Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Β΄ Σαμουήλ 23-24 — με τον Brown
Άνοιγμα
Σε αυτό το μάθημα στρεφόμαστε στο σχολιασμό του Robert Jamieson, A.R. Fausset και David Brown για ολόκληρη τη Βίβλο, για την επεξεργασία των κεφαλαίων 23 και 24 του Β΄ Σαμουήλ. Οι σημειώσεις τους στίχο προς στίχο μας καθοδηγούν στα τελευταία εμπνευσμένα λόγια του Δαβίδ, την καταγραφή των ισχυρών ανδρών του, την απογραφή που προκάλεσε τη θεία οργή, και την πανούκλα που ακολούθησε. Με ευλαβική σαφήνεια ο σχολιασμός υπογραμμίζει το έργο του Πνεύματος, την ακλόνητη διαθήκη, και την οδό της μετάνοιας που οδηγεί στο έλεος. Ακούμε προσεκτικά ώστε αυτές οι αρχαίες αλήθειες να ενισχύσουν την πίστη και την υπακοή σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ανοιχτές Βίβλους διαβάζουμε τώρα πλήρως τα κεφάλαια 23 και 24 του Β΄ Σαμουήλ. Ας μιλήσει η τελική μαρτυρία του Δαβίδ, ο κατάλογος των πολεμιστών του, και η νηφάλια αφήγηση της απογραφής και της πανούκλας απευθείας στην καρδιά και τη συνείδηση, πριν εξετάσουμε την έκθεση του σχολιασμού.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Robert Jamieson, ο A.R. Fausset και ο David Brown υπογραμμίζουν πρώτα τον ρόλο του Πνεύματος στην ομιλία του Δαβίδ.
Στίχος 2. 2. Το Πνεύμα του Κυρίου ελάλησε δι’ εμού —Τίποτα δεν μπορεί να δείξει πιο καθαρά ότι ό,τι είναι εξαιρετικό στο πνεύμα, όμορφο στη γλώσσα, ή μεγαλειώδες στην προφητική εικόνα, που περιέχουν οι Ψαλμοί του Δαβίδ, οφειλόταν, όχι στην ανωτερότητά του σε φυσικά ταλέντα ή αποκτηθείσα γνώση, αλλά στην υπόδειξη και τις υπαγορεύσεις του Πνεύματος του Θεού.Στη συνέχεια αναπτύσσουν το νόημα της αιώνιας διαθήκης που ορίστηκε για τον οίκο του Δαβίδ.
Στίχος 5. 5. Αν και ο οίκος μου δεν είναι έτσι με τον Θεό· όμως αυτός έκανε μαζί μου μια αιώνια διαθήκη, τακτοποιημένη σε όλα, και βέβαιη —«το φως του πρωινού», δηλαδή, η αρχή του βασιλείου του Δαβίδ, δεν ήταν σαν την καθαρή λαμπρή αυγή μιας ανατολικής ημέρας αλλά ήταν σκεπασμένη από πολλά μαύρα και απειλητικά σύννεφα· ούτε αυτός ούτε η οικογένειά του ήταν σαν το τρυφερό χορτάρι που φυτρώνει από το έδαφος και ευδοκιμεί από τις ενωμένες επιρροές του ήλιου και της βροχής· αλλά μάλλον σαν το χορτάρι που μαραίνεται και κόβεται πρόωρα. Το νόημα είναι: αν και ο οίκος του Δαβίδ δεν είχε ευδοκιμήσει σε μια αδιάκοπη πορεία κοσμικής ευημερίας και μεγαλείου, σύμφωνα με τις ελπίδες του· αν και μεγάλα εγκλήματα και συμφορές είχαν επισκιάσει την οικογενειακή του ιστορία· μερικά από τα πιο υποσχόμενα κλαδιά του βασιλικού δέντρου είχαν κοπεί κατά τη διάρκεια της ζωής του και πολλοί από τους διαδόχους του θα υπέφεραν με παρόμοιο τρόπο για τις προσωπικές τους αμαρτίες· αν και πολλές ανατροπές και επαναστάσεις μπορεί να πλήξουν τη φυλή του και το βασίλειό του, ωστόσο ήταν γι’ αυτόν ένα θέμα ύψιστης χαράς και ευγνωμοσύνης ότι ο Θεός θα διατηρούσε απαραβίαστα τη Διαθήκη Του με την οικογένειά του, μέχρι την έλευση του μεγαλύτερου Υιού του, του Μεσσία, ο οποίος ήταν το ιδιαίτερο αντικείμενο της επιθυμίας του, και ο συγγραφέας της σωτηρίας του.Ο σχολιασμός εξετάζει στη συνέχεια τα κίνητρα που κατέστησαν την απογραφή πράξη υπερηφάνειας και απιστίας.
Στίχος 10. 10-13. Η καρδιά του Δαβίδ τον χτύπησε αφού είχε αριθμήσει τον λαό. Και ο Δαβίδ είπε στον Κύριο, έχω αμαρτήσει —Η πράξη της αρίθμησης του λαού δεν ήταν αφ’ εαυτής αμαρτωλή· διότι ο Μωυσής το έκανε με την ρητή εξουσία του Θεού. Αλλά ο Δαβίδ ενήργησε όχι μόνο ανεξάρτητα από τέτοια εντολή ή έγκριση, αλλά από κίνητρα ανάξια του εντεταλμένου βασιλιά του Ισραήλ· από υπερηφάνεια και ματαιοδοξία· από αυτοπεποίθηση και δυσπιστία προς τον Θεό· και, πάνω απ’ όλα, από φιλόδοξα σχέδια κατάκτησης, για την προώθηση των οποίων ήταν αποφασισμένος να αναγκάσει τον λαό σε στρατιωτική υπηρεσία, και να διαπιστώσει αν μπορούσε να συγκεντρώσει έναν στρατό επαρκή για το μέγεθος των επιχειρήσεων που σχεδίαζε. Ήταν παραβίαση του συντάγματος, παραβίαση των ελευθεριών του λαού, και αντίθετο προς εκείνη τη θεία πολιτική που απαιτούσε ο Ισραήλ να παραμείνει ένας ξεχωριστός λαός. Τα μάτια του δεν άνοιξαν στην αποτρόπαια φύση της αμαρτίας του μέχρι που ο Θεός του μίλησε μέσω του εντεταλμένου προφήτη Του.
Σκεφτείτε
Τέλος, αναλογίζονται την υποχώρηση του Κυρίου μετά την προσφορά της θυσίας.
Στίχος 16. 16. ο Κύριος μετανόησε για το κακό —Ο Θεός συχνά περιγράφεται στην Αγία Γραφή ως μετανοών όταν έπαυε να ακολουθεί μια πορεία που είχε αρχίσει.Κλείνουν σημειώνοντας τις δύο διακριτές προσφορές που σηματοδοτούν την εξιλέωση και την ευχαριστία.
Στίχος 25. 25. Ο Δαβίδ πρόσφερε ολοκαυτώματα και ειρηνικές προσφορές —Φαίνεται ότι υπήρχαν δύο θυσίες· η πρώτη εξιλεωτική, η δεύτερη ευχαριστία για την παύση της πανούκλας (βλ. στο :- ).
Απαντήστε
Πώς διαμορφώνει η συγγραφή της Γραφής από το Πνεύμα τον τρόπο με τον οποίο δέχεστε τα τελευταία λόγια του Δαβίδ; Σε ποιους τομείς της ζωής σας μπαίνετε στον πειρασμό να εμπιστευτείτε αριθμούς ή δύναμη αντί για την υπόσχεση της διαθήκης του Κυρίου; Πού μπορεί η μετάνοια και η δαπανηρή λατρεία να είναι η ορισμένη από το Πνεύμα οδός για ανανεωμένη κοινωνία με τον Θεό;
Προσευχηθείτε
Κύριε φιλάνθρωπε, σε αἰνοῦμεν διὰ τὴν αἰώνιον διαθήκην ἣν ἔθου μετὰ τοῦ Δαυΐδ καὶ ἐπλήρωσας ἐν Χριστῷ, τῷ ἀναστάντι Σωτῆρι ἡμῶν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, στρέψον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ τῆς ὑπερηφανείας τῆς ἐμπιστευομένης εἰς ἀριθμοὺς καὶ δύναμιν, καὶ δώρησαι ἡμῖν ταχεῖαν μετάνοιαν καὶ θυσίαν εὐχαριστίας, ἥτις ἀναπαύεται ὁλοψύχως ἐν τῷ λόγῳ σου. Στῆσον πᾶσαν πληγὴν ἣν αἱ ἁμαρτίαι ἡμῶν ἀξίζουν, καὶ στήριξον τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐν τῷ ἐλέει σου μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅτε τὰ πάντα καινὰ γενήσονται. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →