Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Σκέψεις Ειρήνης: Η Παρηγοριά Ενωμένη με τη Λύπη
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Εν μέσω κρίσεως, ο Θεός αποστέλλει στον λαό Του επιστολή — και είναι γεμάτη ελπίδα. Προς τους εξόριστους ήδη στη Βαβυλώνα γράφει ο Ιερεμίας: οικοδομήσατε οίκους, φυτεύσατε κήπους, ζητήσατε την ειρήνη της πόλεως όπου είσθε αιχμάλωτοι, και προσεύχεσθε υπέρ αυτής· διότι μετά εβδομήκοντα έτη θα σας επισκεφθώ, και 'γνωρίζω τας σκέψεις ας σκέπτομαι περί υμών… σκέψεις ειρήνης, και ουχί κακού, προς το δούναι εις υμάς τέλος ελπίδος'. Ο μακάριος Θεοδώρητος ακούει εν τούτοις όλον το σχήμα της προς τον Θεόν συναλλαγής: η παιδεία ουδέποτε είναι ο τελευταίος λόγος, αλλά η παρηγοριά πάντοτε ενώται μετά της λύπης. Το τριακοστόν κεφάλαιον τότε υψώνει τους οφθαλμούς έτι υψηλότερον. Υπάρχει ημέρα θλίψεως τοσαύτη ώστε ισχυροί άνδρες κρατούσι τας πλευράς αυτών ως γυνή εν ωδίνι — πλην 'σωθήσεται εξ αυτής'. Και η επαγγελία στεφανώνεται με όνομα: 'Δαβίδ τον βασιλέα αυτών αναστήσω αυτοίς'. Ο Θεοδώρητος αναγινώσκει τούτο αδιστάκτως ως τον Δεσπότην Χριστόν, τον εκ Δαβίδ κατά σάρκα προελθόντα, ο οποίος ποιμαίνει ου μόνον τον Ισραήλ αλλά πάντα τα έθνη. Το τραύμα είναι τομή ιατρού· το τέλος είναι ίασις, ναός ανοικοδομηθείς, και άσματα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώσατε Ιερεμίαν κθ' — την επιστολήν ην απέστειλεν ο Ιερεμίας εξ Ιερουσαλήμ προς τους πρεσβυτέρους της αιχμαλωσίας εν Βαβυλώνι: 'Οικοδομήσατε οίκους, και κατοικήσατε εν αυτοίς· και φυτεύσατε κήπους'· 'ζητήσατε την ειρήνην της πόλεως εις ην μετώκισα υμάς αιχμαλώτους, και προσεύχεσθε προς Κύριον υπέρ αυτής· διότι εν τη ειρήνη αυτής έσεσθε ειρηνεύοντες'· την προειδοποίησιν μη απατάσθαι υπό των προφητών και μάντεων μεταξύ αυτών· την επαγγελίαν, 'Μετά το συμπληρωθήναι εβδομήκοντα έτη εν Βαβυλώνι επισκέψομαι υμάς, και εκπληρώσω τον λόγον μου τον αγαθόν προς υμάς'· 'Διότι εγώ γνωρίζω τας σκέψεις ας σκέπτομαι περί υμών, λέγει Κύριος, σκέψεις ειρήνης, και ουχί κακού, προς το δούναι εις υμάς τέλος ελπίδος'· 'Ζητήσετέ με, και ευρήσετέ με, όταν ζητήσητε με εξ όλης της καρδίας υμών'. Αναγνώσατε περαιτέρω εις Ιερεμίαν λ' — την φωνήν τρόμου, φόβου και ουχί ειρήνης· τους ισχυρούς άνδρας με χείρας επί των οσφύων αυτών ως γυναίκα εν ωδίνι· 'Ουαί! διότι μεγάλη η ημέρα εκείνη, ώστε ουδεμία ομοία αυτής… πλην σωθήσεται εξ αυτής'· την θραύσιν του ζυγού από του τραχήλου· 'δουλεύσουσι Κυρίω τω Θεώ αυτών, και Δαβίδ τω βασιλεί αυτών, ον αναστήσω αυτοίς'· το τραύμα το οποίον αυτός ο Κύριος δέσει και ιάσει· την πόλιν οικοδομηθείσαν επί του σωρού αυτής, τα άσματα ευχαριστίας και την φωνήν των ευφραινομένων· και 'έσεσθέ μοι λαός, και εγώ έσομαι υμών Θεός'.
Μελετήστε
Μελέτη
Το υπό του Θεοδωρήτου ιχνηλατούμενον διά των κεφαλαίων τούτων σχήμα είναι το ευαγγελικόν σχήμα εν μικρογραφία: ο Θεός ουδέποτε αφήνει τον λόγον της λύπης ιστάμενον μόνον. Εις το μέγεθος της συμφοράς — την ημέραν τοσαύτην ώστε οι άνθρωποι ωδίνουσιν ως εν τοκετώ — συνάπτει αμέσως την επαγγελίαν της σωτηρίας:
Τότε συνάπτει την παρηγορίαν προς τα λυπηρά. Ο ζυγός ο τεθείς αίρεται νυν:
Επαγγέλλεται και τον ζυγόν της δουλείας θραύσειν. Και όλον το βάρος της παρηγορίας στηρίζεται επί ενός βασιλικού ονόματος. Όταν ο Κύριος λέγη, 'Δαβίδ τον βασιλέα αυτών αναστήσω αυτοίς', ο Θεοδώρητος αρνείται να αφήση τούτο εν τω παρελθόντι· η επαγγελία υπερβαίνει τον Ζοροβάβελ και καταλήγει εις τον Χριστόν:
Ο Δεσπότης Χριστός έθεσε το τέλος επί της προφητείας. Διότι ούτος ο αληθής Βασιλεύς δεν είναι απλώς άρχων ενός έθνους, αλλά ο Ποιμήν πάντων των λαών:
εκ Δαβίδ γαρ κατά σάρκα προήλθε, και ποιμαίνει ου μόνον τον Ισραήλ, αλλά πάντα τα έθνη. Η παιδεία η ωθήσασα τον Ισραήλ εις εξορίαν εσκόπευε να διδάξη αυτούς τίνος χειρός είναι αμφότερα το τραυματίζειν και το ιάσθαι:
γινώσκοντες ότι ο Δεσπότης Θεός και αγαθά δωρείται και παιδείας επάγει, προτιμήσουσι της προφητείας αυτού πάντα τα άλλα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Αλλά τι περί του τραύματος αυτού — της βαθείας, εσκεμμένης τομής ην ο Θεός λέγει ότι εποίησε; Ο Θεοδώρητος ου μαλάσσει τούτο εις ατύχημα, πλην αναγινώσκει αυτό ως έργον ιατρού, ουχί ολεθρίου. Η τομή είναι σφοδρά διότι η νόσος ήτο σφοδρά:
Τούτο και ιατρός ποιεί ορών την νόσον σφοδράν. Και όλη η πορεία της θεραπείας — το οξύ και το ήπιον ομού — είναι εν ταις αυταίς εμπείροις χερσίν:
Εν τη τομή, και τω σπόγγω, και τοις σφοδροτέροις και ηπιωτέροις φαρμάκοις εχρήσατο. Αυτή η απειλή είναι έλεος, σκοπούσα ουχί εις όλεθρον αλλά εις επιστροφήν:
Βουλόμενος τω μεγέθει της απειλής στρέψαι την κακίαν αυτών. Και το αποτέλεσμα ο Ποιητής ιατρός προτίθεται δεν είναι γυμνή επιβίωσις αλλά πλήρης αποκατάστασις — ο λαός επαναφερόμενος, αι πόλεις ανοικοδομούμεναι, ο ναός εγειρόμενος και η λατρεία αποκαθισταμένη εν αυτώ:
Μετά δε την παιδείαν της δουλείας ελευθερώσω αυτούς, ώστε επιστρέψαι και οικοδομήσαι τας πόλεις, και αναστήσαι τον ναόν. Τούτο είναι το νόημα του 'σκέψεις ειρήνης, και ουχί κακού': ο Θεός ο τέμνων το τραύμα έχει ήδη εν τη καρδία αυτού την ιαθείσαν και άδουσαν πόλιν.
Απαντήστε
Απόκριση
Όταν η παιδεία είναι επί σού, ο πειρασμός είναι να αναγινώσκης τας προθέσεις του Θεού εκ του πόνου. Η επιστολή του Ιερεμίου απαγορεύει τούτο: 'Γνωρίζω τας σκέψεις ας σκέπτομαι περί υμών… σκέψεις ειρήνης, και ουχί κακού'. Και εν εξορία προστάσσεσαι να οικοδομής, να φυτεύης, να ζητής την ειρήνην αυτού του τόπου ο οποίος φαίνεται αιχμαλωσία — διότι ο Θεός δεν σε εγκατέλειψεν εκεί· εργάζεται. Ανάγνωσον τα τραύματά σου ως τομήν ιατρού, ουχί πληγήν εχθρού: σφοδράν διότι η νόσος ήτο σφοδρά, πλην σκοπούσαν εις ίασιν, εν χερσίν αίτινες κρατούσιν αμφότερα το σφοδρόν φάρμακον και το ήπιον. Και ύψωσον τους οφθαλμούς σου πέραν της ιδίας σου αποκαταστάσεως προς τον Βασιλέα εις ον όλη η επαγγελία κατέτεινε — τον μείζονα Υιόν του Δαβίδ, τον Δεσπότην Χριστόν, αναστάντα προς το ποιμαίνειν ου μόνον εν λαόν αλλά πάντα τα έθνη, σε μεταξύ αυτών. Ζήτησον Αυτόν εξ όλης της καρδίας σου και ευρήσεις Αυτόν· εν τη ειρήνη Αυτού έση ειρηνεύων. Ο Θεός ο ενώσας την παρηγορίαν τη λύπη σου ήδη βλέπει την ανοικοδομηθείσαν πόλιν και ακούει το άσμα.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, ο εν αυτώ τω μέσω της κρίσεως αποστέλλων σκέψεις ειρήνης και ουχί κακού: άφες με πιστεύειν, και εν τη εξορία μου, ότι συ εργάζη υπέρ του αγαθού μου. Δίδαξόν με να οικοδομώ και να φυτεύω και να ζητώ την ειρήνην του τόπου ου έθηκάς με, και μη αναγινώσκειν την καρδίαν σου εκ του πόνου μου. Όταν τραυματίζης, άφες με γινώσκειν σε ως τον Ιατρόν τον τέμνοντα μόνον προς το ιάσασθαι, τον χρώμενον τω σφοδρώ φαρμάκω και τω ηπίω εν τη αυτώ φιλούση χειρί. Θραύσον απ' εμού τον ζυγόν της δουλείας μου, και ανάστησον εν τη καρδία μου τον Δαβίδ σου, τον Δεσπότην Χριστόν, τον εκ Δαβίδ κατά σάρκα προελθόντα και ποιμαίνοντα πάντα τα έθνη· συνάγαγέ με εις την ποίμνην Αυτού, ώστε ζητών σε εξ όλης της καρδίας μου ευρείν σε. Επάγαγέ με οίκαδε, ανοικοδόμησον τον ναόν της ψυχής μου, και θέσον άσμα νέον εν τω στόματί μου· διά του αυτού Χριστού του Θεού ημών, ω μετά σού και του Αγίου Πνεύματος δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →