Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 41-42 — με τον Σίμεων
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στη σιωπηλή ρυθμική ροή της Αγγλικανικής λατρείας στρεφόμαστε πάλι στις Ώρες Ομιλητικές του Καρόλου Σίμεων, αυτό το θησαυροφυλάκιο ερμηνευτικής σοφίας που διαμορφώθηκε από μια ζωή προσευχητικής μελέτης σε άμβωνες του Κέιμπριτζ. Σήμερα ο Σίμεων μας οδηγεί στους Ψαλμούς 41 και 42, όπου η εξορία και ο πόθος του ψαλμωδού γίνονται καθρέφτες για τις δικές μας ψυχές. Τα λόγια του, διατηρημένα αυτούσια, μας προσκαλούν να ιχνηλατήσουμε τις κινήσεις της επιθυμίας, της θλίψης και του ανανεωμένου ζήλου που χαρακτηρίζουν τη χριστιανική ζωή. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε τον Δαβίδ να μας παρακινήσει να ζητούμε τον ζωντανό Θεό με απερίσπαστη καρδιά.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας αναγνωσθούν οι Γραφές αργά και δυνατά, επιτρέποντας στον θρήνο και τον πόθο αυτών των δύο ψαλμών να εγκατασταθούν στην καρδιά. Ακούστε την κραυγή του εξόριστου που διψά για τις αυλές του Κυρίου, και την ήσυχη εμπιστοσύνη που ανατέλλει ακόμη και μέσα στη δυσχέρεια. Κάντε παύση ανάμεσα στους στίχους ώστε το Πνεύμα να αφυπνίσει μέσα μας την ίδια αγία επιθυμία που ενέπνευσε τον Δαβίδ.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σίμεων αρχίζει θέτοντας το πλαίσιο της σκέψης του Δαβίδ προς τον Θεό.
Εξόριστος από την πόλη και τον ναό του Θεού του, κατέγραψε, προς οικοδομήν της Εκκλησίας σε όλες τις μελλοντικές γενεές, πόσο έντονα ποθούσε την ανανεωμένη απόλαυση εκείνων των διατάξεων, που ήταν η χαρά και η παρηγοριά της ζωής του. Σε αυτά μπορεί να θεωρηθεί υπόδειγμα για εμάς: θα προσπαθήσουμε λοιπόν να σημειώσουμε σαφώς, Ι. Το πλαίσιο της σκέψης του προς τον Θεό— Αυτό περιγράφεται με ιδιαίτερα ενεργητικούς όρους 'διψούσε για τον Θεό· ναι, λαχταρούσε γι' Αυτόν, όπως η έλαφος λαχταρά για τα ρυάκια των υδάτων.' Δεν μπορούμε να συλλάβουμε καμία εικόνα που θα σημείωνε πιο έντονα την ένταση της επιθυμίας του, από αυτήν που χρησιμοποιείται εδώ.Στη συνέχεια δείχνει πώς το ίδιο αυτό πλαίσιο παραμένει η κατάλληλη στάση για κάθε πιστό.
] Ωστόσο, το πλαίσιο αυτό είναι εξίσου κατάλληλο για εμάς όπως ήταν για εκείνον— [Αν και η τήρηση ορισμένων τύπων και τελετουργιών δεν είναι πλέον αναγκαία, και ο Θεός μπορεί να προσεγγισθεί με ίση ευκολία από οποιοδήποτε σημείο της γης, εντούτοις δεν είναι εύκολο να εισέλθει κανείς στην παρουσία Του και να δει το φως του προσώπου Του υψωμένο επάνω μας. Το να γονατίζει κανείς ενώπιόν Του και να Τον προσφωνεί με μια μορφή λόγων, είναι υπηρεσία που μπορούμε να προσφέρουμε χωρίς καμία δυσκολία· αλλά το να πλησιάζει κανείς τον ίδιο τον θρόνο του Θεού, να ανοίγει το στόμα του πλατιά, και να έχει την καρδιά του διευρυμένη στην προσευχή, να ικετεύει τον Θεό, να παλεύει μαζί Του, να λαμβάνει απαντήσεις προσευχής από Αυτόν, και να διατηρεί γλυκιά κοινωνία μαζί Του από ημέρα σε ημέρα, αυτό, λέγω, είναι πολύ δύσκολο επίτευγμα: το να το κάνει κανείς είναι πράγματι καθήκον μας, και το να το απολαμβάνει είναι προνόμιό μας· αλλά λίγοι μπορούν να φθάσουν αυτά τα ύψη, ή, αφού τα φθάσουν, να παρατείνουν σε μεγάλο βαθμό την ουράνια όραση.Έπειτα ο Σίμεων ιχνηλατεί την πρώτη απόδειξη αυτής της επιθυμίας στην επιμελή προσέλευση στα μέσα της χάριτος.
Γι' αυτό όλοι έχουμε αφορμή να θρηνήσουμε εποχές σχετικού σκότους και οπισθοδρόμησης· και να λαχταρούμε με ακόρεστη απληστία την ανανεωμένη απόλαυση ενός απόντος Θεού.] Ας θεωρήσουμε λοιπόν, ΙΙ. Τις αποδείξεις αυτού του πλαισίου, όπου υπάρχει— Ένα τέτοιο πλαίσιο σκέψης πρέπει αναγκαστικά να συνοδεύεται από αντίστοιχες προσπάθειες για να επιτευχθεί ο στόχος του. Θα υπάρχει σε εμάς, 1. Επιμελής προσέλευση σε όλα τα μέσα της χάριτος— [Πού αλλού θα αναζητήσουμε τον Θεό, παρά στον άγιο λόγο Του, όπου αποκαλύπτει σε εμάς όλη τη μεγαλειότητά Του και τη δόξα Του;Συνεχίζει σημειώνοντας μια δεύτερη απόδειξη στην πρόθυμη αποδοχή οποιουδήποτε πράγματος φέρνει την ψυχή πιο κοντά στον Θεό.
Μια συγκατάθεση σε οτιδήποτε μπορεί να Τον φέρει πιο κοντά μας— [Ο Θεός ευαρεστείται συχνά να θλίβει τον λαό Του, για να τους απογαλακτίσει από την αγάπη του παρόντος κόσμου, και να ζωογονήσει τις ψυχές τους σε πιο επιμελείς αναζητήσεις γι' Αυτόν. Τώρα 'η θλίψη δεν είναι από μόνη της χαρούμενη, αλλά λυπηρή': εντούτοις, όταν θεωρείται σε σχέση με τον σκοπό για τον οποίο αποστέλλεται, γίνεται δεκτή ακόμη και με χαρά και ευγνωμοσύνη από όλους όσοι επιδιώκουν την απόλαυση του Θεού τους. Υπό αυτή την έννοια ο Απόστολος Παύλος 'ευχαριστήθηκε στις ασθένειες και τις θλίψεις' κάθε είδους, επειδή τον έφεραν στον Θεό, και τον Θεό σε αυτόν·—αυτόν, με τρόπο θερμής προσευχής· και τον Θεό, με τρόπο πλούσιας και άφθονης επικοινωνίας [Σημείωση: Β' Κορινθίους 12:10 .].
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Σίμεων πιέζει για τον κατάλληλο στόχο της χριστιανικής φιλοδοξίας.
Πρέπει να ζητά να απολαύσει 'τον ίδιο τον Θεό, ακόμη και τον ζωντανό Θεό', ο οποίος έχει τη ζωή εν Αυτώ, και είναι η μοναδική πηγή ζωής για όλη την κτίση. Ο Δαβίδ, όταν διώχθηκε από το σπίτι και την οικογένειά του, δεν λαχταρούσε τα χαμένα υπάρχοντά του, τις κατεστραμμένες τιμές του, τους εγκαταλελειμμένους συγγενείς του: ήταν μόνο ο Θεός του οποίου την παρουσία ποθούσε τόσο έντονα. Είθε κάθε επιθυμία των ψυχών μας να καταποθεί έτσι στον Θεό, του οποίου η ομορφιά και η αγαθότητά Του υπερβαίνουν κάθε δύναμη λόγου να περιγράψει, ή οποιασδήποτε κτιστής φαντασίας να συλλάβει!] 2. Το κατάλληλο μέτρο του ζήλου μας— [Σε σχέση με τις επίγειες επιτεύξεις, οι άνθρωποι γενικά ισχυρίζονται ότι είναι σχεδόν αδύνατο να έχουμε τις επιθυμίες μας υπερβολικά έντονες: αλλά σε σχέση με τη γνώση και την απόλαυση του Θεού, νομίζουν ότι ακόμη και ο μικρότερος ζήλος είναι ακατάλληλος. Αλλά 'είναι καλό να ζηλώνουμε πάντοτε για ένα καλό πράγμα': και, αν το μέτρο της επιθυμίας του Δαβίδ ήταν σωστό, τότε δεν πρέπει η δική μας να σταματά πριν από τη δική του.Τέλος προτρέπει το κατάλληλο μέτρο ζήλου που πρέπει να διέπει την επιδίωξή μας για τον Θεό.
Όταν μπορέσουμε να εξερευνήσουμε τα ύψη και τα βάθη της αγάπης του Λυτρωτή, ή να μετρήσουμε τα ανεξιχνίαστα πλούτη της χάριτός Του, τότε μπορούμε να περιορίσουμε τις προσπάθειές μας σύμφωνα με την κλίμακα που μπορούμε να αντλήσουμε από αυτά: αλλά, αν υπερβαίνουν κάθε δύναμη λόγου ή σκέψης, τότε μπορούμε να λάβουμε το κυνηγημένο ελάφι ως υπόδειγμά μας, και να μην σταματήσουμε ποτέ μέχρι να επιτύχουμε την πλήρη απόλαυση του Θεού μας.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποιες από τις παρούσες συνθήκες μου χρειάζομαι περισσότερο να ανακτήσω τον πόθο του Δαβίδ για τον ζωντανό Θεό;
2. Ποια από τις αποδείξεις που ονομάζει ο Σίμεων—επιμελή χρήση των μέσων, αποδοχή της δοκιμασίας, φόβο της αμαρτίας, ή άγιο δυσαρέσκεια—εξετάζει περισσότερο τη συνείδησή μου σήμερα;
3. Πώς μπορεί ο Κύριος να με προσκαλεί, μέσω αυτών των ψαλμών, να αφήσω κάθε μικρότερη φιλοδοξία να καταποθεί στην επιθυμία για τον Ίδιο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, που μόνος είσαι ο ζωντανός Θεός και η μερίδα του λαού Σου, άναψε πάλι μέσα μας εκείνον τον έντονο πόθο που γνώριζε ο Δαβίδ όταν εξορίστηκε από το αγιαστήριό Σου. Χάρισε να μην αρκεστούμε σε εξωτερικούς τύπους, αλλά να προχωρήσουμε για να δούμε το πρόσωπό Σου και να απολαύσουμε την παρουσία Σου. Σε κάθε εποχή ξηρασίας ή θλίψης, δίδαξέ μας να δεχόμαστε πρόθυμα οτιδήποτε μας φέρνει πιο κοντά Σου. Κράτα μας άγρυπνους ενάντια στο παραμικρό πράγμα που θα έκρυβε το πρόσωπό Σου, και κάνε μας ανήσυχους μέχρι να ανακτήσουμε το φως του χαμόγελού Σου. Έτσι τακτοποίησε τις επιθυμίες μας ώστε στέμματα και βασίλεια να χάσουν τη γοητεία τους, και όλη μας η φιλοδοξία να είναι να κατέχουμε και να κατεχόμαστε από Σένα· δια Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →