← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ

Ιώβ 29-30 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντισμός)

Ιώβ 29-30Eterniseed Original — Μεταρρυθμισμένη Φωνή22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Κατά τη διάρκεια της δοκιμασίας του Ιώβ το Πνεύμα θέτει ενώπιον της εκκλησίας μια διαρκή αντίθεση μεταξύ των ημερών της προηγούμενης ευημερίας και της παρούσας κατάστασης περιφρόνησης. Τα κεφάλαια είκοσι εννέα και τριάντα καταγράφουν την ίδια την επανάληψη αυτών των πραγμάτων από τον πατριάρχη, όχι απλώς ως παράπονο αλλά ως μαρτυρία για την απόλυτη κυριαρχία του Θεού που διανέμει και αποσύρει εξωτερικά σημεία εύνοιας σύμφωνα με τη δική του βουλή. Ο πιστός της διαθήκης μαθαίνει εδώ ότι ούτε η αφθονία των προηγούμενων ετών ούτε το βάθος της παρούσας θλίψης βρίσκεται έξω από το διάταγμα του Υψίστου. Ο Ιώβ μιλά ως ένας που κάποτε περπατούσε υπό εμφανή σημεία θείας ευλογίας και τώρα υπομένει την αντιστροφή όλων αυτών των σημείων, χωρίς όμως να κατηγορεί τον Θεό για αδικία. Το απόσπασμα επομένως υπηρετεί την εκκλησία επιδεικνύοντας την ορθή στάση του θλιμμένου αγίου: ανάμνηση των προηγούμενων ενεργειών του Θεού σε συνδυασμό με ταπεινή αναγνώριση ότι ο ίδιος Κύριος που έδωσε τώρα έχει αφαιρέσει.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανάγνωσε τα κεφάλαια είκοσι εννέα και τριάντα του Ιώβ με προσοχή στην οργανωμένη κίνηση από την παρελθούσα τιμή στην παρούσα ντροπή. Παρατήρησε πώς ο Ιώβ αφηγείται τον δημόσιο σεβασμό που του αποδιδόταν κάποτε, τη δικαιοσύνη που ασκούσε και τον φόβο του Θεού που κυβερνούσε τον οίκο του. Σημείωσε έπειτα την απότομη αντιστροφή: νεότεροι άνδρες τώρα τον χλευάζουν, το σωματικό του πλαίσιο φθίνει και κάθε προηγούμενη αξιοπρέπεια αφαιρείται. Σημείωσε ιδιαίτερα τις επαναλαμβανόμενες αναφορές στον Θεό ως αυτόν που τον έχει ρίξει κάτω και έχει παρακρατήσει την απελευθέρωση. Αυτά τα κεφάλαια προσκαλούν τον αναγνώστη να ανιχνεύσει όχι μόνο την εξωτερική αλλαγή στις συνθήκες του Ιώβ αλλά και την υποκείμενη πεποίθηση ότι όλη αυτή η αλλαγή προέρχεται από το χέρι του κυρίαρχου Κυρίου.
Μελετήστε

Μελέτη

Το επιχείρημα αυτών των κεφαλαίων προχωρεί με σκόπιμη αντίθεση. Στο κεφάλαιο είκοσι εννέα ο Ιώβ επαναλαμβάνει την καθιερωμένη τάξη της προηγούμενης ζωής του υπό την ευλογία του Θεού. Περιγράφει τον σεβασμό που του αποδιδόταν στην πύλη, τη σιωπή που έπεφτε στους άρχοντες όταν μιλούσε και τη φροντίδα που ασκούσε προς τους πτωχούς και ορφανούς. Όλα αυτά τα αποδίδει στη διαφύλαξη και την εύνοια του Παντοδύναμου, του οποίου ο λύχνος έλαμπε επάνω από το κεφάλι του και η φιλία του οποίου αναπαυόταν στη σκηνή του. Η περιγραφή δεν είναι καυχητική αλλά δηλωτική: η εξωτερική ευημερία και η κοινωνική θέση ήταν καρποί θείας αποστολής και όχι ανθρώπινου επιτεύγματος. Ο Ιώβ έτσι μαρτυρεί ότι κάθε αγαθή κατάσταση κατέχεται μόνο από τη συνεχιζόμενη ευαρέσκεια του Κυρίου της διαθήκης. Το κεφάλαιο τριάντα καταγράφει αμέσως τη διάλυση αυτής της κατάστασης. Άνδρες νεότεροι από τον Ιώβ τώρα τον χλευάζουν· εκείνοι των οποίων τους πατέρες θα περιφρονούσε τώρα τον κάνουν τραγούδι τους. Τα οστά του προσκολλώνται στο δέρμα του, η δύναμή του έχει χαθεί και η ανακούφιση αρνείται. Ο ίδιος Θεός που κάποτε φύλαγε τα βήματά του τώρα έχει λύσει το σχοινί της σκηνής του και τον έχει ρίξει στη λάσπη. Το κείμενο δεν παρουσιάζει αυτή την αντιστροφή ως τυχαία ή ως έργο μόνο δευτερευουσών αιτιών. Ο Ιώβ επανειλημμένα προσδιορίζει τον Κύριο ως τον δράστη: ο Θεός τον έχει παραδώσει στους ασεβείς, τον έχει ρίξει κάτω και δεν έχει απαντήσει στην κραυγή του. Αυτή η διπλή μαρτυρία υπηρετεί τον δογματικό σκοπό της επιβεβαίωσης ότι τόσο η ευημερία όσο και η θλίψη βρίσκονται μέσα στο ίδιο κυρίαρχο διάταγμα. Ο πιστός έτσι διδάσκεται ότι εξωτερικά σημεία ευλογίας μπορεί να αποσυρθούν χωρίς καμία αλλαγή στην πιστότητα ή τη δικαιοσύνη του Κυρίου. Η επανάληψη του Ιώβ αποκαλύπτει περαιτέρω τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης. Δεν μπορεί να ανιχνεύσει τους ιδιαίτερους λόγους της αλλαγής, όμως αρνείται να εγκαταλείψει την πεποίθηση ότι ο Θεός παραμένει Κύριος και των δύο καταστάσεων. Το απόσπασμα επομένως λειτουργεί μέσα στο ευρύτερο επιχείρημα του βιβλίου για να ταπεινώσει το πλάσμα ενώπιον της ακατανόητης σοφίας του Δημιουργού. Προετοιμάζει επίσης τον δρόμο για τους μεταγενέστερους θείους λόγους καθιερώνοντας ότι καμία πεπερασμένη εξήγηση της οδύνης δεν μπορεί να εξαντλήσει τους σκοπούς του Θεού. Στην παράδοση της Μεταρρύθμισης αυτή η ανάγνωση υπογραμμίζει το δόγμα της πρόνοιας: τίποτε δεν συμβαίνει στους εκλεκτούς έξω από την αιώνια βουλή και το καθήκον του αγίου είναι να δέχεται τόσο την ημέρα της ευημερίας όσο και την ημέρα της δυστυχίας από το ίδιο χέρι.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Το πρότυπο που επιδεικνύεται σε αυτά τα κεφάλαια βρίσκει απήχηση σε όλη την Αγία Γραφή στους θρήνους των δικαίων που αφηγούνται προηγούμενα ελέη ενώ υπομένουν παρούσα δυσχέρεια. Η ίδια πεποίθηση ότι ο Θεός διορίζει κυρίαρχα και τις δύο εποχές εμφανίζεται στους Ψαλμούς όπου ο ψαλμωδός θυμάται τις ημέρες του παρελθόντος όμως κραυγάζει κάτω από την απόκρυψη του προσώπου του Θεού. Στην Καινή Διαθήκη ο απόστολος Παύλος ομοίως μιλά για το ότι πιέζεται υπερβολικά όμως αρνείται να χάσει την καρδιά του, επειδή ο ίδιος Κύριος που εργάζεται όλα τα πράγματα σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός του διατάσσει τη θλίψη για την επίδειξη της δυνάμεώς του. Μέσα στην ερμηνευτική κληρονομιά της Μεταρρύθμισης αυτό το απόσπασμα έχει αναγνωστεί ως μόνιμη μαρτυρία εναντίον κάθε προσπάθειας να μετρηθεί η εύνοια του Θεού μόνο από τις παρούσες συνθήκες. Το δόγμα της εκλογής και η επιμονή των αγίων μαζί διαβεβαιώνουν τον πιστό ότι η εξωτερική αντιστροφή δεν σημαίνει αλλαγή στον αιώνιο σκοπό. Η εμπειρία του Ιώβ επομένως στέκεται ως ιδιαίτερη περίπτωση της γενικής αλήθειας ότι ο Κύριος παιδεύει εκείνους τους οποίους αγαπά και ότι η δοκιμασία της πίστης, αν και μπορεί να περιλαμβάνει την απώλεια κάθε ορατής παρηγοριάς, υπηρετεί την επιβεβαίωση της υπόσχεσης της διαθήκης.
Απαντήστε

Απόκριση

Σε ποια παρούσα περίσταση βρίσκεις τα σημεία της προηγούμενης ευλογίας να έχουν αποσυρθεί και πώς η ανάμνηση των παρελθουσών ενεργειών του Θεού μαζί σου διαμορφώνει την απόκρισή σου στην παρούσα δοκιμασία; Πώς η πεποίθηση ότι τόσο η ευημερία όσο και η θλίψη προέρχονται από το ίδιο κυρίαρχο διάταγμα επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεις την περιφρόνηση ή τον χλευασμό των άλλων; Σε ποια συγκεκριμένη περιοχή της ζωής σου πειράζεσαι να αναζητήσεις την αιτία της οδύνης σε δευτερεύοντες παράγοντες αντί να υποταχθείς στον διορισμό του Κυρίου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε Θεέ, που μόνος διορίζεις τους καιρούς της ευημερίας και τις εποχές της θλίψης, χάρισε στον λαό σου χάρη να ανιχνεύσει και τις δύο καταστάσεις στο δικό σου χέρι. Αναγνωρίζουμε ότι κάθε προηγούμενο έλεος κατεχόταν μόνο από την ευαρέσκειά σου και ότι κάθε παρούσα λύπη ομοίως προέρχεται από το διάταγμά σου. Φύλαξέ μας από το να σε κατηγορούμε για αδικία όταν ο σεβασμός των ανθρώπων αποσύρεται και η δύναμη του σώματος αποτυγχάνει. Αντίθετα, στρέψε τα μάτια μας στην αμετάβλητη διαθήκη με την οποία έχεις δεσμεύσει τον εαυτό σου στους εκλεκτούς σου, ώστε να δεχόμαστε από τον ίδιο Κύριο τόσο την ημέρα του φωτός όσο και τη νύχτα του σκότους. Υπόταξε μέσα μας κάθε υπερήφανο συλλογισμό που θα απαιτούσε λογαριασμό για τους τρόπους σου και δίδαξέ μας να αναπαυόμαστε στη σοφία που διατάσσει όλα τα πράγματα για το καλό εκείνων που σε αγαπούν και καλούνται σύμφωνα με τον σκοπό σου. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, αμήν.

Eterniseed Original — Μεταρρυθμισμένη Φωνή · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.