Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Προς Ρωμαίους 5 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στην προς Ρωμαίους 5 προσφέρει μια πλούσια, στίχο προς στίχο ανάπτυξη της δικαίωσης διά της πίστεως και των αποτελεσμάτων της που αλλάζουν τη ζωή. Στο σημερινό μάθημα ακολουθούμε τον Χένρι καθώς ανιχνεύει τόσο τους άμεσους καρπούς της ειρήνης με τον Θεό όσο και την βαθύτερη πηγή που βρίσκεται στον θάνατο του Χριστού. Το μετρημένο, ποιμαντικό του ύφος μας προσκαλεί να σταθούμε σε κάθε προνόμιο και να δούμε πώς η χάρη θριαμβεύει επί της αμαρτίας. Καθώς προχωρούμε μέσα από τους έξι παλμούς, ας ανακινήσει το Πνεύμα φρέσκια ευγνωμοσύνη και σταθερή ελπίδα σε κάθε καρδιά που ακούει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε το πέμπτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους αργά, ίσως δυνατά. Προσέξτε πώς ο Παύλος μεταβαίνει από την ειρήνη και την ελπίδα που ρέουν από τη δικαίωση στον εκπληκτικό τρόπο με τον οποίο η ίδια η θλίψη υπηρετεί την ελπίδα. Αφήστε τον ρυθμό του κεφαλαίου με τα «πολύ περισσότερο» και «όχι μόνο αυτό» να σας περιβάλει πριν στραφούμε στις γνώσεις του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει τονίζοντας τα πολύτιμα οφέλη που ρέουν από τη δικαίωση.
Τα πολύτιμα οφέλη και προνόμια που ρέουν από τη δικαίωση είναι τέτοια που πρέπει να μας παροτρύνουν όλους να δώσουμε επιμέλεια για να βεβαιωθούμε για τον εαυτό μας ότι είμαστε δικαιωμένοι, και έπειτα να λάβουμε την παρηγοριά που μας προσφέρει και να εκτελέσουμε το καθήκον που απαιτεί από εμάς. Οι καρποί αυτού του δέντρου της ζωής είναι υπερβολικά πολύτιμοι.Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στον πρώτο καταγεγραμμένο καρπό, την ειρήνη με τον Θεό.
Ι. Έχουμε ειρήνη με τον Θεό, εδ. 1. Η αμαρτία είναι που γεννά τη διαμάχη μεταξύ ημών και του Θεού, δημιουργεί όχι μόνο αλλοτρίωση αλλά και εχθρότητα· ο άγιος και δίκαιος Θεός δεν μπορεί με τιμή να είναι σε ειρήνη με αμαρτωλό ενώ αυτός παραμένει υπό την ενοχή της αμαρτίας. Η δικαίωση αφαιρεί την ενοχή και έτσι ανοίγει τον δρόμο για ειρήνη. Και τέτοια είναι η καλοσύνη και η καλή θέληση του Θεού προς τον άνθρωπο ώστε, αμέσως μόλις αφαιρεθεί αυτό το εμπόδιο, η ειρήνη γίνεται. Διά της πίστεως πιάνουμε το χέρι του Θεού και τη δύναμή του, και έτσι είμαστε σε ειρήνη, Ησ. 27:4,5. Υπάρχει περισσότερο σε αυτή την ειρήνη από μια απλή παύση της εχθρότητας, υπάρχει φιλία και αγάπη, διότι ο Θεός είναι είτε ο χειρότερος εχθρός είτε ο καλύτερος φίλος. Ο Αβραάμ, δικαιωθείς διά της πίστεως, ονομάστηκε φίλος του Θεού (Ιακ. 2:23), που ήταν τιμή του, αλλά όχι ιδιαίτερη τιμή του: ο Χριστός έχει ονομάσει τους μαθητές του φίλους, Ιω. 15:13-15. Και σίγουρα ένας άνθρωπος δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο για να τον κάνει ευτυχή από το να έχει τον Θεό φίλο του! Αλλά αυτό γίνεται διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού—διά αυτού ως του μεγάλου ειρηνοποιού, του Μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπου, εκείνου του ευλογημένου Διαιτητή που έθεσε το χέρι του επάνω μας και στους δύο. Ο Αδάμ, στην αθωότητα, είχε ειρήνη με τον Θεό αμέσως· δεν χρειαζόταν τέτοιος μεσίτης. Αλλά για τον ένοχο αμαρτωλό άνθρωπο είναι πολύ τρομερό πράγμα να σκέφτεται τον Θεό έξω από τον Χριστό· διότι αυτός είναι η ειρήνη μας, Εφ. 2:14, όχι μόνο ο ποιητής αλλά και η ύλη και ο συντηρητής της ειρήνης μας, Κολ. 1:20.Ο Χένρι συνεχίζει δείχνοντας πώς οι πιστοί μπορούν να καυχώνται ακόμη και στις θλίψεις.
IV. Καυχόμαστε και στις θλίψεις· όχι μόνο παρά τις θλίψεις μας (αυτές δεν εμποδίζουν τη χαρά μας στην ελπίδα της δόξας του Θεού), αλλά ακόμη και στις θλίψεις μας, καθώς εργάζονται για εμάς το βάρος της δόξας, Β΄ Κορ. 4:17. Παρατηρήστε, τι αυξανόμενη ευτυχία είναι η ευτυχία των αγίων: Όχι μόνο αυτό. Κάποιος θα νόμιζε ότι τέτοια ειρήνη, τέτοια χάρη, τέτοια δόξα και τέτοια χαρά στην ελπίδα της ήταν περισσότερα από ό,τι θα μπορούσαν να προσποιηθούν τόσο φτωχά ανάξια πλάσματα όπως εμείς· και όμως δεν είναι μόνο αυτό: υπάρχουν περισσότερα παραδείγματα της ευτυχίας μας—καυχόμαστε και στις θλίψεις, ιδιαίτερα στις θλίψεις για χάρη της δικαιοσύνης, που φαινόταν η μεγαλύτερη αντίρρηση κατά της ευτυχίας των αγίων, ενώ πραγματικά η ευτυχία τους δεν συνίστατο μόνο με αυτές, αλλά προερχόταν από αυτές τις θλίψεις. Χαιρόντουσαν ότι κρίθηκαν άξιοι να υποφέρουν, Πράξ. 5:41. Αυτό όντας το δυσκολότερο σημείο, θέτει τον εαυτό του να δείξει τους λόγους και τα αίτια αυτού. Πώς έρχεται να καυχόμαστε στις θλίψεις; Γιατί, επειδή οι θλίψεις, με μια αλυσίδα αιτίων, ευνοούν πολύ την ελπίδα, που δείχνει με τη μέθοδο της επιρροής της. 1. Η θλίψη εργάζεται υπομονή, όχι από μόνη της, αλλά η ισχυρή χάρη του Θεού που εργάζεται μέσα και με τη θλίψη. Αποδεικνύει και με την απόδειξη βελτιώνει την υπομονή, όπως τα μέρη και τα χαρίσματα αυξάνουν με την άσκηση. Δεν είναι η αποτελεσματική αιτία, αλλά δίνει την αφορμή, όπως ο χάλυβας σκληραίνει από τη φωτιά. Δείτε πώς ο Θεός βγάζει τροφή από τον τρώγοντα και γλυκύτητα από τον ισχυρό. Εκείνο που εργάζεται υπομονή είναι ύλη χαράς· διότι η υπομονή μας κάνει περισσότερο καλό από ό,τι οι θλίψεις μπορούν να μας βλάψουν. Η θλίψη από μόνη της εργάζεται ανυπομονησία· αλλά, καθώς αγιάζεται στους αγίους, εργάζεται υπομονή. 2. Υπομονή πείρα, εδ. 4. Εργάζεται πείρα του Θεού και τα τραγούδια που δίνει στη νύχτα· οι υπομονετικοί πάσχοντες έχουν τη μεγαλύτερη πείρα των θείων παρηγοριών, που αφθονούν καθώς αφθονούν οι θλίψεις. Εργάζεται πείρα του εαυτού μας. Είναι διά της θλίψης που κάνουμε πείραμα της δικής μας ειλικρίνειας, και γι' αυτό τέτοιες θλίψεις ονομάζονται δοκιμασίες. Εργάζεται, δοκιμήν—μια έγκριση, όπως εγκρίνεται εκείνος που πέρασε τη δοκιμασία. Έτσι η θλίψη του Ιώβ εργάστηκε υπομονή, και εκείνη η υπομονή παρήγαγε έγκριση, ότι ακόμη κρατά στερεά την ακεραιότητά του, Ιώβ 2:3. 3. Πείρα ελπίδα. Εκείνος που, δοκιμασμένος έτσι, βγαίνει σαν χρυσός, θα ενθαρρυνθεί έτσι να ελπίζει. Αυτή η πείρα, ή έγκριση, δεν είναι τόσο το έδαφος όσο η απόδειξη της ελπίδας μας, και ιδιαίτερος φίλος της. Η πείρα του Θεού είναι στήριγμα στην ελπίδα μας· αυτός που ελευθέρωσε ελευθερώνει και θα ελευθερώσει. Η πείρα του εαυτού μας βοηθά να αποδείξει την ειλικρίνειά μας. 4. Αυτή η ελπίδα δεν καταισχύνει· δηλαδή, είναι ελπίδα που δεν θα μας εξαπατήσει. Τίποτε δεν συγχύζει περισσότερο από την απογοήτευση. Αιώνια ντροπή και σύγχυση θα προκληθούν από την απώλεια της προσδοκίας των ασεβών, αλλά η ελπίδα των δικαίων θα είναι χαρά, Παρ. 10:28. Δείτε Ψαλμ. 22:5· 71:1. Ή, Δεν καταισχύνει για τις θλίψεις μας. Αν και λογιζόμαστε ως απορρίμματα όλων των πραγμάτων και πατούμαστε κάτω ως λάσπη στους δρόμους, όμως, έχοντας ελπίδες δόξας, δεν ντρεπόμαστε για αυτές τις θλίψεις. Είναι σε καλή υπόθεση, για καλό Δεσπότη και σε καλή ελπίδα· και γι' αυτό δεν ντρεπόμαστε. Ποτέ δεν θα θεωρήσουμε τον εαυτό μας μειωμένο από θλίψεις που είναι πιθανό να τελειώσουν τόσο καλά. Επειδή η αγάπη του Θεού έχει εκχυθεί. Αυτή η ελπίδα δεν θα μας απογοητεύσει, επειδή σφραγίζεται με το Άγιο Πνεύμα ως Πνεύμα αγάπης. Είναι το ευγενές έργο του μακαρίου Πνεύματος να εκχύσει την αγάπη του Θεού στις καρδιές όλων των αγίων. Η αγάπη του Θεού, δηλαδή η αίσθηση της αγάπης του Θεού προς εμάς, που βγάζει αγάπη σε εμάς προς αυτόν πάλι. Ή, Τα μεγάλα αποτελέσματα της αγάπης του: (1.) Ιδιαίτερη χάρη· και (2.) Η ευχάριστη γεύση ή αίσθηση αυτής. Εκχύνεται, ως γλυκό μύρο, αρωματίζοντας την ψυχή, ως βροχή που ποτίζει και την κάνει καρποφόρα. Το έδαφος όλης της παρηγοριάς μας και της αγιότητας και της επιμονής και στα δύο βρίσκεται στην έκχυση της αγάπης του Θεού στις καρδιές μας· αυτό είναι που μας συνέχει, Β΄ Κορ. 5:14. Έτσι ελκόμαστε και κρατιόμαστε από τους δεσμούς της αγάπης. Η αίσθηση της αγάπης του Θεού προς εμάς θα μας κάνει να μην ντρεπόμαστε, είτε για την ελπίδα μας σε αυτόν είτε για τις θλίψεις μας για αυτόν.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι εισάγει έπειτα την πηγή αυτών των ευλογιών στον θάνατο του Χριστού.
Ο απόστολος εδώ περιγράφει την πηγή και το θεμέλιο της δικαίωσης, που τέθηκε στον θάνατο του Κυρίου Ιησού. Τα ρεύματα είναι πολύ γλυκά, αλλά, αν τα ανεβάσετε στην πηγή, θα βρείτε ότι είναι ο Χριστός που πέθανε για εμάς· είναι στο πολύτιμο ρεύμα του αίματος του Χριστού που όλα αυτά τα προνόμια έρχονται ρέοντας σε εμάς: και γι' αυτό επεκτείνεται σε αυτό το παράδειγμα της αγάπης του Θεού που έχει εκχυθεί. Τρία πράγματα προσέχει για την εξήγηση και την εικονογράφηση αυτής της διδασκαλίας:—1. Τα πρόσωπα για τα οποία πέθανε, εδ. 6-8. 2. Οι πολύτιμοι καρποί του θανάτου του, εδ. 9-11. 3. Η παραλληλία που τρέχει μεταξύ της μεταδόσεως της αμαρτίας και του θανάτου από τον πρώτο Αδάμ και της δικαιοσύνης και της ζωής από τον δεύτερο Αδάμ, εδ. 12, μέχρι το τέλος.Ο Χένρι κλείνει το τμήμα σχεδιάζοντας την παραλληλία μεταξύ του πρώτου και του τελευταίου Αδάμ.
1. Μια γενική αλήθεια που τίθεται ως θεμέλιο της ομιλίας του—ότι ο Αδάμ ήταν τύπος του Χριστού (εδ. 14): Ο οποίος είναι ο τύπος εκείνου που επρόκειτο να έλθει. Ο Χριστός γι' αυτό ονομάζεται ο έσχατος Αδάμ, Α΄ Κορ. 15:45. Συγκρίνετε εδ. 22. Σε αυτό ο Αδάμ ήταν τύπος του Χριστού, ότι στις συναλλαγές της διαθήκης που έγιναν μεταξύ του Θεού και αυτού, και στα επακόλουθα γεγονότα εκείνων των συναλλαγών, ο Αδάμ ήταν δημόσιο πρόσωπο. Ο Θεός συναλλάχθηκε με τον Αδάμ και ο Αδάμ ενήργησε ως τέτοιος, ως κοινός πατέρας και παράγοντας, ρίζα και αντιπρόσωπος, του και για όλη την απογονή του· ώστε ό,τι έκανε σε εκείνη τη θέση, ως πράκτορας για εμάς, μπορούμε να πούμε ότι το κάναμε εμείς εν αυτώ, και ό,τι έγινε σε αυτόν μπορεί να πούμε ότι έγινε σε εμάς εν αυτώ. Έτσι ο Ιησούς Χριστός, ο Μεσίτης, ενήργησε ως δημόσιο πρόσωπο, η κεφαλή όλων των εκλεκτών, συναλλάχθηκε με τον Θεό για αυτούς, ως πατέρας τους, παράγοντας, ρίζα και αντιπρόσωπος—πέθανε για αυτούς, αναστήθηκε για αυτούς, εισήλθε μέσα στο καταπέτασμα για αυτούς, έκανε όλα για αυτούς. Όταν ο Αδάμ απέτυχε, αποτύχαμε μαζί του· όταν ο Χριστός εκτέλεσε, εκτέλεσε για εμάς. Έτσι ο Αδάμ ήταν τύπος του μέλλοντος—ο τύπος εκείνου που επρόκειτο να έλθει, να έλθει να επισκευάσει εκείνο το ρήγμα που ο Αδάμ είχε κάνει.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις σας χρειάζεστε περισσότερο την ειρήνη που περιγράφει ο Χένρι; Πώς μπορεί η ελπίδα που δεν καταισχύνει να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τις σημερινές δοκιμασίες; Τι φρέσκια ευγνωμοσύνη αναδύεται όταν θυμάστε ότι ο Χριστός πέθανε για εσάς ενώ ήσασταν ακόμη εχθρός;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλεύσπλαχνε, σε αἰνοῦμεν διὰ τὴν εἰρήνην πρὸς τὸν Θεόν, ἣν ἔχομεν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ διὰ τὴν πρόσβασιν ἣν ἀπολαμβάνομεν διὰ πίστεως εἰς ταύτην τὴν χάριν ἐν ᾗ ἑστήκαμεν. Ἔκχεε τὴν ἀγάπην σου εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ἀγκυροβόλησον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν τὴν μὴ καταισχύνουσαν, ἀκόμη καὶ ὅταν ἡ θλῖψις κατεργάζεται ὑπομονὴν καὶ δοκιμήν. Κράτει ἡμᾶς ἀγαλλιωμένους ἐν σοί, ὡς ἤδη ἀποκαταλλαγέντας καὶ προσμένοντας τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →