Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους
Προς Κορινθίους Βʹ 10 — Eterniseed (Καθολική με δευτεροκανονικά)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο ζωντανό ρεύμα της Καθολικής παράδοσης το δέκατο κεφάλαιο της Βʹ Κορινθίους ανοίγει ένα παράθυρο στη αποστολική διακονία που ο Χριστός συνεχίζει να ασκεί μέσω της Εκκλησίας Του. Ο Παῦλος γράφει όχι ως ιδιωτικός δάσκαλος αλλά ως απεσταλμένος με εξουσία που πηγάζει από τον αναστημένο Κύριο, μια εξουσία που οι πιστοί πάντα αναγνώρισαν ως μυστηριακού χαρακτήρα. Το απόσπασμα αντιμετωπίζει την ένταση μεταξύ εξωτερικής εμφάνισης και κρυμμένης δύναμης, μεταξύ της αδυναμίας που ο κόσμος περιφρονεί και της ισχύος που προέρχεται από την υπακοή στον Χριστό. Μέσα στη λειτουργία αυτό το ίδιο μυστήριο εορτάζεται κάθε φορά που η Εκκλησία κηρύττει τον λόγο και τελεί τον άρτο: τα ταπεινά στοιχεία κρύβουν θεία αποτελεσματικότητα. Οι πιστοί καλούνται να ακούσουν την υπεράσπιση του Παύλου ως ηχώ του ιδίου του Κυρίου προτύπου, του προτύπου που η Μαρία ενσάρκωσε όταν συναίνεσε να γίνει η κατοικία του Λόγου. Εδώ ο απόστολος αρνείται να πολεμήσει σύμφωνα με τη σάρκα, επιλέγοντας αντίθετα τα πνευματικά όπλα που η παράδοση πάντα συνέδεσε με τα μυστήρια, την προσευχή και την υπακοή της πίστης. Το κεφάλαιο επομένως ανήκει όχι μόνο στην ιστορία της Κορίνθου αλλά σε κάθε γενιά που συγκεντρώνεται γύρω από το θυσιαστήριο, όπου η ίδια εξουσία ασκείται με έλεος πριν ασκηθεί σε κρίση.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε το ιερό κείμενο αργά, επιτρέποντας στις αντιθέσεις του να ηχήσουν μέσα στην καρδιά. Προσέξτε πώς ο Παῦλος μετακινείται μεταξύ παρουσίας και απουσίας, μεταξύ της ταπεινής εμφάνισης που κρύβει τόλμη και των επιστολών που ήδη φέρουν αποστολικό βάρος. Προσέξτε τη γλώσσα του πολέμου που δεν είναι σαρκική όμως είναι απολύτως αποφασιστική, γκρεμίζοντας οχυρά και αιχμαλωτίζοντας κάθε σκέψη. Παρατηρήστε το προσεκτικό μέτρο με το οποίο ο απόστολος καυχάται μόνο μέσα στα όρια που ο Θεός έχει ορίσει, αρνούμενος να συγκρίνει τον εαυτό του με εκείνους που μετρούν τον εαυτό τους με τον εαυτό τους. Αφήστε τους τελευταίους στίχους, με την προειδοποίησή τους ότι ο Κύριος θα δοκιμάσει όχι την εμφάνιση αλλά την πραγματικότητα, να προετοιμάσουν την ψυχή για τη στιγμή που ο ίδιος Κύριος θα έρθει πάλι εν δόξῃ. Διαβάστε το κεφάλαιο όπως το διαβάζει η Εκκλησία: ως ζωντανό λόγο που ακόμη διαμορφώνει διακόνους και ακόμη καλεί τους πιστούς σε υπακοή.
Μελετήστε
Μελέτη
Το επιχείρημα του κεφαλαίου ξεδιπλώνεται ως υπεράσπιση της αποστολικής εξουσίας που αρνείται κάθε απλώς ανθρώπινο κριτήριο. Ο Παῦλος αρχίζει παρακαλώντας τους Κορινθίους με την πραότητα και την επιείκεια του Χριστού, τοποθετώντας έτσι τη δική του τόλμη μέσα στο πρότυπο του Κυρίου που σταυρώθηκε εν αδυναμία όμως ζει με τη δύναμη του Θεού. Ο απόστολος αναγνωρίζει ότι κάποιοι βρίσκουν την παρουσία του σώματός του ασήμαντη και τον λόγο του ακαλλώπιστο, όμως επιμένει ότι το ίδιο πρόσωπο που γράφει βαρυσήμαντες επιστολές θα αποδειχθεί εξίσου αποφασιστικό όταν παρευρεθεί. Αυτό δεν είναι προσωπική υπερηφάνεια αλλά πιστότητα στην αποστολή που έλαβε. Η παράδοση πάντα κατανόησε τέτοια εξουσία ως μυστηριακή: ασκείται μέσω ορατών σημείων όμως αντλεί την αποτελεσματικότητά της από την αόρατη χάρη του Χριστού. Ο Παῦλος στη συνέχεια περιγράφει τα όπλα του πολέμου του. Δεν είναι σαρκικά, γιατί δεν στηρίζονται στην ευγλωττία, την κοινωνική θέση ή την πολιτική επιρροή. Αντίθετα κατέχουν θεία δύναμη να κατεδαφίζουν οχυρά, να καταστρέφουν επιχειρήματα και κάθε υπερήφανο εμπόδιο που υψώνεται κατά της γνώσεως του Θεού, και να αιχμαλωτίζουν κάθε σκέψη σε υπακοή στον Χριστό. Η Εκκλησία έχει αναγνωρίσει σε αυτούς τους στίχους τον συνεχιζόμενο αγώνα κατά των δυνάμεων που αντιτίθενται στο ευαγγέλιο, αγώνα που διεξάγεται κυρίως μέσω του κηρύγματος του λόγου, της τελέσεως των μυστηρίων και της υπακοής των βαπτισμένων. Η ετοιμότητα να τιμωρήσει κάθε παρακοή διατηρείται σε εφεδρεία μέχρι να εξασφαλισθεί πρώτα η υπακοή της κοινότητας, αποκαλύπτοντας μια ποιμαντική τάξη που προτιμά το έλεος και μόνο τότε χρησιμοποιεί τη διορθωτική δύναμη που δόθηκε στους αποστόλους. Ο Παῦλος αρνείται να καυχηθεί πέρα από το μέτρο που ο Θεός έχει ορίσει, μετρώντας τον κόπο του από τις πραγματικές κοινότητες που ίδρυσε αντί να συγκρίνεται με άλλους. Αυτή η μετρημένη καύχηση προστατεύει την ενότητα της μιας αποστολικής αποστολής και αποτρέπει τον κατακερματισμό που προκύπτει όταν οι διάκονοι ανταγωνίζονται σύμφωνα με κοσμικά κριτήρια. Το κεφάλαιο κλείνει με την υπενθύμιση ότι εκείνοι που συνιστούν τον εαυτό τους δεν εγκρίνονται· μόνο εκείνος τον οποίο ο Κύριος συνιστά στέκεται ασφαλής. Με αυτόν τον τρόπο το κείμενο επιστρέφει συνεχώς τον αναγνώστη στην κρίση του Χριστού, την οποία η Εκκλησία προλαμβάνει στη λειτουργία της και θα συναντήσει πλήρως στο τέλος του χρόνου.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο ίδιος πνευματικός πόλεμος εμφανίζεται σε όλη την Αγία Γραφή κάθε φορά που οι υπηρέτες του Θεού αντιμετωπίζουν την αντίσταση της ανθρώπινης καρδιάς. Οι προφήτες του Ισραήλ απεστάλησαν με λόγια που συνέτριψαν είδωλα και κάλεσαν έναν λαό πίσω στην πιστότητα της διαθήκης. Στα Ευαγγέλια ο ίδιος ο Κύριος εκβάλλει δαιμόνια με το δάχτυλο του Θεού και διδάσκει ότι η βασιλεία Του έρχεται όχι με παρατήρηση αλλά με τη δύναμη του Πνεύματος. Η προς Εφεσίους αργότερα αναπτύσσει την εικόνα της πανοπλίας του Θεού, δείχνοντας ότι ο αγώνας είναι κατά αρχών και εξουσιών και όχι κατά σάρκας και αίματος. Μέσα στην ερμηνευτική κληρονομιά της Εκκλησίας αυτά τα χωρία συγκλίνουν γύρω από την πεποίθηση ότι ο λόγος του Θεού, δεχόμενος με πίστη και εορταζόμενος στα μυστήρια, παραμένει το αποφασιστικό όπλο. Η ίδια η λειτουργία πραγματοποιεί αυτόν τον πόλεμο κάθε φορά που τα αναγνώσματα κηρύττονται και η Θεία Ευχαριστία προσφέρεται, γιατί ο ίδιος Κύριος που κάποτε μίλησε μέσω του Παύλου συνεχίζει να μιλά και να δίνει τον εαυτό Του. Τα δευτεροκανονικά βιβλία ενισχύουν το θέμα απεικονίζοντας τη σοφία ως πολεμίστρια που υπερνικά κάθε αντίπαλο, υπενθυμίζοντας στους πιστούς ότι η αληθινή δύναμη πάντα λαμβάνεται από τα άνω και όχι κατασκευάζεται από ανθρώπινη προσπάθεια.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή μου ζωή στηρίζομαι σε απλώς ανθρώπινα επιχειρήματα ή εμφανίσεις αντί να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου στα πνευματικά όπλα που ο Κύριος παρέχει; Πώς μια βαθύτερη υπακοή στον λόγο που κηρύττεται στη λειτουργία μπορεί να με προετοιμάσει να υποδεχθώ την εξουσία που ο Χριστός ασκεί μέσω της Εκκλησίας Του; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο αυτή την εβδομάδα μπορώ να επιτρέψω στο ευαγγέλιο να αιχμαλωτίσει μια σκέψη ή συνήθεια που αντιστάθηκε στη γνώση του Θεού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, που με πραότητα και επιείκεια εμπιστεύθηκες στους αποστόλους Σου την εξουσία να οικοδομούν και όχι να καταστρέφουν, χάρισε να δεχθούμε τα λόγια τους με την υπακοή της πίστεως. Ενίσχυσε την Εκκλησία Σου με τα πνευματικά όπλα που μόνο αυτά μπορούν να καταβάλουν κάθε υπερήφανη σκέψη. Ας εργασθεί εντός μας με δύναμη η ίδια εκείνη δύναμη που Σε ανέστησε εκ νεκρών, ώστε κάθε φαντασία να αιχμαλωτισθεί στην υπηρεσία Σου. Διά της μεσιτείας της Υπεραγίας Παρθένου Μαρίας, που δέχθηκε τον Λόγο με τέλεια ταπείνωση, μόρφωσέ μας σε λαό του οποίου οι ζωές κηρύττουν τη νίκη Σου. Κράτησέ μας μέσα στο μέτρο που Σύ έχεις ορίσει, ώστε να καυχώμεθα μόνο εν τω Κυρίω και να προσδοκούμε με εμπιστοσύνη την ημέρα κατά την οποία κάθε γόνατο θα κάμψει και κάθε γλώσσα θα ομολογήσει ότι Εσύ είσαι Κύριος, προς δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.