Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Παροιμίες
Η Σοφία Κραυγάζει στους Δρόμους: Ο Κύριος Με Δημιούργησε την Αρχή των Οδών Του
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Αυτά τα δύο κεφάλαια φέρνουν ολόκληρο το βιβλίο στην θεολογική του κορυφή. Το έβδομο κεφάλαιο είναι μια τελευταία και ζωντανή προειδοποίηση κατά της 'ξένης γυναίκας' — η αλυσίδα την ερμηνεύει ως την επιθυμία που εγκαταλείπει τον λόγο ενωμένο με την ανθρώπινη φύση και τρέχει πίσω από τις ηδονές της αίσθησης, στρώνοντας το κρεβάτι της και αρπάζοντας τον νέο άνδρα 'άδειο από κατανόηση' που περνά στο σκοτάδι. Αλλά το κεφάλαιο ανοίγει με το αντίδοτο, και αυτό είναι ένα Πρόσωπο: 'Πες στη σοφία, Εσύ είσαι η αδελφή μου.' Η αλυσίδα ερμηνεύει αυτή τη Σοφία που καλείται 'αδελφή' ως τον Μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού Πατρός — και η εντολή να τον καλέσει αδελφή, ή αδελφό, ως την πρόσκληση να γίνει κατά χάρη παιδί του Πατέρα Του, υιοί εν Υιώ μέσω της ένωσης εν Πνεύματι. Έπειτα το όγδοο κεφάλαιο υψώνεται στη μεγάλη φωνή της Σοφίας που κραυγάζει δυνατά στους δρόμους, στα ύψη, δίπλα στις πύλες — και η αλυσίδα, με όλους τους Έλληνες Πατέρες, ακούει σε αυτή τη φωνή τον υπόστατο Λόγο του Θεού τον Ίδιο, ο οποίος στέκεται πέρα από τα υψηλότερα ύψη της γνώσης όμως για χάρη όλων είναι εν πάσι. Εδώ επίσης βρίσκεται ο στίχος για τον οποίο ολόκληρη η Εκκλησία του τετάρτου αιώνα πολέμησε: 'Ο Κύριος με δημιούργησε την αρχή των οδών Του.' Οι Αρειανοί το ερμήνευσαν ως κτίσμα· η αλυσίδα το ερμηνεύει, με τους Πατέρες, του Υιού ο οποίος είναι άκτιστος στην αιώνια ύπαρξή Του όμως 'έγινε κτιστός' εν σαρκί στην οικονομία — κτιστός ως πρότυπο για τη σωτηρία μας, 'ο άκτιστος που έγινε κτιστός' για εμάς. Και για να μην νομίσει κανείς ότι ο Υιός άρχισε να υπάρχει, το ίδιο κεφάλαιο λέει, 'προ πάντων των λόφων με γεννά' — η αιώνια, φυσική γέννησή Του από τον Πατέρα, προ αγγέλων, προ του κόσμου. Έτσι οι Παροιμίες οκτώ μας δίνουν, σε ένα κεφάλαιο, και την Ενσάρκωση και την αιώνια Υιότητα της Σοφίας του Θεού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Παροιμιών 7–8 — 'Υιέ μου, φύλαττε τους λόγους μου… Πες στη σοφία, Εσύ είσαι η αδελφή μου· και κάνε τη φρόνηση οικεία φίλη σου: ώστε να σε φυλάττει από την ξένη και πονηρή γυναίκα…' — και η μακρά προειδοποίηση για τον νέο άνδρα 'άδειο από κατανόηση' που οδηγείται 'ως βους προς σφαγήν.' Έπειτα το όγδοο κεφάλαιο: 'Δεν κραυγάζει η σοφία; και η κατανόηση δεν προβάλλει τη φωνή της;… Προς εσάς, ω άνθρωποι, καλώ· και η φωνή μου προς τους υιούς των ανθρώπων… Λάβετε την παιδεία μου, και όχι αργύριο· και γνώση μάλλον παρά εκλεκτόν χρυσόν. Διότι η σοφία είναι καλύτερη από ρουμπίνια… Εγώ η σοφία κατοικώ μετά της φρονήσεως… Ο Κύριος με εδημιούργησε την αρχή των οδών αυτού, διά τα έργα αυτού. Προ του αιώνος με εθεμελίωσε… Προ πάντων των λόφων με γεννά… Ότε ητοίμαζε τους ουρανούς, ήμην παρούσα μετ' αυτού… Ήμην πλησίον αυτού, αρμόζουσα· ήμην η εν η ευφραίνετο καθ' ημέραν… Νυν ουν, υιέ, άκουσόν μου… Διότι όστις με ευρίσκει ευρίσκει ζωήν… αλλά πάντες οι μισούντες με αγαπώσι τον θάνατον.'
Μελετήστε
Μελέτη
Τι είναι η 'σοφία' που μας λέγεται να καλέσουμε αδελφή; Η αλυσίδα απαντά χωρίς δισταγμό: αυτή είναι ο Υιός. Το να πει 'Εσύ είσαι η αδελφή μου' στη σοφία είναι να αγκαλιάσει τον Λόγο και να γίνει, κατά χάρη, παιδί του Πατέρα Του — να
καλέσει με ευσεβή αγάπη τον Μονογενή Υιό και Λόγο του Θεού Πατρός — την υπόστατη Δύναμη και Σοφία — να είναι αδελφός σου, γινόμενος κατά χάρη υιός αυτού του Πατρός μέσω της ενώσεως εν Πνεύματι με Εκείνον ο οποίος είναι κατά φύσιν ο Υιός. Έτσι η άμυνα κατά της ξένης γυναίκας της αίσθησης είναι η ένωση με τον Χριστό. Και όταν το όγδοο κεφάλαιο ανοίγει με τη Σοφία που κραυγάζει δυνατά, η αλυσίδα ακούει τον ίδιο Λόγο — Εκείνον ο οποίος στέκεται πέρα από κάθε γνώση όμως πληροί τα πάντα: τον υπόστατο Λόγο του Θεού
υπάρχει για τον εαυτό Του πέρα από τα υψηλότερα ύψη της θεωρητικής γνώσης, τα οποία είναι οι λογικές αρχές των όντων, σύμφωνα με τις οποίες τα πάντα έγιναν, και Αυτός ο Ίδιος για χάρη πάντων είναι εν πάσι. Αυτό δεν είναι κτιστός κήρυκας που φωνάζει στην αγορά· είναι ο Δημιουργός, παρών στην ίδια Του τη δημιουργία. Η αλυσίδα ερμηνεύει ακόμη και τον άρτο και τον λαιμό του 8:7 του Λόγου ο οποίος συντηρεί ψυχές και κηρύττεται από όλη τη δημιουργία, ο νους Του δεκτικός
ως λαιμός του ουρανίου άρτου που συντηρεί ψυχές, διδάσκοντάς μας την αλήθεια εν πάσι, 'δηλαδή αυτόν τον υπόστατο Λόγο του Θεού κηρυττόμενο από όλη τη δημιουργία.'
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Τώρα το κεφάλαιο φθάνει στον στίχο που οι Αρειανοί χρησιμοποίησαν ως ξίφος: 'Ο Κύριος με δημιούργησε την αρχή των οδών Του.' Αν η Σοφία είναι ο Υιός, και ο Υιός λέει ότι 'εδημιουργήθη', είναι τότε κτίσμα; Η αλυσίδα απαντά με την πίστη της Εκκλησίας: τα λόγια μιλούν όχι για την αιώνια ύπαρξη του Υιού αλλά για την ενανθρώπησή Του — ο Άκτιστος που έγινε κτιστός στην οικονομία για χάρη μας. Ο Πατήρ, λέει,
ευδόκησε εγώ, ο άκτιστος, να γίνω κτιστός εν σαρκί· ώστε όσοι επιθυμούν να πορευθούν προς Αυτόν διά των εντολών Του να με ακολουθήσουν ως αρχηγό της σωτηρίας αυτών. 'Εδημιουργήθη' ως πρότυπο και αρχηγός της σωτηρίας μας — και η αλυσίδα οδηγεί το παράδοξο στο τέλος:
και ούτως με εδημιούργησε, τον άκτιστον. Η 'δημιουργία' είναι η Ενσάρκωση, όχι η αρχή ενός κτίσματος. Και η αμέσως επόμενη πνοή του κεφαλαίου απαγορεύει την αρειανική ερμηνεία ευθέως, διότι ο Υιός γεννάται προ του κόσμου και προ των αγγέλων:
προ της γεννήσεως ακόμη όλων των αγγελικών ταγμάτων αυτών, τα οποία, ως ορισμένοι λόφοι ενδεδυμένοι με κάθε άλσος, στέκονται υπεράνω πάσης αισθητής κτίσεως και είναι αλλοτριωμένα από κάθε ύλη, με γεννά φυσικώς και αιωνίως. Γεννηθείς, ουχί ποιηθείς· αιώνιος, ουχί προερχόμενος. Και έτσι όταν το κεφάλαιο λέει 'ήμην πλησίον Αυτού,' η αλυσίδα το ερμηνεύει της συνουσιώδους συνεργασίας του Υιού στη δημιουργία:
ήμην συναιωνίως παρών πλησίον Αυτού εν ομοουσιότητι, αρμόζων τας ουσίας των όντων μετά των προαιωνίων θελημάτων Αυτού. Η Σοφία που κραύγαζε στους δρόμους είναι ο αιώνιος, ομοούσιος Υιός, ο οποίος για εμάς 'εδημιουργήθη' διά της σαρκώσεως.
Απαντήστε
Απόκριση
Άκουσε την πρώτη συμβουλή του κεφαλαίου ως το κλειδί για όλα τα υπόλοιπα: 'Πες στη σοφία, Εσύ είσαι η αδελφή μου.' Η αλυσίδα σου λέει ότι αυτή η Σοφία είναι ο Μονογενής Λόγος του Θεού, και ότι να τον διεκδικήσεις είναι να γίνεις, κατά χάρη, παιδί του Πατέρα Του — υιός εν Υιώ διά του Πνεύματος. Έτσι η άμυνά σου κατά κάθε 'ξένης γυναίκας,' κάθε επιθυμίας που θα εγκατέλειπε τον λόγο και θα έτρεχε πίσω από τις ηδονές της αίσθησης, δεν είναι τελικά θέληση αλλά ένωση με τον Χριστό. Προσκολλήσου σε Αυτόν, και οι μελιχρές παγίδες χάνουν τη δύναμή τους. Και όταν διαβάζεις το μεγάλο κεφάλαιο όπου η Σοφία κραυγάζει στους δρόμους, ύψωσε την καρδιά σου: αυτή η φωνή δεν είναι κτίσματος αλλά του Δημιουργού — ο Λόγος ο οποίος είναι πέρα από κάθε γνώση όμως πληροί τα πάντα, κηρυττόμενος από όλη τη δημιουργία. Μην αφήσεις τον παλαιό αρειανικό ψίθυρο να σε ταράξει όταν φθάσεις στο 'Ο Κύριος με εδημιούργησε.' Η αλυσίδα σε διδάσκει την πίστη της Εκκλησίας: ο Υιός είναι άκτιστος, γεννηθείς του Πατρός προ των λόφων και των αγγέλων, ομοούσιος και συναιώνιος — και η 'δημιουργία' που λέγεται είναι η σάρκωσή Του για σένα, ώστε να τον ακολουθήσεις ως αρχηγό της σωτηρίας σου. 'Εδημιουργήθη' μόνο με την έννοια ότι ο Άκτιστος έλαβε την κτιστή σου φύση, για να βαδίσει τον δρόμο σου μπροστά σου. Έτσι προσκύνησε τη Σοφία που οικοδόμησε τον κόσμο και έπειτα εισήλθε σε αυτόν· κάλεσέ Τον αδελφή, αδελφό, Κύριο· και εύρεσε εν Αυτώ τη ζωή για την οποία το κεφάλαιο λέει, 'Όστις με ευρίσκει ευρίσκει ζωήν.'
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ, Μονογενή Υιέ και Λόγε του Θεού Πατρός, υπόστατη Δύναμη και Σοφία, τον οποίον ο Σολομών με προστάζει να καλέσω αδελφή μου και αδελφό μου: ένωσέ με σε Σένα εν Πνεύματι, ώστε να γίνω κατά χάρη παιδί του Πατρός Σου, και έτσι να φυλάττομαι από κάθε ξένη επιθυμία που θα εγκατέλειπε τον λόγον τον οποίον συνήνωσας με τη φύση μου. Εσύ είσαι η Σοφία που κραυγάζει δυνατά στους δρόμους — όχι φωνή κτίσματος αλλά του Δημιουργού, ο οποίος στέκεσαι πέρα από τα υψηλότερα ύψη της γνώσεως όμως για χάρη μας είσαι εν πάσι, κηρυττόμενος από όλη τη δημιουργία. Ομολογώ Σε άκτιστον και συναιώνιον μετά του Πατρός, γεννηθέντα εξ Αυτού προ πάντων των λόφων και προ των αγγελικών ταγμάτων, ομοούσιον και αεί πλησίον Αυτού, αρμόζοντα τας ουσίας πάντων των πραγμάτων διά των προαιωνίων θελημάτων Αυτού. Και ομολογώ ότι όταν είπες, Ο Κύριος με εδημιούργησε την αρχή των οδών Αυτού, ελάλησες περί της σαρκώσεώς Σου για εμένα — ο Άκτιστος που έγινε κτιστός στην οικονομία, ώστε να σε ακολουθήσω ως αρχηγόν της σωτηρίας μου. Φύλαξέ με, ω Σοφία του Θεού, από το να αγαπώ τον θάνατον αμαρτάνοντας κατά Σου· ας σε ευρίσκω μάλλον, και ευρίσκοντάς Σε να ευρίσκω ζωήν. Σε Σένα, ω Χριστέ ο Θεός ημών, τη αιωνία Σοφία σαρκωθείσα, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →