Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 55-56 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το μάθημα ακούμε εκ νέου τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ανοίγει τους ωμούς θρήνους του Δαβίδ στους Ψαλμούς 55 και 56. Ο Καλβίνος μας καθοδηγεί μέσα από την εμπειρία του ψαλμωδού για προδοσία, τρόμο και αδιάλειπτη προσευχή, δείχνοντας πώς ακόμη και οι ισχυρότεροι άγιοι ωθούνται να ρίξουν τον εαυτό τους ολοκληρωτικά στον Θεό. Η ερμηνεία του στίχο προς στίχο φωτίζει το μονοπάτι από την συντριπτική θλίψη στην σταθερή εμπιστοσύνη στη θεία απελευθέρωση. Ακολουθούμε την προσεκτική ανάγνωση του Καλβίνου ώστε οι δικές μας δοκιμασίες να αντιμετωπιστούν με την ίδια ειλικρινή κραυγή και την επιμένουσα ελπίδα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στους Ψαλμούς 55 και 56 και διάβασε τα δύο κεφάλαια αργά. Άφησε τα λόγια της αγωνίας και της εμπιστοσύνης του Δαβίδ να εγκατασταθούν στην καρδιά σου. Παρατήρησε την κίνηση από την απεγνωσμένη παράπονη στην σταθερή απόφαση να επικαλείσαι τον Κύριο πρωί, μεσημέρι και νύχτα. Άφησε το κείμενο να σε προετοιμάσει να δεχθείς το σχόλιο του Καλβίνου στους ίδιους αυτούς στίχους.
Μελετήστε
Μελέτη
Καλβῖνος ἀρχίζει ἐξετάζων τὴν συντριπτικὴν θλῖψιν ποὺ εἶναι φανερὴ εἰς τὴν ἀρχικὴν προσευχὴν τοῦ Δαβίδ.
1. Πρόσεχε εἰς τὴν προσευχήν μου, ὦ Θεέ! Ἀπὸ τὴν γλῶσσαν μὲ τὴν ὁποίαν ἀνοίγει ὁ ψαλμός, δυνάμεθα νὰ συμπεράνωμεν ὅτι ὁ Δαβίδ κατὰ τὸν καιρὸν αὐτὸν ἐμόχθει ὑπὸ βαρείας θλίψεως. Δὲν ἠδύνατο νὰ εἶναι συνήθης ποσότης αὐτῆς ἡ ὁποία παρήγαγε τοιοῦτον συντριπτικὸν ἀποτέλεσμα ἐπὶ ἁγίου τῆς διακεκριμένης ἀνδρείας του. Ἡ μετάφρασις ἡ ὁποία ἐδόθη τοῦ ἀρίντ, ἀρίντ, θὰ ὑπερισχύσω, βιάζει τὸ συγκείμενον, διότι, τόσον μακρὰν τοῦ νὰ καυχᾶται διὰ τὴν καρτερίαν ἡ ὁποία θὰ διηύθυνε τὴν προσφώνησίν του, ἀγωνιᾷ νὰ μεταδώσῃ ἐντύπωσιν τῆς ἀθλιότητός του, ὑποδηλῶν ὅτι ἠναγκάσθη νὰ κραυγάσῃ μεγαλοφώνως. Ὅ,τι προστίθεται εἰς τὸν τρίτον στίχον, Ἕνεκα τῆς φωνῆς τοῦ ἐχθροῦ, δύναται νὰ θεωρηθῇ συνδεόμενον εἴτε μὲ τὸν πρῶτον στίχον εἴτε μὲ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος προηγεῖται ἀμέσως, εἴτε μὲ ἀμφοτέρους. Διὰ τῆς φωνῆς τινὲς ἐννοοῦν τοιοῦτον θόρυβον ὁ ὁποῖος προκαλεῖται ὑπὸ πλήθους ἀνθρώπων· ὡς ἐὰν εἶχεν εἰπεῖ, ὅτι ὁ ἐχθρὸς συνεκέντρωνε πολλὰς στρατιὰς ἐναντίον του· ἀλλ᾽ αὐτὸς μᾶλλον ἀναφέρεται εἰς τὰς ἀπειλὰς τὰς ὁποίας δυνάμεθα νὰ ὑποθέσωμεν ὅτι ὁ Σαοὺλ συνήθιζε νὰ ἐκστομίζῃ ἐπὶ τοῦ ἀθῴου τούτου προφήτου. Ἡ ἑρμηνεία, ἐπίσης, ἡ ὁποία ἐδόθη τῆς ρίψεως ἀνομίας ἐπ᾽ αὐτοῦ, ὡς ἐὰν ἐσήμαινεν ὅτι οἱ ἐχθροί του τὸν ἐφόρτωναν μὲ ψευδεῖς κατηγορίας, εἶναι βεβιασμένη, καὶ μόλις συνεπὴς πρὸς τὸ συγκείμενον. Αἱ λέξεις εἶναι προωρισμέναι νὰ ἀντιστοιχοῦν μὲ τὴν ἑπομένην πρότασιν, ὅπου λέγεται ὅτι οἱ ἐχθροί του ἐπολέμουν ἐναντίον του ἐν ὀργῇ· καὶ, διὰ τοῦτο, τὸ νὰ ρίπτῃ τις ἀνομίαν ἐπ᾽ αὐτοῦ σημαίνει, κατ᾽ ἐμὲ, οὐδὲν πλέον παρὰ τὸ νὰ ἐκφορτώνῃ τὴν ἄδικον βίαν του ἐπ᾽ αὐτοῦ πρὸς καταστροφήν του, ἢ ἀνόμως νὰ σχεδιάζῃ τὴν ὄλεθρόν του. Ἐὰν τις διάκρισις προορίζεται μεταξὺ τῶν δύο προτάσεων, ἴσως ἡ μάχη ἐναντίον του ἐν ὀργῇ δύναται νὰ ἀναφέρεται εἰς τὴν φανερὰν βίαν των, καὶ ἡ ρίψις ἀνομίας ἐπ᾽ αὐτοῦ εἰς τὴν δόλιον προδοσίαν των. Ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ, τὸ ἀβέν, ἀβέν, τὸ ὁποῖον μετέφρασα ἀνομία, θὰ σημαίνῃ κρυπτὴν κακίαν. Ἡ θλῖψις τῶν πονηρῶν ἐνταῦθα πρέπει νὰ ἐννοηθῇ ἐν τῇ ἐνεργητικῇ ἐννοίᾳ τῆς διώξεως. Καὶ ἐν τῷ νὰ ἐφαρμόζῃ τὸν ὅρον πονηροὺς εἰς τοὺς ἐχθρούς του, δὲν ἀπευθύνει τόσον κατηγορίαν ἐναντίον των ὅσον σιωπηρῶς βεβαιοῖ τὴν ἰδίαν του ἀθωότητα. Ἡ μεγίστη παρηγορία μας ὑπὸ δίωξιν εἶναι ἡ συνειδητὴ ὀρθότης, ἡ ἀνάμνησις ὅτι δὲν τὴν ἠξιοῦμεν· διότι ἐκ τούτου πηγάζει ἡ ἐλπὶς ὅτι θὰ βιώσωμεν τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου, ὅστις εἶναι ἡ ἀσπὶς καὶ ἡ ὑπεράσπισις τῶν τεθλιμμένων.Εἰς τὸν στίχον 4, ὁ Καλβῖνος γράφει:
4. Ἡ καρδία μου τρέμει ἐντὸς μου Ἐδῶ ἔχομεν πρόσθετον μαρτυρίαν τῆς ἀκρότητος τῶν παθημάτων τοῦ Δαβίδ. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ τὰς λέξεις ταύτας δὲν ἦτο μαλακὸς ἢ θηλυπρεπὴς ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ εἷς ὁ ὁποῖος εἶχε δώσει ἀναμφισβητήτους ἀποδείξεις καρτερίας. Οὔτε μόνον διὰ τὰς ἀγρίας ἀδικίας τὰς ὁποίας τοῦ ἐπέφεραν οἱ ἐχθροί του παραπονεῖται. Ἀναφωνεῖ ὅτι κατακλύζεται ὑπὸ τρόμων, καὶ οὕτω ὁμολογεῖ ὅτι ἡ καρδία του δὲν ἦτο ἀναίσθητος εἰς τὰς θλίψεις του. Δυνάμεθα νὰ μάθωμεν ἐκ τοῦ χωρίου, ἐπομένως, ὄχι μόνον ὅτι τὰ παθήματα τὰ ὁποῖα ὑπέστη ὁ Δαβίδ κατὰ τὸν καιρὸν αὐτὸν ἦσαν βαρέα, ἀλλ᾽ ὅτι ἡ καρτερία τῶν μεγίστων ὑπηρετῶν τοῦ Θεοῦ τοὺς ἐγκαταλείπει εἰς τὴν ὥραν τῆς σφοδρᾶς δοκιμασίας. Εἴμεθα πάντες καλοὶ στρατιῶται ἐφ᾽ ὅσον τὰ πράγματα βαίνουν καλῶς δι᾽ ἡμᾶς, ἀλλ᾽ ὅταν φθάσωμεν εἰς στενὴν μάχην, ἡ ἀδυναμία μας καθίσταται σύντομα φανερά. Ὁ Σατανᾶς ἐπωφελεῖται τοῦ πλεονεκτήματος, ὑποβάλλει ὅτι ὁ Θεὸς ἀπέσυρε τὰς ὑποστηρίξεις τοῦ Πνεύματός του, καὶ μᾶς παροτρύνει εἰς ἀπόγνωσιν. Περὶ τούτου ἔχομεν παράδειγμα εἰς τὸν Δαβίδ, ὁ ὁποῖος ἐνταῦθα παρίσταται ὡς παλαίων μὲ ἐσωτερικοὺς φόβους, καθὼς καὶ μὲ περιπλοκὴν ἐξωτερικῶν συμφορῶν, καὶ ὑπομένων σφοδρὰν σύγκρουσιν πνεύματος εἰς τὴν προσφυγήν του εἰς τὸν θρόνον τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἔκφρασις, τρόμοι θανάτου, δεικνύει ὅτι εὑρίσκετο ἐπ᾽ αὐτῆς τῆς παραμονῆς τοῦ νὰ βυθισθῇ ἐκτὸς ἐὰν ἡ θεία χάρις παρενέβαινεν.Στρεφόμενος εἰς τὴν προδοσίαν ἡ ὁποία περιγράφεται εἰς τὸν στίχον 12, ὁ Καλβῖνος γράφει:
12 Ἀληθῶς, δὲν ἦτο ἐχθρὸς ὁ ὁποῖος ἔρριψε μομφὴν ἐπ᾽ ἐμοῦ Μᾶς πληροφορεῖ περὶ ἑνὸς περιστατικοῦ τὸ ὁποῖον προσέθεσε πικρίαν εἰς τὰς ἀδικίας ὑπὸ τὰς ὁποίας ἔπασχεν, ὅτι αὗται προῆλθον ἐκ τῶν χειρῶν ὄχι μόνον τῶν ὁμολογουμένων ἐχθρῶν του, ἀλλὰ καὶ ἐκείνων οἵτινες προσεποιοῦντο ὅτι εἶναι φίλοι του. Ἐκεῖνοι οἵτινες ἑρμηνεύουν τὸ νάσα, νάσα, πλανῶνται ὡς ἐὰν ὁ Δαβίδ εἶχεν εἰπεῖ, ὅτι ἠδύνατο νὰ ὑποφέρῃ ὑπομονητικῶς τὴν μομφὴν φανεροῦ ἐχθροῦ. Ὅ,τι λέγει εἶναι, ὅτι ἐὰν φανερὸς ἐχθρὸς τὸν εἶχεν ὀνειδίσει, τότε θὰ ἠδύνατο νὰ τὸ ἀντιμετωπίσῃ, ὡς ἀντιμετωπίζει καὶ ἀποκρούει τις κτύπημα τὸ ὁποῖον ἀποσκοπεῖται ἐναντίον του. Ἐναντίον γνωστοῦ ἐχθροῦ εἴμεθα ἐπὶ τῆς φυλακῆς μας, ἀλλ᾽ ἡ ἀνύποπτος πληγὴ φίλου μᾶς αἰφνιδιάζει. Υἱοθετοῦντες τὴν ἄποψιν ταύτην τῆς λέξεως, θὰ εὕρωμεν ὅτι ἡ ἐπανάληψις εἰς τὸν στίχον εἶναι τελειοτέρα· ἀναγινώσκοντες εἰς τὸ ἓν μέλος, θὰ τὸ ἀντεμετώπιζον· καὶ εἰς τὸ ἄλλο, θὰ εἶχον κρυφθῆ Ὅταν ὁμιλῇ περὶ τοῦ ἐχθροῦ ὁ ὁποῖος μεγαλύνεται ἐναντίον του, δὲν ἐννοεῖ ἁπλῶς ὅτι ἐχρησιμοποίει ὑβριστικὴν γλῶσσαν, ἀλλ᾽ ἐν γένει, ὅτι ἐκάλει πᾶσαν τὴν βίαν του διὰ νὰ τὸν καταβάλῃ. Τὸ ἄθροισμα τῆς παραπόνου τοῦ Δαβίδ εἰς τὸ χωρίον τοῦτο εἶναι, ὅτι ἐπετέθη ὑπὸ προδοσίας ἐκείνης τῆς μυστικῆς περιγραφῆς ἡ ὁποία κατέστησεν ἀδύνατον τὴν αὐτοάμυναν. Ὡς πρὸς τὸ ἄτομον τὸ ὁποῖον εἶχεν ἰδιαιτέρως ὑπ᾽ ὄψιν, ὅταν προέβαλλε τὴν κατηγορίαν ταύτην, δὲν φαντάζομαι ὅτι ἦτο ὁ Ἀχιτόφελ, διότι ὁ ψαλμὸς αὐτὸς δὲν φαίνεται νὰ ἐγράφη ἐπὶ τῆς διώξεως τοῦ Ἀβεσσαλώμ. Ἐὰν ἦτο κάποιος διαβόητος προδότης εἰς τὴν πόλιν τῆς Κεϊλᾶ, εἶναι ἀδύνατον νὰ προσδιορισθῇ. Ἡ ὀλιγώτερον πιθανὴ εἰκασία εἶναι, ὅτι ἴσως ἦτο κάποιος μέγας ἄνθρωπος εἰς τὴν αὐλήν, τοῦ ὁποίου ἡ οἰκειότης μὲ τὸν Δαβίδ ἦτο γενικῶς γνωστή. Ἴσως νὰ εἶχεν ὑπ᾽ ὄψιν περισσότερον ἀπὸ ἕνα, αὐλικοὺς οἵτινες εἶχον θυσιάσει τὴν προτέραν φιλίαν εἰς ἐπιθυμίαν ἀναβάσεως εἰς τὴν βασιλικὴν εὔνοιαν, καὶ ἐχρησιμοποίησαν τὴν ἐπιρροήν των διὰ νὰ τὸν καταστρέψουν. Οὗτοι, μὲ κάποιαν ἐπιφανεστέραν προσωπικότητα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς των, δύνανται νὰ εἶναι τὰ πρόσωπα τὰ ὁποῖα στοχεύονται. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, διδασκόμεθα ὑπὸ τῆς πείρας τοῦ Δαβίδ, ὡς ἐνταῦθα παρίσταται εἰς ἡμᾶς, ὅτι πρέπει νὰ ἀναμένωμεν εἰς τὸν κόσμον τοῦτον νὰ συναντήσωμεν τὴν μυστικὴν προδοσίαν φίλων, καθὼς καὶ τὴν ἀπροκάλυπτον δίωξιν. Ὁ Σατανᾶς ἠγωνίσθη τὴν Ἐκκλησίαν μὲ ξίφος καὶ φανερὸν πόλεμον, ἀλλ᾽ ἐπίσης ἀνέστησε οἰκείους ἐχθροὺς διὰ νὰ τὴν βλάψουν μὲ τὰ μυστικώτερα ὅπλα τῆς στρατηγικῆς καὶ τῆς ἀπάτης. Τοῦτο εἶναι εἶδος ἐχθροῦ τὸ ὁποῖον, ὡς ἐκφράζεται ὁ Βερνάρδος, οὔτε νὰ φύγωμεν οὔτε νὰ θέσωμεν εἰς φυγὴν δυνάμεθα. Ὅστις καὶ ἂν ἦτο τὸ ἄτομον εἰς τὸ ὁποῖον ἀνεφέρετο, ὁ Δαβίδ τὸν ἀποκαλεῖ ἄνθρωπον τῆς ἰδίας του τάξεως, διότι οὕτω ὁ ὅρος ἐράχ, ἐράχ, πρέπει, κατ᾽ ἐμὲ, νὰ μεταφρασθῇ, καὶ ὄχι ὡς τινές, ἴσος του εἰς τὴν ἐκτίμησιν, ἢ ὡς ὑπ᾽ ἄλλων, ἄνθρωπος ἐκτιμώμενος ὑπ᾽ αὐτοῦ ὡς δεύτερος ἑαυτός του. Παραπονεῖται διὰ τὴν παράβασιν τοῦ κοινοῦ δεσμοῦ τῆς ἀδελφότητος, καθὼς οὐδεὶς χρειάζεται νὰ τοῦ εἰπῇ ὅτι ὑπάρχουν διάφοροι δεσμοί, εἴτε συγγενείας, εἴτε ἐπαγγέλματος, εἴτε ἀξιώματος, οἵτινες πρέπει νὰ γίνωνται σεβαστοὶ καὶ νὰ θεωρῶνται ἱεροί. Κάνει μνείαν ἐπίσης τοῦ ὅτι ὑπῆρξε ὁ ἡγέτης καὶ διοικητής του, τοῦ ὅτι ἀπήλαυσαν γλυκεῖαν ἀνταλλαγὴν μυστικῆς συμβουλῆς ὁμοῦ, καὶ τοῦ ὅτι συνέχνιζον τὰς θρησκευτικὰς συνάξεις ἐν συντροφίᾳ, — ὅλα τὰ ὁποῖα ἀναφέρει ὡς περιστάσεις αἵτινες προσέθετον ἐπιπρόσθετον ἐπιβάρυνσιν εἰς τὴν προδοσίαν του. Ὁ ὅρος ρεγκές, ρεγκές, δὲν φαίνεται νὰ σημαίνῃ ἐνταῦθα τὴν κίνησιν ἡ ὁποία συνοδεύει τὴν σύγκλησιν συνάξεως, ἀλλὰ μᾶλλον συντροφίαν, ὑποδηλῶν, ὅτι ἦτο στενὸς σύντροφός του ὅταν ἐπορεύοντο εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ. Οὕτω θὰ μᾶς ἐπληροφόρει, ὅτι προδόθη ὑπὸ ἑνὸς ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε στενὸς συνεργάτης του, καὶ πρὸς τὸν ὁποῖον εἶχεν ἀποβλέψει ὡς ἡγέτην, εἰς ὑποθέσεις ὄχι μόνον κοσμικάς ἀλλὰ καὶ θρησκευτικάς. Διδασκόμεθα ὑπὸ τοῦ Πνεύματος νὰ σεβώμεθα πάντας τοὺς φυσικοὺς δεσμοὺς οἵτινες μᾶς συνδέουν ἐν τῇ κοινωνίᾳ. Πλὴν τοῦ κοινοῦ καὶ καθολικοῦ ἐκείνου τῆς ἀνθρωπότητος, ὑπάρχουν ἄλλοι ἱερώτεροι, διὰ τῶν ὁποίων πρέπει νὰ αἰσθανώμεθα ἑαυτοὺς προσδεδεμένους εἰς ἀνθρώπους κατὰ τὸ μέτρον ποὺ εἶναι περισσότερον συνδεδεμένοι μὲ ἡμᾶς παρὰ ἄλλους διὰ γειτονίας, συγγενείας, ἢ ἐπαγγελματικῆς κλήσεως, τόσον μᾶλλον καθὼς γνωρίζομεν ὅτι τοιαῦται σχέσεις δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα τύχης, ἀλλὰ θείου σχεδίου καὶ διευθετήσεως. Χρειάζεται νὰ εἴπω ὅτι ὁ δεσμὸς τῆς θρησκευτικῆς κοινωνίας εἶναι ὁ ἱερώτερος ὅλων;
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Σχετικά με την πρακτική της επιμένουσας προσευχής, ο Καλβίνος γράφει:
16 Θα επικαλεστώ τον Θεό. Στη μετάφραση αυτού του στίχου έχω διατηρήσει τον μέλλοντα χρόνο του ρήματος, καθώς ο Ψαλμωδός δεν αναφέρεται σε κάτι που έχει ήδη γίνει, αλλά μάλλον διεγείρει τον εαυτό του στο καθήκον της προσευχής, και στην άσκηση ελπίδας και εμπιστοσύνης. Αν και δεν υπήρχε φαινομενική μέθοδος διαφυγής, και στεκόταν στο χείλος της άμεσης καταστροφής, δηλώνει την απόφασή του να συνεχίσει στην προσευχή, και εκφράζει την πεποίθησή του ότι θα ήταν επιτυχής. Στον στίχο που ακολουθεί δεσμεύεται πιο ιδιαίτερα να δείξει επιμονή στην προσευχή. Δεν αρκείται στο να πει ότι θα προσευχηθεί, γιατί πολλοί το κάνουν αυτό με επιπόλαιο τρόπο, και σύντομα κουράζονται από την άσκηση· αλλά αποφασίζει να επιδείξει τόσο επιμέλεια όσο και σφοδρότητα. Από την ιδιαίτερη αναφορά που κάνει στο απόγευμα, το πρωί και το μεσημέρι, μένει να συμπεράνουμε ότι αυτές πρέπει να ήταν οι καθορισμένες ώρες προσευχής μεταξύ των ευσεβών εκείνη την περίοδο. Θυσίες προσφέρονταν καθημερινά στον ναό πρωί και απόγευμα, και με αυτό διδάσκονταν να ασχολούνται ιδιωτικά με προσευχή μέσα στα δικά τους σπίτια. Το μεσημέρι επίσης ήταν η πρακτική να προσφέρονται πρόσθετες θυσίες. Καθώς είμαστε φυσικά απρόθυμοι για το καθήκον της προσευχής, υπάρχει κίνδυνος να γίνουμε αμελείς, και σταδιακά να το παραλείψουμε εντελώς, εκτός αν περιοριστούμε σε έναν ορισμένο κανόνα. Στον ορισμό συγκεκριμένων σταθερών ωρών που πρέπει να τηρούνται για τη λατρεία του, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Θεός είχε σεβασμό για την αδυναμία της φύσης μας, και η ίδια αρχή πρέπει να εφαρμοστεί στις μυστικές όπως και στις δημόσιες υπηρεσίες της λατρείας, όπως φαίνεται από το απόσπασμα που βρίσκεται τώρα ενώπιόν μας, και από το παράδειγμα του Δανιήλ, (Δανιήλ 9:3.) Θυσίες δεν πρέπει πλέον να τηρούνται στην Εκκλησία, αλλά καθώς παραμένει η ίδια απροθυμία από μέρους μας προς το καθήκον, και ίση ανάγκη για ερεθίσματα για να το ξεπεράσουμε, πρέπει ακόμη να ορίζουμε ορισμένες ώρες για τον εαυτό μας που πρέπει να τηρούνται στην προσευχή. Προσθέτει ότι θα κραύγαζε δυνατά, για να δηλώσει τη σφοδρότητα της ικεσίας, υπό τη θλίψη και την αγωνία του νου στην οποία υποβαλλόταν. Υπονοεί ότι καμία ακρότητα της παρούσας θλίψης δεν θα τον εμπόδιζε να κατευθύνει το παράπονό του στον Θεό, και να τρέφει μια εμπιστευτική ελπίδα απελευθέρωσης.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις σου χρειάζεσαι περισσότερο να εκφράσεις τον ειλικρινή θρήνο που τονίζει ο Καλβίνος; Πώς επηρεάζει η μνήμη παρελθουσών προδοσιών την προθυμία σου να συνεχίσεις να προσεύχεσαι σε καθορισμένες ώρες; Ποιο βήμα μπορείς να κάνεις σήμερα για να μιμηθείς την απόφαση του Δαβίδ να επικαλείται τον Θεό πρωί, μεσημέρι και νύχτα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ βασιλεύων ἐν κυρία χάριτι ἐπὶ πάσης προδοσίας καὶ τρόμου, δίδαξον ἡμᾶς νὰ ῥίπτωμεν τὰ βάρη ἡμῶν ἐπὶ σέ, ὡς λαός σου τῆς διαθήκης, πιστεύοντες ὅτι σὺ θὰ συντηρήσῃς καὶ θὰ ἐλευθερώσῃς τοὺς ἐπικαλουμένους τὸ ὄνομά σου. Πρωΐ, μεσημβρίαν, καὶ νύκτα, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν τῇ εἰρήνῃ τῇ ῥεούσῃ ἐκ τῆς ἀμεταβλήτου σου πιστότητος, ἵνα περιπατῶμεν ἀφόβως ἐν τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματός σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →