Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 23-24 — με τον Barnes
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα ανοίγουμε τις Σημειώσεις του Άλμπερτ Μπάρνς στην Αγία Γραφή για τους Ψαλμούς 23 και 24. Η προσεκτική ερμηνεία του Μπάρνς μας καθοδηγεί μέσα από τον αγαπημένο ψαλμό του ποιμένα του Δαβίδ και τη μεγαλειώδη λειτουργία εισόδου του επόμενου κεφαλαίου. Τα σχόλιά του φωτίζουν την τρυφερή φροντίδα του Κυρίου και την οικουμενική αξίωση του Βασιλιά της δόξας. Καθώς ακολουθούμε την κατά στίχο επεξεργασία του, καλούμαστε να αναπαυθούμε στην ίδια εμπιστοσύνη που στήριξε τον Δαβίδ. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε αυτά τα αρχαία άσματα να ανοίξει επίσης τις καρδιές μας για να δεχθούμε την αλήθεια που ξεδιπλώνει ο Μπάρνς.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα τους Ψαλμούς 23 και 24 δυνατά, επιτρέποντας στις οικείες λέξεις να εγκατασταθούν στις καρδιές μας. Ακούστε ξανά τη σιωπηλή βεβαιότητα της φροντίδας του ποιμένα και την θριαμβευτική κλήση να υψώσουν τα κεφάλια τους οι πύλες. Καθώς διαβάζεται το κείμενο, παρατηρήστε τη μετάβαση από την προσωπική εμπιστοσύνη στη δημόσια λατρεία, από τους πράσινους βοσκότοπους στον λόφο του Κυρίου. Προετοιμαστείτε να ακούσετε με την ίδια ευλάβεια που έφερε ο Μπάρνς σε αυτά τα κεφάλαια.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπάρνς ξεκινά θέτοντας το ιστορικό και λογοτεχνικό πλαίσιο του ψαλμού.
Εισαγωγή. Αυτός ο ψαλμός αποδίδεται στον τίτλο ότι συντέθηκε από τον Δαβίδ, και δεν υπάρχει τίποτε στα περιεχόμενά του αντίθετο προς αυτή την υπόθεση, όπως δεν υπάρχει τίποτε σε αυτόν που θα μας οδηγούσε αναγκαστικά να τον αποδώσουμε σε αυτόν. Τα περιεχόμενα του ψαλμού πράγματι αντιστοιχούν στα γεγονότα της ιστορίας του και στις αναμνήσεις της πρώιμης ζωής του ως ποιμένα· αλλά είναι τέτοιος που θα μπορούσε να συντεθεί από οποιονδήποτε είχε υπάρξει, και στην πραγματικότητα από οποιονδήποτε ακόμη κι αν δεν είχε υπάρξει ποιμένας, καθώς οι εικόνες σε αυτόν είναι τέτοιες που είναι κοινές σε όλη την ποίηση. Παρ' όλα αυτά, δεν υπάρχει τίποτε που να μας οδηγεί να αμφιβάλουμε ότι γράφτηκε από τον Δαβίδ. Είναι εντελώς αβέβαιο σε ποια περίσταση συντέθηκε ο ψαλμός, αφού δεν υπάρχουν στον ψαλμό ιστορικές αναφορές, ούτε ενδείξεις χρόνου, ούτε υπαινιγμοί σε οποιεσδήποτε περιστάσεις στη ζωή του συγγραφέα.Στη συνέχεια εκθέτει το κύριο θέμα και τις δύο υποστηρικτικές εικόνες του.
Το κύριο θέμα είναι η άγρυπνη φροντίδα που ο Θεός είχε επεκτείνει στον συγγραφέα, και η επακόλουθη βεβαιότητα που ένιωθε ότι ο Θεός θα εξακολουθούσε να τον προσέχει και να καλύπτει όλες τις ανάγκες του. Η κύρια σκέψη — η ουσιώδης ιδέα — είναι η πλήρης πεποίθησή του ότι ο Θεός θα προνοούσε γι' αυτόν και ότι ποτέ δεν θα αφεθεί σε έλλειψη. Αυτή είναι η σκέψη με την οποία αρχίζει ο ψαλμός: «Ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου· δεν θα στερηθώ»: και αυτή η σκέψη διατρέχει ολόκληρο τον ψαλμό. Εικονογραφείται από δύο γεγονότα ή εικόνες: (α) Ότι ο Θεός ήταν ο ποιμένας του· ότι πάντοτε είχε δείξει προς αυτόν (τον Δαβίδ) τη φροντίδα που δείχνει ένας ποιμένας για το κοπάδι του, Ψαλμοί 23:1-3· και (β) Ότι ο Θεός είχε ετοιμάσει τραπέζι ενώπιόν του (του Δαβίδ) παρουσία των εχθρών του, ή ότι τον είχε οδηγήσει άφθονα ενώπιον των οφθαλμών τους, όταν εκείνοι προσπαθούσαν να τον καταστρέψουν — δίνοντάς του έτσι τη βεβαιότητα ότι ο Θεός ποτέ δεν θα τον εγκατέλειπε, Ψαλμοί 23:5.Ο Μπάρνς στη συνέχεια ερμηνεύει τη διακήρυξη ανοίγματος του στίχου 1.
Στίχος 1. Ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου — Συγκρίνετε Γένεση 49:24, «Από εκεί είναι ο ποιμένας, ο λίθος του Ισραήλ»· Ψαλμοί 80:1, «Πρόσεχε, ω Ποιμένα του Ισραήλ». Δείτε επίσης τις σημειώσεις στο Ιωάννης 10:1-14. Η σύγκριση της φροντίδας που ο Θεός επεκτείνει στον λαό Του με εκείνη ενός ποιμένα για το κοπάδι του είναι μία που θα προέκυπτε φυσικά σε εκείνους που ήταν συνηθισμένοι στην ποιμενική ζωή. Θα ήταν φυσικό να προταθεί στον Ιακώβ Γένεση 49:24, και στον Δαβίδ, διότι και οι δύο είχαν υπάρξει ποιμένες. Ο Δαβίδ, σε προχωρημένα χρόνια, θα θυμόταν φυσικά τις ασχολίες της πρώιμης ζωής του· και η ανάμνηση της φροντίδας του Θεού επάνω του θα θύμιζε φυσικά τη φροντίδα που ο ίδιος είχε, σε προηγούμενα χρόνια, επεκτείνει στα κοπάδια του. Η ιδέα που υποδηλώνει η γλώσσα είναι εκείνη της τρυφερή φροντίδας· προστασίας· ιδιαίτερης προσοχής στους νέους και τους αδύναμους (συγκρίνετε Ησαΐας 40:11)· και πρόνοιας για τις ανάγκες τους.Για την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου συνεχίζει.
Στίχος 4. Ναι, αν και περπατώ μέσα από την κοιλάδα της σκιάς του θανάτου — Η έννοια αυτού στη σύνδεση στην οποία εμφανίζεται είναι αυτή: «Ο Θεός θα με οδηγήσει και θα με καθοδηγήσει στο μονοπάτι της δικαιοσύνης, ακόμη κι αν αυτό το μονοπάτι περνά μέσα από την πιο σκοτεινή και πιο ζοφερή κοιλάδα — μέσα από βαθιές και ζοφερές σκιές — σε περιοχές όπου δεν υπάρχει φως, σαν ο θάνατος να είχε ρίξει εκεί τη σκοτεινή και ολέθρια σκιά του. Είναι ακόμη ένα σωστό μονοπάτι· είναι μονοπάτι ασφάλειας· και θα με οδηγήσει σε φωτεινές περιοχές πέρα. Σε εκείνη την σκοτεινή και ζοφερή κοιλάδα, αν και δεν μπορούσα να καθοδηγήσω τον εαυτό μου, δεν θα τρομάξω· δεν θα φοβηθώ ότι θα περιπλανηθώ ή ότι θα χαθώ· δεν θα φοβηθώ κανέναν εχθρό εκεί — διότι ο Ποιμένας μου είναι εκεί για να με καθοδηγήσει ακόμη». Για τη λέξη που εδώ αποδίδεται «σκιά του θανάτου» — צלמות tsalmâveth — δείτε Ιώβ 3:5, σημείωση· και Ησαΐας 9:2, σημείωση.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μπάρνς αντλεί το ουσιώδες συμπέρασμα από την εικόνα του ποιμένα.
