← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Θρήνοι

Θρήνοι 4 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Θρήνοι 4Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα καθόμαστε με τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς μας καθοδηγεί μέσα από το τέταρτο κεφάλαιο των Θρήνων. Η μετρημένη ερμηνεία του Καλβίνου ανοίγει τον αρχαίο θρήνο για την πτώση της Ιερουσαλήμ, δείχνοντας πώς η θλίψη του προφήτη αποκαλύπτει τόσο τη φρίκη της κρίσης όσο και τον ακλόνητο χαρακτήρα του Θεού. Το σχόλιό του μας προσκαλεί να παραμείνουμε σε κάθε στίχο, αφήνοντας το βάρος της ιστορίας να πιέζει τις καρδιές μας. Καθώς ακολουθούμε την προσεκτική ανάλυση του κειμένου από τον Καλβίνο, ανακαλύπτουμε νέους λόγους για να σεβόμαστε τον Κύριο που διατηρεί τη διαθήκη ακόμα και όταν πειθαρχεί τον λαό του. Ας εμβαθύνει αυτή η μελέτη την ευλάβειά μας και να σταθεροποιήσει την ελπίδα μας στον Θεό που κρίνει δίκαια αλλά θυμάται το έλεος.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις το τέταρτο κεφάλαιο των Θρήνων. Διάβασε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά, επιτρέποντας στις ζωηρές εικόνες του προφήτη για τον κατεστραμμένο χρυσό, τις σκορπισμένες πέτρες και τη φοβερή πείνα να εισχωρήσουν μέσα σου. Παρατήρησε πώς το κείμενο μετακινείται από τη λαμπρότητα του ναού στην οδύνη του δρόμου. Ζήτα από το Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά σου στη θλίψη και την προειδοποίηση που περιέχονται σε αυτούς τους στίχους πριν στραφούμε στην ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει θέτοντας το ιστορικό πλαίσιο του κεφαλαίου. Εδώ ο Ιερεμίας, ακολουθώντας την τάξη του αλφαβήτου για τέταρτη φορά, θρηνεί την καταστροφή της πόλης και την καταστροφή της ιεροσύνης και της βασιλείας. Διότι πλανώνται όσοι νομίζουν ότι εδώ θρηνείται ο θάνατος του Ιωσία· διότι υπάρχουν εδώ πολλά πράγματα, τα οποία θα δούμε καθώς προχωρούμε, που δεν ταιριάζουν με εκείνο το γεγονός. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το θρηνητικό άσμα αναφέρεται στην καταστροφή του Ναού και της πόλης· αλλά όταν σκοτώθηκε ο Ιωσίας, ο εχθρός δεν είχε έρθει στην πόλη, και οι πέτρες του Ναού δεν είχαν τότε ριχθεί στους δρόμους και τους δημόσιους δρόμους. Υπάρχουν επίσης άλλα πράγματα που θα δούμε, τα οποία δεν συνέβησαν τότε. Έπεται λοιπόν ότι εδώ περιγράφεται η φοβερή εκδίκηση του Θεού, την οποία είχαμε ήδη να εξετάσουμε. Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στους γιους της Σιών και στην αλλαγμένη κατάστασή τους. Ο Προφήτης έρχεται τώρα στον λαό, αν και δεν περιλαμβάνει ολόκληρο τον λαό, αλλά προβάλλει εκείνους που ήταν ξακουστοί και υπερείχαν σε τιμή και αξιοπρέπεια. Λέει λοιπόν ότι έγιναν σαν πήλινα σκεύη και έργο των χεριών του αγγειοπλάστη, το οποίο προστίθεται πολύ εύστοχα. Έτσι, με τους γιους της Σιών, τους οποίους αποκαλεί πολύτιμους ή ένδοξους, εννοεί τους πρώτους άνδρες και τους συμβούλους του βασιλιά και εκείνους που ήταν πιο εξέχοντες. Και φαίνεται να υπαινίσσεται εκείνη την προφητεία που εξηγήσαμε προηγουμένως· διότι είχε πει ότι ο λαός ήταν σαν πήλινα σκεύη· και μπήκε στο σπίτι του αγγειοπλάστη, για να δει τι γινόταν εκεί. Όταν ο αγγειοπλάστης έφτιαχνε ένα σκεύος που δεν τον ευχαριστούσε, το ξαναέπλαθε, και τότε έπαιρνε άλλη μορφή· τότε ο Θεός δήλωσε ότι ο λαός ήταν στο χέρι του και κατά τη θέλησή του, όπως ο πηλός ήταν στο χέρι του αγγειοπλάστη. (Ιερεμίας 18:2· Ιερεμίας 19:11.) Όταν λέει τώρα ότι οι πρώτοι άνδρες απογυμνώθηκαν από κάθε αξιοπρέπεια και μειώθηκαν σε άλλη μορφή, ώστε να γίνουν σαν πήλινα σκεύη, δεν αμφιβάλλει ότι με αυτή την αλλαγή παρουσιάζει την κρίση του Θεού, την οποία οι Ιουδαίοι είχαν για ένα διάστημα αγνοήσει. Για τη σύγκριση με τα Σόδομα, ο Καλβίνος γράφει: Αλλά καθώς ασχολείται μόνο με τη βαρύτητα της τιμωρίας τους, η άλλη εξήγηση φαίνεται πιο απλή· διότι δεν λαμβάνω υπόψη τι είναι πιθανό, αλλά αποδέχομαι την αληθινή έννοια. Ας επαναλάβουμε λοιπόν τα λόγια του Προφήτη: μεγαλύτερη είναι η τιμωρία του λαού μου, κ.λπ. Η λέξη ουν σημαίνει τιμωρία καθώς και ανομία· αυτό είναι βέβαιο, πέρα από αμφιβολία. Τώρα η χτατ σημαίνει επίσης και αμαρτία και τιμωρία. Εφαρμόζεται λοιπόν στις εξιλαστικές θυσίες· η θυσία για την αμαρτία ονομάζεται χτατ. Όσον αφορά λοιπόν τις λέξεις, δηλώνουν τιμωρία καθώς και αμαρτία, την αιτία της. Αλλά ο λόγος που ακολουθεί με οδηγεί να θεωρήσω ότι εννοείται η τιμωρία, διότι λέει ότι τα Σόδομα καταστράφηκαν σαν σε μια στιγμή. Εδώ, αναμφίβολα, βλέπουμε ότι οι αμαρτίες των Ιουδαίων δεν συγκρίνονται με τις αμαρτίες των Σοδομιτών, αλλά μόνο η καταστροφή τους: ο Θεός είχε καταστρέψει τα Σόδομα, όπως αργότερα κατέστρεψε την Ιερουσαλήμ· αλλά η καταστροφή των Σοδόμων ήταν πιο ήπια, διότι χάθηκαν σε μια στιγμή — διότι όταν ο Θεός είχε βροντήσει φοβερά, οι Σοδομίτες και οι γειτονικοί πολίτες τους καταστράφηκαν αμέσως· και γνωρίζουμε ότι όσο πιο σύντομη είναι η τιμωρία, τόσο πιο ανεκτή είναι. Καθώς ο Προφήτης εδώ συγκρίνει την στιγμιαία καταστροφή των Σοδόμων με την παρατεταμένη καταστροφή της πόλης και τη σφαγή του λαού, βλέπουμε ότι αυτό που λέγεται δεν είναι αμαρτία, αλλά αντίθετα η κρίση του Θεού.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται για την παρακμή της αληθινής λατρείας μεταξύ του λαού. Ο Προφήτης ταυτόχρονα δείχνει ότι η λατρεία σύμφωνα με τον νόμο είχε κατά κάποιον τρόπο παρακμάσει εξαιτίας των κακιών του λαού· και αυτός είναι ο σκοπός του όλου, όπως σας υπενθύμισα στην αρχή. Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ήθελε να ξυπνήσει τους Ιουδαίους, ώστε να σηκώσουν επιτέλους τα μάτια τους προς τον Θεό· διότι είχαν από καιρό μουδιάσει στις κακίες τους, και είχαν ακόμα και φουσκώσει με διαβολική υπερηφάνεια· εξ ου και η αμετάβλητη πείσματα τους. Όσο καιρό στεκόταν ο Ναός, νόμιζαν ότι ικανοποιούσαν τον Θεό με τις θυσίες που πρόσφεραν. Όταν ο Προφήτης τους λέει τώρα ότι οι πέτρες του Ναού ρίχθηκαν κάτω, έπεται ότι ο Ναός βεβηλώθηκε· από πού αυτή η βεβήλωση; από την κακία του λαού. Οι Χαλδαίοι, πράγματι, νόμιζαν ότι έφερναν μεγάλη ονειδισμό στον Θεό όταν κατεδάφισαν τον Ναό· αλλά, καθώς είχε προηγηθεί μακρά μόλυνση, ο Προφήτης μας παρουσιάζει τώρα στους Ιουδαίους τις αμαρτίες τους σαν σε καθρέφτη ή ζωντανή μορφή· διότι είχαν μολύνει τον Ναό πριν από τους Χαλδαίους. Έτσι επίσης δείχνει ότι η λατρεία σύμφωνα με τον νόμο δεν ήταν πλέον ευάρεστη στον Θεό, διότι τον είχαν χλευάσει με κενά φαντάσματα· διότι ήταν μόνο μια μάταιη επίδειξη όταν δεν υπήρχε ακεραιότητα μέσα. Ο Προφήτης λοιπόν τους δείχνει τι, δεν θα μπορούσε προηγουμένως με κανέναν τρόπο να τους πείσει να πιστέψουν, ότι ο Θεός δεν ευαρεστούνταν καθόλου με την εξωτερική λατρεία των Ιουδαίων, ενώ παραβίαζαν αυθάδικα ολόκληρο τον νόμο. Ακολουθεί έπειτα, — Τέλος ο Καλβίνος δείχνει πώς ολοκληρώθηκε το πλήρες μέτρο της θείας οργής. Καταλήγει επιτέλους ότι δεν έλειπε τίποτα για να ολοκληρωθεί η ακραία εκδίκηση του Θεού· διότι αν οι Ιουδαίοι είχαν παιδευτεί με συνηθισμένο τρόπο, θα είχαν ακόμα ελαττώσει τις αμαρτίες τους, όπως γνωρίζουμε ότι δεν οδηγούνταν εύκολα σε μετάνοια. Έτσι ο Προφήτης, για να δείξει ότι τα αδικήματά τους δεν ήταν ελαφρά, αλλά ότι ήταν εξαιρετικά πονηροί ενώπιον του Θεού, λέει ότι όλη η οργή του Θεού είχε εκτελεστεί: ο Ιεχωβάς ολοκλήρωσε την οργή του. Η έκφραση είναι πράγματι σκληρή για τα λατινικά αυτιά· αλλά η έννοια είναι ότι εκτέλεσε την ακραία κρίση του.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού στη δική μου ζωή έχω παρεξηγήσει την εξωτερική λαμπρότητα για γνήσια ευσέβεια; 2. Πώς η αυστηρότητα της κρίσης του Θεού στον λαό του διαμορφώνει την άποψή μου για την αμαρτία σήμερα; 3. Με ποιους τρόπους προσκαλούμαι να επιστρέψω σε ειλικρινή λατρεία αντί για κενές μορφές;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε Δέσποτα, ὁ ἐν δικαίᾳ κρίσει ταπεινώσας τὴν θυγατέρα Σιὼν διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς, χάρισαι ἡμῖν χάριν ἵνα τρέμωμεν ἐπὶ τοῖς προειδοποιήμασί σου καὶ ἀποστρεφώμεθα πᾶσαν ὑπόκρισιν ἐν τῇ λατρείᾳ ἡμῶν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τῇ χάριτι τῇ ἐξασφαλισθείσῃ ἐν Χριστῷ, ἐν ᾧ ἡ ὀργή σου κατὰ τῆς ἁμαρτίας ἐδαπανήθη πλήρως, ἵνα μὴ ἀπογνώμεθα ὑπὸ τὴν πατρικήν σου παιδείαν ἀλλὰ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ πιστότητι τῆς διαθήκης σου. Στήριξον ἡμᾶς ἵνα περιπατῶμεν ἐν εἰλικρινεῖ ἀφοσιώσει ἕως τῆς ἡμέρας τῆς ἐπιφανείας σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →