Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 31-32 — με τον Whedon
Άνοιγμα
Στην ήσυχη πειθαρχία της καθημερινής Γραφής, στρεφόμαστε ξανά στο Υπόμνημα του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη, του οποίου η μετρημένη Ουεσλεϋανή φωνή μας οδηγεί μέσα από την τελική υπεράσπιση του Ιώβ και την ξαφνική είσοδο του Ελιού. Με ευλαβική σαφήνεια ο Whedon ανιχνεύει την πατριαρχική συνείδηση που προαναγγέλλει τόσο το Σινά όσο και την Επί του Όρους Ομιλία, υπενθυμίζοντας σε κάθε Αρμινιανή καρδιά ότι η χάρη τελειοποιεί μάλλον παρά αντικαθιστά την ιερή αποφασιστικότητα. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που άναψε τον ζήλο του Ελιού να αφυπνίσει τη δική μας επιθυμία για δικαιοσύνη που στέκεται χωρίς ντροπή ενώπιον του Θεού και του πλησίον.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με καρδιές έτοιμες από την προσευχή, ας διαβάσουμε δυνατά τα κεφάλαια 31 και 32 του Ιώβ. Ακούστε τις επίσημες διαβεβαιώσεις ενός ανθρώπου που θα υπέγραφε την ακεραιότητά του ενώπιον του Παντοδύναμου, και μετά νιώστε την ησυχία να σπάει από τη νεότερη φωνή που αρνείται να αφήσει το θέμα να ησυχάσει. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε όρκο και σε κάθε αυξανόμενη αγανάκτηση να ερευνήσει τα κίνητρα της δικής σας πορείας με τον Θεό.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Whedon ξεκινά εκθέτοντας την πατριαρχική θρησκεία που εμφανίζεται στον τελικό μονόλογο του Ιώβ.
Εισαγωγή. Ο Μονόλογος του Ιώβ, (συνέχεια.) ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ, κεφ. 31. Σε 'αυτό το αριστοτεχνικό κομμάτι ηθικής ζωγραφικής' έχουμε μια πολύ ευχάριστη άποψη ενός ευγενικού και αξιαγάπητου πνεύματος που εξευγενίζεται από την κοινή αγάπη του Θεού και του ανθρώπου. Με την πρώτη ματιά, αυτή η ανασκόπηση της ζωής του Ιώβ φαίνεται μια φαρισαϊκή επίδειξη αρετής, ένα είδος τιμολογίου δικαιοσύνης· αλλά πρέπει να θυμόμαστε ότι ο Ιώβ αναγκάστηκε σε υπεράσπιση υπό συνθήκες που ο Sir Richard Steele δηλώνει ότι 'μπορεί να δικαιολογήσουν έναν άνθρωπο να πει όχι μόνο όσα θα αντικρούσουν τους αντιπάλους του, αλλά αν μπορεί, μπορεί να ισχυριστεί πράγματα για τον εαυτό του αξιέπαινα, τα οποία δεν πρέπει να ονομάζονται ματαιοδοξία σε αυτόν, αλλά απλώς δικαιοσύνη έναντι των αντιπάλων του.' Έχουμε, επιπλέον, μια εικόνα της πατριαρχικής θρησκείας, της αρχαιότερης θρησκείας της φυλής μας. Η θρησκεία του Ιώβ δεν ήταν του Ισραήλ, ούτε από τον Μωυσή, αλλά Αβρααμική, η din Ibrahim, (θρησκεία του Αβραάμ,) όπως την αποκαλούν οι Άραβες μέχρι και σήμερα.Στη συνέχεια εξετάζει τη διαθήκη που έκανε ο Ιώβ με τα μάτια του και τα ερευνητικά κίνητρα που διέπουν την εξωτερική συμπεριφορά.
Εδάφιο 1. Τρίτη ενότητα Η ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΙΩΒ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΥΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟ, κεφάλαιο 31. Πρώτη στροφή, Ιώβ 31:1-8. α. Μια προκαταρκτική δήλωση ότι είχε καθορίσει όρους στην πιο ύπουλη από τις αισθήσεις, και είχε φυτέψει φρουρά σε ολόκληρο το είναι του, και αυτό, μάλιστα, ωθούμενος από τις υψηλότερες εκτιμήσεις σεβασμού προς τον Θεό, Ιώβ 31:1-4. 1. Με τα μάτια μου Τα μάτια, λέει μια ταλμουδική παροιμία, είναι 'οι προαγωγοί του κακού.' Τόσο στενά συνδέεται αυτή η πιο ευαίσθητη και πολύτιμη από τις αισθήσεις με την ψυχή, ώστε ο Πλίνιος είπε για το νου. 'σίγουρα κατοικεί στα μάτια.' Εδώ το μάτι ξεχωρίζει ως αντιπροσωπευτική αίσθηση, σαν να ήταν κύριος όλων αυτός που είχε την κυριαρχία σε αυτήν. Ο Ιώβ έχει 'κάνει διαθήκη' να (ל) ή για τα μάτια του καθορίσει περιορισμούς με όλη τη μορφή και την επισημότητα μιας διαθήκης, την οποία, μέσω της θείας δύναμης της χάριτος, έχει αποφασίσει ότι δεν θα παραβιάσουν. Γιατί τότε να σκεφτώ Πώς τότε να κοιτάξω, ή να ατενίσω, να κοιτάξω με λαχτάρα, אתבונן. Έτσι μεταφρασμένο, υπάρχει μια εντυπωσιακή ομοιότητα σε αυτή την ερώτηση με το ρητό του Χριστού, (Ματθαίος 5:28.) Σε μια εποχή που η πολυγαμία ή κάποια άλλη μορφή παλλακείας επικρατούσε σχεδόν καθολικά, ο Ιώβ ξεχωρίζει εμφανώς ως ένας υψηλών αρχών ηθικολόγος, ο οποίος θεωρούσε την αγνότητα της καρδιάς όχι λιγότερο σημαντική από την αγνότητα της ζωής.Ο Whedon στη συνέχεια εισάγει τον νέο ομιλητή Ελιού, περιγράφοντας την οργή που τον αναγκάζει να σπάσει τη σιωπή των φίλων.
Εισαγωγή. ΕΚΔΡΟΜΗ Αρ. VI. ΕΛΙΟΥ. Ένας νέος συνομιλητής εισέρχεται τώρα στη σκηνή. Είναι ένας νεαρός άνδρας υψηλής καταγωγής, (רם, ram, υψηλός,) πιθανώς από τη γενεαλογία του Αβραάμ, και μέχρι τώρα στεκόταν με σεμνότητα στο παρασκήνιο μεταξύ του σιωπηλού ακροατηρίου. Δεν αναφέρεται στον πρόλογο, και είναι εντελώς απροειδοποίητος, εκτός από 'την αναμμένη οργή' για την οποία ο ιερός συγγραφέας μιλάει τέσσερις φορές στον Ιώβ 32:2-5. Αυτή η οργή έχει αναφλεγεί από το άθλιο φιάσκο που έχουν κάνει 'οι φίλοι', και από τη δυσαρέσκεια για την αυτοδικαίωση με την οποία, όπως αντιλαμβάνεται ο Ελιού, ο Ιώβ έχει καυχηθεί. Μιλάει μόνο επειδή δεν μπορεί πλέον να συγκρατήσει τα συναισθήματά του, και επειδή πιστεύει ότι είναι εμπνευσμένος να ανακοινώσει αρχές της θείας διακυβέρνησης τις οποίες ο Ιώβ και οι φίλοι του έχουν αγνοήσει.
Σκεφτείτε
Ο Whedon τονίζει την κορυφαία δύναμη της τελικής κατάρας του Ιώβ πάνω στην ίδια τη γη.
Εδάφιο 40. 40. Αγκάθια Μεταφράζεται αλλού αγκάθια. Ζιζάνια Η εβραϊκή ρίζα παραπέμπει σε κάποιο είδος επιβλαβούς, δύσοσμου ζιζανίου. Η λέξη είναι επίσης η τελευταία στο εβραϊκό κείμενο, και αποτελεί μια εκπληκτική κορύφωση του λόγου, και πιθανώς μια δυσάρεστη αντανάκλαση στους φίλους. Μεταξύ των συμφορών που ο Σενναχειρίμ δηλώνει ότι επέφερε σε μια κατακτημένη φυλή ήταν η σπορά αγκάθων στα χωράφια τους. Επιγραφή 30. Οι λόγοι του Ιώβ τελείωσαν Οι ποιητικές τονίσεις με τις οποίες σημειώνεται αυτή η πρόταση εκφράζουν την πολύ αρχαία άποψη ότι αυτά τα καταληκτικά λόγια είναι τα λόγια του Ιώβ. Ο Hitzig, ωστόσο, τα θεωρεί ως 'ένα όριο που έθεσαν οι αναθεωρητές του Ιώβ!' Μια οριοθετική πέτρα μπορεί να είναι, αλλά, από όποιον κι αν τέθηκε, χρησιμεύουν για να σηματοδοτήσουν τη γραμμή μεταξύ του σκοταδιού και της απόγνωσης του Ιώβ από τη μία πλευρά, και του πλούσιου ανατέλλοντος φωτός μιας θείας λύσης από την άλλη, πρώτα μέσω του Ελιού, του υπηρέτη του Θεού, και μετά από τον ίδιο τον Θεό. 'Όλα τα λόγια,' παρατηρεί ο Hengstenberg, 'που λέγονται εναντίον του Θεού φτάνουν, μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, σε ένα τέλος, είτε χάριτος, όπως στην περίπτωση του Ιώβ, ο οποίος ζητά να συγχωρεθεί η ανοησία των λόγων του, είτε οργής, όταν το στόμα που εκφέρει μεγάλα πράγματα κλείνει με βία.'Ολοκληρώνει δείχνοντας πώς η παρέμβαση του Ελιού προετοιμάζει το έδαφος για τον θείο Κριτή του οποίου η φωνή και μόνο μπορεί να επιλύσει τη συζήτηση.
Με την αφαίρεση του Ελιού, το ποίημα θα αποδεικνυόταν, πράγματι, ένας κορμός ακρωτηριασμένος στην καρδιά μάλλον παρά στα άκρα. Η Επίλυση: Κεφ. 32-42. ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΙΟΥ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ. Κεφάλαια 32-37.
Απαντήστε
1. Πού στην καθημερινή μου συμπεριφορά χρειάζομαι περισσότερο την ίδια διαθηκική επαγρύπνηση που έθεσε ο Ιώβ στα μάτια του;
2. Πώς ο φόβος του Κυρίου, τον οποίο ο Whedon σημειώνει ως την ηθική κινητήρια δύναμη του Ιώβ, με φυλάει ακόμα από τη μυστική ειδωλολατρία;
3. Είμαι πρόθυμος, όπως ο Ελιού, να πω την αλήθεια με αγάπη όταν η σιωπή θα άφηνε έναν αδελφό ανεξέλεγκτο;
Προσευχηθείτε
Ω Κύριε της διαθήκης, χάρισέ μας την ακεραιότητα που ο Ιώβ τόλμησε να υπογράψει ενώπιον του θρόνου Σου. Καθάρισε τα μάτια μας, τα χέρια μας και τις κρυφές μας αγάπες, ώστε καμία παράξενη φωτιά απληστίας ή δυσαρέσκειας να μην αναδυθεί μέσα μας. Ανάστησε στην Εκκλησία Σου φωνές σαν του Ελιού—τολμηρές αλλά ταπεινές—των οποίων τα λόγια προετοιμάζουν τον δρόμο για την εμφάνισή Σου. Ας ωριμάσει ο φόβος της κρίσης Σου σε αγάπη που διώχνει κάθε φόβο, και φέρε κάθε ατελείωτη συζήτηση των ψυχών μας στα πόδια του Χριστού, στην δικαιοσύνη του οποίου και μόνο στεκόμαστε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →