Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Θρήνοι
Θρήνοι 3 — Eterniseed (ευαγγελικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το τρίτο κεφάλαιο των Θρήνων μοιάζει με επιστολή που ο ίδιος ο Ιησούς θα μπορούσε να τοποθετήσει πάνω στο τραπέζι όταν οι καρδιές μας είναι πληγωμένες. Ο προφήτης κάθεται στις στάχτες μιας κατεστραμμένης πόλης και γράφει αυτό που πολλοί από εμάς έχουμε αισθανθεί αλλά δυσκολευτήκαμε να ονομάσουμε: την βαριά αίσθηση ότι το χέρι του Θεού έχει στραφεί εναντίον μας. Ωστόσο ακριβώς στο μέσο αυτής της ειλικρινούς οδύνης κάτι αλλάζει. Ο συγγραφέας θυμάται ποιος είναι πραγματικά ο Θεός και όχι αυτό που ο πόνος τον κάνει να φαίνεται. Αυτή η ανάμνηση γίνεται η πόρτα προς την ελπίδα. Για εμάς που ζούμε από αυτή την πλευρά του σταυρού η ίδια πόρτα παραμένει ανοιχτή ακόμη περισσότερο. Ο Ιησούς έχει ήδη διαβεί τη χειρότερη νύχτα της εγκατάλειψης ώστε οι νύχτες της λύπης μας να μην έχουν τον τελευταίο λόγο. Αυτό το κεφάλαιο μας προσκαλεί να φέρουμε τα παράπονά μας απευθείας στον Κύριο και να αφήσουμε το αμετάβλητο έλεός του να μας συναντήσει εκεί όπως συνάντησε τον προφήτη πριν από αιώνες.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο σε ολόκληρο το κεφάλαιο. Παρατηρήστε πώς ο τόνος μετακινείται από έναν μακρύ στεναγμό θλίψης σε μια ξαφνική επίμονη ελπίδα που αρνείται να παραμείνει κάτω. Προσέξτε τη στιγμή που ο συγγραφέας σταματά να απαριθμεί τι πονάει και αρχίζει να διακηρύττει τι παραμένει αληθινό για τον Κύριο. Αφήστε το προσωπικό «εγώ» του προφήτη να γίνει η δική σας φωνή. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας δείξει πού η ιστορία σας συμπίπτει με τη δική του και πού ο Ιησούς είναι ήδη παρών στην αλλαγή.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με τον προφήτη να αναγνωρίζει τον πόνο του χωρίς απολογία. Έχει δει θλίψη κάτω από τη ράβδο και δεν προσποιείται ότι αισθάνεται ελαφριά. Κάθε στίχος συσσωρεύει εικόνα πάνω σε εικόνα: σκοτάδι αλυσίδες φραγμένες προσευχές άγρια ζώα σπασμένα δόντια. Η ειλικρίνεια αποτελεί μέρος του δώρου. Ο Θεός δεν χρειάζεται να καθαρίσουμε την ταλαιπωρία μας πριν τη φέρουμε σε αυτόν. Ο ίδιος Κύριος που μετράει τα δάκρυά μας δέχεται επίσης τα παράπονά μας ως πραγματική συνομιλία. Ωστόσο ο συγγραφέας αρνείται να αφήσει την ιστορία να τελειώσει στον λάκκο. Εσκεμμένα καλεί κάτι πίσω στη μνήμη. Ακριβώς εκεί στη μέση του κεφαλαίου ο τόνος αλλάζει επειδή θυμάται ότι τα ελέη του Κυρίου είναι νέα κάθε πρωί και η πιστότητά του είναι μεγάλη. Αυτή η μοναδική πράξη ανάμνησης γίνεται ο άξονας. Η ελπίδα δεν κατασκευάζεται λαμβάνεται όταν στρέφουμε την προσοχή μας στον χαρακτήρα του Θεού που δεν αλλάζει ποτέ ακόμη και όταν όλα τα άλλα αλλάζουν. Από εκείνο το σημείο ο προφήτης αρχίζει να κηρύττει στην ίδια του την ψυχή. Διακηρύττει ότι ο Κύριος είναι αγαθός σε όσους τον περιμένουν ότι είναι καλό να φέρει κανείς τον ζυγό στη νεότητά του ότι ο Κύριος δεν θα απορρίψει για πάντα. Η πειθαρχία που κάποτε έμοιαζε με απόρριψη θεωρείται τώρα σκόπιμη διόρθωση από έναν Πατέρα που εξακολουθεί να αγαπά. Το κεφάλαιο τελειώνει με μια άμεση έκκληση στον Κύριο να δει την ταλαιπωρία και να ενεργήσει. Ο προφήτης ζητά αποκατάσταση αντιστροφή της κρίσης ανανέωση της σχέσης. Τίποτα δεν κρύβεται και τίποτα δεν ωραιοποιείται όμως η τελική νότα είναι μιας προσδοκώμενης εμπιστοσύνης. Για τους αναγνώστες που γνωρίζουν τον Ιησού αυτή η κίνηση βρίσκει την πιο σαφή εικόνα της στον σταυρό. Εκεί ο Υιός βίωσε το πλήρες βάρος της οργής όμως εμπιστεύτηκε τον εαυτό του στον Πατέρα που ανασταίνει τους νεκρούς. Εξαιτίας αυτού του ολοκληρωμένου έργου κάθε θρήνος που φέρουμε μπορεί να διανύσει την ίδια πορεία από ειλικρινές παράπονο σε ανανεωμένη ελπίδα. Τα ελέη που είναι νέα κάθε πρωί είναι τώρα δικά μας εν Χριστώ ο οποίος είναι ο ίδιος χθες σήμερα και για πάντα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Αυτό το κεφάλαιο βρίσκεται μέσα στη μεγαλύτερη ιστορία της Γραφής όπως ένας μόνο ψαλμός θρήνου βρίσκεται μέσα στο Ψαλτήρι. Απηχεί τις κραυγές του Ιώβ και τους πολλούς δαυιδικούς θρήνους όμως προλαβαίνει επίσης τον μεγαλύτερο θρήνο που ο Ιησούς εξέφρασε από τον σταυρό. Ο ίδιος Θεός που απάντησε στην επιστροφή του προφήτη είναι ο Θεός που απάντησε στην ανάσταση του Υιού του. Όταν ο Παύλος γράφει ότι τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού εν Χριστώ απλώς ονομάζει την αλήθεια που ο προφήτης ανακάλυψε στις στάχτες. Η ευαγγελική παράδοση πάντα διάβαζε τέτοια χωρία ως προσωπικές επιστολές που προορίζονται να ενισχύσουν απλούς πιστούς σε συνηθισμένη ταλαιπωρία. Η εστίαση παραμένει στον ζωντανό Ιησού που μας συναντά στο κείμενο και όχι σε αφηρημένες αρχές. Το κεφάλαιο γίνεται επομένως ένα ακόμη μέρος όπου το Πνεύμα εκπαιδεύει τις καρδιές μας να τρέχουν στο έλεος αντί να απομακρύνονται από τον Θεό όταν η ζωή πονάει.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια σημεία της παρούσας κατάστασής σας χρειάζεστε περισσότερο να αφήσετε τον εαυτό σας να ονομάσει τον πόνο με ειλικρίνεια ενώπιον του Κυρίου αντί να προσπαθείτε να ακούγεστε πνευματικοί; Ποιο συγκεκριμένο έλεος νέο αυτό το πρωί μπορείτε να ονομάσετε που σας εμποδίζει να γλιστρήσετε στην απόγνωση; Πώς μπορεί η ανάμνηση του ολοκληρωμένου έργου του Ιησού να αλλάξει τον τρόπο που φέρετε τον ζυγό που αισθάνεστε σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού ευχαριστούμε που δεν φοβάσαι τις ειλικρινείς κραυγές μας. Συνάντησέ μας στη μέση όποιου βάρους αισθανόμαστε σήμερα. Υπενθύμισέ μας ότι τα ελέη σου είναι πραγματικά νέα κάθε πρωί και ότι η πιστότητά σου δεν κλονίζεται ποτέ. Όταν πειραζόμαστε να πιστέψουμε ότι έχεις στραφεί εναντίον μας στρέψε τα μάτια μας πίσω στον σταυρό όπου φόρεσες το χειρότερο ώστε να μην είμαστε ποτέ μόνοι στον πόνο μας. Δώσε μας χάρη να περιμένουμε σιωπηλά τη σωτηρία σου. Αποκατάστησε ό,τι αισθάνεται σπασμένο και ας είναι η παρουσία σου η μερίδα μας ενώ περιμένουμε. Φέρνουμε σε σένα κάθε παράπονο και κάθε ελπίδα εμπιστευόμενοι ότι απαντάς ακόμη στον λαό σου με έλεος. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.