Όλα αυτά τα πράγματα βρίσκονται εξόχως στον Θεό σε σχέση με τον λαό Του. Δεν θα στερηθώ — Αυτή είναι η κύρια ιδέα στον ψαλμό, και αυτή η ιδέα προέρχεται από το γεγονός ότι ο Θεός είναι ποιμένας. Η έννοια είναι ότι, ως ποιμένας, θα έκανε όλη την αναγκαία πρόνοια για το κοπάδι του, και θα έδειχνε όλη την πρέπουσα φροντίδα γι' αυτό. Οι λέξεις δεν θα στερηθώ, όπως εφαρμόζονται στον ψαλμωδό, θα περιλάμβαναν οτιδήποτε θα μπορούσε να είναι κατάλληλο αντικείμενο επιθυμίας, είτε χρονικό είτε πνευματικό· είτε σχετικό με το σώμα είτε με την ψυχή· είτε αναφερόμενο στον χρόνο είτε στην αιωνιότητα. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι ο Δαβίδ περιόρισε αυτό στις χρονικές του ανάγκες, ή στην παρούσα ζωή, αλλά η ιδέα είναι προφανώς ότι ο Θεός θα προνοούσε για όλα όσα ήταν αναγκαία γι' αυτόν πάντοτε. Συγκρίνετε Ψαλμοί 34:9, «Δεν υπάρχει έλλειψη σε εκείνους που τον φοβούνται». Αυτή η ιδέα εισέρχεται ουσιωδώς στην αντίληψη του Θεού ως του ποιμένα του λαού Του, ότι όλες οι πραγματικές ανάγκες τους θα καλυφθούν.Τέλος εφαρμόζει τον ψαλμό στη ζωή κάθε τέκνου του Θεού.
Επιθυμεί να ζει σαν να ήταν πάντοτε απασχολημένος σε επίσημες πράξεις λατρείας, και απασχολημένος σε άγια πράγματα· επιθυμεί ειρήνη και χαρά στη θρησκεία σαν να ήταν συνεχώς στον τόπο όπου ο Θεός κάνει την κατοικία Του, και επιτρεπόταν να μετέχει των χαμόγελων και της φιλίας Του. Με πολύ σημαντική έννοια είναι προνόμιό του να ζει έτσι ακόμη και στη γη· σίγουρα θα είναι προνόμιό του να ζει έτσι στον ουρανό· και, γεμάτος ευγνώμων αγαλλίαση και χαρά, κάθε τέκνο του Θεού μπορεί να υιοθετήσει αυτή τη γλώσσα ως δική του, και να πει με βεβαιότητα, «Η αγαθότητα και το έλεος θα με ακολουθούν όλες τις ημέρες της ζωής μου εδώ, και θα κατοικήσω στον οίκο του Κυρίου για πάντα», διότι ο ουρανός, όπου κατοικεί ο Θεός, θα είναι η αιώνια κατοικία του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει η βεβαιότητα ότι ο Κύριος είναι ο ποιμένας σας την απόκρισή σας στις παρούσες ανάγκες; Με ποιους τρόπους η όραση του Βασιλιά της δόξας που εισέρχεται στις πύλες σας καλεί σε μεγαλύτερη καθαρότητα καρδιάς; Πού χρειάζεστε περισσότερο σήμερα την παρηγοριά της ράβδου και του βακτηρίου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ποιμένα Χρηστό καὶ Βασιλεῦ τῆς δόξης, ὁδήγησον ἡμᾶς ἐπὶ ὕδατα ἀναπαύσεως καὶ ἀνάπαυσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν, καθὼς περιπατοῦμεν ἐν τρίβοις δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου. Δώρησαι ἡμῖν ἀφόβον πεποίθησιν ἐν τῇ ῥάβδῳ Σου καὶ τῇ βακτηρίᾳ Σου διὰ πάσης κοιλάδος, ἵνα κατοικῶμεν ἐν τῷ οἴκῳ Σου εἰς τοὺς αἰῶνας καὶ ὑποδεχθῶμεν τὴν αἰώνιον βασιλείαν Σου ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν. Εἴθε ἀγαθότης καὶ ἔλεος νὰ ἀκολουθοῦν ἡμᾶς πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν, ἕως ὅτου Σὲ ἴδωμεν πρόσωπον πρὸς πρόσωπον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →