Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Ιωάννης 10 — με Brown
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα αντλούμε από το σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο, για να ακούσουμε τη φωνή του Καλού Ποιμένα στο δέκατο κεφάλαιο του Ιωάννη. Η ερμηνεία τους στίχο προς στίχο ανιχνεύει την αυτοαποκάλυψη του Κυρίου ως τη μόνη πόρτα στην ποίμνη και τον ποιμένα που δίνει τη ζωή Του για τα πρόβατα. Ο σχολιασμός τονίζει τόσο την τρυφερή φροντίδα που παρέχεται σε κάθε αληθινό πιστό όσο και τη μεγαλοπρεπή αξίωση της ενότητας με τον Πατέρα που σφραγίζει την αιώνια ασφάλειά τους. Καθώς ακούμε, είθε το Πνεύμα να μας δώσει αυτιά για να ακούσουμε και καρδιές για να ακολουθήσουμε.
Διαβάστε
Ανοίξτε τη Βίβλο σας στο δέκατο κεφάλαιο του Ιωάννη και διαβάστε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά. Ακούστε τις επαναλαμβανόμενες εικόνες της πόρτας, του ποιμένα και του ποιμνίου. Παρατηρήστε πώς ο Ιησούς διακρίνει τον αληθινό ποιμένα από τους μισθωτούς και πώς υπόσχεται άφθονη ζωή και άθραυστη ασφάλεια σε όσους ανήκουν σε Αυτόν. Αφήστε τα λόγια να κατακαθίσουν πριν στραφούμε στον σχολιασμό.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι Jamieson, Fausset και Brown ανοίγουν τη συζήτηση προσδιορίζοντας τη νόμιμη πόρτα στην μάνδρα των προβάτων.
Εδάφιο 7. 7-14. Εγώ είμαι η θύρα των προβάτων —δηλαδή, ο δρόμος προς την μάνδρα, με όλα τα ευλογημένα προνόμια, τόσο για τους ποιμένες όσο και για τα πρόβατα (συγκρίνετε Ιωάννης 14:6· Εφεσίους 2:18).Στη συνέχεια πιέζουν τη δήλωση του Κυρίου ότι Αυτός είναι ο καλός ποιμένας που δίνει τη ζωή Του για τα πρόβατα.
Εδάφιο 11. 11. Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός — εμφατικά, και, με την έννοια που προορίζεται, αποκλειστικά (Ησαΐας 40:11· Ιεζεκιήλ 34:23· Ιεζεκιήλ 37:24· Ζαχαρίας 13:7). ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων — Αν και αυτό μπορεί να ειπωθεί για κυριολεκτικούς ποιμένες, οι οποίοι, ακόμη και για το άλογο κοπάδι τους, όπως ο Δαβίδ, αντιμετώπισαν 'το λιοντάρι και την αρκούδα' με κίνδυνο της ζωής τους, και ακόμη περισσότερο για πιστούς ποιμένες οι οποίοι, όπως οι πρώτοι επίσκοποι της Ρώμης, ήταν οι πρώτοι που αψήφησαν τη μανία των εχθρών τους εναντίον του ποιμνίου που τους είχε ανατεθεί· εντούτοις εδώ, αναμφίβολα, δείχνει τον αγώνα που επρόκειτο να καταλήξει στην εκούσια παράδοση της ζωής του ίδιου του Λυτρωτή, για να σώσει τα πρόβατά Του από την καταστροφή.Σχετικά με τη συγκέντρωση άλλων προβάτων, δείχνουν πώς το ένα ποίμνιο σχηματίζεται από την ίδια την κλήση του Ποιμένα.
Εδάφιο 16. 16. και άλλα πρόβατα έχω . . . ά δεν εισίν εκ της αυλής ταύτης· κακείνα δει με αγαγείν — Εννοεί τους χαμένους Εθνικούς, ήδη 'πρόβατά' Του στην αγάπη της καρδιάς Του και τον σκοπό της χάριτός Του να 'τους φέρει' εν καιρώ. και της φωνής μου ακούσουσιν — Αυτό δεν είναι η γλώσσα απλής πρόβλεψης ότι θα πιστέψουν, αλλά η έκφραση ενός σκοπού να τους ελκύσει στον Εαυτό Του με μια εσωτερική και αποτελεσματική κλήση, η οποία αναπόφευκτα θα οδηγήσει στην αυθόρμητη προσχώρησή τους σε Αυτόν. και γενήσεται μία ποίμνη — μάλλον 'ένα ποίμνιο' (γιατί η λέξη για 'μανδρί', όπως στα προηγούμενα εδάφια, είναι εντελώς διαφορετική).Τέλος, αναπτύσσουν την αμοιβαία γνώση μεταξύ του Πατέρα και του Υιού που υποστηρίζει την ασφάλεια του ποιμνίου.
Εδάφιο 30. 30. Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν — Η γλώσσα μας δεν επιτρέπει την ακρίβεια του πρωτοτύπου σε αυτή τη μεγάλη ρήση. Το 'εσμέν' είναι σε αρσενικό γένος — 'εμείς (δύο πρόσωπα) είμαστε'· ενώ το 'εν' είναι ουδέτερο — 'ένα πράγμα'. Ίσως το 'ένα συμφέρον' εκφράζει, όσο το δυνατόν πλησιέστερα, το νόημα της ρήσης. Φαινόταν να υπάρχει κάποια αντίφαση μεταξύ του να λέει ότι τους είχε δώσει ο Πατέρας Του στα δικά Του χέρια, από τα οποία δεν μπορούσαν να αρπαχτούν, και μετά να λέει ότι κανείς δεν μπορούσε να τους αρπάξει από τα χέρια του Πατέρα Του, σαν να μην είχαν δοθεί από αυτά. 'Ούτε έχουν', λέει· 'αν και τους έχει δώσει σε Εμένα, είναι τόσο πολύ στα παντοδύναμα χέρια Του όσο ποτέ — δεν μπορούν να δοθούν, και όταν δίνονται σε Εμένα δεν δίνονται μακριά από τον Εαυτό Του· γιατί ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΟΙΝΑ'. Έτσι θα φανεί ότι, αν και η ενότητα της ουσίας δεν είναι το ακριβές πράγμα που επιβεβαιώνεται εδώ, αυτή η αλήθεια είναι η βάση αυτού που επιβεβαιώνεται, χωρίς την οποία δεν θα ήταν αληθινή. Και ο ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ είχε δίκιο λέγοντας ότι το 'Εσμέν' καταδικάζει τους Σαβελλιανούς (οι οποίοι αρνούνταν τη διάκριση των Προσώπων στην Θεότητα), ενώ το 'εν' (όπως εξηγήθηκε) καταδικάζει τους Αρειανούς (οι οποίοι αρνούνταν την ενότητα της ουσίας τους).
Σκεφτείτε
Εν κατακλείδι, αντιμετωπίζουν την απόλυτη εκούσια φύση του θανάτου και της ανάστασης του Λυτρωτή.
Εδάφιο 18. 18. Ουδείς αίρει αυτήν απ' εμού, αλλ' εγώ τίθημι αυτήν απ' εμαυτού· εξουσίαν έχω θείναι αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν λαβείν αυτήν — Είναι αδύνατο η γλώσσα να εκφράσει πιο απλά και εμφατικά την απόλυτη εκούσια φύση του θανάτου του Χριστού, μια τέτοια εκούσια φύση που θα ήταν φανερή αυθάδεια για οποιοδήποτε απλό πλάσμα να επιβεβαιώσει για τον δικό του θάνατο. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία η γλώσσα Εκείνου που γνώριζε ότι η ζωή Του ήταν δική Του (κάτι που δεν είναι κανενός πλάσματος), και επομένως δική Του να την παραδώσει ή να την κρατήσει κατά βούληση. Εδώ βρισκόταν η δόξα της θυσίας Του, ότι ήταν καθαρά εκούσια. Η αξίωση της 'εξουσίας να την λάβει πάλιν' δεν είναι λιγότερο σημαντική, καθώς δείχνει ότι η ανάστασή Του, αν και αποδίδεται στον Πατέρα, με την έννοια που θα δούμε αμέσως, ήταν εντούτοις η δική Του διεκδίκηση του δικού Του δικαιώματος στη ζωή μόλις εκπληρώθηκαν οι σκοποί του εκούσιου θανάτου Του. Ταύτην την εντολήν — να 'θέσει την ζωήν Του, ίνα πάλιν λάβει αυτήν' — έλαβον παρά του Πατρός μου — Έτσι ο Χριστός πέθανε ταυτόχρονα με 'εντολή' του Πατέρα Του, και με μια τέτοια εκούσια υπακοή σε αυτή την εντολή που Τον έχει κάνει (ας πούμε) απείρως αγαπητό στον Πατέρα. Η αναγκαιότητα του θανάτου του Χριστού, υπό το φως αυτών των βαθυστόχαστων ρήσεων, πρέπει να είναι φανερή σε όλους εκτός από τον επιφανειακό μαθητή.
Απαντήστε
1. Πού χρειάζεστε περισσότερο να ακούσετε τη φωνή του Ποιμένα σήμερα;
2. Πώς η υπόσχεση της άφθονης ζωής αναδιαμορφώνει την άποψή σας για τις καθημερινές δοκιμασίες;
3. Τι διαβεβαίωση αντλείτε από την αλήθεια ότι κανείς δεν μπορεί να σας αρπάξει από το χέρι του Πατέρα;
Προσευχηθείτε
Καλός Ποιμένα των προβάτων, Σε ευχαριστούμε που εισήλθες από την πόρτα και μας κάλεσες με το όνομά μας. Δώσε μας χάρη να ακολουθούμε μόνο τη φωνή Σου και να αρνούμαστε κάθε ξένο. Κράτησέ μας μέσα στην ποίμνη όπου βρίσκουμε βοσκή και ασφάλεια, και ας μας γεμίσει η γνώση ότι ο Πατέρας και Εσύ είστε ένα με ακλόνητη ειρήνη. Είθε το ίδιο Πνεύμα που Σε ανέστησε εκ νεκρών να μας ενδυναμώσει να δώσουμε τη ζωή μας σε χαρούμενη υπηρεσία, μέχρι να Σε δούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Στο όνομά Σου προσευχόμαστε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →