← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ

Α' Σαμουήλ 13-14 — με τον Ματθαίο Χένρι

Α' Σαμουήλ 13-14Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι για την Α' Σαμουήλ 13–14 προσφέρει ένα νηφάλιο αλλά γεμάτο ελπίδα παράθυρο στο κόστος της ανυπακοής και στο εκπληκτικό έλεος του Θεού. Μέσα από προσεκτική ερμηνεία, ο Χένρι παρακολουθεί πώς η πρώιμη βασιλεία του Σαούλ καταρρέει υπό πίεση και πώς η ήσυχη πίστη του Ιωνάθαν γίνεται η απροσδόκητη σπίθα της απελευθέρωσης. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η ηγεσία χωρίς εξάρτηση από τον Κύριο καταρρέει γρήγορα, ενώ η εμπιστοσύνη στη δύναμη του Θεού μπορεί να αλλάξει την πορεία ακόμη και όταν οι αριθμοί είναι λίγοι. Καθώς ακούμε σήμερα τη φωνή του Χένρι, ας φυτέψει το Πνεύμα αυτά τα αρχαία μαθήματα βαθιά στις καρδιές μας ώστε να επιλέγουμε την υπομονετική υπακοή αντί της ανήσυχης αυθαιρεσίας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Βρείτε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε αργά τα κεφάλαια 13 και 14 της Α' Σαμουήλ. Παρατηρήστε την αντίθεση ανάμεσα στις βιαστικές ενέργειες του Σαούλ και στην τολμηρή εμπιστοσύνη του Ιωνάθαν. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη· επιτρέψτε στο βάρος της επίπληξης του Σαμουήλ και στον ενθουσιασμό της νίκης του Ιωνάθαν να μιλήσουν στη δική σας πορεία με τον Θεό.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά συνοψίζοντας τα θέματα του κεφαλαίου. Εκείνοι που επιθυμούσαν βασιλιά όπως όλα τα έθνη φαντάζονταν ότι, όταν θα είχαν έναν, θα φαίνονταν πολύ μεγάλοι και σημαντικοί· αλλά σε αυτό το κεφάλαιο διαπιστώνουμε ότι αποδείχθηκε πολύ διαφορετικά. Ενώ ο Σαμουήλ ήταν ενωμένος στην εξουσία με τον Σαούλ, τα πράγματα πήγαιναν καλά, κεφ. ια΄ 7. Αλλά, τώρα που ο Σαούλ άρχισε να βασιλεύει μόνος, όλα πήγαν σε παρακμή, και τα λόγια του Σαμουήλ άρχισαν να εκπληρώνονται: «Θα καταναλωθείτε, εσείς και ο βασιλιάς σας·» γιατί ποτέ δεν ήταν η κατάσταση του Ισραήλ πιο προχωρημένη σε κατανάλωση από αυτό το κεφάλαιο. Ι. Ο Σαούλ εμφανίζεται εδώ ως πολύ ανόητος άρχοντας. 1. Παρασυρμένος στις αποφάσεις του, εδ. 1-3. 2. Εισβολή από τους γείτονές του, εδ. 4, 5. 3. Εγκαταλελειμμένος από τους στρατιώτες του, εδ. 6, 7. 4. Ταραγμένος στο πνεύμα του, και θυσιάζοντας σε σύγχυση, εδ. 8-10. 5. Επιπληττόμενος από τον Σαμουήλ, εδ. 11-13. 6. Απορριφθείς από τον Θεό από το να είναι βασιλιάς, εδ. 14. ΙΙ. Ο λαός εμφανίζεται εδώ ως πολύ δυστυχής λαός. 1. Αποθαρρυμένος και διασκορπισμένος, εδ. 6, 7. 2. Μειωμένος, εδ. 15, 16. 3. Λεηλατημένος, εδ. 17, 18. 4. Αφοπλισμένος, εδ. 19-23. Αυτά απέκτησαν απορρίπτοντας την κυβέρνηση του Θεού, και κάνοντας τον εαυτό τους όμοιο με τα έθνη: όλη η δόξα τους απομακρύνθηκε από αυτούς. Ο Χένρι προχωρά στην εξέταση των πολιτικών λαθών του Σαούλ λεπτομερώς. Ι. Ο Σαούλ ήταν πολύ αδύναμος και ανόητος πολιτικά, και δεν διέταξε τις υποθέσεις του με σύνεση. Ο Σαούλ ήταν γιος ενός έτους (έτσι είναι οι πρώτες λέξεις στο πρωτότυπο), μια φράση που εμείς κάνουμε να σημαίνει την ημερομηνία της βασιλείας του, αλλά συνήθως σημαίνει την ημερομηνία της γέννησης κάποιου, και επομένως κάποιοι το κατανοούν μεταφορικά—ήταν αθώος και καλός σαν παιδί ενός έτους· έτσι η Χαλδαϊκή παράφραση: ήταν χωρίς σφάλμα, σαν τον γιο ενός έτους. Αλλά, αν δεχθούμε μεταφορική έννοια, μπορεί εξίσου καλά να υπονοεί ότι ήταν αδαής και απρόσεκτος, και τόσο ακατάλληλος για δουλειά όσο ένα παιδί ενός έτους: και οι επόμενες λεπτομέρειες κάνουν αυτό πιο σύμφωνο με τον χαρακτήρα του από το προηγούμενο. Αλλά το παίρνουμε μάλλον, όπως το έχει η δική μας μετάφραση, ο Σαούλ βασίλευσε ένα έτος, και τίποτα σημαντικό δεν συνέβη, ήταν ένα έτος χωρίς δράση· αλλά στο δεύτερο έτος του έκανε ως εξής:—1. επέλεξε μια ομάδα 3000 ανδρών, από τους οποίους ο ίδιος διοικούσε 2000, και ο γιος του Ιωνάθαν 1000, εδ. 2. Τον υπόλοιπο λαό τον απέλυσε στις σκηνές τους. Αν σκόπευε αυτούς μόνο για τη φρουρά του προσώπου του και τους τιμητικούς συνοδούς του, ήταν ανόητο να έχει τόσους πολλούς, αν για μόνιμο στρατό, ενόψει κινδύνου από τους Φιλισταίους, δεν ήταν λιγότερο ανόητο να έχει τόσο λίγους· και ίσως η εμπιστοσύνη που έθεσε σε αυτόν τον επιλεγμένο αριθμό, και η διάλυση του υπόλοιπου αυτού του γενναίου στρατού με τον οποίο είχε πρόσφατα νικήσει τους Αμμωνίτες (κεφ. ια΄ 8-11), θεωρήθηκε ως προσβολή προς το βασίλειο, προκάλεσε γενική δυσαρέσκεια, και ήταν ο λόγος που είχε τόσο λίγους στη διάθεσή του όταν τους χρειαζόταν. Ο άρχοντας που βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο κόμμα αποδυναμώνει το δικό του συμφέρον σε ολόκληρη την κοινότητα. 2. Διέταξε τον γιο του Ιωνάθαν να αιφνιδιάσει και να καταστρέψει τη φρουρά των Φιλισταίων που βρισκόταν κοντά του στη Γεβά, εδ. 3. Εύχομαι να μην υπήρχε λόγος να υποθέσουμε ότι αυτό ήταν παραβίαση ή παράβαση κάποιων άρθρων με τους Φιλισταίους, και ότι έγινε προδοτικά και ανέντιμα. Ο λόγος για τον οποίο το υποπτεύομαι είναι επειδή λέγεται ότι, για την εκτέλεσή του, ο Ισραήλ έγινε βδέλυγμα, ή, όπως είναι η λέξη, βρόμαξε στους Φιλισταίους (εδ. 4), ως άνθρωποι χωρίς κοινή εντιμότητα και των οποίων ο λόγος δεν μπορούσε να βασιστεί. Αν ήταν έτσι, θα ρίξουμε την ευθύνη, όχι στον Ιωνάθαν που το έκανε, αλλά στον Σαούλ, τον άρχοντα και πατέρα του, που τον διέταξε να το κάνει, και ίσως τον κράτησε σε άγνοια της αλήθειας του θέματος. Τίποτα δεν κάνει το όνομα του Ισραήλ μισητό σε εκείνους που είναι έξω τόσο πολύ όσο η απάτη και η ανεντιμότητα εκείνων που καλούνται με αυτό το άξιο όνομα. Αν οι ομολογητές της θρησκείας εξαπατούν και υπερβαίνουν, παραβιάζουν τον λόγο τους και προδίδουν την εμπιστοσύνη τους, η θρησκεία υποφέρει από αυτό, και γίνεται βδέλυγμα στους Φιλισταίους. Σε ποιον μπορεί κανείς να εμπιστευθεί αν όχι σε Ισραηλίτη, σε κάποιον που, αναμένεται, να είναι χωρίς δόλο; 3. Όταν είχε έτσι εξοργίσει τους Φιλισταίους, τότε άρχισε να συγκεντρώνει δυνάμεις, το οποίο, αν είχε ενεργήσει σοφά, θα είχε κάνει πριν. Όταν οι Φιλισταίοι είχαν έναν τεράστιο στρατό έτοιμο να ξεχυθεί επάνω του, για να εκδικηθούν το κακό που τους είχε κάνει, τότε φυσούσε την σάλπιγγα σε όλη τη γη, ανάμεσα σε έναν απρόσεκτο, αν όχι δυσαρεστημένο λαό, λέγοντας, Ας ακούσουν οι Εβραίοι (εδ. 3), και έτσι όσοι θεώρησαν κατάλληλο ήρθαν στον Σαούλ στη Γαλγάλ, εδ. 4. Αλλά τώρα οι περισσότεροι, μπορούμε να υποθέσουμε, υποχώρησαν (είτε από δυσαρέσκεια για την πολιτική του Σαούλ είτε από φόβο για τη δύναμη των Φιλισταίων), οι οποίοι, αν τους είχε καλέσει νωρίτερα, θα ήταν εξίσου έτοιμοι στο κάλεσμά του όπως ήταν όταν βάδισε εναντίον των Αμμωνιτών. Συχνά διαπιστώνουμε ότι η μεταγενέστερη σοφία θα είχε κάνει πολύ καλύτερα πριν και θα είχε αποτρέψει πολλή ταλαιπωρία. Αναλογιζόμενος τα γεγονότα, ο Χένρι αναλύει την αυθαίρετη θυσία του Σαούλ. Εδώ είναι, Ι. Το παράπτωμα του Σαούλ στην προσφορά θυσίας πριν έρθει ο Σαμουήλ. Ο Σαμουήλ, όταν τον έχρισε, του είχε διατάξει να περιμένει γι' αυτόν επτά ημέρες στη Γαλγάλ, υποσχόμενος ότι, στο τέλος αυτών των ημερών, θα ήταν σίγουρα να έρθει σε αυτόν, και να προσφέρει θυσίες γι' αυτόν και να τον κατευθύνει τι να κάνει. Αυτό το είχαμε στο κεφ. ι΄ 8. Ίσως αυτή η διαταγή, αν και εισήχθη εκεί, δόθηκε σε αυτόν αργότερα, ή δόθηκε σε αυτόν ως γενικός κανόνας να τηρείται σε κάθε δημόσια σύναξη στη Γαλγάλ, ή, όπως είναι πιο πιθανό, αν και δεν αναφέρθηκε ξανά, επαναλήφθηκε πρόσφατα με αναφορά σε αυτή τη συγκεκριμένη περίσταση· γιατί είναι σαφές ότι ο Σαούλ ο ίδιος το κατάλαβε ως υποχρεωτικό γι' αυτόν από τον Θεό τώρα να περιμένει μέχρι να έρθει ο Σαμουήλ, αλλιώς δεν θα είχε κάνει τόσες πολλές δικαιολογίες όπως έκανε για το ότι δεν περίμενε, εδ. 11. Αυτή η διαταγή ο Σαούλ την παραβίασε. Περίμενε μέχρι την έβδομη ημέρα, όμως δεν είχε υπομονή να περιμένει μέχρι το τέλος της έβδομης ημέρας. Ίσως άρχισε να κατηγορεί τον Σαμουήλ ως ψεύτη στον λόγο του, αδιάφορο για τη χώρα του, και ασεβή προς τον άρχοντά του, και σκέφτηκε ότι ήταν πιο κατάλληλο ο Σαμουήλ να περιμένει γι' αυτόν παρά αυτός για τον Σαμουήλ. Ωστόσο, 1. Τόλμησε να προσφέρει θυσία χωρίς τον Σαμουήλ, και τίποτα δεν εμφανίζεται αντίθετο παρά ότι το έκανε ο ίδιος, αν και δεν ήταν ούτε ιερέας ούτε προφήτης, σαν να, επειδή ήταν βασιλιάς, μπορούσε να κάνει οτιδήποτε, ένα κομμάτι αυθαιρεσίας για το οποίο ο βασιλιάς Οζίας πλήρωσε ακριβά, Β' Χρον. κστ΄ 16, κ.λπ. 2. Αποφάσισε να εμπλακεί με τους Φιλισταίους χωρίς τις οδηγίες του Σαμουήλ, αν και είχε υποσχεθεί να του δείξει τι να κάνει. Τόσο αυτάρκης ήταν ο Σαούλ που σκέφτηκε ότι δεν άξιζε να περιμένει για έναν προφήτη του Κυρίου, είτε για να προσευχηθεί γι' αυτόν είτε για να τον συμβουλεύσει. Αυτό ήταν το παράπτωμα του Σαούλ, και αυτό που το επιδείνωσε ήταν, (1.) Ότι για ό,τι φαίνεται, δεν έστειλε κανέναν αγγελιαφόρο στον Σαμουήλ, για να μάθει τη γνώμη του, να του παρουσιάσει την περίπτωση, και να λάβει νέες οδηγίες από αυτόν, αν και είχε αρκετούς γύρω του που ήταν αρκετά γρήγοροι στα πόδια αυτή τη στιγμή. (2.) Ότι όταν ήρθε ο Σαμουήλ φαινόταν μάλλον να καυχιέται για ό,τι είχε κάνει παρά να μετανοεί γι' αυτό· γιατί βγήκε να τον χαιρετήσει, ως συναδελφικό θυσιαστή του, και φαινόταν ευχαριστημένος με την ευκαιρία που είχε να ενημερώσει τον Σαμουήλ ότι δεν τον χρειαζόταν, αλλά μπορούσε να τα πάει καλά χωρίς αυτόν. Βγήκε να τον ευλογήσει, έτσι είναι η λέξη, σαν να σκεφτόταν τώρα τον εαυτό του ως πλήρη ιερέα, εξουσιοδοτημένο να ευλογεί καθώς και να θυσιάζει, ενώ θα έπρεπε να βγει για να ευλογηθεί από αυτόν. (3.) Ότι κατηγόρησε τον Σαμουήλ για παραβίαση υπόσχεσης: Δεν ήρθες μέσα στις καθορισμένες ημέρες (εδ. 11), και επομένως αν κάτι ήταν λάθος ο Σαμουήλ πρέπει να φέρει την ευθύνη, που ήταν υπουργός του Θεού· ενώ ήρθε σύμφωνα με τον λόγο του, πριν λήξουν οι επτά ημέρες. Έτσι οι χλευαστές των τελευταίων ημερών σκέφτονται ότι η υπόσχεση της έλευσης του Χριστού είναι σπασμένη, επειδή δεν έρχεται στον καιρό τους, αν και είναι βέβαιο ότι θα έρθει στον καθορισμένο χρόνο. (4.) Ότι όταν κατηγορήθηκε για ανυπακοή δικαιολόγησε τον εαυτό του σε ό,τι είχε κάνει, και δεν έδωσε κανένα σημάδι μετάνοιας γι' αυτό. Δεν είναι η αμαρτία που καταστρέφει τους ανθρώπους, αλλά η αμαρτία και η μη μετάνοια, η πτώση και η μη ανάσταση ξανά. Δείτε τι δικαιολογίες έκανε, εδ. 11, 12. Θα ήθελε αυτή η πράξη ανυπακοής να περάσει, [1.] Ως παράδειγμα της σύνεσής του. Ο λαός ήταν οι περισσότεροι διασκορπισμένοι από αυτόν, και δεν είχε άλλο τρόπο από αυτόν για να κρατήσει εκείνους που παρέμεναν μαζί του και να αποτρέψει την εγκατάλειψή τους επίσης. Αν ο Σαμουήλ παραμέλησε τις δημόσιες υποθέσεις, αυτός δεν θα το έκανε. [2.] Ως παράδειγμα της ευσέβειάς του. Θα θεωρούνταν πολύ ευλαβής, και σε μεγάλη φροντίδα να μην εμπλακεί με τους Φιλισταίους μέχρι να έχει με προσευχή και θυσία εμπλέξει τον Θεό με το μέρος του: «Οι Φιλισταίοι,» είπε, «θα κατέβουν επάνω μου, πριν κάνω την ικεσία μου προς τον Κύριο, και τότε είμαι χαμένος. Τι! να πάω στον πόλεμο πριν πω τις προσευχές μου!» Έτσι κάλυψε την ανυπακοή του στην εντολή του Θεού με μια πρόφαση ενδιαφέροντος για την εύνοια του Θεού. Οι υποκριτές δίνουν μεγάλη έμφαση στις εξωτερικές επιτελέσεις της θρησκείας, νομίζοντας έτσι να δικαιολογήσουν την παραμέλησή τους των βαρύτερων θεμάτων του νόμου. Και όμως, τέλος, παραδέχεται ότι πήγε ενάντια στη συνείδησή του να το κάνει: Αναγκάστηκα και πρόσφερα ολοκαύτωμα, ίσως καυχώμενος ότι είχε σπάσει τις πεποιθήσεις του και τις είχε ξεπεράσει, ή τουλάχιστον σκέφτοντας ότι αυτό μετρίασε το σφάλμα του, ότι ήξερε ότι δεν έπρεπε να είχε κάνει όπως έκανε, αλλά το έκανε με απροθυμία. Ανόητε άνθρωπε! να σκέφτεται ότι ο Θεός θα ευαρεστούνταν με θυσίες προσφερόμενες σε άμεση αντίθεση τόσο προς τη γενική όσο και προς την ειδική εντολή του. Ο Χένρι στη συνέχεια διακηρύττει την θεία κρίση όπως καταγράφεται. ΙΙ. Η ποινή που επιβλήθηκε στον Σαούλ για αυτό το παράπτωμα. Ο Σαμουήλ τον βρήκε να στέκεται δίπλα στην ολοκαύτωσή του, αλλά, αντί για απάντηση ειρήνης, στάλθηκε σε αυτόν με βαριά νέα, και ας του γνωστοποιήσει ότι η θυσία του ασεβούς είναι βδέλυγμα στον Κύριο, πολύ περισσότερο όταν την φέρνει, όπως έκανε ο Σαούλ, με ασεβή νου. 1. Του δείχνει τις επιβαρύνσεις του εγκλήματός του, και λέει σε αυτόν τον βασιλιά, Είσαι ασεβής, το οποίο δεν είναι για κανέναν άλλον παρά για προφήτη του Κυρίου να πει, Ιώβ λδ΄ 18. Τον κατηγορεί ότι είναι εχθρός του εαυτού του και του συμφέροντός του—Έκανες ανόητα, και επαναστάτης στον Θεό και την κυβέρνησή του—«Δεν τήρησες την εντολή του Κυρίου του Θεού σου, εκείνη την εντολή με την οποία σκόπευε να δοκιμάσει την υπακοή σου.» Σημείωσε, Εκείνοι που παραβαίνουν τις εντολές του Θεού κάνουν ανόητα για τον εαυτό τους. Η αμαρτία είναι ανοησία, και οι αμαρτωλοί είναι οι μεγαλύτεροι ανόητοι. 2. Διαβάζει την καταδίκη του (εδ. 14): «Η βασιλεία σου δεν θα συνεχιστεί πολύ σε σένα ή στην οικογένειά σου· ο Θεός έχει το μάτι του σε έναν άλλο, έναν άνθρωπο κατά την καρδιά του, και όχι σαν εσένα, που θα έχεις τη δική σου θέληση και τρόπο.» Η ποινή είναι ουσιαστικά η ίδια με το Μενέ τεκέλ, μόνο που τώρα φαίνεται να υπάρχει χώρος για μετάνοια του Σαούλ, με την οποία αυτή η ποινή θα είχε αντιστραφεί· αλλά, με την επόμενη πράξη ανυπακοής, έγινε αμετάκλητη, κεφ. ιε΄ 29. Και τώρα, καλύτερα χίλιες φορές να είχε συνεχίσει στην αφάνεια φροντίζοντας τα γαϊδούρια του παρά να ενθρονιστεί και τόσο σύντομα να καθαιρεθεί. Αλλά δεν ήταν αυτό σκληρό, να επιβληθεί τόσο αυστηρή ποινή σε αυτόν και το σπίτι του για ένα μόνο λάθος, ένα λάθος που φαινόταν τόσο μικρό, και για την δικαιολογία του οποίου είχε τόσα πολλά να πει; Όχι, Ο Κύριος είναι δίκαιος σε όλους τους τρόπους του και δεν κάνει σε κανέναν άνθρωπο κακό, θα δικαιωθεί όταν μιλά και θα καθαριστεί όταν κρίνει. Με αυτό, (1.) Δείχνει ότι δεν υπάρχει μικρή αμαρτία, επειδή δεν υπάρχει μικρός θεός εναντίον του οποίου να αμαρτήσει· αλλά ότι κάθε αμαρτία είναι κατάσχεση της ουράνιας βασιλείας, για την οποία στεκόμασταν δίκαια. (2.) Δείχνει ότι η ανυπακοή σε ρητή εντολή, αν και σε μικρό θέμα, είναι μεγάλη πρόκληση, όπως στην περίπτωση των πρώτων γονέων μας. (3.) Μας προειδοποιεί να προσέχουμε τα πνεύματά μας, γιατί αυτό που στους ανθρώπους μπορεί να φαίνεται μόνο μικρό παράπτωμα, όμως σε αυτόν που γνωρίζει από ποια αρχή και με ποια διάθεση νου γίνεται, μπορεί να εμφανιστεί ως σοβαρό έγκλημα. (4.) Ο Θεός, απορρίπτοντας τον Σαούλ για ένα λάθος φαινομενικά μικρό, αναδεικνύει, σαν με φύλλο χρυσού, τη λάμψη του ελέους του στο να συγχωρεί τόσο μεγάλες αμαρτίες όπως εκείνες του Δαβίδ, του Μανασσή, και άλλων. (5.) Διδασκόμαστε έτσι πόσο απαραίτητο είναι να περιμένουμε στον Θεό μας συνεχώς. Ο Σαούλ έχασε τη βασιλεία του για έλλειψη δύο ή τριών ωρών υπομονής.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι μεταβαίνει στο κεφάλαιο 14 αντιπαραβάλλοντας την άσχημη κατάσταση με την παρέμβαση του Θεού. Αφήσαμε τον στρατό του Ισραήλ σε πολύ κακή στάση, στο τέλος του προηγούμενου κεφαλαίου· δεν είδαμε σε αυτούς ούτε σοφία, ούτε δύναμη, ούτε καλοσύνη, για να μας δώσουν λόγους να περιμένουμε τίποτε άλλο παρά ότι όλοι θα αποκοπούν από τον στρατό των Φιλισταίων· όμως εδώ βρίσκουμε ότι η άπειρη δύναμη που εργάζεται χωρίς μέσα, και η άπειρη καλοσύνη που δίνει χωρίς αξία, δοξάζονται σε μια ευτυχή στροφή των υποθέσεών τους, ώστε ακόμη τα λόγια του Σαμουήλ να γίνουν πραγματικότητα: «Ο Κύριος δεν θα εγκαταλείψει τον λαό του, για χάρη του μεγάλου ονόματός του,» (κεφ. ιβ΄ 22. Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε, Ι. Τον στρατό των Φιλισταίων ποδοπατημένο, και θριαμβευμένο, από την πίστη και το θάρρος του Ιωνάθαν, που άγνωστος στον πατέρα του (εδ. 1-3), με μόνο τον οπλοφόρο του, έκανε μια γενναία επίθεση εναντίον τους, ενθαρρύνοντας τον εαυτό του στον Κύριο τον Θεό του, εδ. 4-7. Τους προκάλεσε (εδ. 8-12), και, με την αποδοχή της πρόκλησης, τους επιτέθηκε με τέτοια ορμή, ή μάλλον τέτοια πίστη, που τους έβαλε σε φυγή, και τους έβαλε τον έναν εναντίον του άλλου (εδ. 13-15), το οποίο έδωσε ευκαιρία στον Σαούλ και τις δυνάμεις του, με άλλους Ισραηλίτες, να ακολουθήσουν το χτύπημα, και να κερδίσουν νίκη, εδ. 16-23. ΙΙ. Τον στρατό του Ισραήλ ταραγμένο και αμηχανημένο από την προπέτεια και την ανοησία του Σαούλ, που διέταξε τον λαό να μην φάει τροφή μέχρι τη νύχτα, το οποίο 1. Έφερε τον Ιωνάθαν σε πραιμουνίρα, εδ. 24-30. 2. Ήταν πειρασμός για τον λαό, όταν έληξε ο χρόνος της νηστείας τους, να φάνε με το αίμα, εδ. 31-35. Το λάθος του Ιωνάθαν, από άγνοια, κόντευε να γίνει θάνατός του, αλλά ο λαός τον έσωσε, εδ. 36-46. ΙΙΙ. Στο τέλος έχουμε μια γενική αναφορά των κατορθωμάτων του Σαούλ (εδ. 47, 48) και της οικογένειάς του, εδ. 49-52. Συμπερασματικά, ο Χένρι τονίζει τη συγκρατητική δύναμη του Θεού πάνω στους εχθρούς. Ι. Για την καλοσύνη του Θεού στο να συγκρατεί τους Φιλισταίους, που είχαν έναν τεράστιο στρατό γενναίων ανδρών στο πεδίο, από το να πέσουν επάνω σε εκείνη τη μικρή χούφτα δειλών τρεμουλιαζόντων ανθρώπων που είχε μαζί του ο Σαούλ, τους οποίους θα κατάπιναν εύκολα μονομιάς. Είναι μια αόρατη δύναμη που θέτει όρια στην κακία των εχθρών της εκκλησίας, και δεν τους επιτρέπει να κάνουν αυτό που εμείς θα σκεφτόμασταν ότι δεν υπάρχει τίποτα να τους εμποδίσει.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας πειράζεστε να ενεργήσετε μπροστά από τον καιρό του Θεού από φόβο ή πίεση; Πώς η απλή εμπιστοσύνη του Ιωνάθαν προκαλεί τον τρόπο που μετράτε τη δύναμη και την επιτυχία; Ποιο βήμα υπομονετικής υπακοής σας προσκαλεί σήμερα το Πνεύμα να κάνετε αντί να αρπάξετε τον έλεγχο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, ὅταν ὁ φόβος πιέζει καὶ ὁ δρόμος μπροστὰ φαίνεται ἀδύνατος, δίδαξέ μας νὰ περιμένουμε ἐσένα ἀντὶ νὰ βιαζόμαστε μπροστὰ μὲ τὴ δική μας δύναμη. Κράτησέ μας ἀπὸ τὴν βιαστικὴ ἀνυπακοὴ ποὺ λυπεῖ τὸ Πνεῦμά σου, καὶ φύτεψε μέσα μας τὸ ἥσυχο θάρρος ποὺ σοῦ ἐμπιστεύεται νὰ σώσεις εἴτε μὲ πολλοὺς εἴτε μὲ λίγους. Εἴθε οἱ ζωές μας νὰ στηρίζονται ὁλοκληρωτικὰ στὸν Λόγο σου καὶ στὸν τέλειο χρόνο σου, ὥστε τὸ μεγάλο σου ὄνομα νὰ τιμᾶται σὲ κάθε μάχη. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →