της συνέχισης αυτής, επ' αυτού. Όταν ένας λαός επιστρέφει στον Θεό και προσκολλάται σε Αυτόν με τρόπο καθήκοντος Αυτός θα επιστρέψει σε αυτούς και θα μείνει μαζί τους με τρόπο ελέους. Έτσι κάποιοι κατανοούν αυτό, η αλήθεια του ανθρώπου και το έλεος του Θεού, η δικαιοσύνη του ανθρώπου και η ειρήνη του Θεού, συναντιούνται. Αν ο Θεός μας βρει αληθινούς σε Αυτόν, ο ένας στον άλλον, στον εαυτό μας, θα Τον βρούμε ελεήμονα. Αν κάνουμε συνείδηση τη δικαιοσύνη, θα έχουμε την παρηγοριά της ειρήνης. Αν η αλήθεια φυτρώνει από τη γη, δηλαδή (όπως ερμηνεύει ο Δρ. Χάμοντ) από τις καρδιές των ανθρώπων, το κατάλληλο έδαφος για να μεγαλώσει, η δικαιοσύνη (δηλαδή το έλεος του Θεού) θα κοιτάζει κάτω από τον ουρανό, όπως ο ήλιος στον κόσμο όταν χύνει τις επιδράσεις του στις παραγωγές της γης και τις θρέφει. (3.) Της αρμονίας των θείων ιδιοτήτων στην επιχείρηση του Μεσσία. Σε Αυτόν που είναι και η σωτηρία μας και η δόξα μας έλεος και αλήθεια έχουν συναντηθεί· το έλεος και η αλήθεια του Θεού, και η δικαιοσύνη και η ειρήνη Του, έχουν φιληθεί· δηλαδή, η μεγάλη υπόθεση της σωτηρίας μας είναι τόσο καλά σχεδιασμένη, τόσο καλά συντονισμένη, ώστε ο Θεός να μπορεί να ελεήσει τους φτωχούς αμαρτωλούς, και να είναι σε ειρήνη μαζί τους, χωρίς καμία αδικία στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη Του. Είναι αληθινός στην απειλή, και δίκαιος στη διακυβέρνησή Του, και όμως συγχωρεί αμαρτωλούς και τους παίρνει σε διαθήκη με τον εαυτό Του. Ο Χριστός, ως Μεσίτης, φέρνει τον ουρανό και τη γη μαζί πάλι, που η αμαρτία είχε θέσει σε αντίθεση· μέσω Αυτού η αλήθεια φυτρώνει από τη γη, εκείνη η αλήθεια που ο Θεός επιθυμεί στο εσωτερικό μέρος, και τότε η δικαιοσύνη κοιτάζει κάτω από τον ουρανό· γιατί ο Θεός είναι δίκαιος, και ο δικαιωτής εκείνων που πιστεύουν στον Ιησού. Ή μπορεί να δηλώνει ότι στη βασιλεία του Μεσσία αυτές οι χάριτες θα ανθίσουν και θα επικρατήσουν και θα έχουν παγκόσμια κυριαρχία.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού χρειάζεστε περισσότερο ο Θεός να «αναζωογονήσει» αυτό που νιώθετε αδρανές στη ζωή σας αυτή τη στιγμή; Πώς μπορεί η ανάμνηση παρελθόντων ελέων να διαμορφώσει εκ νέου τις παρούσες προσευχές σας; Σε ποια περιοχή σας προτρέπει το Πνεύμα να σταματήσετε να επιστρέφετε στην ανοησία αφού ο Θεός έχει μιλήσει ειρήνη;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Θεέ μου φιλάνθρωπε, ἀναζωογόνησον τὸν λαόν Σου, καθὼς ὑπεσχέθης ἐν τῷ Ψαλμῷ 85, ἀποκαθιστῶν τὴν γῆν ἡμῶν δι' ἐλέους καὶ ἀληθείας, δικαιοσύνης καὶ εἰρήνης. Λάλησον τὴν εἰρήνην Σου εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἑνοποιῶν αὐτὰς ὥστε νὰ φοβῶνται τὸ ὄνομά Σου καὶ νὰ περιπατοῦν ἐν ταῖς ὁδοῖς Σου ἀδιαλείπτως. Εἴθε ἡ δόξα Σου νὰ κατοικῇ ἐν μέσῳ ἡμῶν μέχρι τῆς ἡμέρας καθ' ἣν ὁ Χριστὸς θὰ ἐπιστρέψῃ ἐν πληρότητι. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →