← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις

Πράξεις 7 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Πράξεις 7Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου για το κεφάλαιο 7 των Πράξεων, όπου ο Στέφανος στέκεται ενώπιον του συνεδρίου. Ο Καλβίνος δείχνει πώς η μακρά απολογία του Στεφάνου δεν είναι περιπλανώμενος λόγος αλλά ακριβής επανάληψη των συναλλαγών του Θεού με τους πατέρες. Το σχόλιό του τονίζει τη συνέχεια της αληθινής λατρείας από τον Αβραάμ και εξής και αφαιρεί κάθε ψευδή εμπιστοσύνη σε εξωτερικά σημεία ή εθνικά προνόμια. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να δούμε πώς οι υποσχέσεις του Θεού προηγούνται κάθε τελετουργίας και πώς η πίστη προσκολλάται στον λόγο ακόμη και όταν η εκπλήρωση φαίνεται καθυστερημένη. Οι γνώσεις του Καλβίνου μας βοηθούν να διαβάσουμε τα λόγια του Στεφάνου με νέα σαφήνεια και να τα εφαρμόσουμε στη δική μας πορεία εμπιστοσύνης.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε ολόκληρο το κεφάλαιο 7 των Πράξεων. Ακούστε τον μετρημένο τόνο του Στεφάνου καθώς αφηγείται την κλήση του Αβραάμ, την υπόσχεση της γης, τη διαθήκη της περιτομής και την ιστορία του Ιωσήφ. Προσέξτε πώς η αφήγηση μετακινείται από τη Μεσοποταμία στην Αίγυπτο και τελικά στον ναό. Αφήστε το μήκος του κεφαλαίου να προσκαλέσει υπομονή· κάθε λεπτομέρεια υπηρετεί την προσεκτική απολογία του Στεφάνου για την πίστη που παραδόθηκε κάποτε στους πατέρες.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την ερώτηση του αρχιερέα και τη δομή της απάντησης του Στεφάνου. 1. Φαίνεται ακόμη κάποια επίφαση δικαιοσύνης στον αρχιερέα και στο συνέδριο· και όμως, παρ' όλα αυτά, υπάρχει μια εντελώς άδικη προκατάληψη στα λόγια του· γιατί δεν τον ρωτά τι αιτία είχε να διδάξει έτσι, ούτε τον δέχεται στην υπεράσπιση του δικαιώματος (που ήταν, παρ' όλα αυτά, το κύριο)· αλλά απαιτούσε ακριβώς αν ο Στέφανος πρόφερε αυτά τα λόγια, όποια κι αν ήταν· όπως οι Παπικοί σήμερα δεν θα ρωτήσουν τι διδασκαλία είναι και αν μπορεί να αποδειχθεί από τις Γραφές· αλλά ερευνούν αν κάποιος τόλμησε να μουρμουρίσει ενάντια στις δεισιδαιμονίες τους, ώστε μόλις καταδικαστεί, να τον κάψουν αμέσως. Επιπλέον, η απάντηση του Στεφάνου μπορεί να φανεί με την πρώτη ματιά παράλογη και ανόητη. Αρχίζει πρώτα από την ίδια την αρχή· μετά κάνει μια μακρά αφήγηση, στην οποία δεν γίνεται σχεδόν καμία αναφορά στο θέμα που συζητείται· και δεν υπάρχει μεγαλύτερο σφάλμα από το να προφέρει πολλά λόγια που δεν έχουν καμία σχέση με το θέμα· αλλά όποιος εξετάσει προσεκτικά αυτή τη μακρά ομιλία, θα βρει τίποτα σε αυτήν που να είναι περιττό· και θα αντιληφθεί πολύ καλά ότι ο Στέφανος μιλά πολύ σχετικά, όπως απαιτεί το θέμα. Κατηγορήθηκε ως αποστάτης (ή επαναστάτης), που επιχείρησε την ανατροπή της θρησκείας και της λατρείας του Θεού· επομένως, τονίζει αυτό με επιμέλεια, ότι διατηρεί εκείνον τον Θεό που οι πατέρες πάντα λάτρευαν, ώστε να αποστρέψει το έγκλημα της πονηρής αποστασίας· και δηλώνει ότι οι εχθροί του ωθήθηκαν από τίποτε λιγότερο από τον ζήλο για τον νόμο, γιατί φέρουν μια επίδειξη ότι ήταν ολότελα αποφασισμένοι να αυξήσουν τη δόξα του Θεού· επομένως, αποσπά από αυτούς αυτή την ψευδή καύχηση, και επειδή είχαν τους πατέρες πάντα στο στόμα τους, επειδή ήταν φουσκωμένοι από τη δόξα του έθνους τους, ο Στέφανος δηλώνει επίσης ότι δεν έχουν αιτία να υπερηφανεύονται γι' αυτό, αλλά μάλλον ότι οι διαφθορές των πατέρων ήταν τόσο μεγάλες και τόσες πολλές, ώστε θα έπρεπε να ντρέπονται και να ταπεινώνονται. Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξετάζει την ευσεβή προσφώνηση του Στεφάνου προς το συνέδριο και τη σημασία της για την οργανωμένη εξουσία. 2. Άνδρες, αδελφοί και πατέρες. Αν και ο Στέφανος είδε ότι εκείνοι που κάθονταν στο συνέδριο ήταν, ως επί το πλείστον, ορκισμένοι εχθροί του Χριστού, όμως επειδή η συνήθης διακυβέρνηση του λαού ανήκε σε αυτούς, και είχαν την επίβλεψη της Εκκλησίας, την οποία ο Θεός δεν είχε ακόμη απορρίψει, επομένως, δεν φοβάται, για χάρη της μετριοπάθειας, να τους αποκαλέσει πατέρες. Ούτε αγοράζει εύνοια με κολακεία· αλλά δίνει αυτή την τιμή στην τάξη και τη διακυβέρνηση που ορίστηκε από τον Θεό, μέχρι να αφαιρεθεί η εξουσία από αυτούς, με την αλλαγή της τάξης. Παρ' όλα αυτά, ο σεβασμός του τόπου που είχαν δεν τον εμποδίζει ούτε σταματά το στόμα του· αλλά ότι διαφωνεί ελεύθερα από αυτούς, από όπου φαίνεται πόσο γελοίοι είναι οι Παπικοί που θέλουν να είμαστε τόσο δεμένοι με γυμνούς και μάταιους επινοημένους τίτλους, ώστε να μας αναγκάζουν να υπογράφουμε τα διατάγματά τους, ακόμη κι αν είναι ποτέ τόσο πονηρά. Για τη διαθήκη της περιτομής ο Καλβίνος στη συνέχεια δείχνει πώς το σημείο ακολουθεί την προηγούμενη υπόσχεση. 8. Του έδωσε τη διαθήκη. Όταν ομολογεί ότι η περιτομή είναι η διαθήκη του Θεού, απαλλάσσεται επαρκώς από εκείνο το έγκλημα που του αποδόθηκε· αλλά, εν τω μεταξύ, δείχνει ότι οι Ιουδαίοι ενεργούν άσχημα, αν τοποθετούν την αρχή της σωτηρίας τους στο εξωτερικό σημείο. Γιατί αν ο Αβραάμ κλήθηκε, και η γη και η λύτρωση υποσχέθηκαν στο σπέρμα του πριν από τον χρόνο που περιτμήθηκε, φαίνεται ότι η δόξα ολόκληρου του γένους δεν εξαρτάται από την περιτομή. Ο Παύλος χρησιμοποιεί το ίδιο επιχείρημα στο 4ο κεφάλαιο προς Ρωμαίους (Ρωμαίους 4:11). Γιατί, βλέποντας ότι ο Αβραάμ απέκτησε δικαιοσύνη και ευαρέστησε τον Θεό πριν περιτμηθεί, συμπεραίνει από εκεί ότι η περιτομή δεν είναι η αιτία της δικαιοσύνης. Επομένως βλέπουμε ότι ο Στέφανος δεν πλάθει μάταιη και αδρανή αφήγηση· επειδή αυτό ήταν πολύ σχετικό με την υπόθεση, ώστε οι Ιουδαίοι να θυμηθούν πώς ο Θεός τους υιοθέτησε με τους πατέρες τους, και πρέπει να θεωρηθεί ότι ο Στέφανος εξέφρασε και τα δύο πράγματα σαφώς· ότι αν και η περιτομή δόθηκε από τον Θεό, για να είναι σημείο χάριτος, όμως η υιοθεσία ήταν πριν από αυτήν τόσο κατά σειρά όσο και κατά χρόνο. Αλλά δεν χρειαζόμαστε να συζητήσουμε περισσότερο σε αυτό το μέρος σχετικά με τη φύση και τη δύναμη της περιτομής. Μόνο ας σημειώσουμε αυτό, ότι ο Θεός υπόσχεται πρώτα εκείνα τα πράγματα στον Αβραάμ τα οποία επιβεβαιώνει αργότερα με την περιτομή, ώστε να γνωρίζουμε ότι τα σημεία είναι μάταια και τίποτα άξια, εκτός αν ο λόγος προηγηθεί. Ας σημειώσουμε επίσης, ότι υπάρχει μια ωφέλιμη διδασκαλία που περιέχεται στη λέξη διαθήκη, δηλαδή, ότι ο Θεός κάνει τη διαθήκη του μαζί μας στα μυστήρια, για να δηλώσει την αγάπη του προς εμάς· το οποίο πράγμα, αν είναι αληθινό, πρώτον, δεν είναι μόνο έργα εξωτερικής ομολογίας μεταξύ ανθρώπων, αλλά έχουν μεγάλη δύναμη εσωτερικά ενώπιον του Θεού, για να επιβεβαιώσουν την πίστη. Δεύτερον, δεν είναι μάταιες μορφές· επειδή ο Θεός, που είναι αληθινός, δεν μορφώνει τίποτα εκεί που δεν εκτελεί.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος εξάγει το πρότυπο της δοκιμασμένης υπακοής του Αβραάμ ως τύπο για την κλήση κάθε πιστού. Επιπλέον, μαθαίνουμε συνεχώς από τη δική μας πείρα πόσο ωφέλιμο ήταν για τον Αβραάμ να ασκηθεί έτσι, και, όπως ήταν, να εκπαιδευτεί λίγο λίγο. Πολλοί άνθρωποι παρασύρονται με ευσεβή στοργή για να επιχειρήσουν μεγάλα πράγματα, αλλά αμέσως, μόλις η θερμότητά τους ψυχρανθεί, μετανοούν για τον σκοπό τους, και θα ήθελαν ευχαρίστως να γλιστρήσουν τον λαιμό τους έξω από τον ζυγό. Επομένως, για να μην λιποψυχήσει ο Αβραάμ όταν ήταν στη μέση της πορείας του, μέσω της ανάμνησης εκείνων των πραγμάτων που είχε αφήσει πίσω του, ο Θεός κοσκινίζει και δοκιμάζει τον νου του διεξοδικά, αμέσως μετά που είχε αρχίσει, για να μην αναλάβει τίποτα ελαφρά και απερίσκεπτα. Σε αυτόν τον σκοπό εξυπηρετεί η παραβολή που ο Χριστός θέτει ενώπιόν μας σχετικά με την οικοδόμηση του πύργου (Λουκάς 14:28). Γιατί διδάσκει ότι πρέπει πρώτα να υπολογίσουμε τα έξοδα, για να μην αναγκαστούμε με ντροπή να σταματήσουμε την οικοδόμηση αφού έχουμε αρχίσει. Και αν και αυτό ήταν ένα ιδιαίτερο πράγμα στον Αβραάμ στο ότι διατάχθηκε να βγει από τη δική του χώρα, και να πάει σε μια μακρινή χώρα, στο ότι ο Θεός τον μετέφερε από τόπο σε τόπο, όμως, παρ' όλα αυτά, υπάρχει σε αυτά τα λόγια κάποιος τύπος της κλήσης όλων μας. Δεν διατασσόμαστε όλοι απλά να εγκαταλείψουμε τη χώρα μας, αλλά διατασσόμαστε να αρνηθούμε τον εαυτό μας· δεν διατασσόμαστε να βγούμε από το σπίτι του πατέρα μας, αλλά να αποχαιρετήσουμε τη δική μας θέληση, και τις επιθυμίες της δικής μας σάρκας. Πάλι, αν πατέρας και μητέρα, σύζυγος και παιδιά, μας εμποδίζουν να ακολουθήσουμε τον Θεό, πρέπει να τους εγκαταλείψουμε όλους. Η εντολή δίνεται απλά στον Αβραάμ να μετακινηθεί· αλλά εμείς διατασσόμαστε να το κάνουμε υπό όρους. Γιατί αν σε οποιοδήποτε μέρος δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε τον Θεό, πρέπει μάλλον να επιλέξουμε την εξορία παρά να μείνουμε στη φωλιά μας, όντας οκνηροί και νωθροί. Επομένως, ας έχουμε το παράδειγμα του Αβραάμ πάντα ενώπιον των ματιών μας. Είναι ο πατέρας των πιστών, δοκιμάστηκε με κάθε τρόπο. Ξεχνά τη χώρα του, τους φίλους του, και τον εαυτό του, για να παραδώσει τον εαυτό του στον Θεό; (Ρωμαίους 4:16,17.) Αν θέλουμε να θεωρηθούμε παιδιά του Θεού, δεν πρέπει να εκφυλιστούμε από αυτόν. Ο Καλβίνος αργότερα εφαρμόζει το ίδιο πρότυπο στην εμπειρία της Εκκλησίας από την καταπίεση και τη θεία απελευθέρωση. Ας γνωρίζουμε ότι αυτό έγινε (όχι μόνο μία φορά), γιατί ο Θεός ενεργεί συχνά μαζί μας έτσι, ώστε να φαίνεται αντίθετος προς τον εαυτό του· και μιλά επίσης με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι ανακαλεί αυτό που είχε υποσχεθεί. Επομένως, δεν μπορεί παρά η σάρκα να κρίνει ότι είναι αντίθετος προς τον εαυτό του· αλλά η πίστη γνωρίζει ότι τα λόγια του συμφωνούν καλά μεταξύ τους, και με τα έργα του. Και αυτός είναι ο σκοπός του Θεού, ώστε να επεκτείνει την όραση της πίστης μας πιο μακριά, για να δείξει τις υποσχέσεις του μακριά, όπως ήταν, ένα μακρύ μέρος που τίθεται ανάμεσα. Επομένως είναι καθήκον μας να προχωρήσουμε, και να αγωνιστούμε να φτάσουμε σε εκείνη τη σωτηρία που τίθεται ενώπιόν μας μέσα από πολλές στενοχώριες, μέσα από ποικίλα εμπόδια, μέσα από μεγάλη απόσταση, μέσα από το μέσο βαθιών υδάτων, και, τελικά, μέσα από τον ίδιο τον θάνατο. Επιπλέον, βλέποντας ότι βλέπουμε ότι ο λαός που ο Θεός είχε εκλέξει υπηρετούσε τους Αιγυπτίους, και ήταν αγενώς θλιμμένος, δεν πρέπει να αποθαρρυνθούμε αν η παρόμοια κατάσταση προετοιμάζεται για εμάς σήμερα. Γιατί δεν είναι νέο πράγμα, ούτε κανένα ασυνήθιστο πράγμα, για την Εκκλησία του Θεού να βρίσκεται καταπιεσμένη κάτω από τυραννία, και να είναι, όπως ήταν, ποδοπατημένη κάτω από τα πόδια των πονηρών.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη δική σας ζωή σας έχει ζητήσει ο Θεός να εμπιστευτείτε μια υπόσχεση πριν εμφανιστεί οποιαδήποτε ορατή εκπλήρωση; Πώς μπορεί η έμφαση του Καλβίνου στον λόγο που προηγείται του σημείου να αναδιαμορφώσει τον τρόπο που βλέπετε τα μυστήρια ή τις πνευματικές πειθαρχίες; Σε ποια τρέχουσα δυσκολία πειράζεστε να ξεχάσετε ότι ο Θεός παραμένει παρών ακόμη και όταν η βοήθειά του φαίνεται κρυμμένη;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Πατέρα, ὁ διατάξας τὰ πάντα κατὰ τοὺς σκοπούς τῆς διαθήκης σου ἀπὸ τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ἔπειτα, χάρισαι ἡμῖν χάριν ἵνα ἀναπαυώμεθα ἐν μόνῳ τῷ λόγῳ σου ὅταν αἱ ὑποσχέσεις βραδύνωσι καὶ τὰ ἐξωτερικὰ σημεῖα ἀποτυγχάνωσι. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ ἐμπιστευώμεθα εἰς τὰ ἐπίγεια προνόμια, καὶ μόρφωσον ἐν ἡμῖν ἐκείνην τὴν ὑπομονετικὴν πίστιν, ἥτις προσκολλᾶται εἰς τὴν ἐντολήν σου ἐν μέσῳ ἀντιφάσεως καὶ δοκιμασίας. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου ἐνίσχυσον τὴν ἐκκλησίαν σου ὅπου πάσχει ἀδίκως, ἵνα ἀτενίζωμεν τὴν δόξαν σου ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →