← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ

Όταν ένας Γιος Κλέβει τον Θρόνο

Β' Σαμουήλ 15-16Ellen G. White — Η Σύγκρουση των Αιώνων & Επιλεγμένα Έργα20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στα γραπτά της για τη ζωή του Δαβίδ, η Έλεν Γ. Γουάιτ ανοίγει το οδυνηρό κεφάλαιο της εξέγερσης του Αβεσσαλώμ που καταγράφεται στο Β' Σαμουήλ 15-16. Με τρυφερή διορατικότητα ανιχνεύει πώς η αποτυχία ενός πατέρα να αντιμετωπίσει την αμαρτία άνοιξε την πόρτα σε βαθύτερη θλίψη, αλλά και πώς η ταπεινή εμπιστοσύνη στον Θεό μπορεί ακόμη να λάμψει στη σκοτεινότερη νύχτα. Τα λόγια της μας προσκαλούν να δούμε τόσο τη δικαιοσύνη όσο και το έλεος του Ουρανού να εργάζονται όταν οι ανθρώπινες καρδιές απομακρύνονται. Σήμερα περπατούμε με τον Δαβίδ από το παλάτι στην έρημο, μαθαίνοντας ξανά ότι ο Κύριος δεν εγκαταλείπει ποτέ την μετανοημένη ψυχή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ανοίξουμε τώρα τις Γραφές και ας διαβάσουμε το Β' Σαμουήλ 15-16 αργά και προσευχητικά. Ακούστε τον παλμό μιας πατρικής καρδιάς που προδόθηκε, ενός βασιλιά που ταπεινώθηκε και ενός Θεού που ακόμη κρατά τα ηνία της ιστορίας. Ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τα μαθήματα που η Γουάιτ θα ξεδιπλώσει από αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Η Γουάιτ πρώτα μας οδηγεί στις κρυμμένες ρίζες της επερχόμενης θύελλας. Ο Δαβίδ είχε παραμελήσει το καθήκον να τιμωρήσει το έγκλημα του Αμνών, και εξαιτίας της απιστίας του βασιλιά και πατέρα και της αμετανοησίας του γιου, ο Κύριος επέτρεψε στα γεγονότα να πάρουν τη φυσική τους πορεία και δεν συγκράτησε τον Αβεσσαλώμ. Όταν γονείς ή άρχοντες παραμελούν το καθήκον να τιμωρήσουν την ανομία, ο Θεός ο Ίδιος θα αναλάβει την υπόθεση. Η συγκρατητική Του δύναμη θα αφαιρεθεί σε κάποιο βαθμό από τους φορείς του κακού, ώστε να προκύψει μια αλυσίδα περιστάσεων που θα τιμωρήσει την αμαρτία με αμαρτία. Στη συνέχεια στρέφει την προσοχή μας στην ήσυχη αποφασιστικότητα του βασιλιά μέσα στον συγκεντρωμένο κίνδυνο. Από το παλάτι του ο Δαβίδ κοίταξε την πρωτεύουσά του—«ωραία για θέση, η χαρά όλης της γης, . . . η πόλη του μεγάλου Βασιλιά». Ψαλμός 48:2. Ανατρίχιασε στη σκέψη να την εκθέσει σε σφαγή και καταστροφή. Να καλέσει σε βοήθεια τους υπηκόους που ακόμη ήταν πιστοί στον θρόνο του και να σταθεί για να κρατήσει την πρωτεύουσα; Να επιτρέψει στην Ιερουσαλήμ να πλημμυρίσει με αίμα; Η απόφασή του πάρθηκε. Οι φρίκες του πολέμου δεν έπρεπε να πέσουν στην εκλεκτή πόλη. Θα έφευγε από την Ιερουσαλήμ και τότε θα δοκίμαζε την πιστότητα του λαού του, δίνοντάς τους ευκαιρία να συσπειρωθούν στην υποστήριξή του. Σε αυτή τη μεγάλη κρίση ήταν καθήκον του προς τον Θεό και προς τον λαό του να διατηρήσει την εξουσία με την οποία τον είχε επενδύσει ο Ουρανός. Το αποτέλεσμα της σύγκρουσης θα το εμπιστευόταν στον Θεό. Η Γουάιτ μας τοποθετεί στη συνέχεια δίπλα στην κιβωτό καθώς ο Δαβίδ ζυγίζει την ουράνια ευθύνη. Στη θέα της κιβωτού χαρά και ελπίδα για μια σύντομη στιγμή συγκίνησαν την καρδιά του Δαβίδ. Αλλά σύντομα ήρθαν άλλες σκέψεις. Ως ο διορισμένος άρχοντας της κληρονομιάς του Θεού βρισκόταν υπό σοβαρή ευθύνη. Όχι προσωπικά συμφέροντα, αλλά η δόξα του Θεού και το καλό του λαού του έπρεπε να είναι υπέρτατα στο νου του βασιλιά του Ισραήλ. Ο Θεός, που κατοικούσε ανάμεσα στα χερουβίμ, είχε πει για την Ιερουσαλήμ, «Αυτή είναι η ανάπαυσή Μου» (Ψαλμός 132:14)· και χωρίς θεία εξουσία ούτε ιερέας ούτε βασιλιάς είχε δικαίωμα να απομακρύνει από εκεί το σύμβολο της παρουσίας Του. Και ο Δαβίδ γνώριζε ότι η καρδιά και η ζωή του έπρεπε να είναι σε αρμονία με τις θεϊκές εντολές, αλλιώς η κιβωτός θα γινόταν μέσο καταστροφής και όχι επιτυχίας. Η μεγάλη αμαρτία του ήταν πάντα μπροστά του. Αναγνώρισε σε αυτή τη συνωμοσία τη δίκαιη κρίση του Θεού. Το ξίφος που δεν επρόκειτο να απομακρυνθεί από τον οίκο του είχε βγει από τη θήκη. Δεν ήξερε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα του αγώνα. Δεν ήταν δικό του να απομακρύνει από την πρωτεύουσα του έθνους τα ιερά διατάγματα που ενσάρκωναν το θέλημα του θείου Κυρίαρχου, που ήταν το σύνταγμα του βασιλείου και το θεμέλιο της ευημερίας του. [σελ. 735] Τέλος δείχνει την μοναχική ανάβαση όπου η προσευχή συναντά νέα προδοσία. Καθώς οι ιερείς γύριζαν πίσω προς την Ιερουσαλήμ, βαθύτερη σκιά έπεσε πάνω στο αποχωρούντα πλήθος. Ο βασιλιάς τους φυγάς, οι ίδιοι εξόριστοι, εγκαταλελειμμένοι ακόμη και από την κιβωτό του Θεού—το μέλλον ήταν σκοτεινό με τρόμο και δυσοίωνα προαισθήματα. «Και ο Δαβίδ ανέβηκε από την ανάβαση του Όρους των Ελαιών, και έκλαιγε καθώς ανέβαινε, και είχε το κεφάλι του σκεπασμένο, και πήγαινε ξυπόλυτος· και όλος ο λαός που ήταν μαζί του σκέπασε κάθε άνθρωπος το κεφάλι του, και ανέβαιναν κλαίγοντας καθώς ανέβαιναν. Και είπε κάποιος στον Δαβίδ, λέγοντας, Ο Αχιτόφελ είναι ανάμεσα στους συνωμότες με τον Αβεσσαλώμ.» Πάλι ο Δαβίδ αναγκάστηκε να αναγνωρίσει στις συμφορές του τα αποτελέσματα της δικής του αμαρτίας. Η αποστασία του Αχιτόφελ, του ικανότερου και πιο πανούργου πολιτικού ηγέτη, προκλήθηκε από εκδίκηση για την οικογενειακή ατίμωση που συνεπαγόταν η αδικία προς τη Βηρσαβεέ, που ήταν εγγονή του.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η Γουάιτ υψώνει τα μάτια μας στους βαθύτερους σκοπούς του Θεού σε κάθε παιδαγωγία. Αν ο Θεός επέτρεπε στον Δαβίδ να συνεχίσει ανελέητος στην αμαρτία, και ενώ παραβίαζε τις θεϊκές εντολές, να παραμείνει εν ειρήνη και ευημερία στον θρόνο του, ο σκεπτικιστής και ο άπιστος θα είχαν κάποια δικαιολογία να επικαλούνται την ιστορία του Δαβίδ ως όνειδος για τη θρησκεία της Βίβλου. Αλλά στην εμπειρία από την οποία τον έκανε να περάσει, ο Κύριος δείχνει ότι δεν μπορεί να ανεχθεί ή να συγχωρήσει την αμαρτία. Και η ιστορία του Δαβίδ μας επιτρέπει να δούμε επίσης τους μεγάλους σκοπούς που έχει ο Θεός κατά νου στις συναλλαγές Του με την αμαρτία· μας επιτρέπει να ανιχνεύσουμε, ακόμη και μέσα από τις σκοτεινότερες κρίσεις, την πραγματοποίηση των σκοπών Του ελέους και αγαθοεργίας. Έκανε τον Δαβίδ να περάσει κάτω από τη ράβδο, αλλά δεν τον κατέστρεψε· ο κλίβανος είναι για να καθαρίσει, όχι για να καταναλώσει. Ο Κύριος λέει, «Αν παραβούν τα διατάγματά Μου, και δεν φυλάξουν τις εντολές Μου· τότε θα επισκεφθώ την παράβασή τους με τη ράβδο, και την ανομία τους με πληγές. Πλην το έλεός Μου δεν θα το αφαιρέσω εντελώς από αυτόν, ούτε θα αφήσω την πιστότητά Μου να αποτύχει.» Ψαλμός 89:31-33.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη ζωή μου υπήρξα αργός να αντιμετωπίσω την αμαρτία, και τι μπορεί ο Θεός να με προσκαλεί να αντιμετωπίσω σήμερα; 2. Πώς η επιλογή του Δαβίδ να προστατεύσει την Ιερουσαλήμ αντανακλά την καρδιά Εκείνου που έδωσε τη ζωή Του για τον λαό Του; 3. Σε ποια παρούσα δοκιμασία καλούμαι να εμπιστευθώ ότι το έλεος του Θεού δεν θα αποτύχει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, ερχόμαστε ενώπιόν Σου με την ίδια τρέμουσα εμπιστοσύνη που έδειξε ο Δαβίδ όταν άφησε την Ιερουσαλήμ στα χέρια Σου. Σε ευχαριστούμε που ακόμη και όταν οι δικές μας αποτυχίες φέρνουν θλίψη, το έλεός Σου ακόμη μας καταδιώκει. Φύλαξε τις καρδιές μας από την υπερηφάνεια που τυφλώνει και την απόγνωση που σκληραίνει. Δίδαξέ μας να φέρουμε τον ονειδισμό όπως ο Δαβίδ, κοιτάζοντας στον σταυρό όπου ο Υιός Σου σήκωσε κάθε συνέπεια της αμαρτίας. Ας είναι το ίδιο Πνεύμα που στήριξε τον Δαβίδ στην έρημο να μας στηρίζει μέχρι την ημέρα που θα δούμε τον Βασιλιά μας πρόσωπο με πρόσωπο. Στο όνομα του Ιησού, Αμήν.

Ellen G. White — Η Σύγκρουση των Αιώνων & Επιλεγμένα Έργα · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →